Benjamin Morell (1795-1838/9) to amerykański podróżnik, kapitan, odkrywca i przedsiębiorca. Jego życie i przygody opisuje autobiografia “A narrative of four voyages” (którą spisał ghostwriter, czyli najprawdopodobniej dramatopisarz Samuel Woodworth). W “dziele” tym Morell (lub Woodworth) mimo pozornie reporterskiego stylu, pozwolił sobie na wiele fantazjowania i pojawiają się w niej wyssane z palca historie i nieistniejące miejsca. Jednym z nich jest Wyspa Byersa, którą Morell “odkrył” 12 lipca 1825 roku.
Taki nieistniejący spłachetek lądu jest doskonałym punktem wyjścia dla przygód do gry “Zew Cthulhu” i poniżej podzielę się z wami kilkoma pomysłami na to jak wykorzystać tę wyspę w praktyce.

Świątynia Cthulhu

Najprostszym i najbardziej oczywistym pomysłem na włączenie wyspy do kampanii jest wykorzystanie jej jako świętego miejsca kultu Cthulhu. Sama wyspa istnieje naprawdę, ale ukrywa się pod falami, wynurzając się tylko wtedy, gdy mamy odpowiedni układ astronomiczny. W jej centrum znajduje się starożytna świątynia Cthulhu, w której spotykają się najważniejsi kapłani i inne istoty z mitów, by oddawać cześć śpiącemu bogu.
W kampanii Wyspa Byersa może być finałem całej historii mocno powiązanej z kultami Cthulhu i miejscem, w którym gracze powstrzymają kultystów przed obudzeniem “Wielkiego Mackowatego”.

Wyspa szalonego naukowca

Kolejna opcja jest bardzo pulpowa. Wyspa, której opis możemy znaleźć tylko w jednym tytule jest świetnym miejscem na tajną bazę dla szalonych naukowców, mi-go lub wężowych ludzi. W tym przykładzie nie mamy do czynienia z miejscem, którego nie ukrywają morskie odmęty albo zaklęcia, alej kampania na różne sposoby dyskredytująca treść książki Morella. Wyobraźcie sobie tajną placówkę, na której znany naukowiec prowadzi bardzo kontrowersyjne badania (“Wyspa Doktora Moreau”), ale osobiście pojawia się na niej tylko sporadycznie, pozwalając zarządzać nią swoim asystentom. Przy okazji, dzięki odpowiednio przyłożonym naciskom, doprowadza do wyśmiania starych zapisków z “A narrative of four voyages” jako konfabulacji. Można by tu nawet wprowadzić motyw, że w różnych wydaniach pamiętników Morella będą różne położenia geograficzne wyspy i dlatego nie sposób jej znaleźć.
Odkrycie, że naukowiec stoi za kampanią obsmarowywania Morella to doskonała furtka dla graczy, by ci odkryli gdzie znajduje się tajna baza.

Wyspa w Krainach Snów

Wyspa Byersa tak naprawdę istnieje tylko w Krainach Snów. Dostać się tam można jedynie przez swego rodzaju nieciągłość rzeczywistości, która pojawia się tylko o odpowiednich porach roku (owego 12 lipca właśnie). Nieciągłość ta pozwala dotrzeć do Krain Snów i opuścić je bez korzystania z magii, pozwala też przenieść się tam z całym dobytkiem (na przykład statkiem). Morell trafił na wyspę Byersa przypadkiem i odpłynął z niej, nim nieciągłość się zamknęła. Dla graczy może być to doskonały punkt startu dla fizycznej podróży do Krain Snów.

Ostatnia droga ratunku

Czasem może się zdarzyć, że w wyniku różnych zbiegów okoliczności (najczęściej w efekcie koncertowo nieudanych zaklęć albo uruchomienia jakiegoś artefaktu) drużyna przeniesie się do tajemniczego, podwodnego miasta. Oczywistym przykładem będzie tu R’lyeh, ale kilka innych ras także budowało swoje siedziby na dnach oceanów (na przykład może być to jakaś pozostałość po kontynencie Mu). Oczywiście grupa Badaczy/Bohaterów zapewne spróbuje jakoś uciec z podwodnego więzienia i efektem ucieczki może być trafienie na powierzchnię, czyli na Wyspę Byersa, która, otoczona potężnymi zaklęciami, skrywa wyjście z podwodnego miasta. Możemy wtedy wykorzystać opis wyspy z “A narrative of four voyages”, by zilustrować graczom miejsce, do którego trafili i z którego muszą dostać się do cywilizacji.

Wyspa, której już nie ma

Wyspa Byersa to prawdziwa wyspa, która pomiędzy jej odkryciem a czasami, w których toczy się nasza kampania, została zniszczona. Może to być wynik jakiegoś naturalnego kataklizmu, działania istot z mitów lub bitwy, jaką ktoś stoczył w obronie świata. Efektem ostatecznym jest całkowita destrukcja i zatonięcie wyspy.
W trakcie kampanii okazuje się, że na wyspie było coś ważnego, może informacje, może artefakt, który jest potrzebny do tego, by fabuła mogła pójść do przodu. Dlatego kolejny etap prowadzonej przez nas historii to wynajęcie łodzi i badania zatopionej wyspy. Możemy tam umieścić wszystko to, co będzie nam pasować do kampanii. Pomysł ten da się też bardzo przyjemnie spleść z przedstawionymi przeze mnie wyżej.

Pomysł bonusowy:

Woodworth był kultystą!

Morell nigdy nie dopłynął do żadnej wyspy Byersa i jej opis jest całkowicie fałszywy. Jednak pojawia się on w “A narrative of four voyages” z konkretnych powodów. Samuel Woodworth był nie tylko pisarzem, dramaturgiem i poetą. Był również Badaczem i znawcą mitów. Koordynaty, jakie umieścił w książce, której był ghostwriterem to wskazówki dla przyszłych Badaczy i Bohaterów. Koordynaty geograficzne? Kombinacja do zamka szyfrowego? Wskazówki dotyczące przeprowadzenia jakiegoś rytuału? Możliwości są tutaj nieskończone.
Warto tu też zaznaczyć, że opisane wyżej pomysły ze świątynią, bramą, zatopioną wyspą, a nawet siedzibą rodu szalonych naukowców zadziałają idealnie, a dodatkowo jeżeli przyjmiemy, że tylko koordynaty są tym co nas interesuje w całym wpisie dotyczącym wyspy to możemy to miejsce dowolnie przebudować wizualnie, bo opis z “A narrative of four voyages” może być na przykład celowo wprowadzającą w błąd konfabulacją.

Stielers Handatlas, 1891 r

Na koniec – grafika z opisem wyspy z 1832 roku. Nie ma na niej zbyt wielu ciekawych informacji, ale z powodzeniem można ją wykorzystać jako handout podczas realizacji któregoś z pomysłów.

Warto przeczytać

Rok 2021 kończy się, więc czas na garść podsumowań i cyferek. To był bardzo owocny rok, jednak pod koniec dostaliśmy nieco zadyszki. Częściowo dlatego, że teksty zrobiły się dłuższe (co wymaga więcej pracy nad każdym z nich), a częściowo dopadło nas zmęczenie i życie.
Teraz bierzemy oddech i od przyszłego roku jedziemy z koksem

RPGowa Alchemia

Opublikowaliśmy 120 różnych materiałów. 117 było tekstami na blogu, a 3 materiałami video.
Spośród 117 tekstów mieliśmy 84 recenzje, 25 tekstów publicystycznych i okołoRPGowych i 8 materiałów ogólnoblogowych lub związanych z podsumowaniem obozów.

