Turnus trzeci minął pod znakiem przygód morskich, Huerfanos i miłosnych perypetii pewnego bohatera niezależnego. Czwarty miał upłynąć… mniej więcej na tym samym (minus Huerfanos), tym bardziej, że liczne rozmowy ze współkadrowiczką Epej nakłoniły mnie do eksploracji wątku powszechnego zjazdu velasquezkich gubernatorów i alcade (burmistrzów/wójtów) zwanego Wielkimi Kortezami.
Jednodniowa przerwa między turnusami pozwoliła mi złapać nieco oddechu (i wiatru w żagle) oraz zaplanować przynajmniej rys kampanii. Potem oczywiście musiałem większość swoich planów wyrzucić do kosza i opowiedzieć o czymś zupełnie innym…
Ale nie uprzedzajmy faktów…

Od lewej: Asim, Lucrezia, Kilian, MG, Falomi, Vandrad

– Jesteś piękna kiedy nienawidzisz wszystkich wokół
– Ja zawsze nienawidzę wszystkich wokół
– I dlatego jesteś najpiękniejszą kobietą

Kampania

Turnus IV – Pewnego razu na Wyspach Księżycowych

Mechanika: (Tol Calen 4.0)

• Vandrad Marinero (Przemo) – półvelasquez-półligatur, bastard diuka Wysp Księżycowych, kapitan “Cidre Hermosa” osobistego szybkiego brygu diuczessy Khalidy, człowiek honorowy, pragnący udowodnić, że Ligaturowie mogą być tak samo dobrymi marynarzami jak Velasquzowie
• Falomi di Argento da Puerto Lunar (Próżność) – fuliocci, niemłoda już wysokopostawiona agentka Sieci, oficjalne właścicielka galerii i domu aukcyjnego oraz przyjaciółka i dwórka diuczessy Khalidy, nieoficjalne ważna przedstawicielka Fiony Brethen, królowej przemytników.
• Lucrezia di Argento da Fennes (Amnezja) – fuliocci, młodziutka medyczka, alchemiczka i bruja (arystokratyczna szeptucha), która uciekła z domu, gdzie była wychowywana pod kloszem, by odnaleźć dla siebie miejsce w świecie
• Kilian MacGillie (Wilga) – druigh, niezrównany włócznik i tancerz, dowódca marines na pokładzie “Cidre Hermosa”, milczek i introwertyk, ścigający zabójców swojej rodziny, którzy podobno dotarli do Puerto Lunar
• Asim Imhotep Atopeh II (Rzeka) – oficer gwardii królewskiej z Miasta Bogów, daleki kuzyn króla Pimno XVIII, który opuścił rodzinne strony w poszukiwaniu skradzionego transportu białego żelaza, które dotarło na Wyspy Księżycowe

Bohaterowie specjalni

• Khalida Vidia Larissa, Amah Al-Hakim diArgento El’Sayed de Cidre – diuczessa Wysp Księżycowych, alcade Puerto Lunar
• Anila Cibales Pilar de Calvado y Velasquez – Karmazynowa Anila, arystokratka z Puerto Admiral usiłująca zdobyć stanowisko gubernatora Wysp Księżycowych
• Illario di Argento da Puerto Lunar – syn Falomi, chwilowo na urlopie, wypoczywający po wydarzeniach z Dobrej Nadziei
• Esperanza Sancha de Rube y Selene – alcade Rube, niezwykła wynalazczyni, która po tragicznej śmierci brata dała się opętać Cieniowi, bliska przyjaciółka Kiliana
• Lilianna MacGillie (Praczka) – siostra Kiliana, mgłomantka, agentka Timorii wysłana przez kanclerz Lebiediewną, by dopilnować przejęcia władzy przez Anilę
• Marina – córka Khalidy i Rodrigo, bliska przyjaciółka Vandrada
• Armando – syn Khalidy i Rodrigo, przyjaciel Vandrada i Illario
• Diego de Cidre – człowiek Sieci, karczmarz w “Pękniętym Pionie” w Diamencie, treser ulsari, człowiek opekujący się skradzionym transportem białego żelaza
• Marianna – służąca Lucrezii
• Bjorn – bosman z “Hermosy”
  
• Ciaran – druigh z poszarpaną twarzą, przyjaciel Kiliana i pokładowy snajper i rusznikarz
• Ailean Brethen – córka Fiony Brethen

Drużna poznaje się w dość nieoczekiwanych okolicznościach. Vandrad znajduje na pokładzie wracającej z Al’Haary “Hermosy” pasażera na gapę – Asima. Młody mężczyzna opowiada kapitanowi o swojej misji – poszukiwaniach tony rudy białego żelaza skradzionej przez nieznanych napastników z karawany idącej z Miasta Bogów do Lyss. Vandrad uznaje tę sprawę za na tyle ważną, że postanawia zaprowadzić obcokrajowca przed oblicze swej pani – Khalidy. Po przybiciu do portu spotykają się z czekającym tam Kilianem, który obciąża Vandrada swoimi problemami, czyli poszukiwaniem morderców własnej rodziny. I jest to kolejna sprawa, która zdaniem Vandrada warto przedstawić zaprzyjaźnionej władczyni.

Bohaterowie wyruszają do Villa de Cidre by tam spotkać się z diuczessą i opowiedzieć jej o właśnie zakończonej misji i nowych problemach. Podczas rozmowy, gdy okazuje się, że niezbędna będzie alchemiczna analiza Khalida wzywa do pałacu równie panie diArgento – w końcu Lucrezia jest uzdolnionym alchemikiem a jej ciotka zaufaną diuczessy. Obu paniom towarzyszy nie kto inny jak Illario, który właśnie wrócił do matki, by spędzić w jej towarzystwie urlop. Tak oto drużyna spotyka się w komplecie po raz pierwszy. Khalida obiecuje swoją pomoc w obu sprawach, ale jednocześnie opowiada o własnych kłopotach. Zbliżają się wybory nowego gubernatora Wysp Księżycowych, lecz zamiast Rodrigo ma w nich startować jego i Khalidy najstarsza córka – Marina. Okazuje się, że diuczessa podejrzewa, że ktoś dybie na życie jej córki, wzmocniła więc ochronę i wynajęła najlepszą kompanię najemniczą w okolicy, czyli pochodzących z Puerto Admiral Malaverde. Bohaterowie oczywiście postanawiają pomóc w zabezpieczeniu Mariny jednakże w tym samym momencie pojawia się gołąb pocztowy z informacją o zaatakowaniu miasteczka Diamante na pobliskiej Cidre Maior. Khalida natychmiast decyduje o wysłaniu tam “Cidre Hermosa” i bohaterów, gdyż w posiadaniu alcade Diamante znajduje się Carta Elgida – tajny spis Elegidos, czyli elektów mających prawo głosować w wyborach gubernatorskich.

Drużyna wyrusza prawie natychmiast, ale nim “Hermosa” opuszcza port dzieją się jeszcze cztery wydarzenia – Illario odłącza się od grupy by (mimo wysiłków Vandrada i Falomi) wyciągnąć na popijawę Armando (syna Khalidy i swego osobistego przyjaciela, na którego ma według wszystkich zły wpływ), Vandrad w towarzystwie Falomi spotyka się z Mariną (i powietrze aż wibruje od niewypowiedzianych obietnic), Falomi przekazuje tajemniczej osobie plany obronności Villa de Cidre, a na pokładzie kapitan zmusza Lucrezie do zostawienia w Puerto Lunar swojej służącej. Dziewczyna, którą od urodzenia ktoś się zajmował, jest załamana.
Gdy “Hermosa” wychodzi w morze jej krótki rejs do Diamante jest niezwykle wyboisty. Najpierw ścierają się ze Starym Sancho – potworem dwyr, którego 15 lat wcześniej Falomi i jej towarzysze wypuścili do morza, a potem wpadają w gęstą mgłę, którą wokół raf splótł doświadczony mgłomanta. Pierwsza walka kończy się stratami – złamany zostaje ster, kilku marynarzy zostaje ciężko rannych, a sternik jest w stanie krytycznym, ale przeżywa dzięki błyskawicznej reakcji Falomi i talentom Lucrezii. Brat sternika – nawigator Oswald przysięga obu paniom swoje życie.
W Diamante okazuje się, że port został zaatakowany przez wyśmienicie wyszkolonych “bandytów”, którzy na rozkaz nowego gubernatora Wysp Księżycowych – Anili Cibales Pilar de Calvado y Velasquez – zaatakowali miasto, by schwytać “zdradzieckiego” alcade. Walka była brutalna i jednostronna (zginęli wszyscy żołnierze lokalnej Guardia Colonial) i alcade został porwany. Bohaterowie udają się do karczmy “Pęknięty Pion” gdzie część z nich przesłuchuje karczmarza Diego, a reszta myszkuje po jego domu, gdzie znajduje tajemniczą piwnicę strzeżoną przez krwiożercze stwory. By dostać się na dół, Lucerzia i Asim trują jedno ze stworzeń, lecz to zamiast paść martwe atakuje grupę i dopiero wtedy pada umierające. Wywołuje to oczywiście wściekłość Diego, który nakazuje ratowanie stworzenia. Lucrezia zmuszona jest sięgnąć po swoje szeptuszenie i wychodzi jej tak dobrze, że stworzenie przywiązuje się do niej zamiast do Diego. Drużyna zabiera Pjesę (gdyż takie imię otrzymuje bestyjka) i odchodzi. W międzyczasie Falomi rozmawia na osobności z Diego, który nakazuje jej wprowadzić grupę w pułapkę w nadbrzeżnych jaskiniach, a także o tym, że alcade nie miał już Carta Elgida, jest przetrzymywany w jaskini zwanej Psią Głową i nie powiedział komu ją przekazał. Przed odpłynięciem, drużyna penetruje jeszcze spalony dom i znajduje w nim dwie interesujące rzeczy – fragment tkaniny pochodzący z kobiecej koszuli w barwach klanu Kiliana oraz zakodowaną wiadomość napisaną przez Rodrigo.
Drużyna rusza dalej śladem napastników i zgodnie z planem Falomi wpada w pułapkę w nadmorskiej jaskini i najpierw wpadają pod ogień snajpera z hikuńskim karabinem, a następnie na bandę stworzeń z tego samego gatunku co Pjesa. Po długiej walce udaje im się wygrać, ale głowni napastnicy gdzieś znikają, ponownie ostrzeżeni przez Falomi, która jednakże mówi im o tym, że alcade znajduje się w Psiej Głowie.
Bohaterowie rozpoczynają wędrówkę przez zniszczony kawałek Cidre Maior (Stara Madre, lokalny wulkan regularnie przypomina o swojej obecności), lecz w dawnej bazie “bandytów” znajdują tylko trupa alcade, jeszcze raz tę samą zakodowaną wiadomość oraz ku swojej zgrozie dowody na to, że “bandyci” to tak naprawę Malaverde.
Vandrad decyduje się poprosić o pomoc Selene – boginię Wysp Księżycowych, jednak ta odmawia, mówiąc, że przysięgała nie mieszać się w konflikty między swoimi dziećmi (ujawniając jednocześnie fakt, że mężem Anili jest nie kto inny jak pochodzący z Albocco Hernando Miguel de Ravieda-Cidre) Bohaterowie dowiadują się także, że Vandrad jest synem Rodrigo (co ma szczególne znaczenie zważywszy napięcie między kapitanem Hermosy, a córką diuka), a także że Falomi zostanie niebawem babcią (w końcu Olena, wnuczka Cynthii ścigała Illario nie tylko dlatego, że uciekł ze ślubu, ale także dlatego, że przez niego zaszła w ciążę). W międzyczasie Asimowi udaje się w końcu złamać kod i dowiedzieć się, że Carta Elgida jest teraz w posiadaniu alcade Rube – przyjaciółki Kiliana Esperanzy Sanchy de Rube. Drużyna natychmiast rusza na odsiecz pani na Rubinie, bojąc się, że będzie następnym celem Malaverde i Anili. Drużyna odkrywa też na pazurach Pjesy ślady pyłu białego żelaza, które musiało być przechowywane w piwnicy Diego, gdy grupa nie zdecydowała się na eksplorację piwnicy. W trakcie podróży Falomi odwiedza Oswalda, który został ciężko ranny w walce w nadmorskiej jaskini (ratując życie Vandrada na prośbę samej Fuliocci). Kobieta zwalnia nawigatora, z przysięgi, a ten mówi, że nie ważne co by o niej mówiono, jego zdaniem jest osobą z gruntu dobrą.
Gdy “Hermosa” zbliża się do Rubinu, w wyspy uderza potężny sztorm, jakiego Wyspy Księżycowe nie widziały od lat. Drużyna zmuszona jest więc walczyć z żywiołem i własnym strachem, by dostać się do rezydencji Esperanzy. Wyjątkowo przerażający okazuje się park okalający rezydencje i stojące tam wynaturzone posągi bogów. Wnętrze samej rezydencji nie jest przyjemniejsze. Okazuje się po śmierci brata Esperanza dała się opętać Cieniowi (udającemu tego brata). Pod jego władaniem przekopała Cidre Viejo (gdzie kiedyś tworzono twarzowce) i korzystając ze znalezionej tam wiedzy, ciał lokalnych mieszkańców, białego żelaza i boskiej krwi kupionej od Sieci Esperanza rozpoczęła pracę nad nowym ciałem dla “brata”.

Bohaterowie, po zażartej i dramatycznej walce ratują dziewczynę, wypędzają z niej Cienia i zdobywają Cartę Elgida. Dziewczyna zniszczona opętaniem prosi Kiliana, by się nią zaopiekował i wyrusza dalej z drużyną.
Tymczasem w Puerto Lunar, dzięki informacjom od Falomi i własnym obserwacjom Anila zdobywa Villa de Cidre i więzi Khalidę. Illario i Armando natomiast znikają w tajemniczych okolicznościach.
Drużyna rusza do Puerto Lunar okrężną drogą – przez Diamante. Tam okazuje się, że Diego zabrał białe żelazo i przeniósł się do stolicy Wysp Księżycowych, by tam przehandlować je Kompanii Zbożowej w zamian za Ailean Brethen – córkę Fiony.
Wieczorem tego samego dnia “Hermosa” w końcu dociera do Puerto Lunar. Miasto znajduje się pod kontrolą Anili, Hernando i Malaverde. Sam Hernando jest pełniącym obowiązki gubernatora (ma na to sfałszowany papier potwierdzony przez uwięzioną Khalidę) Guardia Municipal i Guardia Cidre są rozwiązane, a spokoju strzegą siepacze Anili. Jedynym punktem oporu są forty strzegące wybrzeża jednak póki co nie włączają się one w konflikt. Dodatkowo na rynku wywieszono fałszywą Carta Elgida, termin wyborów przesunięto na dzień następny, a Armando i jego świta (czyli Illario nie żyją)
Drużyna szybko udaje się do domu Falomi, by tam rozpocząc dalsze planowanie. Tam okazuje się, że w domu byli ludzie Anili (szukając Illario), a potem zjawił się tam Diego wynajmując od ludzi Falomi (ten sam magazyn co zawsze). Drużyna łapie też jednego z ludzi Praczki i potwierdzone zostają domysły, że agentka Timorii współpracująca z Anilą (i morderczyni klanu MacGillie) to nikt inny jak Lilianna MacGillie – siostra Kiliana. Dziewczyna jest jednak mocno zmieniona — ze spokojnej i wycofanej mgłomantki stała się paranoiczną morderczynią o nadzwyczajnie rozwiniętych zdolnościach. Sam złapany szpieg okazuje się egzekutorem ojca Kiliana i przypłaca to życiem. Natłok informacji powoduje, że konflikty, które narastały wewnątrz grupy od dłuższego czasu, wybuchają. Falomi toczy wojnę ze wszystkimi, a zwłaszcza z Lucrezia, ta oskarża ciotkę o to, że cały czas ją okłamywała. Konflikt Kiliana i Vandrada jest nieco cichszy, ale podobnie przejmujący. Druigh oskarża o to, że zajmuje się Falomi zdradzając ich przyjaźń i ignorując problemy swego najdawniejszego druha. Sytuacje podkręca tylko nocna wizyta Illario, który mówi matce, że Diego (którego nienawidzi Asim tak na marginesie) uratował jego i Armando. Mówi też, że zakochał się w córce Fiony i zostaje u Diego, by jej strzec, bo ten chce zabić dziewczynę, by dobitnie wypowiedzieć posłuszeństwo swojej pani, gdyż nie podoba mu się praca dla rzeźniczki Sieci Lebiediewej. Wizyta chłopaka doprowadza nie tylko do kolejnej rundy dyskusji i konfliktów, ale również do (o ironio) zejścia się Asima i Lucrezii. W międzyczasie przemianę przechodzi też Kilian. Wściekły na cały świat, siostrę i Vandrada przyjmuje w siebie Cienia, wyzywa swego przyjaciela na pojedynek na śmierć i życie, a następnie odchodzi, by przez resztę nocy polować na patrole Malaverde.
Rankiem, niewyspana prawie zupełnie drużyna rozpoczyna działania mające na celu uratowanie sytuacji. Konflikty zostają zażegnane albo przygaszone (poza tym między Kilianem a Vandradem), a drużyna zabiera się za robotę. Najpierw udają się do szykującego powstanie Diego. Dowiadują się, że mężczyzna przehandlował białe żelazo, jest w kontakcie z obsługą fortów i szykuje na wieczór krwawą rzeź ludzi Anili. Drużyna prosi Diego o odsunięcie rewolucji o jeden dzień i przekonuje go do własnego planu, czyli wyzwania Hernando na pojedynek, usunięcia go i by w ten sposób mieć możliwość włączenia w konflikt Selene. Jednocześnie Lucrezia i Falomi spotykają się na osobności z Illario, który w dość brutalnych słowach prosi je o utrzymanie na smyczy Asima (który już pali się do zabicia Diego), bo to może zabić jego ukochaną Ailean. Co zabawne Lucrezii udaje się zostać sam na sam z Ailean na kilka chwil i dowiedzieć się, że jest za nią duża nagroda i nie zna żadnego Illario. Czyżby chłopak grał jakąś własną grę?
Nim bohaterowie wychodzą od Diego (gdzie tak na marginesie spotkali też snajpera, który napsuł im tak wiele krwi) udaje im się dojść do jeszcze jednego porozumienia z Illario – chłopak przejmie dla nich od Kompanii Zbożowej białe żelazo, a drużyna uratuje i odda mu Ailean.