Najchętniej czytanymi tekstami były:

• Ten nowy Warhammer – recenzja “Age of Sigmar: Soulbound”
• Nowy lepszy Młot Bojowy – recenzja 4 edycji Warhammera
• Pożegnanie ze starym Młotkiem – recenzja kampanii “Tysiąc Tronów”
• Krwiopijcy naszych czasów – recenzja gry “Wampir: Maskarada”
• Witajcie w Gilead – recenzja gry “Wrath & Glory”
• Obcując z ksenomorfem – recenzja gry “Obcy – Gra Fabularna”
• Domy z których się nie wraca – recenzja dodatku “Posiadłości szaleństwa”
• Cudowne lata – recenzja gry “Tajemnice Pętli”

Pierwsza połowa roku była zdecydowanie bardziej płodna, po wakacjach niestety było nieco gorzej. Najmniej tekstów opublikowaliśmy w lipcu, ale to jest miesiąc obozowy więc nie bardzo było kiedy pisać, słabo wypadają również czerwiec i grudzień, ale te miesiące również okazały się dla nas trudne.

Planów na przyszły rok jest wiele, kolejka recenzji rośnie, a półki puchną od podręczników. Będzie dobrze!

Podsumowanie RPGowania za 2021

VARIA

Varia zagrała w tym roku, mimo “konsekwentnej izolacji społecznej” (jej słowa, nie moje – przyp. Jaxa), 50 sesji. Wszystkie jako gracz i online. Sesje te osadzone były w trzech systemach i były to autorski system o podróżach po Europie XVII wieku, “Zew Cthulhu” oraz “Gasnące Słońca” (na YZE).

JAXA

W tym roku za namową jednego z moich graczy (pozdrowionka Revek!) postanowiłem poprowadzić dość dokładną buchalterię moich sesji. Wyszło ich naprawdę dużo, ale nieco oszukiwałem, w końcu w tym roku udało mi się być na aż 5 różnych turnusach obozowych (raz na zimowych warsztatach, trzy razy latem i raz na obozie dla dorosłych), co znacznie podbiło moje statystyki.

W roku 2021 wziąłem udział w 142 sesjach. 136 z nich poprowadziłem (w tym 8 sesji zero), 4 zagrałem, a w jednej NPCowałem. 19 sesji odbyło się online, a 123 w sposób tradycyjny.
Zagrałem w 20 różnych gier, 17 z nich to gry wydane, a 3 – systemy autorskie lub hacki – “Gasnące Słońca” na mechanice YZE (hack napisany we współpracy z drużyną i Kamilem Basiem), “Zdobywcy Bezkresu” (na YZE, moja autorka napisana wspólnie z Gabrielą Płatek) oraz “Warhammer” na Genesys (kombo dodatków opracowane przez Złego Janka).

Królem statystyk jest oczywiście „Tol Calen” (45 sesji), a potem kolejno: “Symbaroum” (21 sesji), “Zdobywcy Bezkresu” (17 sesji), “Soulbound” (14 sesji), a dalej “Infinity”, “Star Wars” (od FFG), “Wampir”, “Obcy”, “Gasnące Słońca” i cała reszta.
Jeżeli pominąć obozy to najwięcej sesji poturlałem w “Soulbounda”, “Infinity” i “Symbaroum”, a potem całą resztę.
Nie licząc gier autorskich i hacków, grałem w tym roku w sześć gier, których wcześniej nie turlałem – były to “Achtung! Cthulhu”, “Wampir: Maskarada 5e”, “Symbaroum”, “Twilight 2000 4 edycja”, “Elysium” oraz “Wrath & Glory”. Kolejne cztery gry – “Vaesen”, “Soulbound”, “Obcy” i “Kompania ostrzy” poznałem w zeszłym roku, z pozostałymi łączy mnie dłuższa, mniej lub bardziej wyboista, historia.

Przez moje sesje przewinęło się (o ile się nie nie pomyliłem) 75 graczy (w tym 31 na obozach). Moje stałe ekipy to dziesięcioro z nich pozostali gracze zagrali u mnie to jednostrzały, sesje konwentowe i charytatywne.
Ze wszystkich sesji najbardziej ucieszyła mnie możliwość poprowadzenia “Star Trek: Adventures”, a najbardziej zasmuciło, że nikt z mojej stałej ekipy nie chce w nie grać (ale mam już prawie złożoną drużynę…).

Wziąłem udział w wyzwaniu rzuconym przez Sznurka z “Mistrzowanie po Sznurku”. Nie wykonałem wszystkich zadań. Zagranie w system na jedną stronę okazało się wyzwaniem, chyba że policzymy “Białą mewę”. Nie udało mi się także wyciągnąć z bezmiaru półek czegoś, co mi zupełnie nie podeszło. Najbliżej OSR nie będącego fantasy byłem grając w „Twilight 2000”, ale on się chyba nie liczy”

Mimo wszystkich turbulencji to był niezły RPGowo rok. Miejmy nadzieję, że kolejny będzie równie owocny. Czego wam wszyscy w redakcji życzymy!

Autorką grafiki użytej w ty tym materiale jest Zuza Gałczyńska. Zdjęcie opublikowano na platformie Unsplash.

Dwadzieścia lat temu na łamach październikowego numeru magii i miecza z roku 2001 pojawiły się moje dwa debiutanckie teksty.

Dziś po namierzeniu odpowiedniego numeru, zeskanowaniu właściwych stron i usunięciu grafik  (niestety nie udało mi się namierzyć ich autora) postanowiłem dać podzielić się z wami onymi tekstami. Nie są dobre, nikt im nie robił redakcji, ale to nadal kawał historii mojej obecności w hobby.

Oba teksty dotyczyły gry „Gasnące Słońca”, która w onym czasie dopiero wkraczała na mój RPGowy stół, a przy której spędziłem kolejne 8 lat swojego życia…

Cienie Severusa

W służbie Jedynego i Kalifa

„Rokugan to nie Japonia”, ale mam dla was ciekawy koncept, który może się przydać.
Wielu grających (po obu stronach stołu) w L5K uważa, że interesowanie się pieniędzmi jest poniżej godności samuraja, ale ja myślę, że można przygotować naprawdę ciekawe sesje na na podstawie zagadnień związanych z finansami. Więc jeżeli akurat nie chcecie bawić się w ucinanie głów bakemono i wyprawy do krainy umarłych to fajnym i nietypowym pomysłem na kampanię mogą być wszelkiego typu kwestie związane z pieniędzmi w Szmaragdowym Cesarstwie.
Na początek kilka ciekawostek i liczb związanych z Japonią, które można zastosować w Rokuganie.
Podstawą jest oczywiście bela ryżu o nazwie tawara (którą widzicie na grafice), czyli około 56 kg ryżu. 2.5 tawara to 1 koku, czyli około 140 kilogramów ryżu.
System monetarny był ciekawy – 1 ryo, które dzieli się na 4 bu, 16 shu lub 4000 mon. Jeden ryo to zasadniczo 1 koku (choć wartość ryo bardzo fluktuowała).
Jeżeli natomiast chodzi o monety to mamy:
Ōban (10 ryo), koban (1 ryo), nibuban (1/2 ryo), ichibuban (1/4 ryo, 1 bu), a także mniejsze monety aż do pojedynczych Mon.

Różne japońskie monety z końca epoki Edo (XIX wiek)

Warto pamiętać, że w trakcie całego szogunatu wartość monet mocno fluktuowała i zmieniała się też zawartość kruszcu w poszczególnych monetach. Koban początkowo (około roku 1600) miał wagę 18.2g i był w 100% złoty, potem, z biegiem czasu (i wzrostem inflacji) zaczęto go domieszkować srebrem (koban z 1740 miał już 14,2% srebra), a potem zaczęto wręcz zmniejszać jego rozmiar i wagę. Doskonale można to przełożyć na Rokugan w różnych okresach (ilość wojen, siła władzy cesarza i wpływy poszczególnych klanów mogą powodować, że główne monety w Rokuganie mogą mieć różny stosunek złota do srebra). Dodatkowo podejrzewam, że niczym niecodziennym nie było obrzynanie monet (skrawanie odrobiny ich zewnętrznej części, żeby zachować sobie nieco kruszcu).