Następnie grupa dzieli się na dwie ekipy. Jedna udaje się do opuszczonego domu Esperanzy i szuka tam Kiliana, by spróbować przemówić mu do rozsądku i powstrzymać pojedynek (co się nie udaje), druga udaje się na rynek, by podmienić fałszywą Cartę Elgida na prawdziwą. Udaje się to głównie dzięki talentom oratorskim Falomi (gdyż Vandrad pogrąża się każdym słowem), ale jednocześnie drużyna wpada na Hernando de Cidre-Ravieda, który orientuje się, że coś jest nie tak. Jednakże Falomi i Vandradowi udaje się wyjść z sytuacji obronną ręką i jednocześnie wyzwać łże-gubernatora na pojedynek. W velasqueskim stylu. Na 24-działowe brygi.
Ich tryumf przerywa strzał. To Hernando, usiłując odgryźć się Vandradowi, ciężko rani Falomi. Kapitan i marszandka natychmiast udają się na poszukiwania Lucrezii, by ta ocaliła nogę ciotki, co udaje się po dość dramatycznej operacji. Jednocześnie ostatecznie rozwiązuje to konflikt między pannami diArgento. Bohaterowie nie mogą się długo cieszyć swoim sukcesem, gdyż dom Esperanzy zostaje zaatakowany przez siepaczy Timorii, Anila nie chce, by doszło do pojedynku, w którym może się coś stać jej niewydarzonemu mężowi. Na szczęście bohaterom udaje się zwyciężyć i zbiec.
Wieczorem dochodzi do pojedynku między Vandradem a Kilianem. Jego wynik jest niejednoznaczny, gdyż przerywa go Esperanza atakując Kiliana (werbalnie i pięściami), gdy orientuje się, że ten przyjął w siebie Cienia. Daje mu wybór – ona albo Cień. Po dramatycznej scenie wewnętrznego rozdarcia Kilian wybiera Esperanzę, a Lucrezia po raz kolejny przeprowadza rytuał wygnania Cienia.
Ostatnim wydarzeniem tego dnia jest bal u Anili, na który drużyna oczywiście się udaje. Wolny od Cienia Kilian tańczy z Esperanzą, a reszta informuje Khalidę, że są już gotowi by jej pomóc, a Armando tak naprawdę żyje. W trakcie balu udaje im się też porozmawiać z Lilianną, która wygarnia im, że wszystko, co robi, jest dla dobra Cesarstwa, a jej rodzina to zdrajcy, których należało zgładzić. Jest przy tym agresywna i paranoiczna. Kilian bezskutecznie usiłuje ją odwieść i skłonić do zrozumienia swoich błędów, jednak z odsieczą przychodzi mu Asim, którego niezwykle elokwentna przemowa pozwala ostatecznie przeciągnąć Praczkę na stronę grupy. Grupie udaje się uciec z balu i na spokojnie zbadać zachowującą się nieswojo Liliannę. Okazuje się, że eliksiry, które piła wyniszczyły jej organizm, jest śmiertelnie chora i zostało jej kilka miesięcy życia.
Następnego ranka odbywa się pojedynek na 24-działowe brygi. Bitwa jest krwawa i zażarta, ale załodze “Hermosy” udaje się pokonać przeciwnika i zmusić Hernando do kapitulacji i porzucenia marzeń o gubernatorstwie. Lucrezia unurzana w morzu krwi znoszonych do niej rannych, po tym jak jedna z kul uderzyła w pokładowy szpitalik, czyni ostatni krok do swojej wolności.
Ostatnim aktem kampanii jest atak na siedzibę Diego i ocalenie Ailean. Dziewczyna ma zostać zawieziona do matki, a atak sam atak zostaje zrzucony na ludzi Praczki.
W epilogach Wyspy Księżycowe lądują znów pod kontrolą Rodrigo (który decyduje, że to jeszcze nie czas dla Mariny), a Vandrad zostaje przyjęty oficjalnie do rodziny diuka. Następnie drużyna udaje się do Fiony, by oddać jej córkę. Illario odbiera swoją część nagrody, ale nie zamierza rezygnować ze swojej wielkiej miłości. Potem drużyna zbiera białe żelazo, by dostarczyć je do Lyss. W międzyczasie udaje się też na wesele dalekiego krewnego Falomi i Lucrezii w górach Marholm, gdzie Asim oświadcza się młodej alchemiczce. Po powrocie do Puerto Lunar na Falomi czeka Illario. Matka i syn odbywają długa i oczyszczającą rozmowę, a następnie chłopak zostawia pod jej opieką syna swego i Oleny – Valario. Następnie grupa udaje się w rejs dookoła Tol Calen. Najpierw, ma miejsce morski ślub Asima i Lucrezii, potem Kilian wraz z Esperanzą i Lilianna zostają w Westport, by siostra włócznika mogła spokojnie umrzeć w rodzinnych górach. Kilka tygodni później, nad grobem Lilianny dochodzi do zaręczyn. W międzyczasie Falomi udaje się na poszukiwania niejakiego Svart Dreka, by ten pomógł jej wychować Valario. W drodze powrotnej Vandrad i Falomi ponownie biorą na pokład Esperanzę i Kiliana, a kapitan “Hermosy” udziela parze (mimo oporów włócznika) morski ślub. Opowieść kończy się, gdy Asim i Lucrezia docierają do Miasta Bogów i tam Asim zdaje raport ze swej niezwykłej podróży…

„Jak mawiają Wasyle – niedaleko pada jabłko od wściekłego sadownika”

Podsumowanie

Kampania z turnusu czwartego była niezwykła. Dostałem pod swoją opiekę kompletną grupę ogranych graczy. Cała piątka zna się poza obozami i regularnie wspólnie gra i nawzajem sobie mistrzuje. Świetnie więc znają swoje granice i wiedzą jak ze sobą współtworzyć sesje i wątki.
Na początku (wiedząc już, że pewnie wyrzucę, to co napisałem na miedzyturnusówce) zapytałem ich, w co chcą zagrać (wyłączając pomysł na króla Skolmjar) i grupa zdecydowała się na moje ukochane Wyspy Księżycowe, na których nie byłem od dwóch chyba lat.
W mojej głowie od razu zaczęła rodzić się kampania, jednakże postanowiłem zaprząc do pomocy mistrzynię, z którą odwiedziałem Wyspy Księżycowe po raz ostatni, czyli Tosię “Anger” Bensari, tę samą, której była postać, Khalida, jest teraz tamtejszą diuczessą. Dzięki naszej współpracy (i małej pomocy Kim, której postać — Anila została moją główną antagonistką) stworzyliśmy niezwykła wielowymiarową kampanię o prostej fabule, ale naprawdę wielu wątkach pobocznych.
Drużyna, która mi się trafiła, bardzo chciała zagrać kampanię o postaciach (poza Wilgą, która chciała też walkę i rzucanie kostkami) i dokładnie taką kampanię im zaserwowałem. W jej trakcie więcej akcji było w relacjach między postaciami niż eksploracji samej fabuły. Emocje wybuchały, a sceny budowały się same. Były takie sesje, gdzie gdyby nie prowadzeni przeze mnie NPCe jedyne co mógłbym robić to z fascynacją obserwować wydarzenia.
O ile w trakcie samego prowadzenia niejednokrotnie wychodziłem z sesji niezadowolony, czując, że mogłem zrobić więcej, to teraz po grubszym przemyśleniu uważam tę kampanię za naprawdę udaną i całość historii za niesłychanie spójną
Sama kampania wyszła mocno melodramatyczna (ale tego chyba oczekiwali gracze) – pełna zarówno łzawych jak i przygodowych czy upiornych scen.
Najbardziej będę pamiętał z niej marsz przez przerażający ogród, łzawy wybuch zagnanej przez towarzyszy pod ścianę Falomi oraz wypędzanie Cienia, które stało się niesłychanie wybuchową sceną dzięki fantastycznej grze całej drużyny (zwłaszcza Próżności, która wcieliła się w rolę Cienia)
Dziękuje wam wszystkim razem i każdemu z osobna (a zwłaszcza Tosi) za fantastyczną podróż na wyspy Księżycowe.

„Nieważne kto wygra. Ważne, żeby nie wygrała Przemoc”

“Tam, ta da ta dam dam”

Podziękowania

Kadruniu!

• Anger – Tosiu. Ja wiem, że Cie na turnusie nie było, ale współtworzyłaś ze mną te kampanię, dałaś mi okazję do wygadania się i przerzucenia przez kogoś tej szaDziękujelonej wyprawy w jaką zabrałem tę ekipę. Dzięki za wszystko!
• Harry – Dałeś temu turnusowi serce i siłę. Byłeś zawsze tam, gdzie Cię potrzebowaliśmy (i tam gdzie Cię nie potrzebowaliśmy), walczyłeś za nas i nigdy się nie poddawałeś. A przede wszystkim byłeś też tam gdybym Cię potrzebowałem, mimo, że nie potrzebowałem to wiedziałem, że jesteś. No i za prąd w namiocie!
• Baranku – dzięki za fantastyczny turnus, za współpisanie larpa, za wszystkie nasze rozmowy i za to, że mogłem z Tobą powspominać nasze wspólne dzieje! Dziękuję!
• Panda – dziękuje za Twoją siłę i pomoc, za to, że tak jak Harry zawsze byłaś gdy byłaś nam potrzebna, za to, że urabiałaś sobie dla nas ręce po łokcie i zawsze miałaś dla mnie dobre słowo nawet jak byłem wkurzający
• Prawda – dzięki za długie i mądre rozmowy o RPGach i o życiu. Mam nadzieję, że złożysz do kupy swoją grę byśmy ją mogli rozwalić na kawałki… Czekamy XD
• Beger – brachu z namiotu. Z nikim mi się tak dobrze nie namiotuje jak z Tobą. Dzięki za poczucie humoru i kawusie z ekspresu.
• Passuci – drugi wspólny turnus pod rząd znów nam wyszedł bardzo dobrze – dzięki za jajko z nutellą! było pyszne!
• Allatar – mam nadzieję, że podręczniki dadzą Ci milion nowych kampanii, dzięki za wspólne namiotowanie, rozmowy i cukrzony imbir!
• Witold – fantastycznie mi się z Toba pracowało i gadało o Tol Calen. Jesteś świetnym człowiekiem i ciesze się jadąc z Toba na turnus
• Ned – praca z Toba to zawsze pewność, że rzeczy będą się działy i będą się działy jak trzeba. Dzięki
• Nicpoń – last but not least. Wykonałeś tytaniczną pracę z obozem młodego gracza. Byłeś naszym bohaterem. Dzięki za to!

Kierownicy!

• As – mimo, że tylko na kilka ostatnich dni to jak już byłaś to całą duszą i sercem. Uwielbiam Cię za to najbardziej na świecie!
• Bartek – cieszę się, że popracowaliśmy te dwa turnusy i ja bardzo się wobec nas zmieniłeś. Chylę czapkę i wznoszę pytę!

Przybysze z gór!

• Julia – dziękuje za fantastyczne zdjęcia. Obłednie dobre i świetnie podręślające klimat naszego cyrku… Za rok jesteś już tylko nasza
• Antek – cieszę się, że tym razem się nie minęliśmy turnusami. Zostaw militarke i zostań RPGiem!

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

Wszystko co wam napisałem w opiniach i dedykacjach pisałem szczerze i z serca.

• Amnezja – dzięki za kampanię. Bardzo żałuje, że nie zgraliśmy wspólnie wcześniej. Cieszę się, że mogłem Cię poznać przez pryzmat Lucrezi i poprowadzić Ci twoją ostatnią kampanię. Cieszę się też, że zobaczyłem, jak prowadzisz. Masz w sobie serce MG. Mam nadzieję, że jeszcze uda nam się wspólnie zagrać

• Próżność – dzięki za kampanię. Jesteś fantastycznym graczem, i to wielka przyjemność patrzyć z jaką swobodą i gracją ogrywasz swoje wątki i jak wybuchasz odgrywaniem. Mam nadzieje, że uda nam się zwiedzić Bezkres

• Przemo – dzięki za kampanię. Za to, że byłeś fantastycznym liderem dla tej grupy i za twoją ze mną współpracę. Żałuje, że nie zobaczyłem Twojej sesji.

• Rzeka – dzięki za kampanię. Bardzo się cieszę, że mogłem Cię zobaczyć jako dojrząłego gracza i dać Ci ostatnią kampanię. Rozwinąłeś się niesamowicie i jako gracz i jako MG (bardzo mi było przyjemnie zobaczyć Twoją sesję). Do zobaczenia w Bezkresie, albo…

• Wilga – dzięki za kampanię. Jesteś fantastycznym graczem i żałuje, że nie zagraliśmy wcześniej. Twoje współbudowanie świata spowodowało, że ta kampania wybuchała. Dzięki za Esperanzę i Żebraka. Do zobaczenia w Bezkresie.

Reszto wariatów!

Trzeźwi, Ledó, Smok, Jedność, Clint, Chroni, Veni, Kopernik, Psota, Dżin, Oczko, Cringe, Rękopis, Hobbit, Kostka, Kadżet, Kruk, Grzybiarz, Mirra, Madzia, Taaki, Iskra i cała reszto. Dzięki za pojedynki, larpowanie, rozmaite akcje, a przede wszystkim za niezwykle dużo klimatu, który daliście temu turnusowi! Do zobaczenia za rok!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Druga połowa sezonu 2021 była dla mnie bardzo trudna. Rodzinna tragedia wpędziła mnie w niefajne rejonu rzeczywistości i byłem na granicy rezygnacji z wyjazdu. Postanowiłem jednak oderwać się od o wiele gorszej rzeczywistości własnego domu i pojechać na 24 dni na Kaszuby, by w Drzewinie odpocząć, nabrać sił i uporać się z demonami.
Dzisiejszy wpis poświęcam turnusowi trzeciemu. Wpis o czwórce w piątek.

Od lewej:  Megumi, Aglebert, Noe, Aleksander, MG, Salvador i Serafina

„Ligatur to ślepy zaułek w ewolucji pirata”

Kampania

Turnus III – Dzieci Wody i Ziemi

Mechanika: (Tol Calen 4.0)

• Serafina Strutmeiser (Kore) – kapitana “Szarej smoczycy” (18-działowy bryg), szeptucha i medyczka, niemłoda już kobieta, która z niejednego pieca jadła chleb
• Salvador (Ledó) – nawigator i ogniomistrz “Szarej smoczycy”, Velasquez z darem Szacowania, uczeń słynnej Pilar de la Fuentes, który wyrusza w morze zdobyć sławę podobną do swej nauczycielki
• Noe McCormick (Kremówka) — Druigh, alchemik i medyk oraz agent Timorii, ale przede wszystkim człowiek Cynthii (boginii okrucieństwa) pracujący nas swoim majstersztykiem, eliksirem zadającym cierpienie zarówno Cieniowi jak i jego nosicielowi
  
• Aglebert (Tobruk) – bogaty gryfita, armator i właściciel “Szarej smoczycy” pojedynkowicz, człowiek, który wyruszył w świat, by uciec przed rodzinnymi obowiązkami i by wykazać się z dala od swej rodziny
• Megumi (Bariera) – piromantka, owoc związku potężnego Eldren i hikuńskiej magnatki handlowej, wyrusza na morze by odnaleźć zaginionego ojca oraz by sprawdzić się w samodzielnym życiu z dala od wpływów matki
• Aleksander (San) – złodziej spokrewniony z Kesarą (boginią utraty), przez wiele lat był więźniem zmuszanym do współpracy z tajemniczą grupą ludzi, teraz uciekł i stara się odnaleźć własną drogę w życiu

Bohaterowie specjalni

• Illario di Argento de Puerto Lunar – pierwszy oficer na “Szarej Smoczycy”, przyszywany krewniak Serafiny, złotousty cwaniak, który wdał się w romans z wnuczką Cynthii i teraz ucieka przed konsekwencjami (czyli małżeństwem i niechcianą ciążą) swojej głupiej fanfaronady
• Azim – bosman na “Szarej smoczycy”, czarnoskóry wielkolud, pół krwi ligatur, potężny i silny, ale dla przyjaciół “do rany przyłóż”
• Pablo – chłopak pokładowy, pokładowy cwaniaczek (Illario widzi w nim młodego siebie), z wyraźnym problemem alkoholowym
• Ulfryk – piromanta współpracujący z Huerfanos, który ostatecznie okazał się lepszym człowiekiem niż się początkowo wydawało
  Jeff i Rob – dwóch niespokrewnionych Garroo, będących załogantami na “Smoczycy”, pijacy, cwaniacy i oczajdusze.

Naszą grupę poznajemy się w Puerto Admiral, gdy Aglebert, Serafina i Aleksander (który po próbie napaści na Agleberta został członkiem jego świty) rozpoczynają nabór ludzi do załogi wystawionego na aukcję brygu. Przez gęste sito rekrutacji przechodzą Salvador (dawny przyjaciel Illario jako ogniomistrz i nawigator), Megumi (jako pokładowy mag) oraz Noe (jako pokładowy medyk).
Grupa wybiera się na licytację brygu, którą wygrywa (sporo przepłacając) i zwracając na siebie uwagę bogatej i ubranej po velasquezku wasylki, która zaprasza armatora i jego kapitanę (wraz ze świtą) na kolację do swojej rezydencji. Nie myśląc wiele (i szukając dobrze płatnej pierwszej pracy, bo wyposażenie okrętu pożarło wszystkie ich fundusze) drużyna udaje się do domu Nadii Tomifijewny Kłosowąs – przedstawicielki handlowej kompanii handlowej Kłosowąsów. Kobieta, po suto zakrapianej kolacji proponuje im pracę – jej rodzina przygotowuje wielki transport zboża do Tol Calen, by wspomóc mieszkańców kontynentu, nad którymi wisi widmo głodu. Jednakże jednostki Kłosowąsów od kilku miesięcy atakowane i zatapiane są przez przerażających Huerfanos tak więc nad armadą statków ze zbożem wisi widmo zagłady.
Drużyna przyjmuje zlecenie i obiecuje się udać na należącą do Kłosowąsów wyspę Dobra Nadzieja. Jednocześnie obiecują pomóc Kłosowąsom z Puerto Admiral w znalezieniu grupy, która próbowała kilka dni wcześniej napaść na ich rezydencję.
Śledztwem zajmują się Aleksander i Noe. Początkowo radzą sobie bardzo dobrze, potem jednak szczęście się od nich odwraca i lądują w rękach potężnej szefowej gangu Młynarki, tej samej, od której Aleksander uciekł ledwie miesiąc wcześniej. Młynarka przygotowuje drugi skok na Kłosowąsów i potrzebuje umiejętności Aleksandra – zarówno tych złodziejskich jak i tych związanych z jego pochodzeniem. Obaj bohaterowie zgadzają się na propozycję Młynarki, lecz gdy ta zabiera swoich ludzi, by kontynuować przygotowania do skoku, bohaterowie z pomocą reszty drużyny uciekają, wybijając wielu ludzi tajemniczej kobiety.
Bez dalszego drążenia sprawy wracają na pokład okrętu i “Szara smoczyca” wychodzi w morze. Przed odpłynięciem Noe wysyła liścik do Kłosowąsów informując ich o planowanym ataku Młynarki.
Podczas drogi na Dobrą Nadzieję bohaterowie trafiają na unoszące się na falach resztki wraku statku należącego do Kłosowąsów. Jak zwykle Huerfanos postąpili z nim bardzo okrutnie, jednak tym razem udało się przetrwać dwójce załogantów – aeromantce i jednemu z altylerzystów. Oboje opowiadają przerażającą historię o tym jak piraci po bitwie specjalnie zatrzymali się przy wraku i dopilnowali, by zabić wszystkich rozbitków (sami przetrwali dzięki mocy mistrzyni powietrza)
Reszta drogi do Zwezdy na Dobrej Nadziei jest spokojna. Samo miasto wita bohaterów sielanką i bogactwem. A także niespodziewanym widokiem – przy nabrzeżu cumuje dżonka należąca do Kompanii Smoczego Ogona – hikuńskiej kompanii handlowej, z którą związana jest matka Megumi. Jako że spotkanie z Tumifiejewem Kłosowąsem ma się odbyć dopiero wieczorem, grupa wyrusza na miasto, zarówno by uzupełnić zaopatrzenie (głównie w alkohol) i by odpocząć nieco na stałym lądzie. Megumi dowiaduje się, że przedstawicielką handlową Smoczego Ogona na wyspie jest jej matka. Spotyka się z nią i dowiaduje się, że kompania prowadzi wiele interesów z Kłosowąsami w tym wynajmuje od nich Mistrzów Roślin. Na pytanie co oferują w zamian – matka milczy.

Spotkanie z Tumifiejewem upływa w bardzo przyjaznej atmosferze. Bohaterowie wysłuchują kolejnych opowieści o okrucieństwie i bezwzględności Huerfanos i dostają pierwsze zlecenie w nowej służbie – mają eskortować statek zbożowy “Ninoczka” do kolonii Kordova, na której znajduje się olbrzymie targowisko i port przeładunkowy.
Nocą grupa staje się celem ataku potężnego Cienia, który opętał obecną na pokładzie aeromantkę (i dzięki temu przeżyła atak Huerfanos). Potężna istota najpierw atakuje ich cieleśnie, a po zabiciu opętanej żywiołaczki również uderza w ich najskrytsze słabości, mówiąc, że może im ich się pomóc pozbyć. Mimo ciężkich razów cała grupa wychodzi z walki obronną ręką, odrzucając kuszenia Cienia.
Następnego dnia “Ninoczka” (z Illario na pokładzie) i “Szara smoczyca” wychodzą z portu ku Kordovie. Przed odpłynięciem mają jednak miejsce dwa dość podejrzane wydarzenia. Pierwszym jest zaobserwowanie patrolu uzbrojonego w łapacze ludzi jadącego w głąb wyspy i chwytającego tam zabiedzonych hikuńczyków. Drugim przybycie Tomasa de Esperanza y Velasquez wraz z córką Oleną (tą samą, która szuka Illario w związku z ciążą i obiecanym ślubem) wiozących na swoim pokładzie uwięzionych Młynarkę i resztki jej grupy.
Po dwóch dniach wpadają w straszny sztorm, z którym obie jednostki radzą sobie bardzo dobrze, jednak wyrzuca on je z kursu wprost w pobliże niedużej wyspy. Opływając ją, widzą znajdującą się na niej osadę, w której przystani wystawiono flagi oznaczające zarazę. Mimo tych ostrzeżeń grupa postanawia wylądować na wyspie. by wziąć więcej wody (jej zapasy uszczuplił sztorm) jednak robią to z dala od osady. Na lądzie znajdują wodę, jednak w trakcie eksploracji wyspy muszą stoczyć walkę z potężnym ważącym ponad tonę Guźcem Zachodnim. Starcie to przyciąga chorych, którzy proszą bohaterów, o ty by Ci ich zabili…
Grupa oczywiście odmawia, a drużynowi medycy biorą się za badania. Okazuje się, że zaraza raczej nie jest naturalnego pochodzenia i jest owocem eksperymentów alchemików i Klary (bogini zarazy). Choroba jest o tyle ciekawa, że jest dość przewlekła, bardzo zaraźliwa i ma bardzo dużą śmiertelność, ale jest niezbyt trudna do wyleczenia, z tym że proces leczenia pochłania dużą ilość zasobów medycznych, tak więc wyleczenie znajdującej się na wyspie ósemki chorych pochłonie całe zapasy medyczne “Smoczycy” i “Ninoczki”. Drużyna podejmuje decyzję o pozostaniu na wyspie, by zająć się chorymi i o odesłaniu pod dowództwem Illario obu jednostek na Dobrą Nadzieję po więcej medykamentów podejrzewając, że Kordova może być również w opałach (chorzy z wysepki twierdzą, że to właśnie stamtąd przywieźli zarazę)
Kilka dni po wypłynięciu własnych statków, gdy sytuacja chorych jest już nieco stabilniejsza do wyspy przybija 44-działowa karaka Huerfanos – “Pięść Almirante”. Początkowo zamierzają oni tylko uzupełnić zapasy wody, jednak gdy odnajdują na wyspie ślady graczy, postanawiają na nich zapolować (zwłaszcza po tym jak drużyna uśmierca kilku z nich). Kolejne dni to zabawa w kotka i myszkę z patrolami Huerfanos. Mimo sukcesów (takich jak uśmiercenie liczącego dziesięć osób patrolu i wyłączenie z gry piromanty w służbie piratów) zasoby drużyny kurczą się znacząco i sami bohaterowie są już mocno poranieni. Podejmują więc decyzję o ucieczce z wyspy na jednej z dużych szalup, które mają Huerfanos. Przebrana w zdobyczne mundury grupa przekrada się przez obozowisko piratów i już prawie dociera do swojego celu gdy słyszą rozmowę między dwoma pirackimi oficerami oskarżającymi drużynę o współpracowanie z Dwyr i Klarą. Zatrzymują się więc by przysłuchać się rozmowie i dowiadują się, że Kłosowąsowie są odpowiedzialni za stworzenie zarazy, która wytraciła całą prawie populację Tranquilidad – wyspy, na której osiedli Huerfanos i że to zdradzieccy Wasylewicze współpracują z Klarą i szykują chorobę, którą chcą rozprzestrzenić na Tol Calen, a bohaterowie, współpracując z Kłosowąsami, są współwinnymi tego wszystkiego.

Powiedzieć, że bohaterowie są w szoku to nic nie powiedzieć. Grupa wycofuje się do swojej kryjówki i szybko podjęta zostaje decyzja o poddaniu się i wystawieniu na osąd Huerfanos.
Grupa wychodzi z ukrycia i oddaje się w ręce wrogów. Po schwytaniu, gdy oczekują na spotkanie w Wielkim Admirałem Huerfanos, jeden z ich strażników opowiada im pełną historię Huerfanos. Grupa dowiaduje się, że dawni piraci porzucili swój zbójecki proceder i osiedli na jednej z odległych i zapomnianych kolonii i dopiero nieudane zbiory wywabiły ich z powrotem na morze. Dowiadują się o interesie zawartym z faktorem Kłosowąsów, o tanim zbożu i zarazie, jaka wyniszczyła Traquilidad i o przysiędze wyniszczenia wszystkich Kłosowąsów, ich sług i poddanych w zemście za to, co uczynili…
Następnego poranka odbywa się sąd nad drużyną. Wielki Admirał (który nie może zrezygnować z tak cennych i znających Dobrą Nadzieję sojuszników) mimo namów swej córki nie zabija bohaterów, ale przelewa ich krew i naznacza ich ręce blizną, która nigdy nie zniknie i na zawsze będzie im przypominać o tym co uczynili. Po wymierzeniu kary bohaterowie łączą swe siły z Huerfanos. Ich zadaniem będzie popłynięcie na Dobrą Nadzieję, przeniknięcie na nią i wyłączenie z walki bastionów strzegących fortu oraz atak na znajdujące się centrum wyspy laboratoria, w których hodowana jest zaraza. W tym celu przesiadają się na szybką pinasę “Pinta” i ruszają ku ostatniemu aktowi kampanii.
W międzyczasie okazuje się też, że ranny piromanta Ulfryk, jest ojcem Megumi, który przyłączył się do Huerfanos po tym jak zaraza zabiła i jego rodzinę. Okazuje się też, że to nie on opuścił małą Megumi tylko jej matka zabrała córkę i nakazała wygnać piromantę z Hikuni.
Po przybyciu do Zwezdy szybko orientują się, że w mieście trwa wesele. Olena, wnuczka Cynthii, schwytała w końcu Illario i zmusiła go do ślubu. Teraz chłopak uwięziony w klatce hańby czeka na swój dalszy los podczas gdy jego nieco szalona małżonka bawi się z marynarzami swego ojca. Drużyna, która w szybki i bezbolesny sposób poradziła sobie z bastionami (zabijając armaty gwoździami) rusza chłopakowi na pomoc i po krótkim pościgu i walce z ochroniarzami Oleny (oraz nią samą) udaje się uwolnić Illario i uciec wraz z nim ze Zwezdy.
Następnym celem grupy są znajdujące się w centrum wyspy laboratoria prowadzone przez córkę Tomifiejewa Anastazję i matkę Oleny – Bellę. Obie kobiety są potężnie spokrewnionymi alchemiczkami i uczennicami Klary. Dzięki darom Klary, schwytanemu i kontrolowanemu przez Pożeracza starożytnemu twarzowcowi (takiemu sprzed Kataklizmu) z krwi Wołodii i oczywiście własnym talentom udało im się wyhodować na ciałach niewolników (dostarczanych oczywiście z Hikuni przez matkę Megumi) wspomnianą wcześniej zarazę. Wyprawa do laboratoriów jest więc przerażającym przeżyciem dla całej grupy, tym bardziej że w rękach okrutnych alchemiczek znajduje się większość załogi “Smoczycy”. Finałowa walka nie jest łatwa i na każdym z bohaterów odciska pewne piętno. Mimo to udaje im się pokonać wrogów i uwolnić część załogi, a nawet ocalić poranionego i torturowanego twarzowca o imieniu Mateczka, któremu grupa obiecuje pomóc odnaleźć zaginionego przed półwiekiem męża. W trakcie bitwy ginie Bella, ale Anastazja trafia w ręce grupy.
W trakcie bitwy udaje się tez uwolnić Młynarkę. Okazuje się, że jest ona agentką Timorii, a akcje drużyny powstrzymały jej operacje przeciwko Kłosowąsom. Dochodzi też przy okazji do jej konfrontacji z Aleksandrem. Okazuje się, że chłopak też był agentem Timorii i przez wiele lat współpracował z Młynarką. Jednak jakiś czas wcześniej jego dar zadziałał, nie do końca jak trzeba i zabrał mu oraz ludziom Młynarki wspomnienia z nim związane i dopiero piekło niewoli u Kłosowąsów pozwoliło agentce przypomnieć sobie szczegóły.
Finał kampanii rozgrywa się w zdobytej przez Huerfanos Zweździe, gdzie piraci zaganiają wszystkich mieszkańców, by wydać ich na sąd Imlenira (czyli utopić). Bohaterom udaje się jednak przemówić do rozsądku Wielkiemu Admirałowi jednak w tym samym momencie strzela do niego jego zapiekła w nienawiści do ludzi Kłosowąsów córka. Na szczęście grupa reaguje błyskawicznie, ratując umierającego Wielkiego Admirała i sprowadzając jego drugą córkę, by ta rozprawiła się z krnąbrną siostrą.
Megumi konfrontuje się z matką. Wyciąga ją z niewoli Huerfanos, ale porzuca ją, jej fortunę i Konsorcjum nie mogąc współpracować z ludźmi tak okrutnymi i bezwzględymi. Decyduje się odejść z Ulfrykiem na Archipelag Skolmjar, by poznać drugą stronę swojego dziedzictwa.
Zaraza zostaje powstrzymana, Kłosowąsowie i rodzina Esperanza ponosi sprawiedliwą karę, Huerfanos schodzą ze ścieżki zemsty, a drużyna może wrócić do domu…
W epilogach grupa rozjeżdża się w swoich sprawach, ale nim to się dzieje wspólnie wybierają się (dzięki pomocy Młynarki i dziwnej istoty o imieniu Nikt) na Wyspę Twarzowców, gdzie Mateczka odnajduje swego zaginionego męża – Dziadka Piaska.

„-Skąd wiem że jest w ciężkim stanie?
-Bo leży i krwawi!”

Podsumowanie kampanii

Kampania na T3 była naprawdę dobra. Grupa, która się zebrała była bardzo zróżnicowana pod względem wieku i doświadczenia, ale świetnie zgrała się ze sobą, tworząc niezapomnianą historię.
Jeżeli miałbym siebie pochwalić za coś, to byłoby to tempo kampanii. Kluczowe wydarzenia odpalały się bez opóźnień, podobnie jak zwroty akcji i wszystko układało się dokładnie tak jak miało. Wydarzenia wewnątrz konkretnych etapów fabuły były oczywiście często dla mnie zaskoczeniem, ale całość perfekcyjnie rozłożyła się czasie. Drugą rzeczą, która wyszła mi bardzo dobrze to twist z Huerfanos i Kłoswąsami i tym, kto tak właściwie jest tym dobrym. Sporo miejsca na kampanii poświęciłem temu, by dobrze rozegrać “dym i lustra” – z jednej strony dać im wskazówki, które mogłyby ich nakierować wcześniej na rozwiązanie fabuły (która pewnie potoczyłaby się zupełnie inaczej), a z drugiej zbudować w nich niechęć do Huerfanos na tyle mocna by nie patrzyli na wskazówki. Wyszło mi perfekcyjnie. Miny graczy w momencie, w którym zaszedł Wielki Zwrot Akcji, były warte całego tego wysiłku.
Sami gracze zagrali naprawdę dobre RPG. Dostałem mocną kampanię z zaangażowanymi graczami grającymi świetne sceny i bardzo dobrze radzącymi sobie z konsekwencjami własnych działań. Mimo tego, że w drużynie byli tacy, którzy pierwszy raz grali w RPGi to reszta grupy pomogła im ze wszystkim i nie dało się zauważyć tego wrzucenia ich na głęboką wodę. To, co mi się bardzo podobało to dynamika w grupie i ich reakcje na świat i rzucane w nich wątki. Wszystko działało i wybrzmiewało, tak jak trzeba.
Bardzo spodobało mi się też to jak ogrywali lżejsze wątki i jak potem zmieniały się one w cięższe historie. Ledó i Tobruk w ramach luźniejszej sesji stworzyli Jeffa i Roba – dwóch głupich marynarzy z załogi Serafiny, których kapitana musiała co rusz pacyfikować. Prowadziło to do scen, na których płakaliśmy ze śmiechu. Historia Jeffa i Roba prowadzona przez chłopaków cały czas oscylowała na granicy sesyjnego bydła, lecz nigdy jej nie przekroczyła. Miała też mocny koniec, gdy podczas bitwy w laboratoriach Rob zginął i został znaleziony przez Jeffa. I prześmiewczy wątek skończył się tragedią, bardzo mocno podkreślając całość okropieństwa związanego z bitwą i wojną.
Całą siódemką odwaliliśmy bardzo dobrą i bardzo satysfakcjonującą robotę, tworząc mocną kampanię, którą zapamiętam, muszę przyznać, na bardzo długo.

„Udawanie innych jest trudne”
– gracz do MG

Podziękowania

Kadruniu!

• Szyszka – byłaś dla mnie na tym turnusie skałą, której potrzebowałem, by zachować spokój. Byłaś spoiwem, które utrzymało turnus i byłaś jedynym pewnikiem, do którego zawsze mogłem się odnieść
• Płatek – dziękuje za pomoc i wysłuchiwanie mnie w chwilach, gdy potrzebowałem tego najbardziej. Pomogłaś mi z moimi demonami najbardziej pod słońcem. I ty wiesz co…
• Bartek – choć pewnie tego nie przeczytasz. Bardzo fajnie było obserwować, jak zmieniasz się na obozie pod wpływem twoich obserwacji naszego grajdołka. Mam nadzieje, że jeszcze do nas przyjedziesz!
• Epej – cieszę się, że ruszyłaś wątki velasquezkie, bardzo cenie sobie współpracowanie z Tobą jako duet wychowawca-instruktor i mam nadzieje, że tym razem w końcu uda się też pograć co nieco poza obozami
• Passucci – współpraca z Tobą to zaszczyt i przyjemność, szkoda, że nie udała się łączona, ale co się odwlecze…
• Jaszczomp – dzięki za najlepsze towarzystwo stołówkowe w całym sezonie. Nawet nie wiesz jak to dobrze móc pogadać z kimś kto rozumie wykres “żelazo-cementyt”. Dzięki za podzielenie się wiedzą o figurkach i ich malowaniu, choć wiem, że wyszło mi fatalnie 😛
• Bidon – dzięki za turnus, za to, że miałeś cierpliwość do goblinów z ósemki. Szkoda tylko, że nie udało mi się pomóc w RTSie
• Carter – dzięki za to, że mogłem być na twoim pierwszym turnusie, bardzo mi się podobało to jak bardzo zajarałeś wszystkich Lovecraftem i jak wielką masz ja jego temat wiedzę. Chapeau-bas

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Bariera – dzięki za twoją pierwszą kampanię i za to jak ładnie się rozwinęłaś przez ten turnus. Mam nadzieje, że zrealizujesz swoją groźbę i spotkami się sa rok
• Kore – Kore, Kore, Meta… Dzięki za świetny turnus, za fantastyczną kampanię i za ogień który, w nią włożyłaś. Cieszę się, że mogłem zagrać z Tobą po tej przerwie i mam nadzieję, że za rok zrealizujemy te nasze mroczne plany.
• Kremówka – kolejny wspólny turnus, bardzo się moim zdaniem rozwinąłeś przez ten rok jako gracz, dzięki, że mogłem zobaczyć kolejną historię z życia Noe
• Ledó – dzięki za Salvadora i za te dwa turnusy. Dobrze było z Tobą współpracować. Dzięki że zostałeś przyjacielem Illario i broniłeś go nawet na T4. Szkoda, że jakoś nie pyknęły nam karcioszki
• San – dzięki za turnus. Cieszę się, że bawiłeś się dobrze na kampanii, bo ja czasem nie byłem tego taki pewien
• Tobruk – cały czas nie mogę uwierzyć w twój wiek. Zagrałeś świetną kampanię i jeżeli będziesz chciał i zaczniesz być bardziej konsekwentny to będziesz naprawę świetnym graczem

Reszto wariatów!

Wolny Bloo, Szwagier Dżin, Lodowy, Cringe, Owca, CeDek, Przecinek, Kitsune, Risu, Guru, Delma i cała reszto uczestników. Dzięki za te naprawdę wybuchowe dwanaście dni i do zobaczenia za r

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Przyszedł koniec tego dziwnego roku szkolnego i ruszyły turnusy obozów rpgowych. Tym razem nie pojechałem na Tol Calen, a na ogólnorpgowy. Zamiast więc zabrać graczy na Zieloną Wyspę, wraz z niezastąpioną Płatek stworzyliśmy własną grę, high fantasy arcanepunka “Zdobywcy Bezkresu”!

Czym są “Zdobywcy Bezkresu”?