Jeżeli chodzi o przygody i kampanie, to możliwości jest w sumie całkiem sporo. Spisek ludzi fałszujących monety (zwłaszcza te większej wartości mogą zostać przetopione i domieszkowaniu srebrem), spekulacje na rynku ryżu (zaniżanie wagi tawara, albo dociążanie go), skupowanie dużych ilości ryżu lub kruszcu i spekulowanie nimi. Możemy też pójść tropem, w którym różne klany biją (lub biły w przeszłości) monety o różnym składzie metalurgicznym.

Gdy w grę wchodzą duże pieniądze to niebezpieczeństwo może być nawet większe niż gdy musimy ścierać się z Fu Lengiem i jego sługusami. W końcu zorganizowana przestępczość, Kolat, chciwi daimyo, rozgrywki międzyklanowe (bo przecież psucie monety u sąsiada to doskonały przykład „długiej gry” Żurawi, Skorpionów, Yasuki czy Ide). Finansowa ruina przeciwnika jest doskonałym wstępem do wojny.

Jeżeli nie chcemy bawić się w wielką politykę, możemy też zadziałać na znacznie mniejszą skalę, na przykład przedstawiając wioskę, której ktoś dostarczył “oszukane” tawara, albo wyjątkowo mocnej monety, która pojawiła się gdzieś w okolicy.

Możliwości jest mnóstwo i wydają się nie dość, że ciekawe, to jeszcze dające szansę na pokazanie innego oblicza Rokuganu. Mam nadzieję, że przydadzą się wam w kampaniach.
I do zobaczenia na szlaku!

Tak wygląda tawara ryżu.

Sznurek z „Mistrzowanie po Sznurku” rzucił w tym roku wyzwanie, a ja postanowiłem je podjąć i zmierzyć się z 12 zadaniami postawionymi przez Maćka. Zainspirowany przez Boodzika i Erpegowy Codzennik (który czytam najregularniej ze wszystkich fanpage) przygotowałem swoją listę.

1. Gra, która mieści się na jednej stronie

Od początku widzę, że nie jest łatwo. Chciałbym wybrać grę „Napoleonic Nightmares”, ale formalnie ma ona dwie strony. Podejrzewam jednak, że to dlatego, że nie jest złożona tylko napisana w Wordzie. W grze gracze wcielają się w zwykłych żołnierzy w czasach wojen napoleońskich. W pobliżu miejsca, gdzie stacjonuje oddział, zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, więc dowódca, żeby zachować morale, wyznacza graczy, by zbadali całą sprawę. Prosta i łatwa gra, która czeka na swoją okazję do poprowadzenia.

2. Polska gra wydana w 2020 lub 2021

W zasadzie mam tu chyba tylko jeden typ, którego zdecydowanie chcę spróbować i jest to druga edycja „Psiej Krwi”. Klimat nomen omen „Psów” Pasikowskiego, „Gliny”, „Ekstradycji” i „Oficera”, czyli seriali, które „młodą Jaxą” będąc oglądałem jak wariat. A do tego antropoidalne psy. Zapowiada się bajkowo!

3. Gra z Twojej Kupki Wstydu #1

Moja kupka wstydu jest bardzo, bardzo duża mam więc co wybierać do poprowadzenia. Myślę, że grą, którą tu wybiorę będzie „Mutant: Year Zero”, którego polska edycja zbliża się wielkimi krokami. Lubię YZE i fajnie będzie poprowadzić jedną lub kilka sesji w tym roku.

4. Popularna gra, która Cię ominęła

Gram w większość popularnych gier. To co mi przychodzi do głowy to chyba tylko piąta edycja „psemrocnej” gry o cierpieniu, egzaltacji i cięciu się serkiem topionym, czyli „Wampir: Maskarada”. Moim drugim wyborem będą tu „Tajemnice Pętli” w wersji – „Tajemnice Powodzi”. Cały rok zbieram się do poprowadzenia tej gry i jeszcze jakoś zupełnie mi nie wyszło. Bardzo ją lubię, obejrzałem kilka streamów, nawet rozplanowałem przygodę, ale jakoś się do tej pory nie zdarzyło

5. Gra, którą znasz dobrze jako gracz, ale nie jako MG

To bardzo trudne zadanie, bo prawie nie gram. Jedyne co mi przychodzi na myśl to „Band of Blades” (którą gram u Krzysia Bernackiego), ale chyba nie jestem gotowy na kampanię w tym systemie. Po głowie chodzi mi natomiast wykorzystanie silnika tej gry i poprowadzenie wojskowej kampanii w świecie „Tol Calen”. Gdzieś tam wstępnie nawet o tym rozmawiałem z moim współgraczem u Krzysia – Makao – jednym z naszych obozowych mistrzów na temat, ale czy wypali – zobaczymy. Jeżeli nie… Spróbuje po wakacjach zmierzyć się z materią.

6. Gra pierwotnie wydana w innym języku niż polski lub angielski

Będzie to „Symbaroum”, które niedawno zrecenzowałem, a już niebawem zacznę wrzucać recenzje dodatków. Pierwszą sesję zaplanowałem na czwartek, 14 stycznia, więc uporam się z zadaniem w ekspresowym tempie. Kusi mnie wycieczka w mroczne ostępy Davokaru i sprawdzenie jak ta mechanika działa w praktyce. Relacja niebawem.

7. Gra, która była kiedyś laureatem w jakiejś kategorii ENnies

„Obcy” byłby tu łatwym wyjściem z sytuacji, bo nie dość że już go prowadziłem to jeszcze prowadzę go często, więc byłoby to łatwe wyjście z sytuacji. Ale wybiorę chyba „Thousand Year Old Vampire” albo „Mork Borg”, obie te gry już mam i obie mam ochotę spróbować. Wampira mogę sobie rozegrać samotnie, a „Mork Borg” to fajna gra żeby poprawić sobie humor jak będę smutny. Zobaczymy.

8. Gra z nurtu OSR w settingu innym niż fantasy

Ha! Wybór jest zasadniczo pomiędzy zapowiedzianym niedawni „CyBorg” od morkborgowej ekipy lub „Mothershipem”. Nie znam za dobrze nurtu OSB, bo mnie specjalnie nie ciągnął, te dwie gry natomiast jakoś tak przyciągają mnie żeby spróbować w nie zagrać.

9. Gra, która jest dostępna legalnie za darmo

Hmm… Jest tego sporo. Chyba jednak spróbuje się zmierzyć z „Lady Blackbird” i żeby podnieść sobie wymagania zaproszę na sesję Dominikę „Blanche” Stępień, o której sesjach „Lady Blackbird” słyszałem legendy. Gra o załodze statku, konfliktach i innych rzeczach, które mnie kręcą. Jest nawet hack na „Gwiezdne Wojny” i chyba po niego właśnie sięgnę…

10. Gra z Twojej Kupki Wstydu #2

Jak pisałem wyżej, jest z czego wybierać. „Potwór Tygodnia”, „Dzikie Pola”, których nie prowadziłem ze 20 lat, ale swój podręcznik mam od niedawna, „Polaris”, które dostałem kiedyś na urodziny i jakoś nie udało się w niego zagrać trzecia edycja Warhammera. Może „Star Trek Adventures” – prowadziłem tę grę i wstydzę się, że przerwałem i nie mam z kim zagrać. Zobaczymy, bo mam naprawdę spory wybór.

11. Gra na podstawie innego dzieła kultury

„Obcy”, „Conan”, „John Carter of Mars”, „Buffy”, „Dresden Files”, „Dishonored”, „Diuna” lista tu jest nieskończenie długa i zawiera całą masę ciekawych gier, jednakże mój wybór padnie tu na nadchodzącą dopiero grę, którą już miałem okazję przeczytać, czyli najnowszą edycję „Achtung! Cthulhu”. Druga wojna? Naziści? Ktulu i czołgi! Już widzę, że będzie super!