Gra, którą napisaliśmy z moją współkadrowiczką, świetną mistrzynią gry Gabrielą Płatek (aka Płatek) to mieszanka konwencji high magic fantasy, arcanepunka, postapo i klimatów marynistyczno-pirackich. Zaczęło się od tego, że chcieliśmy latające wyspy i latające żaglowce, a nic z gotowych systemów ostatecznie nie spełniało naszych wymagań.
Jak wygląda świat? Mniej więcej trzy wieki przez punktem zero kampanii doszło do Wojen Bogów i Magów. Czarodzieje chcieli odebrać moc bogom, by samymi się nimi stać i coś “pykło”. Świat rozpadł się na kawałki, a część jego fragmentów wydarta z powierzchni stała się archipelagami latających wysp zawieszonymi między niskimi, a wysokimi warstwami chmur.
Na latających wyspach przetrwało nieco ludzi, ale Wojna Bogów zrodziła jeszcze dziwne stworzenia zwane Antropos – będące mieszanką ludzi i zwierząt. Co ważne to jak wiele zwierzęcia jest w każdym antropos jest bardzo zróżnicowane – od antropoidalnych zwierząt po ludzi z pewną tylko domieszką zwierzęcych.
Pierwsze lata po wojnie były bardzo trudne i wiele grup nie przetrwało, albo osunęło się w barbarzyństwo. Po jakimś czasie jednak odkryto istnienie magicznego kamienia zwanego rodochrozytem. Minerał ten, nazywany też Krwią Ziemi, okazał się doskonałym źródłem magicznej energii, którą zaczęli wykorzystywać technomanci, czyli inżynierowie i wynalazcy eksperymentujący z rodochrozytem i budujący dzięki niemu nowe wynalazki poprawiające jakość życia na wyspach Bezkresu. Niedługo później technomanci odkryli też akwanit (albo Krew Wody), przypominający rtęć magiczny metal doskonale wspomagający alchemię oraz wszelkiego typu technologie związane z materią ożywioną.
Dzięki tym dwóm odkryciom mieszkańcy Bezkresu rozpoczęli szybki rozwój, który tylko wspomogło odkrycie specjalnych boi pozwalających unosić się w powietrzu i wybudowanie dzięki temu latających statków.
Możliwość podróżowania doprowadziła do rozbudowy niektórych wysp, pierwszych podbojów i sojuszy, a także pojawienia się wśród ludności Bezkresu kolejnej tajemniczej rasy – mistrian – utkanych z mgły istot o sercu z rodochrozytu. Istoty te rodzące się z Krwi Niebios (informacje o tym gracze odkryli dopiero w trakcie kampanii) w Wieży Tysiąca Przebudzeń szybko stały się częścią społeczeństwa Bezkresu, a ich talenty związane z rafinacją Krwi Ziemi i Wody uczyniły z nich cennych sojuszników każdego z rodzących się narodów.
Ostatnią z ras, które dołączyły do społeczeństwa Bezkresu są Mekowie – istoty od początku do końca zaprojektowane przez Technomantów, które początkowo miały służyć jako tania, napędzana magią siła robocza, jednak niezbadane ścieżki magii spowodowały, że przebudziła się w nich samoświadomość i zbuntowały się stwórcom, dając początek nowej wolnej (zasadniczo) rasie.
Politycznie Bezkres podzielony jest na cztery strefy. Wolny Zachód (zlepek niezależnych wysp na czele z potężną Rodorą i pirackim Vis), Wyspy Smocze (o których wiadomo tylko tyle, ze leżą daleko na południe i zamieszkane są wyłącznie przez antropos z powiązanych z gadami), Ligę Klejnotów (znajdujący się w centrum Bezkresu związek bogatych królestw) oraz Najjaśniejszą Republikę – szybko rozwijające się nacjonalistyczne państwo z demokracją opartą o obywatelstwo, które gwarantuje tylko służba Republice.
Jakiejś półtora roku przed punktem zero obu kampanii Republika pokonała Ligę i wcieliła do siebie wszystkie wyspy do niej należące. Wolny Zachód widząc zagrożenie ze strony Republiki, zmuszony został się zjednoczyć i przygotować na wojnę.

Poza tym wszystkim – początkowo w tajemnicy dla graczy – działa organizacja zwana Amalgamatem. To grupa istot pragnących rządzić światem, by to uczynić, sięgają po zakazaną Starą Magię i Prawdziwą Alchemię. Grupa infiltruje rządy wszystkich krain, tak naprawdę stojąc za wojnami chaosem ogarniającym świat. Ich ostateczny cel jest prosty – dokonać tego co nie udało się Magom w trakcie Wojny – przejąć moc drzemiącą w jednym z martwych bogów i przejąć dzięki niej (i wywołanemu chaosowi) władzę nad światem
Dodatkowym, ale bardzo istotnym elementem Bezkresu są “nieciągłości rzeczywistości”, zwane potocznie Uroczyskami. To miejsca powstałe w wyniku działania magii z czasów Wojny Bogów. Rzeczywistość w nich jest ekstremalnie wypaczona, świat działa tam na własnych zasadach i wchodząc do nowego uroczyska możemy spodziewać się absolutnie wszystkiego – od potworów, przez sielankowe osiedla po kieszonkowe wymiary o niezmierzonej wielkości. Co ważne niektóre uroczyska są otwarte cały czas, inne otwierają się tylko czasowo, a ich rozmiar może sięgać do kilku metrów średnicy do całych wyspy. Każde uroczysko ma swoje serce, w którym znajduje się zasilająca je Krew Ognia (Krew Ognia to czwarty z Żywiołów, o jego istnieniu gracze również dowiedzieli się w trakcie kampanii)
Ostatnią istotną dla settingu rzeczą jest istnienie Obdarzonych. Czyli istot władających jakimiś nadzwyczajnymi talentami wynikającymi z wystawienia na działanie magii uroczysk lub Krwi. Postacie graczy są właśnie Obdarzonymi – nadludźmi (ale bez przesady), którzy starają się znaleźć sobie miejsce w tym dziwnym świecie.

Mechanicznie “Zdobywcy Bezkresu” biegali na zmodyfikowanym “Year Zero Engine” w wersji “mutantowej”. Tworzenie postaci oparłem o 8 archetypów i zdolności specjalne zamiast mutacji. Najważniejszą zmianą było zastąpienie Punktów Mutacji, drużynową Pulą Szczęścia, oraz wprowadzenie puli Fatum, czyli punktów mistrza gry, za które może wzmacniać swoich NPCów. Mechanika zadziałała na kampanii zadowalająco, ale z perspektywy czasu widzę zmiany, które warto wprowadzić, gdy będę pracował nad wersją 2.0 mechaniki. I jest ich niestety sporo. Gdy ją przepracujemy i przetestujemy, pewnie wrzucę ją do poczytania.

Dużym całkowicie dobudowanym modułem stała się mechanika okrętów. Tutaj bazą był “Soulbound”, ale mocno zmodyfikowany. Mechanika walki między statkami zadziałała jak najprawdziwsze złoto. W trakcie kampanii przeprowadziliśmy w sumie 5 walk (dwie na sucho w trakcie nauki mechaniki) i wyszły bardzo dobrze. Potrzebuje ona oczywiście jeszcze sporo szlifowania, ale generalnie zadziałała jak trzeba – walki były emocjonująco i przy dużej współpracy między członkami drużyny. Z tej części mechaniki jestem absurdalnie mega zadowolony.

Od lewej: Ronya, Róża, Bill, Arlen, Danae i Travalur, na dole: MG

Kampania

Turnus I – „Gambit Amalgamatu”

Mechanika: (Zdobywcy Bezkresu, Year Zero Engine based)

• Arlen (Harcerz) – antropos kruka z mechanicznymi skrzydłami, łowca potworów i najemnik, który za kule zrobi naprawdę wiele
• Bill (Docent) – człowiek, były szpieg Republiki, ścigany teraz listami gończymi, oszust, cwaniak i przedsiębiorca handlujący fałszywymi wekslami i akredytywami
• Danae (Piguła) – antropos szczura, alchemistka zafascynowana opowieściami o Świecie-Który-Był i zbierająca informacje na jego temat
• Ronya (Purrfect) – człowiek, fałszerka i złodziejka, oportunistka nade wszystko ceniąca bezpieczeństwo swoje i swojego syna Cypriana, ucieka przed ojcem swojego dziecka, republikańskim oficerem
• Róża (Kapeć) – antropos z nielicznymi cechami sokoła, marine Ligi, kobieta o dużej sile i jeszcze większym poczuciu moralności, jej jedyną rodziną jest pies o imieniu Ciapek
• Travalur (Clark) – antropos z lisa, wynalazca i technomanta, geniusz mający na pieńku z Republiką, Unią Technomantyczną oraz jednym z jej liderów – profesorem Brightem

Współzdobywcy

• Fajdros (Alek) – antropos z cechami iguany, przemytnik i handlarz bronią z osobistą vendettą wobec Unii Technomantycznej
  
• Fimbul (Joe-Taro) – antropos z nosorożca, marine pochodzący z rodu broniącego Rodory przed wrogami od pokoleń, syn radnego powiązanego z O’Dim
  
• Inhydrys (Jedyna) – antropos z węża, wynalazczyni i pirokinetyczka
  
• Juuzou (Dylemat) – antropos z cechami orła, marine i były pirat, zbrojne ramie grupy
• Soul (Kruk) – człowiek, szkolący się oficer marynarki, uciekinier z Dziewiątego Dominium, wypaczony przez uroczysko gdy miał ledwie kilka lat
  
• Zay-Wazy Kan (Czychacz) – mistrianin, alchemista, badacz i nauczyciel, który szerzy wsród mieszkańców Rodory wiedzę o mistrianach

Bohaterowie specjalni

• profesor-generał Bright – jeden z przywódców Unii i Amalgamatu, potężny czarodziej chcący zostać bogiem
  
• radna O’Dim – radna Rodory, mistrianka i jedna z przywódczyń Amalgamatu, czarodziejka chcąca zostać boginią
  
• Saulo Abril – gubernator wyspy Speccia, prawa ręka Brighta, antropos z cechami nietoperza, człowiek odpowiedzialny za obcięcie skrzydeł Arlena i ojciec małego Cypriana
  
• Cyprian – syn Ronyi i Saulo
  
• Tercjusz – trzeci z triumwiratu Republiki, były żołnierz i doskonały polityk, toczy własną wojnę z Amalgamatem, który uważa (słusznie) za zagrożenie dla całego świata

Od lewej: Róża, Bill, Ronya, Arlen, Danae, Travalur
na dole: Ciapek, u góry Cyprian
autorka: Piguła

Kampania

Grupa poznaje się blisko rok przed akcją właściwej kampanii, podczas przygotowanego przez agentów Republiki powstania na Szmaragdzie (jednej z wysp Ligi Klejnotów), które wybuchło tuż po wybuchło tuż po tym jak miasto obiegła wiadomość o ostatecznej klęsce floty Ligi w bitwie nad Diamentem. Bohaterowie, z różnych powodów muszą dostać się do portu, by uciec z wyspy – niektórzy są ścigani przez agentów Republiki, inni zwyczajnie czują, że szalejąca rewolucyjna tłuszcza może być dla nich niebezpieczna. Pierwsza walka i przelana wspólnie krew (a przy okazji sporo wolnych miejsc na okręcie, na którym służy Róża) łączą ich ze sobą i z grupy przypadkowych uciekinierów stają się drużyną.

Rok później bohaterowie nadal latają na okręcie “Róża” (nazywa się tak samo jak marine na nim służąca) teraz już będącym jednostką najemniczą. Gdy po raz któryś zawijają do portu na Rodorze czeka na nich prośba o spotkanie sygnowana przez jedną z najpotężniejszych osób na wyspie – radną O’Dim. Na miejscu spotkania pojawia się jeszcze druga grupa śmiałków, wśród których bohaterowie rozpoznają niektórych starych znajomych lub krewnych.

Radna ma dla wezwanych przez siebie śmiałków dwa zadania. Niedawne działania ze strony Republiki doprowadziły do utraty dwóch artefaktów należących do Rodory – tajemniczej skrzyni przewożonej na okręcie “Niezwyciężony” oraz Lampy Tysiąca Cieni oddanej do zbadania w zajętym ledwie kilka tygodni wcześniej Uniwersytecie na Specci.

Bohaterowie, którym radna obiecuje góry kul za odzyskanie Lampy natychmiast pakują się na “Różę” i wylatują na Speccię. Na miejscu okazuje się, że uniwersytet jest odcięty od reszty wyspy, trwa na nim lustracja pracowników akademickich i studentów, by sprawdzić, którzy będą mogli służyć nowemu reżimowi i jego naukowemu ramieniu – Unii Technomantycznej. Na reszcie wyspy trwa natomiast stan wojenny i godzina policyjna, wywołane działaniami działającego terrorystycznie ruchu oporu. Oprócz tego okazuje się, że gubernatorem Specci jest nie kto inny jak Saulo Abril, ojciec małego Cypriana i wróg Arlena. Sam cel – Lampa Tysiąca Cieni, może okazać się trudniejszy do zdobycia, niż grupa przewidywała. Umieszczono go w Skarbcu – niewielkim uroczysku znajdującym się pod uniwersytetem, którego badanie przez Unię zawsze kończy się szaleństwem lub śmiercią. Sytuacja zagęszcza się bardzo szybko, lecz bohaterom działając w tajemnicy, udaje się nawiązać kontakt z ruchem oporu. Jednak działania graczy, zwłaszcza próba zdobycia mundurów Legionu (zbrojnego ramienia Unii) kończy się tylko zwróceniem na bohaterów większej uwagi władz. Na szczęście w tym samym czasie rodzi się plan wejścia na uniwersytet. W międzyczasie Bill i Ronya nawiązują kontakt z agentem Republiki, pracującym bezpośrednio dla Tercjusza – jednego z członków Triumwiratu, który w zamian za pomoc swojego pryncypała prosi ich o dostarczenie ze skarbca artefaktu zwanego Kamieniem Dusz.

“Róża” odlatuje z wyspy tylko po to, by dzień później wrócić na nią jako fregata Unii, a bohaterowie z kupców stają się wysłaną z dalekiego Stymfalos grupą badaczy Unii mających wesprzeć badanie uniwersytetu.

Dzięki tej mistyfikacji udaje im się dotrzeć do uniwersytetu. Tam pojawiają się pierwsze schody, gdyż po tym jak dwójce bohaterów udaje się wejść do Skarbca reszta grupy zwyczajnie tchórzy i miast do śmiertelnie niebezpiecznego przepełnionego magią wymiaru kieszonkowego udają się na kolację z gubernatorem. Owocuje ona jednak możliwością spotkania z uwięzionym i szalonym rektorem i nauczenia się od niego zaklęcia zamykającego Skarbiec na stałe. Zbrojni w te wiedze bohaterowie udają się za pozostawionymi w potrzebie Różą i Danae mając nadzieje, że towarzyszki jeszcze żyją.

Skarbiec okazuje się domeną odłamka Drzewa Życia – jednego z bogów sprzed wojen. By wydostać się z niego i odzyskać artefakty, bohaterowie muszą poświęcić coś, co jest dla nich ważne, to czego się boją albo to, czego pragną. Wszyscy przechodzą test, choć nie bez ciężkich chwil i wyznań (na przykład Bill przyznaje się przed grupą, a zwłaszcza Różą, że był agentem Republiki, który doprowadził do upadku jej rodzinnej wyspy). Po wyjściu ze Skarbca przejście do niego zostaje zamknięte zaklęciem, a Travalur poświęca kawałek swej duszy, by dzięki temu uzyskać dostęp do Starej Magii. W międzyczasie Danae korzysta ze swego daru Psychometrii, by zbadać Kamień Duszy. Okazuje się on przetrwalnikiem jednego ze starożytnych magów, który oczywiście proponuje Danae naukę w zamian za oddanie mu części umysłu i pozwolenie na eksplorowanie świata jej zmysłami.

Gdy drużyna myśli, że skok zakończył się pełnym sukcesem do portu wpływa okręt Unii “Tempesta” – wiozący prawdziwą ekipę naukową. Zwycięska misja zmienia się w paniczną ucieczkę i bitwę powietrzną na szczęście (mimo pewnych kłopotów) wygraną przez “Różę” i jej załogę.

W międzyczasie okazuje się też, że na Rodorze właśnie rozpoczynają się rozmowy między Wolnym Zachodem a Republiką. Ze strony Triumwiratu przewodzi im Tercjusz, któremu Bill ma dostarczyć Klejnot Dusz. Na miejscu trwa sponsorowany przez Republikę festyn i wydaje się, że nikt nie przejmuje się obecnością gigantycznego monitora “Nieśmiertelny” oraz dużą ilością republikańskich żołnierzy na ulicach. Przy “Róży” pojawia się O’Dim ze skrzynią pieniędzy, żądając wydania Lampy. Bohaterowie, którzy już wcześniej zbadali artefakt i zorientowali się, że jest to niesłychanie potężne źródło mocy o dziwnie przypominającej skoncentrowaną esencję Krwi Żywiołów, zamiast prawdziwej Lampy oddają O’Dim stworzony przez Travalura falsyfikat, zrobiony z kawałków dusz Travalura i Róży. Niestety tej samej nocy zostaje on użyty przez maginię na usługach O’Dim w eksperymencie, który kończy się otwarciem wielkiego na całe miasto uroczyska i wypuszczeniem morderczych ogarów. Drużyna decyduje się naprawić swój błąd i dotrzeć do serca uroczyska, by je zamknąć. Po pewnych perypetiach docierają do laboratorium magini i ścierają się z samym sercem, na które składają się koszmary Róży i Travalura i dopiero uspokojenie ich pozwala zniszczyć fałszywą lampę i uratować miasto.

Wściekła O’Dim wysyła za drużyną swoich siepaczy i wystawia za nimi listy gończe, oskarżając o otwarcie uroczyska. Jedynym bezpiecznym schronieniem okazuje się dom Tercjusza. Sam członek Triumwiratu spotyka się z grupą i potwierdza ich domysły, że ze wszystkim związana jest jeszcze jedna frakcja – tajemniczy Amalgamat (którego członkami są O’Dim, Saulo i Bright) mający na swoich usługach Starą Magią i przerażające chimery, będące alchemicznym połączeniem kilku antropos. W międzyczasie pojawia się też druga grupa, która zdążyła już oddać skrzynię (zawierającą Ekstraktor – urządzenie do zamiany mistrian w magiczną energię) O’Dim, nim zorientowali się w jej niecnych planach. Przed obiema grupami znów stają dwa zadania – włamanie do domu renegata z Amalgamatu i zdobycie znajdujących się tam papierów oraz szturm na umocnioną placówkę “złomilców” i odbicie skrzyni z Ekstraktorem.

Tym razem grupy mieszają się, dzieląc się ludźmi odpowiednimi do konkretnych zadań i obie misje kończą się szybkim sukcesem. W trakcie misji grupy dowiadują się też, że Lampa i Ekstraktor to urządzenia powiązane z nieznanymi im pozostałymi dwoma rodzajami Krwi Żywiołów – Krwią Niebios i Krwią Płomieni. Dodatkowo poznają też ostateczny plan Amalgamatu. Na wyspie, na której znajduje się Dziewiąte Dominium znajduje się uroczysko będące przejściem do zewłoku Drzewa Życia – jednego z martwych bogów. Amalgamat pragnie je otworzyć, wskrzesić istotę i za jej pomocą zawładnąć światem.

Obie grupy wyruszają do Dziewiątego Dominium. Jedna, by zinfiltrować znajdującą się tam Twierdzą Amalgamatu i przygotować się na przybycie monitora “Nieśmiertelny” mającego przeprowadzić atak na siedzibę wroga, druga, by wykorzystać ruch oporu do wsparcia ataku na wroga. Plany jednak biorą w łeb gdy okazuje się, że uroczysko już się otwarło i zarówno O’Dim i jak Bright już weszli do jego środka.
W desperackiej próbie powstrzymania wrogów bohaterowie wchodzą do uroczyska. Tam dowiadują się, że O’Dim i Bright nie tyle chcą obudzić bóstwo, co przejąć jego moc. Dzięki współpracy bohaterowie przełamują obie bariery chroniące serce boga, a następnie zabijają profesora Brighta będącego już tylko o krok od zwycięstwa.
Tak kończy się pierwsza saga “Zdobywców Bezkresu”.