12. Gra, która kiedyś Ci nie podeszła – daj jej drugą szansę

Tu też wybór jest prosty, choć sama sesja pewnie odbędzie się pod koniec roku, czyli „Kult: Divinity Lost”. Po prelekcji, na której posłuchałem o settingu tej gry mam wiele „ale”, jednak chciałbym spróbować samemu zetrzeć się z tą grą, jak już wyjdzie po polsku, czyli zapewne z końcem roku. Alternatywą jest najnowsza edycja „Gasnących Słońc”. Kocham ten świat i mimo wszystko nadal uważam tę grę za swój koronny system, ale nowa edycja mnie odrzuca mechanicznie, ale może dam jej szansę w ramach wyzwania.

Moja lista jest kompletna. Dziękuje Ci Sznurku za rzucenie wyzwania. Uczyni on część mojego RPGowania (bo to tylko 12 sesji) w tym roku o wiele ciekawszą.

Dzisiejszy tekst jest nieco spontaniczny, ale musiałem się nim z wami podzielić.

Skończyłem wczoraj dwusesyjny jednostrzał (to dla mnie typowe) w Dungeon Worlda. Muszę przyznać, że wyszła naprawdę dobrze i wszyscy grający wyszli z niej zadowoleni.

Bardzo lubię w DW to że mam linijkę fabuły a powstaje dwusesyjna epicka historia wraz se światem, jego mitologią.

Siadając do sesji, wiedziałem tylko, że chce opowiedzieć historię o włamaniu do świątyni, żeby wykraść stamtąd dar wotywny. W ciągu pierwszej godziny razem z graczami nakreśliliśmy świat – nadmorskie miasto niegdyś wpływowe i bogate teraz podupadające przez zamulone cieśniny i żyjące tylko z walk gladiatorów. Rozwarstwienie społeczne, silną władzę przestępczego półświatka. Podupadającą, ale nadal silną wiarę w Pan Wód – patrona handlu, żeglarzy i mórz, z którego to przerośniętej świątyni strzeżonej przez kapłanów (z tytułami oficerów pokładowych) i Bractwo Soli (ubierające się zbroi imitujące sieci i walczące świętymi bosakami) bohaterowie – grupka drobnych przestępców i gladiatorów mieli wykraść Ster Wiatroskrzydłego – wotum rodu Wodorostów przekazane świątyni…

autor: Tyler Jacobson, okładka Rise of Tiamat, kampanii do D&D, ©Wizards of the Coast

W ciągu 6 godzin sesji wydarzyły się rzeczy wywoływane głównie mechanicznymi triggerami, które zmieniały świat i bohaterów. Powstała opowieść o Tiamat (nieoryginalne, ale co tam) Bogini Smoków, która dała życie 4 wielkim rasom… O buncie jej syna, uzurpacji mocy i powstaniu Pana Wód. O tym jak zły czarnoksiężnik chciał wykorzystać moc ukrytego w sterze Kompasu Serca Bogini, by przejąc jej moc i zapanować nad światem. O tym, że Władca Aren (lokalny szef gildii przestępczej, gdy go spotkali, puściłem muzykę z Ojca Chrzestnego, a on sam był krzyżówką starego Corleone i Kingpina) i Admirał (arcykapłan kultu) chcieli wykorzystać tę moc by oczyścić cieśninę i znów sprowadzić do miasta handel… I o bohaterach, ich perypetiach, dramatycznych ratunkach, heroicznych bitwach, wodnych upiorach i innych potworach czających się w kanałach (był i galaretowaty sześcian i mimik-skrzynia ze skarbami)
Ostatecznie dzielni bohaterowie uwolnili boginię Tiamat i dostali od niej po jednym życzeniu… A nasza historia skończyła się happy endem…
Bardzo, bardzo dobrze zadziałała mechanika. Porażki i sukcesy budowały fabułę, dawały zwroty akcji i bohaterskie akcje i przerażające porażki na drodze do końca. Podobni pomogły mi prawidła (czyli Przykazania i Ruchy MG) DW, Dzięki poddaniu się nim działałem prosto, dynamicznie, zrzucając im na głowę kłopoty, ale będąc jednocześnie największym fanem swoich graczy.

Wyszło naprawdę dobrze…
Dziękuje wam gracze…

A ja cieszę się, że po latach zdecydowałem się na powrót do tej gry… Te sesje przypomniały mi, czemu jednostrzały z jej pomocą wychodzą tak bardzo dobrze.

Wstęp

Kagen to miasteczko na Zarzeczu leżące na południowym brzegu Jarugi. Po pokoju cintryjskim stało się ono częścią Temerii i głównym ośrodkiem miejskim dla wszystkich temerskich ziem na południe od Jarugi. Na jego władcę Foltest wybrał jednego ze swoich najbardziej zaufanych ludzi – Trygwarda, zaprawionego w bojach żołnierza, weterana obu wojen północnych. Pod jego panowaniem miasteczko i całe Zarzecze szybko odbudowały się po wojnie, a handel z Cintrą i Beauclaire rozkwitł. Zamek w Kagen oraz liczne przygraniczne stanice wypełniły się bitnymi i dobrze opłacanymi wojakami. Okolica stała się przykładem tego, że “pokój jest dobry dla interesów”.

Wprowadzenie

Nasza przygoda dzieje się mniej więcej w tym samym czasie, w którym król Foltest zbiera armię, by zacząć oblężenie zamku La Valettów. Talar, szef temerskiego wywiadu, wysyła hanzę złożoną z zaufanych (mniej lub bardziej) ludzi do Kagen. Nie podoba mi się, że raporty płynące z miasteczka od szefa jego siatki – Jawnuty (właściciela i karczmarza gospody “Trofiejna”) są od kilku miesięcy zbyt pozytywne. Stary wyga podejrzewa, że w mieście dzieje się coś niedobrego, więc wysyła drużynę, by sprawdzili co się dzieje i wysłali raport. W miasteczku ma się odbyć festyn z okazji siódmych urodzin córki Trygwarda – Jasenki. Bohaterowie będą mieli więc okazję, by niepostrzeżenie przeniknąć do miasta i zbadać sytuację.

Miasto

Kagen nie jest bardzo dużym miastem. W trakcie trwania przygody ma około pięciuset mieszkańców. Niegdyś leżało tylko na południowym brzegu Jarugi i do dziś to właśnie tam leży większa część miasta. W południowej części znajduje się rzeczny port przeznaczony głównie dla tratw i płaskodennych łodzi, trzy karczmy (“Trofiejna”, “Portowa” i “Flisacka), oraz dużych rozmiarów targowisko, na którym organizowane są regularnie jarmarki dla wszystkich okolicznych osad. W miasteczku można znaleźć warsztaty wszystkich typowych rzemieślników, nie ma jednak ani jednego medyka, uzdrowiciela czy zielarza.
W północnej części znajduje się wybudowany po wojnie zamek strzegący mostu łączącego obie części miasta. Sam most ma duże znaczenie strategiczne i handlowe. Jest główną arterią łączącą Północ z Południem i w dużej mierze odpowiada za bogactwo miasta obdarzonego przez Foltesta prawem składu.

O co chodzi

W Kagen rzeczywiście źle się dzieje. Jakiś rok temu córka Trygwarda – Jasenka, potwornie zachorowała. Żaden okoliczny medyk, czy zielarz nie mógł jej pomóc, a dziewczynka niknęła w oczach. Jasence pomógł dopiero Vessen z Mariboru – czarodziej. wyleczyć dziewczynki, potrafił jedynie ulżyć jej w cierpieniu. Jego zdaniem choroba była tak naprawdę klątwą i trzeba było znaleźć sposób na jej złamanie. Od roku Vessen mieszka więc w Kagen, uśmierza bóle dziewczynki i próbuje znaleźć sposób na klątwę, biorąc za to naprawdę horrendalne pieniądze.
Miasteczko podupada, podniesione podatki i dobrowolne darowizny na rzecz ratowania panienki solidnie nadszarpnęły ekonomię i obronność. Trygward obsesyjnie przejmuje się losem córki tak, że ze sprawiedliwego, ale dość surowego pana stał się tyranem. W utrzymaniu porządku pomaga mu Lekka Chorągiew Wolentarska pod dowództwem kapitan Knuty, czyli naprawdę liczna i dobrze wyposażona rozbójnicza hanza przyjęta na służbę Trygwarda. Jej żołnierze, to “bandyci w mundurach”. Pełnią rolę straży miejskiej w Kagen i bez większego problemu radzą sobie z wymuszeniami i pacyfikacją opornych.
Sytuacja w mieście jest bardzo zła, ale jeszcze gorzej jest z obronnością Zarzecza. Umocnienia są zaniedbane, żołnierze zdemoralizowani i zabiedzeni, napaści na zarzeczańskie wioski nie są niczym dziwnym. Najbardziej lojalni wobec korony żołnierze są na granicy buntu przeciw Trygwardowi.
Cała sprawa ma oczywiście drugie dno. Nilfgaardzki wywiad wiedząc, że wcześniej czy później Cesarstwo znów wybierze się na Północ, postanowił zadbać o słabą obronność Zarzecza i Kagen. Wykorzystano chorobę Jasenki, by umieścić na miejscu siatkę wywiadowczą: agentkę Olgę Verst oraz czarodzieja Ezrę z Geso. Czarodziej ten, jako Vessen z Mariboru, wkradł się w łaski Trygwarda i za pomocą swojej magii utrzymuje dziewczynkę w stanie choroby, a jednocześnie wpływa na samego wojewodę, by pogłębiać jego rozpacz i kierować tego dobrego i rozsądnego w normalnych warunkach człowieka w stronę załamania nerwowego. Olga Verst natomiast, przyjęła imię Adali i zajęła się kierowaniem domem maga. Wykorzystując niską pozycję służącej, a jednocześnie status kogoś, kto ma dostęp i do bogatego maga i do wojewody rozpuściła swoje macki po mieście, by skutecznie rozpuszczać plotki i zbierać informacje. Przy okazji sprowadziła do miasta hanzę Knuty, której lojalność sowicie opłaca.
Lekka Chorągiew Wolentarska jest zbrojnym ramieniem nilfgaardczyków (będąc jednocześniena żołdzie wojewody). Kontrolują lub likwidują ludzi, którzy mogliby zagrozić planom Olgi i Knuty – w tym Jawnutę, który jest głową temerskiej siatki wywiadowczej. Na rozkaz Olgi pozbyli się oni wszystkich, którzy mogliby podważyć diagnozę “Vessena”. Dodatkowo w karczmach przy traktach w okolicy miasta rozstawione są czujki mające pozbywać się medyków i czarodziejów zmierzających do Kagen (Olga wyposażyła Knutę w kilka par kajdan z dwimerytu, żeby łatwiej pozbywać się czarodziejów).
Początkowo Olga miała tylko destabilizować sytuację na Zarzeczu. Teraz jednak ze stolicy przyszła wiadomość, że Temeria pogrąży się w chaosie wojny domowej (bo został już wysłany zabójca, by zabić Foltesta) i można rozpocząć operację oderwania prowincji od Temerii. Dzięki połączonym siłom Knuty i “Vessena” udało się namówić Trygwarda na rozwiązanie kontraktu z ostatnimi lojalnymi żołnierzami. Olga ma zamiar doprowadzić do ich buntu w trakcie jarmarku i krwawo go stłumić rękami Knuty. Przy okazji ma zginąć Trygward, jego córka, a lojalna wobec Nilfgaardu hanza ma zająć strzegący mostu zamek.

Możliwe rozbudowania przygody

• Klątwa – Jasenka jest rzeczywiście obłożona klątwą rzuconą na nią przez Rojsta, starożytnego leszego żyjącego na Rojstowym Uroczysku, czyli w pobliskich lasach. To zemsta, jaką duch wywarł na Trygwardzie, który zabił trzy druidki służące Rojstowi i kazał wycinać jego lasy, by pozyskać drewno na budowę umocnień. Klątwę można usunąć na trzy sposoby: 1. zabić Rojsta, 2. Trygward może złamać swój miecz i przysiąc, że już nigdy nie będzie walczył, 3. Trygward może poświęcić córkę i oddać ją Rojstowi na wychowanie.
  W tej opcji “Vessen” jest świadomy klątwy. Nie musi też wpływać na Trygwarda. Sama świadomość, że wojewoda osobiście jest odpowiedzialny za chorobę córki, wystarczy, by doprowadzać go do szaleństwa.
• Zakonnicy Płonącej Róży – jeżeli w drużynie jest czarodziej można dorzucić do przygody dwóch niechętnych czarodziejom rycerzy Zakonu Płonącej Róży podróżujących do Trygwarda. Jeden z nich Humbert z Niemierzy jest przyjacielem wojewody i ojcem chrzestnym Jasenki, drugi – Fritz z Vadeny to świeżo pasowany weteran rebelii w Wyzimie i nienawidzący magów neofita. Zakonnicy to zarówno potencjalni wrogowie (zwłaszcza gdy w drużynie jest postać zajmująca się magią) jak i sojusznicy (są lojalni wobec Temerii i Trygwarda)
• Knuta z Novigradu – jeżeli w drużynie są postacie o przestępczych korzeniach, można wprowadzić wątek wiążący ich z Knutą, która w tej wersji może być byłą przywódczynią gangu z Novigradu wyrzuconą z miasta podczas kolejnej wojenki między frakcjami. Postacie mogą ją znać, mogły być powiązane zarówno z wrogą jej, jak i sojuszniczą frakcją. Jedno i drugie może być przyczynkiem do różnych ładnych rozwinięć fabuły.

Grę Witcher RPG wydało po polsku wydawnictwo Copernicus Corporation.

Kiedyś pisałem o mariażu Cthulhu i Conana i o tym jak dobrze te konwencje ze sobą współpracują i jak ładnie można je mieszać (część z was mogła nawet czytać mój dziwaczny rys kampanii Pieczęć Skarabeusza, która korzysta z settingów obu gier). Dziś napisze o mieszaniu Cthulhu z inną grą ze stajni Modiphiusa, czyli z John Carter of Mars.
Edgar Rice Burroughs, autor cyklu o byłym wirginijskim oficerze lądującym na pełnym tajemnic globie Barsoom wyraźnie zakorzenił swoją fikcję w naszym świecie.
Burroughs, jeżeli połączymy jego realia jego książek w jedno uniwersum, daje nam dostęp do realiów Marsa, Wenus i Pellucidar (czyli wydrążonego środka Ziemii), z całym dobrodziejstwem ich inwentarza.
Jak połączyć to z Cthulhu?
Po pierwsze, wiele istot z mitologii Cthulhu działa międzygwiezdne i bez większego trudu i zupełnie bez naginania konwencji można je osadzić na Barsoom/Marsie albo Cosoom/Amtor/Wenus. Zaczynając od mi-go eksperymentujących na Zielonych Marsjanach, przez spontaniczną wizytę Ognistego wampira na spalonych słońcem równinach, czy kolonie Istot z Głębin wśród parnych archipelagów Amtor, po kolonie jaszczuroludzi i machinacje Nyarliego współpracującego z Thernami, albo próbującego ukręcić własne lody.