Księga zapisków z podróży
autor: Kruk

Podsumowanie kampanii

Kampania przeprowadzona na tym turnusie była bardzo specyficzna, wymagająca niesłychanie dużo pracy, olbrzymiej synergii i zaufania. Projekt ten zaczęliśmy przygotowywać wraz z Płatek już trzy miesiące przed turnusem. Napisaliśmy rys settingu i mechaniki tworząc całkiem nowy świat w dość patchworkowej konwencji. Jechaliśmy, mając nadzieje, że nic się nie rozsypie i nie wybuchnie nam w twarz.
Na samym turnusie mieliśmy tę komfortową sytuację, że prowadziliśmy z Płatek cały podobóz, co dawało nam pewną swobodę w zarządzaniu niektórymi aktywnościami obozowymi, a dodatkowo dostaliśmy dużo wsparcia od Kondzia – naszego kierownika, Szyszki – koordynatorki turnusu i oczywiście od całej reszty kadry. Zaowocowało to niezwykłą łączoną kampanią na dwie drużyny i 34 sesje. Podczas jej trwania drużyny spotykały się ze sobą, rozłączały, przeplatały składami, by lepiej dopasować się do problemów, które były do rozwiązania. Obie grupy musiały sobie poradzić z rozbudowaną i wielopoziomową intrygą, zwrotami akcji oraz licznymi morderczymi zagrożeniami tylko po to, by na larpie kończącym uratować świat i dać początek wielkim zmianom w Bezkresie

Całościowo projekt ten był bardzo, jak pisałem wyżej, wymagający, ale okazał się olbrzymim sukcesem. Gracze zakończyli swoje opowieści naprawdę bardzo zadowoleni, a my wymęczeni jak “koń po Wielkiej Pardubickiej”, ale napełnieni euforią po stworzeniu czegoś naprawdę dobrego.

Bardzo przyjemnie zadziałał nam też rozbudowany proces worldbuildingu. Przyjeżdżając na obóz, mieliśmy ledwie rys świata i jako tako poskładaną mechanikę. Sesja zero i rozmowy z graczami w jej trakcie dodały do settingu bardzo wiele nowych elementów. Wiele dodatków nowych elementów wyszło od graczy (vide Liga Technomantyczna, która stała się antagonistą na większą część kampanii) inne powstawały w trakcie dziesiątek, krótszych i dłuższych rozmów między prowadzącymi, gdy dopisywaliśmy kolejne uszczegółowienia świata, których wymagały pytania stawiane na sesji. Często też któreś z nas meldowało drugiemu, jakie kolejne zmiany wchodziły u niego. I tak świat ze szkieletu całkiem nieźle obrósł mięsem i nabrał nieco skóry. Nadal nie jest to w pełni ukształtowany setting, który można pokazać innym, ale do tego co potrzebowaliśmy na obozie, zadziałał jak złoto.

Kilka też słów o moich graczach. Na tym turnusie dostałem drużynę ludzi, którzy po raz pierwszy zawitali na RPGowy Kompas. Wszyscy wcześniej grali, ale z różną częstotliwością tak więc trafiła mi się grupa o bardzo różnym doświadczeniu. Co ważne tylko dwie osoby znały się wcześniej, więc dodatkowo była to grupa ludzi sobie kompletnie obcych. Łączyła ich jednak chęć grania w RPGi i zagrania dobrej kampanii więc materiał idealny na wykucie z nich dobrej drużyny. Część sesji zero poświęciłem na integracje, ale prawdziwe scalenie grupy nastąpiło dopiero na sesjach, gdyż nic tak nie łączy jak wspólna miłość do RPGów. Muszę przyznać, że dostałem naprawdę świetną ekipę, która świetnie zintegrowała się, stworzyła bardzo mocną drużynę. Ujęło mnie to, że cała grupa wzięła sobie do serca moją prośbę z sesji zero, by stali się “drużyną graczy” i nawet jeżeli ich postacie będą się spierać (co robiły cały czas) to nie przeniosą oni tego poza grę.
Na poziomie samych postaci dostałem festiwal spierających się ze sobą charakterów, które na przemian darły ze sobą koty i współpracowały w przeróżnych konfiguracjach. Mimo jednak burzliwych interakcji pchali fabułę (często w bardzo nieoczekiwany sposób) do przodu cały czas i nawet jak ktoś uważał, że jego postać czegoś nie zrobi to zwykle ostatecznie i tak podążał za drużyną. Zabrałem moich graczy w szaloną podróż, którą przetrwali. Raz za razem zaskakiwali mnie pomysłami, współpracą, odgrywaniem i ogrywaniem postaci. (Swoją drogą odzwyczaiłem się nieco od tak immersyjnego grania, bo moi gracze w Krakowie jak bardzo ich kocham, immersyjne nie grają)
Dodatkowo robili też rzecz, która moim zdaniem jest jedną z największych pochwał dla MG – czyli rozmawiali o sesjach i postaciach poza sesjami i to nie tylko na poziomie wymiany wrażeń, ale również planując i ogrywając. Dodatkowo poza rozmowami wewnątrz drużny odbywały się też liczne międzydrużynowe wymiany zdań i planów.
To bardzo przyjemne – obserwować gdy grupa ludzi jara się tym, co stworzyliśmy. Dodawało nam to sił najmroczniejszych chwilach zmęczenia, zwątpienia i rezygnacji…

LARP “Zdobywców Bezkresu”

Idąc dobrą szkołą Tol Calen, kampanie sfinalizowaliśmy larpem kończącym dla obu drużyn. Tak jak na TC gracze wcielili się na nim w swoje postacie i mieli szanse pobawić się nimi w rzeczywistości. LARP domykał naszą fabułę – Drużyny korzystając z uroczyska zeszły do wnętrza martwego boga, by tam powstrzymać dwójkę przywódców Amalgamatu, chcących zostać bogami.
Całość wyszła wręcz, zważywszy ograniczone zasoby ludzkie, jakimi dysponowaliśmy (nasza gra ze względu na kwestie techniczne i fabularne szła równolegle z larpem finałowym TC). Obie grupy składały się prawie wyłącznie z larpowych świeżaków, ale i gracze stanęli na wysokości zadania, zwłaszcza gry ich postacie były nagle opętywane i dostawali do odegrania zupełnie inne postacie.
Nie był to larp doskonały, ale na pewno bardzo solidny. Przy okazji stał się też fantastycznym uwieńczeniem całego projektu “Zdobywcy Bezkresu”.

Podziękowania

O bogowie, jaki to był dobry turnus. Ekstraordynaryjna współkadra, fantastyczne drużyny i świetni ludzie na pozostałych obozach. 12 dni zniknęło jak “sen jaki złoty”. Dziękuje wam wszystkim i każdemu z osobna za świetne grańsko i życie RPGami od świtu do późnej nocy.

Kadruniu!

A teraz po kolei

• Płatek – rewelacyjnie z Toba współpracowało, byłaś drugą połową mojego mózgu i opracowałaś ze mną naprawdę dobre RPG. Zawsze mogłem liczyć na twoją pomoc, zrozumienie, ale też i zdecydowany opór gdy wymyśliłem coś głupiego. Bez Ciebie projekt “Zdobywców Bezkresu” nigdy by nie zaistniał. Mieliśmy świetną synergię i przegadaliśmy morze godzin. Nasz świat żył, a my razem z nim! Mam nadzieję, że przy okazji ze szczętem Cię nie zamęczyłem. I że potem ruszymy ze “Zdobywcami 2.0”…
• “Ojcze nasz, któryś jest w 12” Konradzie – dzięki przede wszystkim za profesjonalizm i uśmiech zawsze jak Cię widziałem, nawet jak coś zepsuliśmy. Bardzo lubię turnusy z Tobą, nawet jak widzę Cię mniej niż więcej.
  
• Szyszko, koordynatorko Jasiorowska – dzięki za fantastyczną robotę, za ogarnięcie chaosu, za pierwszą wspólną prelekcję całej piszącej redakcji RPGowej Alchemii, a przede wszystkim za Drzewo Życia i przypomnienie mi tego dlaczego uwielbiam z Tobą współprowadzić.
• Kat – cieszę się, że mogłem być na twoim pierwszym turnusie i zobaczyć jak stajesz się kadrowiczem. Mam nadzieję, że uda mi się wypełnić obietnice i poprowadzić z Tobą wspólnie kampanię. Senkju!

Reszto Kadry, wszyscy byliście cudowni!

• Igor – Dzięki za turnus, za uwagi dotyczące muzyki, za fantastyczne i najlepsze pod słońcem zdjęcia i relacje na insta!
• Kosma – mistrzu Hohenzollern!, nieś dalej światło zaboru pruskiego! Dziękuje Ci za turnus, za naprawde dużo pozytywnej energii, za bycie moim niezamierzonym npcem i za odblokowanie moich napadów śmiechu! Przyjedź do Krakau na sesję – Znane Światy czekają!!
• Kostek – dobrze było z Tobą poturnusować i powspółpracować przez te 12 dni. Mało było czasu, żeby pogadać i zrobić coś więcej wspólnie, ale przecież przed nami całe życie…
• Laser – kolejny wspólny turnus, wyjątkowo dobry. Dzięki za liczne rozmowy o wszystkim i o niczym, które dostawałem dokładnie wtedy kiedy były mi potrzebne. Dzięki za wysłuchiwanie jarania się moją kampanią i możliwość posłuchania historii o twoim amalgamacie gier.
• Nicpoń – dzięki za podróż, śmiechawkę, wspólne namiotowanie i wytrzymywanie w wilgoci i z przeciekającym dachem. Bardzo lubię z Tobą turnusować, bo zawsze wiem, że będzie ktoś, w kim drzemie podobna złośliwość do mojej.

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

Byliście jedną z sił, które mnie napędzały cały ten długi turnus. Wasze pomysły i zaangażowanie dawało mi siłę, by wstać każdego dnia z łóżka. Dzięki za możliwość zabrania was w chmury!

• Clark – dzięki za świetną kampanię, za worldbuilding i bycie częścią całej historii, jaką wspólnie rozegraliśmy, mam nadzieje, że za rok zobaczę Cię prowadzącego sesje na opak!
• Docent – dzięki za świetną kampanię, za liderowanie całej grupie i pilnowanie, żeby to stado kociąt się nie rozlazło na wszystkie strony, mam nadzieje, że spotkamy się na “chińczyku”
• Harcerz – dzięki za świetną kampanię, za szanse obserwowania jak z liczącego statystyki powergamera wychodzi w krytycznej sytuacji gracz-odgrywacz.
• Kapeć – dzięki za super kampanię, za niespożyte pokłady energii, za niesamowite odgrywanie postaci, jaranie się tym co robiliśmy i za niesamowity kompas moralny
• Piguła (aka Probówa) – dzięki za super kampanie, dzięki za całokształt i za możliwość obserwowania jak cieszysz się z tego co kampania Ci daje, zawsze ogrzewało to ten kawałek skały, który mam zamiast serca!
• Purrfect – dzięki za super kampanię, za drużynowe granie i za to, że robiłaś to co było trzeba kiedy było trzeba. Dzięki też za świetną i konsekwentnie prowadzoną postać!

Współdrużyno

Dzięki za całokształt współkampaniowania, bez was nie byłoby nawet w połowie tak super jak ostatecznie było. Alek, Czychacz, Jedyna, Dylemat, Joe-Taro i Kruk – dzięki za te dwa fantastyczne tygodnie latania ponad chmurami! To była olbrzymia przyjemność prowadzić wasz obóz i dać wam Bezkres

Reszto wariatów!

Cieszę się, że mogłem was spotkać i spędzić z wami czas. Jak zwykle fanastycznie było was spotkać, porozmawiać i pośmieszkować. Rzeka, Teza, Jeleń, Konflikt, Filozofia, Kostka, Kadżet, Prorok i cała reszto! Dzięki wam mimo zmęczenia wróciłem napompowany pozytywną energią!

Czas zacząć odliczać dni do T3…

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Na górze od lewej: Zaratustra, Miguel, MG, Erazm
Na dole: Valgard, Negri

„To będzie bardzo podstępne, bardzo niehonorowe,
ale bardzo mi się podoba”

Kampania

Turnus IV – Hic sunt dracones

Mechanika: (Tol Calen 2020 silnie zmodyfikowana)

• Erazm Kozak (Archiwum) – starszy już człowiek, były wykładowca akademii w Liveral, medyk i specjalista od epidemii
• Miguel Agrello (Wino) – potomkowie Hodina, z darem zmiany swojego wyglądu, którzy przybrali postać liveralskiego archeologa i całkiem przypadkiem zaplątali na wyprawę
• Nergi (Kim) – czarna perełka, była niewolnica, zaufana przyjacióła Vincenzo di Lyss, przywódczyni wyprawy na daleki wschód
• Valgard Grimsdottir (Anakin) – ulfrabroir, wysłanniczka zakonu, szefowa ochrony wyprawy na daleki wschód
• Zaratustra Gabriell Carmen Fullioci da Media (Kat) – hermafrodyta, alchemik z olbrzymim doświadczeniem, ścigający duchy przeszłości aż na kraniec świata

Bohaterowie specjalni

• Vincezno Amadeo Ignacio di Argento di Lyss – właściciel huty, odlewni i licznych manufaktur w Lyss, handlarz bronią (dla Cesarstwa i Zakonu), bogacz i innowator, mecenas wyprawy
• Grim – stary, nieco zgrzybiały piromanta, ze słabością do mocnych trunków, ojciec Valgard
• Nikt – starożytno twarzowiec z krwi Hodina, któro pod postacią Vittorii, zastępczyni Nergi przyłączyło się do wyprawy, w poszukiwaniu, miejsca w którym powstał pierwszy twarzowiec
• Ulrich – jeden z licznych strażników wyprawy, były żołnierz wojsk cesarskich, który poszedł na służbę do Vincenzo, bo dostał większy żołd
• Valentino – zastępca Valgard, były sierżant Guardia del Mar, świetny strzelec, spec od budowy umocnień.
• Mówczyni złota – pochwycona źrebiarka z hordy “Żeńców Złota”, snująca niecne plany przeciwko druzynie.
• Andaan – syn Mori, przewodnik do Małej Twierdzy

„Plus jest taki że to jest krew tętnicza,
czyli jakakolwiek trucizna się wypłucze,
minus jest taki że się wykrwawia”

Kampania

Historia zaczyna się w momencie, w którym w ręce Vincenzo trafia wykonany z białego żelaza i pokryty dziwnym pismem, które można było znaleźć tylko w księdze twarzowców medalion znaleziony przy zamordowanym w ciemnym załuku wyzwoleńcu. Bogacz decyduje się na zorganizowanie wyprawy na daleki wschód, by odszukać miejsce, gdzie zrobiono ten medalion i nawiązać potencjalne kontakty handlowe. Zorganizowana wyprawa rusza przez Morze Traw śladami wyzwoleńca. Do dowodzącego wyprawą zespołu zorgaznizowanego przez Vincenzo (Nergi) i Zakon (Valgard) dołączona zostaje Rada Naukowa, mająca badać okolice, w których od wieków nie było żadnego tolcaleńczyka. Od Mori, bogini koni, dowiadują się, że widziano go w oazie Mała Twierdza na granicy Morza Traw i Wielkiego Ergu. Jednocześnie odkrywają, że półtorej roku wcześniej, inna wyprawa opuściła Tol Calen i wyruszyła na wschód i że przewodził jej dawny mentor, a obecnie nemesis Zaratustry – mistrz alchemii o imieniu Joshua.

Bohaterowie docierają do Małej Twierdzy na dwa dni przez największym lokalnym świętem – odbywającym się raz na piętnaście lat – Athasi-Mori, Wielkim Poruszeniem. Za namową Rady Naukowej wyprawy pozostają by obejrzeć święto. Jak się szybko okazuje na uroczystościach pojawiają się trzy rywalizujące ze sobą hordy – Pożeracze Ergu, Pustynni Jeźdźcy oraz Żeńcy Złota. Ci ostatni prowadzą 5 ofiarnych koni, których rodowód według Kudlehów wywodzi się od poprzedniej bogini koni Hisan. Bohaterowie podsłuchują Żeńców, którzy planują w trakcie święta przeprowadzić źrebiarski rytuał. Jednocześnie porwany zostaje Andaan, z którego pokrewieństwo z Mori robi doskonałą ofiarę dla Żeńców. Bohaterowie, myśląc, że celem rytuału jest zdobycie miasta, dogadują się z dwoma pozostałymi hordami. by te były w gotowości bojowej, a sami, w dniu ceremonii, ruszają, by uratować Andaana. Valgard odwraca uwagę, pojedynkując się z jednym z Żeńców, a reszta przekrada się do stajni, by zabić ofiarne konie i uwolnić towarzysza. Akcja udaje się jednak przelana krew koni (w czasie miru, gdy krwi przelewać nie można) powoduje, że całe miasto zaczyna mruczeć (dosłownie) Źrebiarka Żeńców, tracąc kontrolę nad sytuacją, rozkazuje swoim ludziom zaatakować. Gdy w całym mieście przelewana jest krew, miasto zaczyna… Wstawać… Okazuje się, że centralna część miasta to starożytna bestia wojenna z czasów Wojen Bogów. Gdy wokół budynki spadają i roztrzaskują się, bohaterowie staczają walkę z resztkami Żeńców i Źrebiarką, a jednocześnie próbują zapanować nad bestią. Po zażartym starciu kobieta zostaje pokonana, a potężnego “Tam’Cina” udaje się uśpić… Jednakże miasto jest zniszczone. Erazm, medyk, ale i weteran natychmiast organizuje wyprawę ratunkową i organizuje szpital polowy czym ratuje życie bardzo wielu mieszkańcow. Gdy sytuacja zostaje opanowana (a Tam’Cin wraca na swoje miejsce) bohaterowie ruszają dalej Dzięki informacjom zdobytym w Małej Twierdzy wiedzą, że celem ich podróży jest Miasto Bogów – starożytna metropolia, w której setki lat wcześniej bogowie wschodu zbierali się, by radzić, rozsądzać spory. Stamtąd pochodził również medalion i tam wyruszył Joshua. Jednocześnie odkrywają (a raczej potwierdzają swoje przypuszczenia), że w Mieście Bogów trwa zaraza, która mimo swojej zjadliwości jest jakoś utrzymywana pod kontrolą.

Kilka tygodni później bohaterowie docierają na skraj wielkiej dżungli i tu rozbijają stały obóz. Prawie natychmiast zostają zaatakowani przez lokalnych wojowników i dziwne, skorpionoidalne stwory. Udaje im się je pokonać, jednak Zaratustra zostaje porwana. Część drużyny zostaje w obozie, by pracować nad lekiem, reszta przy wsparciu Ulricha, Vittorii i Valentino ruszają do dżunglii na poszukiwania, gdzie muszą walczyć z resztą wojowników i gigantycznym krokodylem. Tymczasem okazuje się, że Zarę z ognia walki wyciągnął jeden z wojowników. Mówi on o niewesołej sytuacji w mieście, konflikcie między królem Pimno XVII a jego synem i o tym, że jacyś przybysze dogadali się z częścią Mędrców i próbują rozsadzić społeczność miasta od środka.