Mapa pochodzi z podręcznika głównego do gry John Carter of Mars

W drugą stronę podróż na Marsa czy Wenus może być niezwykłą odskocznią dla kampanii. Pamiętajmy przecież, że podróże i eksploracja są jednym z filarów ZC (i bazą najlepszych kampanii osadzonych w tej grze) a Barsoom, Amtor i Pellucidar to ostateczna podróż. Szalona nauka, szaleni naukowcy i nieprawdopodobne eksperymenty są jednym z najważniejszych filarów uniwersum Burroughsa, a i często dla Lovecrafta była źródłem inspiracji. Dziwaczna maszyna znaleziona w Ktulu przez Badaczy może mieć barsoomskie korzenie, szalony naukowiec może wykorzystywać moc ósmego i dziewiątego promienia na Ziemi. Miriady nowych pomysłów na wyciągnięcie ręki.
Thernowie (czyli kapłani bogini Issus) i ich machinacje są świetnymi antagonistami w bardziej detektywistycznych i tradycyjnych kampaniach. Może po upadku ich hegemonii schronili się na Ziemii i tu planują swój tryumfalny powrót, może knują z którąż z ras i potęg ukrywających się na naszej planecie.
Możemy Barsoom potraktować jak Krainy Snów i pozwolić tam graczom przejść tylko za pomocą snu/wizji (trochę tak było z Johnem Carterem w pierwszym tomie). Możemy też pozwolić Bohaterom tudzież Badaczom odkryć zaginione bramy gdzieś w starożytnej świątyni czy skorzystać z artefaktu znalezionego w opuszczonym domu.
Oba uniwersa mogą sobie nawzajem wiele dać i wiele się od siebie nauczyć. A miny graczy zaskoczonych sprawnie wykombinowanym crossoverem będą warte nakładu włożonej pracy.
Mieszanie Cthulhu i Jaśka Woźnicy (trochę jak w wypadku Conana) wymaga od nas nieco lżejszego podejścia do dzieł Samotnika z Providence, co jest możliwe dzięki nadchodzącemu Pulp Cthulhu, którego recenzje możecie przeczytać tutaj) i zawartym tam przygodowym mechanikom… A wierzcie mi lub nie przydadzą się one niesamowicie jeżeli zdecydujecie się na podróż na czerwoną pustynię Barsoom.

Kiedy pisałem recenzję “Kull of Atlantis”, wpadł mi do głowy lekko pokręcony pomysł na minikampanię, a w zasadzie serię sześciu połączonych ze sobą jednostrzałów. Noszą one wspólny tytuł “Pieczęć Skarabeusza” i stanowią hołd dla wspólnej twórczości Lovecrafta i Howarda.

Projekt to RPGowy crossover łączący w sobie CthulhuTecha, Deltę Green, Pulp Cthulhu oraz Conana (z dodatkiem Kull of Atlantis).
Zaczynamy od CthulhuTecha. Mamy koniec lat 60 XXI wieku. Wojny Eonów trwają w najlepsze, a ludzkość stoi na krawędzi apokalipsy. Fabuła naszej kampanii kręci się wokół potężnego artefaktu, Pieczęci Skarabeusza, który pozwolił Dzieciom Chaosu przejąć Chrysalis Corporation.

Zdaniem Eldritch Society, bez tego artefaktu Kultyści nigdy nie zaszliby tak daleko, a co za tym idzie, pozostałe Kulty nie sięgnęłyby po władzę i nie byłoby Wojen Eonów.

Problem jest jeden – Pieczęci nie da się zniszczyć w konwencjonalny sposób (nawet używając potężnych rytuałów. Dlatego też ukuto nieco inny plan – aby móc zniszczyć pieczęć należy osłabić ją w czterech znanych Eldritch Society momentach w historii.
Gracze wcielą się w Tagerów, ludzi połączonych za pomocą rytuału z symbiontami, które pozwalają im zmieniać się w formy zmutowanych potworów.

Postacie w czasie cofać się będą za pomocą artefaktu zwanego Monolitem Chronosa. Pozwala on przesłać jaźń w jedną stronę. Dzięki temu, że bohaterowie są tagerami, będą mogli też z misji wracać – więź z symbiontem jest wystarczająco silna, by sprowadzić ich z powrotem. W trakcie misji w przeszłości bohaterowie nie będą mogli używać swoich tagerskich zdolności albo będą mogli ich użyć sporadycznie, z konsekwencjami dla nosiciela.

Żeby nie było za łatwo, po drugiej przygodzie, ich śladem podążać będą agenci Dzieci Chaosu, którzy będą próbowali ich powstrzymać. Drugim powracającym przeciwnikiem kampanii będzie Kaenos, czarnoksiężnik z drugiej przygody. Gdy bohaterowie zniweczą jego plan usunięcia Kulla, stanie się on na stałe częścią artefaktu. Kolejni dzierżyciele Pieczęci będą de facto Tagerami posiadającymi nadludzkie moce.

Przygoda pierwsza – CthulhuTech – lata 60 XXI wieku
Grupa zostaje wysłana, by odzyskać ze zniszczonego Szanghaju, z terenów opanowanych przez wyznawców Hastura Monolit Chronosa artefakt pozwalający przenosić świadomość w przeszłość.
Bohaterowie: Tagerzy z Eldritch Society

Przygoda druga – Kull of Atlantis – pierwsze lata panowania Kulla z Atlantydy
Kaenos – młody, ale utalentowany czarnoksiężnik z Kamelii, korzysta ze swoich talentów politycznych i magicznych, by obalić króla Kulla i posadzić na tronie kogoś bardziej przychylnego Kamelii. W tym celu opętuje ludzi mocą, którą daje Pieczęć Skarabeusza, którą znalazł w starożytnym grobowcu. Sam artefakt, ukryty jest w magicznym labiryncie koszmarów, do którego można dostać się, tylko śniąc lotosowy sen.
Bohaterowie: niżsi rangą dworzanie króla Kulla

Przygoda trzecia – Conan – kilka lat przed wstąpieniem Conana na tron
W Stygii jeden z kapłanów-czarnoksiężników przeprowadził nie do końca udany rytuał, który powołał do życia Cień Seta, pradawną istotę napędzaną przez magię płynącą przez Pieczęć Skarabeusza i znajdującego się w niej Kaenosa. Cień zbiera wokół siebie wyznawców Seta, szykując się do wielkiej kampanii na południu, by nakarmić się życiem jej mieszkańców.
Bohaterowie: członkowie jednego plemienia z Darfaru

Przygoda czwarta – Pulp Cthulhu – lata 20 XX wieku
Napadnięto na sklep pewnego bostońskiego antykwariusza, ten w konsekwencji popełnił samobójstwo. Wśród skradzionych artefaktów jest również Pieczęć Skarabeusza. Złodzieje, zwykli przestępcy, nie zdają sobie sprawy, z tego co mają w swoich rękach, a potem zaczynają ginąć w okropnych okolicznościach. To Kaenos szuka nowego pana dla pieczęci, niestety żaden ze złodziei nie jest dla niego wystarczający. W tym scenariuszu Dzieci Chaosu działają dość otwarcie, próbując uniemożliwić bohaterom położenie ręki na Pieczęci.
Bohaterowie: niewielka bostońska agencja detektywistyczna

Przygoda piąta – Delta Green – lata 80 XX wieku.
Charyzmatyczny przywódca religijnego kultu wykorzystuje Pieczęć Skarabeusza, by pokazać swoim wyznawcom prawdziwe anioły. Zbliża się czas wielkiej ofiary, która nakarmić Pieczęć mocą, jednakże proste wykradzenie go też najprawdopodobniej doprowadzi do masakry, która da artefaktowi moc. Dodatkowo sam lider kultu związany jest z Kaenosem, który nie dość, że obdarzył go zdolnościami tagera, to jeszcze podzielił się z nim sekretami magii.
Bohaterowie: agenci Delty Green

Przygoda szósta – CtulhuTech – 1 000 000 pne
Czterokrotne osłabienie Pieczęci otwiera drogę do pokrzyżowania planów Dzieci Chaosu. Bohaterowie cofają się do miasta zapomnianej cywilizacji, która stworzyła Pieczęć. Ich celem nie jest jej zniszczenie, a jedynie dodanie domieszki do metalu, z którego zostanie odlany. Jest to też ostatnia szansa Dzieci Chaosu na pokrzyżowanie planów bohaterów. Tym razem bohaterowie muszą cofnąć się fizycznie, wiedząc, że jest to droga bez powrotu, ale jednocześnie jedyna szansa na uratowanie świata przed apokalipsą.
Bohaterowie: Tagerzy z Eldritch Society

Kampania rozgrywa się w 4 różnych grach i na 4 różnych mechanikach. Można ją oczywiście poprowadzić, używając tylko jednej z powyższych mechanik, albo którejś z uniwersalnych, ale moim zdaniem straci ona swój crossoverowy charakter.
Mam nadzieję, że komuś z was projekt spodoba się na tyle, że wykorzysta go, choć w nieznacznym stopniu, mnie frajdę sprawiła sama kreacja tego “Alchemicznego Dekoktu”.

Obraz Mark Frost z Pixabay

Gdzieś wśród wysepek w archipelagu Hebrydów Zewnętrznych, u wybrzeży Szkocji znajduje się Samotnia, niewielki spłachetek lądu, która kryje w sobie tajemnicę. Przepływając obok niej można ją zwyczajnie przeoczyć, albo tylko przez chwile zatrzymać wzrok by przyjrzeć się malowniczym, strzelistym skałom.

Dopiero po bliższym przyjrzeniu się zauważyć można, że skał wysepki dotknęła ręka ludzka. Wykuto w nich kilka ni to pustelni ni to cel. Przybicie do wyspy może nastręczać nieco trudności. Kiedyś (patrząc na szczerzące się zęby spróchniałych, drewnianych bali) był tam pomost, do którego łatwo było przybijać łodziom i bez trudu schodzić na ląd. Dziś sztuka ta udać się może tylko niewielkim, dwuwiosłowym szalupom, gdyż zdradliwe, ostre skały poszarpią poszycie jakiejkolwiek większej łodzi czy jachtu. Trudne jest również dostanie się wpław. Woda wokół bezimiennej skały jest, zdaniem tych kilku odważnych głupców, którzy próbowali, przerażająco zimna, o wiele zimniejsza niż pobliskie wody północnego oceanu atlantyckiego. Pływanie w niej prawie zawsze kończy się zapaleniem płuc i majakami z wymarznięcia.

Gdy już komuś uda się dostać na wyspę może zwiedzić kilka wykutych w skale pomieszczeń mieszkalnych. Znaleźć w nich można resztki sprzętów domowych i glinianych naczyń oraz poszarpane resztki ubrań, świadczące o tym, że może ze trzy dekady wcześniej mieszkało tu nie więcej niż kilkanaście osób. Najciekawszą z sal jest ukryta za zagajnikiem kaplica ze znajdującymi się w środku rozbitymi figurami, kamiennym celtyckim krzyżem i ołtarzem pokrytym rdzawym zaciekiem.
Zapytani o Samotnie mieszkańcy pobliskich osad Northon i Leverburgh, za wyjątkiem tych najstarszych, wzruszają tylko ramionami mówiąc, że skała jest od zawsze opuszczona. Nestorzy lokalnych rodzin wspomną jednak o ludziach mieszkających tam wiele lat wcześniej.

Więcej światła rzuci wizyta w pobliskim Stornoway. W archiwach tamtejszego kościoła znajduje się informacja o niewielkim klasztorze pustelniczym poświęconym świętemu Andomnainowi ufundowanym przez ród MacLeanów z wyspy Mull. W archiwach służb porządkowych znajduje się informacja o pirackim napadzie na klasztor i uprowadzeniu wszystkich mnichów w roku 1889.

Kolejne informacje znaleźć można w archiwach MacLeanów. Niestety nie są one kompletne gdyż, część materiałów spłonęła w pożarze z roku 1890, który pochłonął skrzydło biblioteczne rodowej siedziby lairdów Mull. Część zapisków jednak ocalała. Według nich laird Finnegan MacLean w ufundował klasztorek po Powstaniu 45 Roku osadzając tam swojego brata Dougala. Nim został mnichem rzeczony Dougal był korsarzem, jakobitą i kapitanem “Aureliusa”, trzydziestodziałowej fregatki wystawionej i wyekwipowanej przez Finnegana. Podobno ze swoich licznych i udanych wypraw przywiózł niezmierzone bogactwa czym znacznie podreperował podupadający skarbczyk klanu. Niestety ostatnia wyprawa była dla niego wybitnie pechowa. Aurelius zatonął, a samego Dougala odnaleziono na wysepce, na której później ufundowano klasztor Samotnia.

Według oficjalnych zapisów, Dougal wybrał mnisie życie, by odpokutować za swoje grzechy (a wysepkę Samotni, po to by każdego dnia dziękować Bogu za ocalenie), według plotek brat postanowił odizolować oszalałego krewniaka w miejscu gdzie nikomu nie uczyni krzywdy. Podobno Dougal opowiadał niestworzone historie o dziwnych istotach, których był niewolnikiem i ich podwodnym mieście. Czasem mówił coś o wykradzionym skarbie, czasem o strażniku, którego musi chronić. Obłąkane majaki szaleńca. Tak czy inaczej byłego korsarza osadzono w Samotni i świat o nim zapomniał, a on sam zmarł 30 lat późnej dożywszy sędziwego wieku. W trakcie pobytu spisał swą historię. Rękopis przechowywano w Samotni, lecz skradziono go w połowie lat 80 XIX wieku.

Arnold Böcklin – Die Toteninsel III

Historia prawdziwa

Dougal MacLean był prawdziwym człowiekiem morza. Od lat dziecięcych służył na okrętach jego królewskiej mości. Z racji na to, że katolicy w tym czasie nie mogli awansować na wyższe stanowiska na okręcie, gdy tylko otrzymał odpowiednie wykształcenie przeniósł się na statki korsarskie i kupieckie (często jedno nie przeczyło drugiemu) gdzie w wieku 23 lat dochrapał się rangi pierwszego porucznika. Jego brat – laird wyspy Mull Finnegan – widząc talenty brata wyskrobał reszki klanowych pieniędzy i wystawił niewielki korsarski okręcik. Przez kolejne sześć lat Dougal łupił wrogów korony nabijając kabzę bratu i królowi. Udało mu się też przejąć siłą o wiele większą hiszpańską fregatę, którą po powrocie do Wielkiej Brytanii przemianowano na “Aureliusa”. Pozwoliło mu to zwiększyć skale polowań i jeszcze bardziej poprawiać status finansowy klanu.
Gdy Karol Edward Stuart wylądował na Hebrydach, MacLeanowi postanowili postawić na niego swoje aktywa i wyprosili u niego list kaperski. Dougal znający świetnie trasy bogatych kupieckich statków rozpoczął serię bardzo udanych łowów na ciężkie od towarów statki potrajając majątek klanu w ciągu 5 miesięcy.
Pech jednak chciał, że jeden ze statków, które zaatakowali okazał się rajderem (czyli zamaskowanym jako cywilny okrętem JKM) i po długiej bitwie “Aurelius” poszedł na dno. Dougal i kilku jego marynarzy przetrwali na jednej z szalup. Po kilku dniach podróży dobili do niewielkiego spłachetka lądu, gdzieś w pobliżu Hebrydów, by poszukać wody i płynąć dalej do domu. Tam, nocą, zostali zaatakowani przez tresowane ghasty kierowane telepatycznie przez nadzorców z rasy K’n-Yan. Sprowadzono ich pod ziemię i zagoniono do niewolniczej pracy.
Okazało się, że ich nowi władcy to niewielki odłam K’n-Yan oderwany od macierzy, jedna z nielicznych osad tego dumnego ludu jakie pozostały pod powierzchnią Ziemi. W Zaktz, gdyż tak nazywało się miasto, nie byli jedynymi niewolnikami. W podziemiach pracowały setki innych ludzi schwytanych przy tej czy innej okazji, a także przedstawiciele innych nieludzkich ras (jak Istoty z Głębin) schwytanych przez ghasty tresowane przez K’n-Yan.
Po prawie czterech długich latach udało się Dougalowi uciec. Doprowadził do wzniecenia powstania i wyrwał się na wolność przez jedno z wyjść. Tam odnaleźli go mieszkańcy Hebrydów Zewnętrznych.