Zaczyna się ostatni etap podróży – przez dżungle do miasta, do którego po wielu perypetiach docierają. Postanawiają się dogadać z księciem i obiecać mu pomoc w konflikcie z ojcem i lekarstwo na zarazę w zamian za kontrakt na białe żelazo i informacje o przybyszach, tutejszym języku i alchemii. Po tym jak książę się zgadza, drużyna natychmiast zagłębia się w sieć intryg i medycyny. Podczas gdy Erazm, przy pomocy Zary pracują nad lekiem, reszta bada miasto. Okazuje się przy okazji, że Valgard i Nergi mogą związać się z Pazurami, wielkimi latającymi jaszczurami używanymi przez tutejszych wojowników, ale za cenę poświęcenia swoich darów. Miguel zaś odkrywa, że spiskowcy (jednym z których jest najbliższy przyjaciel księcia) są o jeden dzień od ataku i wywołania w mieście wojny domowej, po której przejmą nad nim władzę. Dodatkowo dowiadują się, że Joshua prowadzi eksperymenty na mieszkańcach przy użyciu alchemii Kusuf, a pod miastem śpi Pan Granic, czyli ostatni ze starożytnych wschodnich bogów, którego krew mieszkańcy wykorzystują od kilku wieków do sporządzania swoich eliksirów i to wywar z jego krwi powoduje zatrzymanie zarazy.

Mimo tej ostatniej informacji bohaterowie stawiają wszystko na jedną kartę. Idą z gotowym lekiem do księcia i pokazują go, informując o spisku. Ten widząc ich intencje (i nie wiedząc, komu ze swoich popleczników może ufać), postawia im uwierzyć i prosi o pomoc. Nergi staje na czele wiernej mu jazdy Pazurów (wiąże się z jednym, oddając resztkę swojego daru), Valgard staje na czele wojowników, a Erazm zbiera lojalnych księciu Medrców i organizuje lecznicę i obronę swojego laboratorium, gdzie pierwsi pacjenci otrzymują lek. Dochodzi do bitwy między buntownikami, a siłami księcia. Początkowo zaskoczenie pomaga Nergi i Valgard, jednak dość szybko przewaga liczebna buntowników spycha bohaterów do defensywy. Z odsieczą przychodzi Miguel, który pod postacią jednego z oficerów Pimno XVII przekonuje starego króla, żeby pomógł flocie powietrznej syna.

Bitwa zostaje wygrana, jednak nim bohaterowie mogą cieszyć się owocami swojego zwycięstwa, zjawia się Nikt z informacją. że Pan Murów się budzi. Bohaterowie natychmiast udają się do więzienia śpiącego boga, by ochronić go przed potencjalnym atakiem ze strony Joshui i jego tolcaleńczyków. Część grupy zabezpiecza poranionego boga, część rusza do księcia po więcej wojska, a także, by przekonać księcia do ewakuacji pałacu. W tym momencie następuje atak, jednocześnie ranny bóg zaczyna szaleć, bo jego domena zaczyna się całkowicie przekształcać. Bohaterowie toczą ostatni bój, a wokół nich wali się miasto. Walkę udaje się wygrać (dzięki postawie Valgard i odsieczy sprowadzonej przez Nergi i Miguela), jednakże pałac i mury walą się, a drużyna ląduje w Domenie Granic, gdzie wraz z przybyszami ściągniętymi przez Bastion z całego świata (takie nowe imię przyjmuje Pan Murów) umacniają granice domeny.
Po powrocie z domeny okazuje się, że dla reszty minęły dwa miesiące. Miasto odbudowuje się pod opieką Valentino i Grima, a nasza drużyna zostaje okrzyknięta Bohaterami i Przyjaciółmi Miasta Bogów. Książę jest już królem Pimno XVIII (jego ojciec abdykował) a na cześć bohaterów urządzona zostaje uczta połączona z odsłonięciem ich pomników, które mają zostać umieszczone w Sali Bogów, gdzie przed wiekami radzono o losach świata…

Opowieść się kończy…

W epilogach Negri żeni się z Pimno XVIII, Zara i Erazm dają początek nowej organizacji zrzeszającej alchemików i medyków (zobaczymy czy przetrwa ona próbę czasu), Valgard wraca do Ligaturii, by zostać nauczycielem walki a Miguel wyrusza z Niktem na wielką wyprawę dookoła świata…

“Jestem jak wiatr na stepie
Jestem jak koń w galopie
Jestem jak wojowniczka w tańcu
Jestem jak serce i dusza
Jestem jak księżyc i gwiazdy
Jestem… trupem”

Podsumowanie, czyli “Hic sunt szipiary”

Kampania “Hic sunt dracones” opowiedziała o podróży poza granice tolcaleńskich map. Tam, gdzie nie był jeszcze nikt z graczy, do świata starożytnych mitów i legend i wreszcie w objęcia tajemniczej cywilizacji, której nie poznał jeszcze nikt. Połączyłem kampanie drogi z kampanią przygodową i dołożyłem do niej nawet nieco elementów intryg dworskich. Całości przyświecał w tle Conan, Indiana Jones i cała masa elementów Kina Nowej Przygody. Po drugiej stronie stołu miałem naprawdę świetnych i doświadczonych graczy, którzy przyjęli moje pomysły i wymieszali z dużą ilością własnych pomysłów i interakcji międzypostaciowych.

Zabrałem moich bohaterów na wycieczkę bardzo, daleko od Tol Calen i mam wrażenie, że było to dla nich ciekawe. Nie do końca wypaliła mi scena ze wstawaniem miasta (gracze byli mniej zaskoczeni niż myślałem, a może to dlatego, że scena wypadła na popołudniowej sesji, która na tym turnusie wychodziła wyraźnie słabiej. Wiele scen zostanie w mojej pamięci na dlugo. Pojedynek Valdard z Żeńcą, przemowa Erazma do atakujących wojowników, kradzież sztyletu przez Miguela, Zarę po raz ostatni rozmawiającą z Joshuą i oczywiście minę Nergii gdy wbito jej nóż w brzuch… Wiele było scen (a jeszcze więcej ujęć) stricte filmowych, wiele świetnych relacji i rozmów. Wypisanie ich byłoby bardzo ciężkie, ale wiem, że dla wszystkich grających zostają one na stałe.
Bardzo ładnie wyszło nam też rozwijanie osobistych wątków postaci, każda miała swoje do roboty i każdą z postaci kampania zmieniła, albo pozwoliła odkryć nowy kawałek siebie. To również wyszło bardzo ładnie i organicznie.

Z drugiej strony zdaje sobie sprawę też, że nie poprowadziłem najlepszej kampanii z możliwych. Część elementów można było bardziej uwypuklić, część ściąć, by dodać jej dynamiki. Dodatkowo upalna pogoda powodowała duży spadek formy na sesjach popołudniowych, co w połączeniu z tym, że większość drużyny siedziała na obozie już 2-3 turnus powodowało silny spadek sił w połowie turnusu. Jednakże mimo to udało nam się zrobić całkiem porządną historię.

Nie można nie wspomnieć tu o aspekcie szpiarskim kampanii. Moje dzielne gracze niejednokrotnie zajmowały się na sesji (a zwłaszcza poza nią) łączniem postaci i bohaterów niezależnych w czasem karkołomne pary (czyli właśnie szipowaniem). Wiele ich pomysłów było odklejonych, inne zakończyły się epilogowymi happyendami. Jednakże w pewnym momencie pojawiło się ich na tyle sporo, że powstał nawet specjany sesyjny znak je podsumowujący.

W podsumowaniu warto też wspomnieć, że w tym roku na obozie wypadły moje urodziny. Moja dzielna drużyna (przy pomocy kadry) zaskoczyła mnie przygotowaną (nieco złośliwie trafną) scenką podsumowującą moje ulubione aspekty Tol Calen (i te nielubiane również) i obdarowała własnoręcznie zrobionym jeżem na kostki i kostką domowej produkcji. Było to szalenie miłe z ich strony i poruszyło ten kawałek kamienia, który mam zamiast serca…
Ale dość podsumowań…

“„No cóż, wiecie co mówią o Perełkach…”

Podziękowania

Dzięki za bardzo dobry choć bardzo gorący turnus! Było naprawdę super!

Kadruniu!

• Harry – Panie Kierowniku. Dziękuje za absolutnie fenomenalne kierowniczenie, dużo pomocy i miejsce, gdzie na spokojnie można się było wygadać i pogadać. Mam nadzieje, że jeżeli pojadę za rok to znów po twoje światłe przewodnictwo.
• Beger – dzięki za świetne namiotowania, super mi się z tobą kadrowało i było współwychowawcą. Naprawdę będę dobrze wspominał naszą współpracę
• Allatar – dzięki za turnus, sorry za zniszczenie twoich planów RPGowych przez pokazanie Ci Soulbounda, mam nadzieję, że wyprawa do Ery Sigmara będzie najprzyjemniejszym RPGowym odkryciem tego roku
• Epej – dzięki za turnus, bardzo cieszę się, że mogłem z Tobą kadrować, dzięki za LARPy, autokarowanie i za to, że mogłem liczyć na twoje wsparcie w sprawach wychowawczego ogarniania spraw
• Baranek – dobrze Cię było zobaczyć po tej stronie stołu obiadowego. Bardzo cieszę się, że mogłem z Tobą współpracować na tym turnusie, mam nadzieje, że jeżeli wrócę, uda się nam to ponownie. No i dzięki za Basteję… Graczom spadły szczeny
• Bidon – dzięki za namiotowoanie i kadrowanie, za gadanie o RPGach, za możliwość pomożenia Ci przy RTSie i za to jak to w sumie naprawdę fajnie wyszło.
• Jaszczomp – bardzo się cieszę, że mogłem zobaczyć twój pierwszy letni, kawał dobrej roboty z larpmasterowaniem na primalpunku, nie zamęczaj się tak, proszę
• Witek – dzięki za kolejny wspólny turnus, za pomysły i  za przemyślenia to jakich mnie skłoniłeś (sam nawet pewnie o tym nie wiedząc xD), i za gadanie o Morzu Złodziei

SPECJALNE PODZIĘKOWANIA GOES TO:

• Szyszka – za wysłuchiwanie moich pomysłów, torpedowanie jednych i pozwalanie na inne, dotarłem na granice (he he) konwencji. Byłaś naprawdę dobrym duchem tego turnusu. Dziękuje i kłaniam się stukrotnie.

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Anakin – dziękuje za te wszystkie lata, od jaszczurzego barda Allubinka na pierwszej strefie, po dzielną i silną Valgard, za kampanię, za chęć do pomocy i za to jak cudowną jesteś osobą! Dałaś mi wiele dobrych wspomnień.
• Archiwum – dzięki za pierwszą wspólną kampanię, za bycie moralnym kompasem drużyny, za bycie doskonałym współgraczem, za podłapywanie wątków i wytrzymywanie szipów.
• Kat – dziękuje Ci za te wszystkie turnusy razem, za wspólne kampanie, za odkrywanie RPGów, za nauczenie mnie pewnych istotnych rzeczy o RPGach i za pamięć o Dun’Thelu… Ty wiesz co.
• Kim – dzięki za te dwa turnusy (tylko), za wpasowanie się w tę bandę zgranych ze sobą wariatów, za świeny turnus i za odpowiednią dozę trollowania. Dzięki i do zobaczenia na morzach Zingary.
• Wino – dziękuje za fenomenalną współpracę na tym turnusie. Prowadzenie Ci było prawdziwą przyjemnością i współpraca z Tobą również. Dzięki za namiot harański. Daj mi wierzyć, że Rembertów to nie Warszawa…

Reszto wariatów!

Ciężko was wszystkich wymienić, ale…

• Ledó, Król, Filozofia – dzięki za podtrzymywanie tradcyji Keyforga, żałuje, że tak mało z wami pograłem, ale chciałbym mieć nadzieję, że się uda
• Kitsune – za bycie bardzo fajną wychowanką, mam nadzieję, że uda nam się razem zagrać… no i oczywiście za „chytsy”
• Kopernik, Veni, Brzoza, Psota – za wspólne odśpiewanie „Słabi są…”
• Jopczak – za łabędzia w Małą Mi
• Brzoza (once again) – za mądre słowa na prelekcji o RPGowaniu
• Rabacja – za rozmowę o L5K, która przerodziła się w większą pogadankę.
• Czołg – za pozytywną energię

Uczestnicy! Guru, Chirołsy, Lalka, Guma, Risu, Loki, Lodowy, Kadżet, Szwagier, Blu, Cringe, Nekro, Waner, Stopień, Filc, Lucjan i reszto! Dzięki wam za jak zwykle świetne T4. Może za rok znów się spotkamy… Zobaczymy

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

2020 to jest dziwny rok. Od wschodu nadeszła zaraza i samym swym istnieniem zachwiała Tol Calen w posadach. Wielką niewiadomą było czy tegoroczne obozy w ogóle się odbędą, czy ministerstwo i Sanepid nie zamkną wszystkiego w cholerę, odbierając nam szanse na wyprawę na Zieloną Wyspę. Na szczęście dobrzy bogowie nad nami czuwali i sezon ruszył bez przeszkód. Mniejszy, pełen obostrzeń, ale równie hmmm “obozowy” jak zawsze. Spakowałem plecaki, z dumą przetrwałem 10 godzin w pociągu w przyłbicy (Noście maski i przyłbice! Nie rozsiewajcie zarazy!) By móc zobaczyć piękne lasy wokół kaszubskiej Drzewiny, raz jeszcze złożyć zwój zewłok na polowym łóżku w namiocie (polecam!) i po raz kolejny wybrać się do krainy Tol Calen.

Od lewej: Freyia, Maka, Hieronimus, Noe, Filippo, Raul, na dole: MG

Przegnite jabłuszko
i przecięte żyły
Czy już wszystkie strachy
w głowie twej się skryły.

Kampania

Turnus I – Taniec Cieni

Mechanika: (Tol Calen 3.99 Beta)

• Hieronimus Chochladenburben (Opona) – nie najmłodszy hydromanta, podróżnik i poszukiwacz przygód, weteran wojen z Dwyr
• Freyia Thordisgrandottir (Trzeźwi) – wojowniczka z klanu Groin Alda, wychowana przez swą babkę będącą kerling, dziewczyna o przeszłości owianej tajemnicą, wielbicielka Asvard Brandt, najsilniejszej kobiety Tol Calen
• Noe MacCormick (Kr3mówka) – alchemik spokrewniony z boginią ptaków, współpracownik Timorii, okrutnik opętany rządzą zdobycia krwi jak najbliżsej czystością boskiej, by móc kontynuować eksperymenty swoje i swojego mistrza
• Maka Aine (Zet) – Muethir z darem Emocji, tak bliski swej ludzkiej części jak to jest tylko możliwe, były członek Sieci, specjalizujący się w nadzorowaniu przesłuchań oraz opiece nad szczególnie ważnymi transakcjami
• Filippo Akis (Kefir) – spokrewniony z Delanachem, chłopak wychowany na Hikuni, przybywa na Tol Calen w poszukiwaniu swego ojca Eraima uprowadzonego w tajemniczych okolicznościach wraz ze swoimi towarzyszami
• Raul di Scappa (Filozofia) – niespokrewniony pisarz w dość podeszłym wieku, autor licznych powieści takich jak „Trzej Velasquezowie”, czy „Czterej Velasquezowie”, ucieka przed Siecią i swoją przeszłością prosto w jej objęcia

Bohaterowie specjalni

• Rain – emerytowany agent Timorii, nieumiejący pogodzić się z bezczynnością człowiek, który poświęca swą lojalność wobec Cesarstwa by walczyć z Dwyr wszystkimi metodami
• Eraim Akis – ojciec Filippo, kataimanta opętany przez Cień, pierwszy oficer na „Poznaniu”
• Ombra – żona Raula
• Krogulec – czarnopióry Gryfita, kapitan szebeki „Harańskie Złoto”, jeden z ludzi Valegara Wronoskrzydłego
• Vala – bóg Valasceny, któego moc ulatuje razem z potęgą miasta
• Oleg i Anna Margerita – zakochana para uciekająca przed gniewem ojca
• Joszko – przewoźnik przez rzekę
• Asvard Brandt – najsilniejsza kobieta Tol Calen

Przegnite jabłuszko
Nic się już nie zmieni
Porzuć to kim jesteś
Zatańcz taniec Cieni

Podsumowanie

Wzdłuż zachodniego wybrzeża Tol Calen znajdowane są opuszczone wioski, których mieszkańcy znikają bez walki. Jedynym śladem jest obecność czarnego okrętu ze szkieletem na bukszprycie. Okręt ten jest czasem widywany w Valascenie, niewielkim przemytniczym porcie o półtora dnia drogi od Nowego Vivero.
Emerytowany agent Timorii Rain, korzystając ze swoich dawnych kontaktów, zbiera grupę śmiałków, których celem jest zbadanie Valasceny i tajemniczych zniknięć mieszkańców wiosek. Sam obiecuje przybyć za kilka dni i wesprzeć drużynę od morza z pokładu zaprzyjaźnionego okrętu.
Droga do przemytniczego miasta jest pełna wybojów. W podróży, poza uratowaniem zakochanej pary przed okrutnym ojcem i natrafiają na dwóch krewniaków (i ich wyjątkowo wrednego psa Ragnara), przedstawicieli firmy Bracia Sohns, zajmującej się transportowaniem zabalsamowanych zwłok do miejsca pochówku. Mimo, że kuzynowi wydają się podejrzani, drużyna pozostawia ich w spokoju.
Samo miasto opanowane jest przez gang Arbor pod przywództwem niemej capy Manzany i jej zastępcy wyjątkowo brutalnego półboga spokrewnionego z bogiem łyżek. Mimo, że pochodzenie Bergata (gdyż tak nazywa się zastępca) może wydawać się zabawne, to bohaterom podczas spotkań z nich jest wyjątkowo nie do śmiechu.
Śledztwo trwa. Statek ze szkieletem na galionie nazywa się “Poznanie” i spotyka się w porcie z niejakim Ulcusem Sykte, człowiekiem cały czas ubierającym się w szaty Doktora Plagi i otaczającym się byłymi uzdrowicielami. Wszystko to oczywiście za wiedzą i zgodą Manzany i Bergata. W międzyczasie w mieście pojawiają się również bracia Sohns, by odebrać trumnę ze zwłokami od tego samego Ulcusa.
Bohaterowie w poszukiwaniu sojuszników zyskują wsparcie Verka – zastępcy poprzedniego capy, który wraz ze swoimi ludźmi ukrywa się w pobliskich ruinach oraz Vali, słabego, ale nadal conieco potrafiącego boga miasta, a którego porwanie drużyna uniemożliwiają, płacąc okrutną daninę z krwi.
Jednocześnie gracze zaczynają orientować się, że gdzieś tam czai się jeszcze jakiś sojusznik, obdarowujący Raula tajemniczymi i wieloznacznymi wskazówkami i sprawiający, ze miejscy strażnicy (gang Arbor) nie szukają ich tak gorliwie, jak powinni. Po dłuższej debacie dochodzą do wniosku, że pomaga im sama Manzana i postanawiają się z nią w tajemnicy spotkać. Capa zgadza się i podczas spotkania z drużyną w podziemnych korytarzach pod miastem ujawnia swoją twarz. Okazuje się, że Manzana to nie nikt inny jak Ombra, żona Raula, opuszczona przez pisarza przed kilkunastu laty, a którą zmuszono do odpracowania dla Sieci jego długów, co doprowadziło ją finalnie do zostania mammau, stregą i capą Valasceny. Manzana jest opętana przez Cień, który podjudza jej wewnętrzny konflikt między kochającą męża Ombrą a nienawidzącą go Manzaną. Ombra co jakiś czas wypływa na powierzchnie, by pomóc drużynie i zmusić swą drugą połówkę, by ta nie ścigała bohaterów ze zbyt dużym skupieniem. W trakcie spotkania z Manzaną pojawia się Bergat, który bez namysłu atakuje graczy. Walka jest trudna, ale bohaterom udaje się ostatecznie pokonać półboga łyżek i uciec.
W międzyczasie rozgryzają też drugą połowę intrygi – Ulcus współpracuje z Klarą, boginią zarazy i razem wyludniają wioski, tworząc armię niosących znamiona Dwyr chorych, a ich kolejnym celem jest Nowe Vivero – olbrzymie miasto, którego zarażenie rozniesie plagę na całe zachodnie wybrzeże! Bohaterowie muszą działać szybko, by powstrzymać pracowników Braci Sohns (również powiązanych z Klarą) przed dowiezieniem trumny z powrotem do Nowego Vivero. Bohaterom udaje się zabić pierwszego zarażonego, ale przez chwile ich nie uwagi Sohnsowie wyjeżdżają z drugim. Sytuacje ratuje Noe, który korzysta ze swojego daru, by poinformować Palazo de la Justicia w mieście o nadchodzącym niebezpieczeństwie.