Guang Yang (https://www.deviantart.com/guang-yang)

Ucieczka miała jednak cenę. Dougal przysiągł powstańcom, że powstrzyma K’n-Yan przed porwaniami kolejnych ludzi. Wykorzystał fortunę brata (represje po Powstaniu 45 Roku ominęły MacLeanów) i znalazł i zawalił prawie wszystkie wyjścia z Zaktz poza jednym – tym samym, przez które uciekł i tym na którym wybudowano Samotnie. Tego wyjścia można było jednak zawalić . Po pierwsze nie dało się go tak łatwo wysadzić jak tych znajdujących się na samotnych spłachetkach lądu, a po drugie wykonano je przy pomocy dziwacznej technologii K’n-Yan – ilość materiałów wybuchowych (a mówimy tu o czasach przed wynalezieniem nitroglicerny i dynamitu) konieczna do wysadzenia go była naprawdę znaczna. Po powstaniu, rząd w Londynie bacznie przyglądał się Szkotom, więc wybuchy (a nawet samo kupno dużych ilości prochu) wzbudziłyby podejrzenia i mogłyby nieść za sobą poważne reperkusje. Wyjście zamurowano więc, obłożono potężnymi zaklęciami (Dougal sprowadził, nie szczędząc pieniędzy, prawdziwych magów) i wybudowano nad nim klasztor pustelniczy. Dougal i jego następny z rodu MacLean byli Strażnikami tego miejsca i powiernikami przysięgi.
K’n-Yan kilkukrotnie próbowali się przebijać przez barierę, lecz za każdym razem bezskutecznie. Ostatnią próbę podjęli na początku lat 80 XIX wieku. W końcu udało im się częściowo sforsować bariery i za pomocą telepatii przejęli kontrolę nad trzema najmłodszymi mnichami, by Ci dokonali mordu na mnichach a następnie utopili ich ciała w morzu. K’n-Yan mieli nadzieję, że pomoże im to przełamać barierę i ponownie wyruszyć na łowy. Sukces był połowiczny. Bariery nie udało się złamać ale osłabiono ją na tyle, że zaczęła degradować. Pada ona na kilka tygodni przed akcją jakiejkolwiek przygody powiązanej z Samotnią. Od tamtej pory K’n-Yan mogą swobodnie wychodzić na polowanie.

Samotnia

Sama wyspa zagospodarowana jest bardzo ubogo. Znajdują się tam głównie cele mieszkalne i kilka pomieszczeń gospodarczych. Są w nich pordzewiałe naczynia, potargany materiał i resztki elementów drewnianych. Mnisi pod kontrolą K’n-Yan wysprzątali klasztor po zbrodni by dodać całej sytuacji dodatkowej tajemnicy.
Najciekawsza jest kaplica. Znajdują się tam cztery rozbite posągi przedstawiające świętych. Były one ważną częścią rytualnego zaklęcia zabezpieczającego bramy do Zaktz. W kaplicy znajduje się również ukryte przejście do Bram Zaktz. Na dole, przy samych bramach znajdują się dziwaczne porozbijane znaki (elementy zaklęcia zniszczone przez ghasty po wyjściu z jaskiń tak by nie można ich było odbudować), zburzony niedawno mur i ślady bytności jakichś potworności. Przede wszystkim jest jednak wykonany rękami istot inteligentnych tunel prowadzący wgłąb Ziemi.

Alex Tuis (https://a.tuis.free.fr)

Miasto Zaktz

Samo miasto jest tylko cieniem swojej dawnej świetności. Jego zamieszkała część to zaledwie dziesięć procent pierwotnych zabudować. Wybudowano je w gigantycznych jaskiniach się pozostały w tym rejonie świata po odejściu Atlach-Nacha.
Budynki wybudowane są z zestalonego kamiennego pyłu i mają kolor brudnego fioletu. W kamień wpuszczone są światła w postaci poskręcanych w fantazyjne kształty rurek. Bez problemowo działają one w części zamieszkałej przez K’n-Yan. W opuszczonej części miasta ich działanie jest jednak sporadyczne. W mieście znajduje się też dużo dziwacznej i nieludzkiej technologii o nieznanym działaniu. W części opuszczonej są to tylko w gruncie rzeczy niedziałające kawałki złomu o przedziwnych, często wymykających się euklidesowej geometrii (w końcu to Cthulhu) kształtach.
Większość miasta jest zrujnowana i opuszczona, niektóre miejsca mogą zamieszkiwać nawet całe grupy przybyszów z innych części kompleksu jaskiń, potomkowie powstańców albo istoty przybyłe do Zaktz z innych płaszczyzn. Właściwe Zaktz, czyli to zamieszkałe przez K’n-Yan znajduje się w pobliżu bramy (nie na tyle blisko jednak by Strażnik nie mógł zgubić Badaczy w labiryntach ruin.
Miasto składa się z wewnętrznej dzielnicy K’n-Yan, jam w których szkolone i rozmnażane są ghasty oraz baraków niewolniczych. W pobliżu znajdują się też kopalnie i plantacje fluorescencyjnych grzybów, którymi żywią się władcy miasta i niewolnicy (ghasty karmione są krnąbrnymi niewolnikami)
Najważniejszym miejscem w mieście jest Hala Słowa. Przechowywane są różnego typu zapisy datowane na dziesiątki tysięcy lat wstecz. Ten konkretny odłam K’n-Yan, wywodzi się od mędrców swej rasy. Zgromadzono tu olbrzymią ilość woluminów pełnych wiedzy wielu ras i kultur. Są to nie tylko księgi i zwoje, ale również kamienne tablice, miedziane arkusze, zamknięte w słojach, ale wciąż żywe głowy i setki innych sposobów konserwacji wiedzy.

K’n-Yan

Z wyglądu K’n-Yan z Zaktz przypominają ludzi, mają jednak niesamowicie bladą skórę i włosy pozbawione pigmentu. Ubierają się w szaty i klejnoty, i noszą fantazyjną broń białą. Dzięki ghastom i telepatii niewiele więcej jest im potrzebne do obrony własnej. Jest ich bardzo niewielu (może w około dwóch setek) i zdają sobie sprawę, że ich cywilizacja chyli się ku upadkowi.
Rządzą się demokratycznie, tak więc wszyscy K’n-Yan mają głos w sprawach miasta i ważniejsze decyzje muszą być jednogłośne. Z nieznajomymi zawsze pojawią się w towarzystwie kilku ghastów. Wbrew wszystkiemu można się z nimi dogadać. Zainteresowani są głównie nowymi niewolnikami, ale sprytni Badacze mogą ich namówić też na inne rzeczy. Ich miasto upada i potrzebują stałych dostaw siły roboczej by utrzymać je w działaniu (i by móc karmić ghasty). Oferują w zamian dostęp do Hali Słowa, a nawet do swojej technologii, stojącej o wiele wyżej niż ludzka. Rozmowy K’n-Yan z Zaktz nie są trudne, gdyż biegle posługują się łaciną, rozumieją angielski (choć nieco bardziej archaiczny) i francuski. Mogą udawać zainteresowanych światem zewnętrznym by uśpić czujność Badaczy.
Mam nadzieję, że takie rozwinięcie jest dla was satysfakcjonujące. K’n-Yan istnieją w kanonie mitów, moi są nieco inni. Założyłem, że zagładę mógłby przetrwać także inne grupy tej ciekawej i rzadko wykorzystywanej rasy. Zapraszam do lektury. A ja tymczasem siadam do kolejnego tekstu.

Jeżeli jesteście fanmi Zewu Cthulhu zapraszam do lektury recenzji Podręcznika Badacza, Zestawu Startowego (już niebawem) oraz materiału poświęconego Królewskiemu Towarzystwu Kryptozoologicznemu.