Jednocześnie z tym wszystkim rozgrywa się historia Freyi. Dumna Ligaturka nosi w sobie Cień, który zagnieździła w niej babka, by uratować jej życie. Istota zwana Wybrańcem wiedząc, że zbliżaj się jej spotkanie z Varim, poczyna sobie coraz śmielej. Póki co drużynie udaje ją powstrzymywać, ale doprowadzają do rozwiązania problemu
Tymczasem do miasta wpływa “Poznanie” i Manzana, Ulcus oraz ich ludzie szykują się do opuszczenia miasta, ich zadania na zachodzie zostało zakończone. Jednocześnie okazuje się, że pierwszym oficerem na “Poznaniu” jest ojciec Filippo Eraim, podobnie jak reszta załogi znajdujący się we władniu Cienia. Bohaterowie, oczekujący na przybycie Raina ze wsparciem próbują powstrzymać “Poznanie” przed wypłynięciem i mimo początkowych sukcesów ostatecznie zmuszeni są przez okoliczności (Heronimus zostaje przez wrogów schwytany) pod przykrywką zapakować się na pokład. Dziwne w tym wszystkim jest jedynie to, że opętana przez Cienie załoga, traktuje Freyię jak jedną z nich.
Podczas podróży bohaterowie nadal próbują spowolnić “Poznanie” by Rain mógł ich dogonić i zniszczyć wrogów. W międzyczasie stan Freyi się pogarsza. Cień atakuje coraz zajadlej, zmuszając Freyię, do robienia tego, czego ta nie chce. Pomaga jej Maka, który z pomocą daru (i rozsądku) przekonuje Freyię, by ta powstrzymała agresję, która karmi się jej Cień przynajmniej do momentu gdy będą mogli spokojnie się tym zająć.
W końcu (głównie dzięki sprytowi Noego i Heronimusa) Rain przybywa z odsieczą i bohaterowie po krótkiej, ale zajadłej bitwie morskiej lądują na pokładzie należącego do Valegara Wronoskrzydłego “Harańskiego Złota”.
Jednocześnie Noemu i Filippo udaje się ukraść papiery kapitana “Poznania” i znaleźć w nich informacje o tym, że Klara i Vari zbierają swoje siły w pobliżu Karak Is, by wesprzeć zajmującego ją Boga Smoka i wspólnie uderzyć na Ligaturię pod sztandarem Dwyr.
Ostatnim aktem kampanii jest podróż “Harańskim Złotem”. Bohaterowie najpierw radzą sobie z Wybrańcem, a potem usuwają cienia z Manzany i Eraima. W końcu ścierają się też z Ulcusem, który okazuje się być nie tylko sługą Klary, ale twarzowcem z jej krwi.

Kariatydy… uuuu uuuu… Kariatydy

O kampanii

W tej kampanii naprawdę wiele się działo. Wiele małych wątków pojawiało się i było rozwiązywanych przez graczy. Gracze na początku poprosili o creepa, filmowość i dużo wątków postaciowych i na tym postanowiłem oprzeć swoją kampanię. Historia Ulcusa budującego armię dla Klary i machinacje Variego były tylko kręgosłupem dla licznych postaciowych wątków.
Szczególnie jestem dumny z wątku Manzany – kobiety rozbitej między miłość i nienawiść, którą do światła doprowadzić mógł tylko jej mąż, po tym jak poradził sobie z własnymi demonami. W opisie kampanii potraktowałem go nieco skrótowo, ale wybrzmiewał on bardzo mocno w trakcie.
W trakcie kampanii myślałem, że nic się na niej nie dzieje. Spisując podsumowanie, zorientowałem się jak dużo wątków, wąteczków i scen się przez nią przewaliło. Pięknych scen, że tak dodam. Każdy gracz zagrał mi na tej kampanii coś ładnego, dając obrazki i sceny, które będę wspominał bardzo długo.
Postacie w tej drużynie były ze sobą często dość skonfliktowane i przez sporą część kampanii wobec siebie nieufne, jednak nic z tego nie przenosiło się na samych graczy i jako drużyna graczy byli bardzo dobrze zgrani.
Średnio jestem zadowolony z finału. Zmęczenie i straszne zimno, jakie spadło na Drzewine tamtej nocy, spowodowały, że nie wybrzmiał on tak dobrze, jakbym chciał. Część wątków rozwiązała się za łatwo, część zbyt pospiesznie.
Jednakże ogólnie rzecz biorąc, jestem z tej kampanii bardzo zadowolony. Działo się i to bardzo się działo. Dużo wątków i relacji między postaciami bardzo ładnie zagrało. A przede wszystkim dopisali gracze, którzy mimo okazjonalnych zwarć mózgu, ładnie ogarnęli i ograli przygotowaną intrygę. Dużą przyjemnością było z nimi grać i mam nadzieje się jeszcze z nimi spotkać przy stole sesyjnym.

“Gdzie jest problem jak nie ma problemu”

Podziękowania

Dziękuje wam wszystkim za cudowny i wakacyjny turnus. Było bosko, mam nadzieje to powtórzyć!

Kadruniu!

Cała RPGowa kadro na T1. To był fantastyczny turnus. Pełen naprawde świetnej kadrowej roboty. Dziękuje wam za to i mam nadzieje ze uda nam sie jeszcze spotkać w tym składzie na jakimś turnusie.

• Makao – dzięki za kolejny wspólny turnus. Świetnie mi się z Tobą pracuje, mam wrażenie, że się uzupełniamy i dzięki temu turnus, toczy się do przodu, jak trzeba. Dzięki Ziom. To zaszczyt i przyjemność!
• Laser – kolejny wspólny turnus mordeczko. Dzięki za świetne współkadrowanie, ogarnianie problemów. Za śmieszki i dżołczki, za dzielne niesienie tytułu „Biologa turnusu”. Bardzo dobrze mi się z Tobą pracuje, mam nadzieje na powtórkę z rozrywki!
• Płatek – bardzo fajny pierwszy turnus, dzięki za najlepszą Cynthię, jaką widziałem od bardzo dawna, bardzo dobrze mi się z Tobą pracowało mam nadzieje, że uda nam się to powtórzyć, może kusząc się o łączoną kampanię, dzięki za wsparcie na LARPie, było potrzebne
• Nicpoń – nasz trzeci wspólny turnus razem byku, dzięki za współpracę, poczucie humoru i pogodę ducha w najtrudniejszych momentach turnusu, oraz jak zwykle otwieranie oczu na Ktulu i pokazywanie innego do niego podejścia
• Ned – dzięki ziom za zen, które wprowadzałeś czasem na turnusie, za poczucie humoru, mordercze pytania z mitologi greckiej i za trzeci już wspólny turnus, który poszedł naprawdę całkem sprawnie
• Hans – dzięki za turnus, za napisanie LARPa, za działania na turnusie, za nie obrażanie się za dżołczki ze Szczecina i Gdańska, to był naprawdę gładki turnus…

Zatańczyły Cienie
Do muzyki Klary
Niosąc wam drużyno
Kłamstwa i Koszmary

Zatańczyły Cienie
Epidemii taniec
Pamiętajcie o tym
Aż po życia kraniec

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Filozofia – dzięki za świetne ogranie wątku Manzany, było w tym wiele delikatności i emocji. To była naprawdę fajnie zagrana kampania. Dzięki za Raula i Andre
• Kefir – dzięki za niespożytą energię, ogar kiedy trzeba i szybką naukę tego jak zadawać pytania na quizie stołówkowym. Dzięki za kampanie i Filippo.
• Kr3mówka – królu pytań stołówkowych! dzięki za kampanie, za kontynuowanie Noego i za samodzielne uratowanie Nowego Vivero, przed zarazą. Dzięki za turnus ziom!
• Opona – jesteś świetnym człowiekiem i możesz być świetnym graczem, jak sam siebie ogarniesz. Dzięki za turnus, za bycie parowozem wielu akcji na obozie, za wszystkie akcje, które zainicjowałeś. Dzięki za Heronimusa
• Trzeźwi – dzięki za świetną grę, łzy na życzenie, uśmiech gdy był potrzebny, mam nadzieje Trzeźwi, że jeszcze nie raz spotkamy się przy stole sesyjnym
• Zet – dzięki za ogar gdy było to tej kampanii najbardziej potrzebne, za rozsądek, i za wszystko to co sprawiło, że nasza kampania spięła się do końca. Dzięki też za najciekawszego muethira, jakiego widziałem.

Reszto wariatów!

Po pierwsze chciałbym podziękować całej ekipie która wraz ze mną i mPłatek dotrwała do końca Galavanta. Mianuje was Damami i Kawalerami Orderu Tada Coopera z dwoma zionięciami!

Po drugie Makowiec i Lewiatan – dzięki za te wszystkie lata, bardzo fajnie było obserwować jak małe smokowce, zmieniają się w dorosłych hydromantów. Mam nadzieje, że spotkamy się kiedyś przy stole sesyjnym poza obozem

Po trzecie Wiedźmin – odchodzisz nasz dowodzie na to, że skarpa zabija, ale przynajmniej na koniec widziałem jak się uśmiechasz

Po czwarte:

• Rzeka – kolejny suchy turnus razem, dzięki ziom
• Imię – dobrze było Cię znowu widzieć i wspólnie pogadać choć troche o musicalach
• Koi – dzięki jeszcze raz za pomoc w malowaniu ryjków i za rozmowy o moim ulubionym liceum w Polsce
• Prorok – dzięki za siedzenie na mojej nocce i za świetne ogranie postaci na LARPie
• Płaszczka – dzięki za świetny turnus, bardzo fajnie było Cię widzieć na obozie
• Niuans – świetny pierwszy turnus, mam nadzieje ze do nas wrócisz
• Poblask i reszto stolika w pociągu do Gdańska – ciekawie było słuchać waszej politycznej dysputy
• Brzoza – dzięki za porządne dzierżenie Mjolnira
• Off – dzięki za NPCowanie na LARPie, bez Ciebie byłoby o wiele trudniej
• Kostka – za turnus i pogodę ducha, mam nadzieje ze w końcu uda nam się razem zagrać
• Psota – za bycie bardem Tol Calen, cały czas i w każdej chwili
• Teza – za bycie Tezą, a nie Siostrą Wiedźmina, mam nadzieje ze za rok on będzie Bratem Tezy <3

Po piąte: całemu obozowi Młodego Gracza za urządzenie piekła w killhousie na larpie, gdyby nie to ułatwiliśmy nieco robotę starszym uczestnikom, nigdy nie wydobyliby skrzyń ze złotem.

Po szóste: cała reszto, wszyscy razem i każdy z osobna. To był dobry turnus. Dzięki i do zobaczenia

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

W całej Polsce ruszyły ferie, więc wróciły i nasze obozy. Tak więc i ja spakowałem plecak, by znów pojechać do Murzasichla, do wspaniałego ośrodka Krywań, by po raz kolejny poturlać kostkami i opowiedzieć kolejną z niezapomnianych (głównie dla mnie) historie rozgrywającą się wśród mórz i wysp Tol Calen.

Od lewej: Usul, Anila, Muzgo, MG, Camille, Noe, Gatura

Dla niewolnika ma znaczenie czy ma obroże, 
a my mamy do niej klucz.

Kampania

Turnus I – Crimson Wedding

Mechanika: (Tol Calen 3.5 mniej więcej)

• Anila Cibales Pilar de Calavado y Velasquez (Kim) – velasquezka hydromantka, córka znamienitego i bogatego rodu Calvado, stryjeczna siostra Muzgo, wracająca do Puerto Admiral by odzyskać swe ziemie w posiadanie
• Gatura (Nordine) – wywodzący się z Kolonii wojownik, spokrewniony z Boginią Łowów, zaufany człowiek ojca Anili, oficjalnie pełniący obowiązki majordomusa nowej rezydencji Calvado i kamerdynera Anili
• Kamille Crisanta de Calvado y Muethir (Chirurg) – muetirka z darem symbiozy, kuzynka Muzgo, adoptowana przez rodzinę Calvado by być damą do towarzystwa, kuzynką i ochroniarkom Anili
• Muzgo de Calvado y Muethir zwany Mchem (Kefir) – Murthir z darem Empatii, syn obecnej głowy rodziny Calvado, stryjeczny brat Anili, wraca do Puerto Admiral, by zabić swego znenawidzonego ojca
• Noe MacCormick (Kremówka) – spokrewniony z boginią ptaków MacCormick Druigh, wierny przyjaciel Muzgo i jednocześnie domownik rodu Calvado, wojownik i szermierz o wyjątkotkowo czujnych zmysłach
• Usul (Zet) – harański alchemik, uczeń znanego alchemia Amadeusa Zettena, przyjaciel rodu Calvado, niezwykle utalentowany alchemik o szemranych kontaktach z Siecią i wyjątkowo mrocznych sprawkach ciągnących się za nim.

Bohaterowie specjalni

• Carmelita – perełka i zarządczyni Karmazynowego Pałacyku – nowej rezydencji Calvado, służaca o doskonałych kontaktach w mieści
• Armando – niewolnik, majordomus domu Calvado, główny organizator nadchodzącego wesela
• Esperanza – niewolnica, córka Armando, niezwykle utalentowana i żądna przygód dziewczyna
• Plumeria – matka Muzgo, niezwykle spokrewniona muethirka, oddana na eksperymenty ostatniemu wielkiemu alchemikowi Kusuf
• Sol Eryspiel Torreblanca Bursanda – negocjatorka Kompanii Merquata, żona przywódcy Merquaty Critstobala, hydromantka o okrutnym poczuciu humoru
• Flora Domenica dos Malaverde – była piratka, nuworyszka, starająca się dopasować do elit Puerto Admiral, wraz z mężem kontroluje pokaźną flotę korsarską i kilka kompanii najemników.
• Liliana – córka bogini okrucieństwa, wyjątkowo wredna osóbka

Prowadzę szemrane interesy od dawna 
i nigdy nic takiego mi się nie zdarzyło.

Kampania

Kilkanaście lat wcześniej ród Calvado z Puerto Admiral (nie mylić z oddzielonym od niego blisko półtora wieku wcześniej rodem Calvado z Archipelagu Zachodniego) był jednym z najbardziej znaczących rodów Archipelagu Margeritty. Jednakże kłótnia między dwoma braćmi Javierem i Alphonso doprowadziła do jego rozpadu i zapiekłej nienawiści vendetty między obiema gałęziami, która kosztowała życie trzech synów Javiera – Marco, Felippe i Aaróna. Javier ma okazję się zemścić, ma okazję, gdyż ma odbyć się ślub między jedynym synem Alphonso a Lilianą, córką głowy rodziny Bursanda i Cynthii, boginii okrucieństwa. Niedopuszczenie do ślubu może wyrównać rachunki między braćmi i być dobrą odskocznią do odzyskania ziem utraconych na rzecz Alphonso. Javier wysyła więc swą córkę i nienawidzącego ojca bratanka wraz ze swymi domownikami i zaufanymi ludźmi, by zapobiec wydarzeniom.
Gdy nasi bohaterowie dotarli do Puerto Admiral, do ślubu pozostał tydzień. Nie tracąc więc czasu zagłębiają się w politykę i intrygi Starej Damy próbując, zorientować się kto jest kim i zebrać sojuszników, którzy pomogą im w ostatecznej rozgrywce.

Początkowo idzie im całkiem nieźle jednak szybko orientują się, że jednym z gości na weselu będzie matka panny młodej a sam Alphonso ma na swoich usługach ostatniego z mistrzów Kusuf al’Genzaliego oraz Laurentine de Ganaterrano, która jest zapiekłym wrogiem Usula. Do zwyczajnych problemów politycznych dochodzi też cała warstwa nowych – nadnaturalnych.

Udaje im się zorientować w rozkładzie sojuszy w mieście i namówić do współpracy majrodomusa Alphonso. Jednocześnie odkrywają też, że alchemicy pracują nad odtworzeniem i udoskonaleniem receptury Kusuf z Puerto Lunar i korzystają z różnych przemycanych z Dziwnych Ziem rzeczy. Bohaterowie postanawiają wykorzystać fakt, że alchemicy wybiorą się odebrać towar od przemytników i udają się do ich siedziby, czyli pałacyku przyległego do rezydencji Calvado. Na miejscu ku swemu przerażeniu odkrywają, że alchemicy prowadzą eksperymenty na Plumerii, matce Muzgo, która jest wyjątkowo silnie spokrewniona. W trakcie misji udaje im się zniszczyć laboratoria i zabić Laurentine, ale niestety bohaterowie zmuszeni są też zabić Plumerie – zmiany, jakie zaszły w niej w wyniku eksperymentów, są nieodwracalne.

Cały czas trawa też planowanie rozwiązania kwestii wesela. Wiele nerwów, rozmów i planów później udaje im się zawiązać sojusz z kilkoma liczącymi się w mieście frakcjami – rodziną Vasquez, Kompanią Merquata, nuworyszami Malaverde oraz fuliocci z rodziny Colderoni. Jednocześnie odkrywają też fakt, że z rozkazu Cynthii al’Genzali wraz z pozostałościami swych badań zostaje załadowany na prywatny okręt bogini “Carinia Invicta”

Mając spore zasoby bohaterowie, wymyślają ostateczny plan operacji. Chcą uzbroić niewolników obu rodzin, by w trakcie wesela doszło do rebelii, która ma być tylko zasłoną dymną dla wynajętych zabójców, którzy mają się zbliżyć do wyznaczonych celów (obu rodzin państwa młodych oraz ich najważniejszego patrona gubernatora Puerto Admiral Octavio Promeno). Potem zamierzają wprowadzić wojsko, które zażegna niewolniczy bunt i pozbędzie się widzących za dużo zabójców. Dodatkowo przed samym atakiem planują zatruć talerze “kuzynów”, czyli ochrony najważniejszych osób. Jednocześnie mała grupka najemników ma zaatakować “Carinia Invicta”, by odciągnąć Cynthie z wesela.

Wszystko idzie zgodnie z planem do chwili gdy jeden ze strażników przedwcześnie nie odkrywa planowanego powstania. Musi ono wybuchnąć nim wszystko jest na miejscach i plan zaczyna się sypać. Dzięki jednak szybkiej reakcji Noe i Gatury udaje się przechylić szale zwycięstwa na korzyść bohaterów. Mimo to walka na weselu trwa długo i jest wyjątkowo brutalna i krwawa. Udaje się pokonać Calvado i Bursanda oraz zabić gubernatora i córkę Cynthii, jednakże Muzgo nie dokonuje swej obiecanej zemsty i w trakcie gdy on ściera się z jednym z kuzynów swego ojca, Anila zabija Alphonso z pistoletu.

Epilogiem opowieści jest wizyta w pałacu Calvado. Muzgo, po śmierci matki i odebraniu mu szansy na zemstę popełnia samobójstwo. Anila każe zabić resztę niewolników, by zdusić resztki powstania i orientuje się, że zwycięstwo może mieć bardzo gorzki smak. Noe i Kamille zabierają ciało Muzgo do Puszczy, by tam złożyć je na wieczy spoczynek, Gatura zmęczony velasquezkimi gierkami odchodzi by odszukać boginię łowów. Zadowolony jest tylko Usul, który w swym nowym palacu z dala od wścibskich oczu może oddawać się eksperymentom i odcyfrowywać ukradzione podczas wizyty u al’Genzaliego zapiski Kusuf…

Lubię Cię… Jesteś taka jak ja 
– Cynthia do Anili

Podsumowanie kampanii

Podczas dzielenia uczestników na drużyny dostałem drużynę, w której aż czterech graczy chciało kampanię polityczną z naciskiem na intrygi, a dwie pozostałe bardzo szybko dały się przekonać do takiej kampanii.
Siadłem więc z notatkami z kilku ostatnich lat, wiadrem NPCów i głową pełną pomysłów i wysnułem z siebie opowieść pełną intryg, zdrad i brudnej velasquezkiej polityki. Zrobiłem ją jako całość przyzwoicie złożoną, tak żeby zmieścić się w dziewięciu obozowych sesjach.
Sesja zerowa była bardzo intesywna całą druzyną wymyślilismy drzewo genealogiczne, wszystkich jego członków (ta chwila gdy całą drużyną siedzi na telefonach i googluje hiszpańskie imiona dla NPCów) i pomniejsze wątki, które napędzały całą kampanię. Dzięki pomysłom graczy miałem na starcie rozstawioną już część pionków.
Dodatkowo napisałem całkiem nowy moduł mechaniczny z mechaniką rodowych zasobów (luźno wzorowany na obecnych w innych grach i pewnych starych elementach mechaniki Tol Calen). Były tam tylko cztery współczynniki Majątek, Kontakty, Sprzymierzeńcy i Posiadłość. Działały troche jak cechy pozycji w Wodzie, ale można było też palić poziomy, by uzyskać różne mocne efekty. Dodatkowo gracze otrzymywali za każdy dzień sesyjny dodatkowe punkty do podziału na swój ród. Całość wyszła rewelacyjnie, gracze mając przed sobą dodatkowy zasób korzystali z niego i kombinowali na potęgę.
Zrobiłem dla nich drzewa genealogiczne i rozpiskę potężnych rodzin i kompanii handlowych (do obejrzenia pod linkami), które w trakcie sesji stały się bardzo ważną częścią rozplanowywania akcji i projetkowania dalszych ruchów.
Zrobiłem też w trakcie kampanii motyw bezczelnie ukradziony z Band of Blades. Podczas gdy gracze poszli eksplorować rezydencje złego alchemika, zadanie wyznaczone NPCom rozegraliśmy podobnie jak Engagement Rolle w BoBie. I też zadziałało jak trzeba
Cała kampania wyszła nam bardzo, bardzo intensywna, z niewielką ilością miejsca na fluff, po prostu za dużo się działo i za dużo było jeszcze do zrobienia. Drużyna stanęła na wysokości zadania bardzo mocno. Dobrze planowali, fajnie rozkminiali i dobrze znaleźli się w kampanii, gdzie całkiem sporo grało się ponad stołem. Wszyscy mieli świetne pomysły i plan wykuwał się w głowach wszystkich i na sesjach i poza nimi (nawet nie zliczę, ile razy słyszałem moich graczy planujących coś nawet podczas posiłków).
Najbardziej żałuje, że była tak krótka (jak to zimą) i że nie mogę pojechać na więcej turnusów tej zimy…

“Tam, ta da ta dam dam”

Podziękowania

Dzięki za supergładki i bezproblemowy turnus. Za moc pozytywów i bardzo super fajny klimat. Chce tam wracać…

Kadruniu!

• Martucha – to już nie nasze pierwsze rodeo Różowa Cesarzowo, dzięki za turnus, jak zawsze zdrowe do nas podejście i zaufanie, jakim nas darzyłaś przez ten tydzień, i za Wirusa… Wracaj do nas co roku!
• Ben – Benik! dzięki za wszystko. Pracowało się z Toba jak zwykle bajkowo! mam nadzieje, że już niebawem wrócimy do współnego grania!! I zobaczymy się jeszcze we wspólnej kadrówce
• Igor – bardzo fajny wspólny turnus, dzięki, że byłeś instruktorem w naszej grupie wychowawczej, za rozmowy o Cynthii, Instastory i pamiętnego Wirusa do 5 nad ranem…
• Nedzik – kolejny świetny turnus, bardzo się cieszę, że znalazłeś się w naszej kadrze i że z nami dalej jeździsz. Do zobaczenia latem

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Chirurg – dzięki za to że mogłem obserwować twoje pierwsze kroki jako gracza, za to że tak szybko się uczyłaś i dzięki za list-handout, który wyląduje wśród najcenniejszych pamiątek z obozu
• Kefir – dzięki za świetne poprowadzenie postaci, za dołożenie do kampanii niezwykłego wątku i poprowadzenie go z dużym stylem, za fajne ogranie sceny personalnego creepa
• Kim – dzięki za liderowanie drużnie i świetne ogranie dyplomatki, za odwagę we wzięciu na siebie tej trudnej roli i trzymanie się jej, bardzo żałuje, że nie zobaczyłem twojej sesji, ale mam nadzieje, że będzie ku temu okazja
• Kremówka – dzięki za kampanie, za konsekwentnie prowadzoną postać, za wyprowadzenie akcji od wielkiego faila do wielkiego sukcesu i za fenomenalny i pełen emocji finał i twą ostatnią podróż z Mchem
• Nordine – dzięki za kolejną już kampanie, stałeś się w międzyczasie bardzo dobrym graczem – rozsądym i ładnie ogrywającym i ciągnącym swoje wątki w doskonałym stylu. Mam nadzieje, że poprowadzisz dalej Gaturę w tym kierunku, który chcesz
• Zet – dzięki za kampanie i za świetne ogrywanie wątków alchemicznych, za używanie mózgu w tej kampanii i za twój olbrzymi udział w ostatecznym planie, dzięki za sesje o szczurach, bardzo dobrze mi się grało nieco tępawym Miażdżykiem.

Reszto wariatów!

Rzeka, Przemo, Trzeźwi, Meta, Chronikarz, Blu, Psota, Małe Kotki, JB, Przecinek, Zjawa, Veni, Kopernik, Brzoza, Chilli – dzięki za cały turnus, uczestnicze akcie, Miecz Samuraja, Wirusa, Jungle Speeda o 5 nad ranem, śpiewanki, układy choreograficzne, pojedynki, pyty, pozytywne odpały. Za naprawde megafajny i bezproblemowy pełen śniegu turnus zimowy!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Tegoroczny turnus 4 był moim, jak policzyłem, 26 turnusem na obozach BTA Kompas i 24 na Tol Calen (2 turnusy spedziłem na Pierwszej Strefie, czyli obecnym Młodym Graczu). To 262 dni (wliczając dojazdy i międzyturnusówki), niezliczone godziny sesji, dziesiątki LARPów, setki poznanych ludzi i tysiące zbiórek. Każdy z turnusów był inny, szczególny, ze swoimi wzlotami i upadkami, niespodziewanymi problemami łatanymi na dobre słowo i gumę do żucia.
To mój drugi dom z daleka od domu.
Turnus czwarty (26) był szczególny, nostalgiczny stąd zaczynam smętnym podliczeniem.
Mam też nadzieję, że nie był moim ostatnim. Wciąż mam historie do opowiedzenia, ludzi do poznania, larpy do pomarudzenia i poranne zbiórki do przeziewania…

Od lewej: Floke, Kiara, Ida, Mustafa, MG, Ulf i Ginewra

Kampania

Turnus IV – Heroes’ Journey

Mechanika: (Tol Calen 3.5 v2)

• Floke Asgeirsdottir (Anakin) – niemłoda piromantka z potężnym brzemieniem złych uczynków na kartku, szukająca odkupienia i odwagi by przestać w końcu uciekać
• Ginewra z Marviejo (Wino) – młoda gryfitka, wnuczka Delary, pechowo niespokrewniona, dziewczyna wychowana na żonę, mająca jednak własne marzenia i umiejętności (zwłascza w zakresie operowania dwoma długimi sztyletami), jej brat – Galahad przeszedł na stronę dwyr, a ona szuka go by zrozumieć czemu
• Ida Lizabet Siemieriowna da Lorentia (Kat) – białooka, niewidoma katalistka wyczuwająca tylko zapach magii, kozaczka wychowana przez Fuliocci, jeździec z własnym arnem, poszukująca sposobu na odzyskanie wzroku, wielkie wsparcie dla drużyny, zarówno emocjonalne jak i bojowe.
• Kiara Cavano Brethen (Trix) – młoda uzdrowicielka z ciągotami do niecnych uczynków ciągle stopająca na krawędzi złamania zasad swego zakonu, oddana pod opiekę Flokke a następnie Ulfa
• Sir Mustafa Ali Irfan Cortez (Brutus) – Rycerz Niezłomny, Pierwszy Rycerz Dun’thela, Rycerz Błękitnego kręgu, harani wyuczony na gryfickiego rycerza, miecz i tarcza drużyny, honorowy i prawy do bólu – zwykle nie swojego
• Ulf Bjornson (Kostek) – znany jako Ulf Renegat, bądź Ulf Jednoręki, przyjaciel boga uzdrowień Dun’thela mistrz uzdrowiciel, medyk, wykładowca akademii medycznej w Al’Haarze (wcześniej w Madrasie), były pirat, szpieg, zakonny heil, stary człowiek i dobry wujek drużyny.

Bohaterowie specjalni:

• Dun’Thel – bóg uzdrowień, dobry dziadek całego Tol Calen i wielki wielbiciel selerów naciowych
• Bjorn Nilsson – siostrzeniec Ulfa, ulfrabroir Idy i dawny przyjaciel Floke
• Lorcan Brethen – kapitan 20 działowej brygantyny, narzeczony Kiary
• Galahad – brat Ginewry, gryfita, który zszedł na ciemną stronę, dowódca zmodyfikowanych alchemicznie abominacji Kusuf
• Helga – dama do towarzystwa i służąca Ginewry, ich dość negatywne początki przeradzają się z czasem w szczerą przyjaźń
• Amara – czarna perła w służbie Nadira, opiekunka pałacu oddanego bohaterom w użytkowanie
• Arni – arn Idy
• Mea i Tea – najemniczki, gladiatorki i renegatki wynajęte przez drużyne do pomocy w krytycznym starciu, warte dwa plutony zwykłych żolnierzy
• Yusuf ibn Ali – student czwartego roku medycyny, dorabiający jako nocny recepcjonista w siedzibie katedry alchemii uniwersytetu al’harańskiego

Ido, nie jestem twoim ojcem,
żeby mówić Ci, że podjęłaś dobrą decyzję,
więc powiem Ci tylko, że podjęłaś ciężka.

Jestem fanem ułatwiania sobie mechaniki

Z różnych powodów drużyna spotyka się w obozowisku wojsk cesarskich, w którym zbierają się siły na wojnę z Dwyr. Po początkowych przygodach (grze w “oczko” z bogiem i starciu ze strażnikami szukającymi renegatki Floke) i mimo początkowych nieporozumień (w tym pojedynku między Floke a Mustafą) grupie udaje się dogadać i stać się eskortą boga uzdrowień Dun’thela do Al’Haary gdzie ów ma odebrać poród dziecka Majsuf i Nadira – współwładców Sześciu Sióstr i dzięki temu uzyskać pomoc harani w wojnie z Dwyr.

Na pokładzie harańskiego galeonu wyruszają na południe tylko po to by wpaść w dziwaczną mgłę i przenieść się na kilka chwil do domeny śmierci. Spotykają tam inną grupę i razem dowiadują się o tym że Śmierć jest uwięziony przez Dwyr) Nie mają jednak czasu, by się nad tym dobrze zastanowić, gdyż zaraz po opuszczeniu domen natykają się na poszarpanego wojną Chwarnego Sztokfisza. Największy statek całego świata wraz ze swym bogiem-kapitanem został przejęty przez wojska czwartego bytu. Cała załoga została zamieniona w potwory a sam Chwarny siłą zmuszony do służenia jednemu z heroldów Dwyr. Bohaterowie orientują się, że jeżeli statek dopłynie do wybrzeży Tol Calen to wojsko cesarskie będzie miało problem z pokonaniem kilkunastu tysięcy nowych bestii dwyr. Podjęta więc zostaje decyzja o puszczeniu Sztokfisza na dno i zabiciu jego kapitana. Drużynowi magowie wraz z Dunthelem mają zostać wabikiem na bestie (jednocześnie korzystając z mocy czerpanej bezpośrednio od boga), a reszta grupy ma dostać się na rufę gigantycznego okrętu i zabić herolda. Operacja, po tytanicznym starciu, kończy się powodzeniem, lecz zabity zostaje i sam Chwarny (któremu cios łaski zadaje sam Mustafa), a Dun’thel zostaje pozbawiony części mocy.
Po tych trudnych wydarzeniach drużyna dopływa w końcu do Al’Hary – największego miasta świata. Dun’thel wyrusza by zbadać Majsuf i jej dziecko, a czekają na niego w luksusowym pałacu zwiedzając jednocześnie egzotyczne miasto. Szukając rozrywek i wiedzy odwiedzają gargantuiczny suk (o którym jeden z przechodniów mówi, że jest prawie wielkości całej stolicy cesarstwa) i siedzibę uniwersytetu. Wtedy też po raz pierwszym słyszą o Alfdzie (wszyscy poza Ulfem oczywiście) wybitnym, choć ślepym medyku i alchemiku zajmującym się parą władców miasta. Po powrocie do oddanego im w użytkowanie pałacu bohaterowie zostają zaatakowani przez grupę wynaturzeń dwyr. Po ich pokonaniu dowiadują się o istnieniu Kusuf – dwiwacznej organizacji alchemików wielbiących dwyr i wykorzystujących dwyr do swej alchemii oraz o i ich przywódcy Srebrnookim.

Śledztwo zabiera bohaterów w rozmaite miejsca – do domu gladiatorów Zielonego Płomienia (gdzie dowiadują się że Kusuf i brat Ginewry – Galahad skupują gladiatorów na eksperymenty) i do tajemniczego Podmiasta pod Al’Harą gdzie udają się na poszukiwania zbiegłego niewolnicka mającego informacje o planach Kusuf i walczą tam z kontrolowanym przez dwyr trollem. W końcu dowiadują się o niecnych planach wroga – zabiciu Dun’thela (czego spodziewali się wczesniej) i przejęciu Szesciu Sióstr przez Kusuf. W miedzy czasie toczą się wątki osobiste bohaterów – Floke godzi się z Bjornem, Ida ma szansę wyleczyć oczy w zamian za przystąpenie do Dwyr, Ginewra i Mustafa ścigają Galahada, a Kiara szuka swojej drogi i próbuje ustalić jakie relacje łączą ją właściwie z narzeczonym.

Dodatkowo bohaterowie spotykają inną grupę poszukiwaczy przygód, tę samą którą spotkali w domenie śmierci. Wspólnie wymieniając się informacjami i ustalają plan. Kusuf musi zostać zniszczone a Majsuf, jej dziecko i sam Dun’Thel ocaleni.
Ostatnim aktem opowieści jest wyprawa do Morskiego Pałacu Majsuf i ocalenie Dun’thela i dziecka władców z rąk Alfidy (który okazuje się Srebrnookim i bardzo potężnym wybrańcem dwyr) i Galahada. Po długim i wyczerpującym starciu udaje się pokonać wrogów, lecz wtedy Dun’thel traci przytomność. Okazuje się, że przez ten cały czas znajdował się pod wpływem trucizny opartej na upłynnionym w procesie chelatacji czarnym metalu (o ulepszonej względem zamachu na Imelnira recepturze), która poza ogólnym wyniszczaniem boskiego organizmu zablokowala również zdolność regenracji ki. Drużyna cudem utrzymuje Dun’thela przy życiu. Bóg jednak mimo to poświęca swoje życie by ocalić nowonarodzoną córkę Nadira i Majsuf – Thelę i dzięki temu zapewnić Tol Calen pomoc ze strony Sześciu Sióstr.

Bohaterowie nawet nie zauważają, w porcie toczy się bitwa i gdzie siły Nadira i nieumarła flota Nephele – pani rozbitków ostatecznie gniotą siły Kusuf.
W epilogu (czyli na larpie) bohaterowie docierają na powrót do obozu wiodąc posiłki i niosąc ciało zabitego boga do jego brata Mathiasa Lae’thala – nowego boga uzdrowień.

Fantastyczna przypinka, którą dostałem jako podsumowanie kampani od Kat <3

Podsumowanie kampanii

Na wstępie obiecałem graczom kampanie o relacjach miedzy nimi i bohaterami niezależnymi z dużą ilością klimacenia i odpowiednia ilością wątków fabularnych by było co robić. Mam wrażenie że dokładnie to udało mi się w trakcie tej kampanii osiągnąć.
Miałem kampania w której pozornie nie działo się wiele ale w sumie działo się bardzo dużo. Wątki, wąteczki i wątunie plotły się cały czas. Mimo, że czasem zdarzały się erupcje ciężkiego dauraczenia (jak na obozach mówimy na popularne skrzyżowanie derpa z bydłem) to potrafiły się szybko przerodzić w ciężkie od klimatu sesje.

Wiele scen z tej kampanii zapamiętam na długo. Ginewrę i jej rozmowy z bratem, monologi wewnętrzne Mustafy i jego niezłomność, Ulfa – wujka i dziadka drużyny, z którego klimat wylewał się hektolitrami, Kiarę i jej miotanie się przy bardzo wielku kwestiach, Floke – przemianę jej i jej relacji i wreszcie Idę z jej wewnętrznym konfliktem gdy Alfida zaproponował jej ostateczne rozwiązanie jej problemów. Dużo dobrych scen. Zwłaszcza scena konania Dun’thela przejmująca i smutna oraz kilka scen z epilogów. Porzucenie pasa rycerskiego przez Mustafę (tylko po to by zostać rycerzem Dun’thela), pasowanie Ginewry i jej nawrócenie brata, ślub Floke, wystąpienie Kiary przed wątpiącymi heilami, wyprawę Idy w świat ku nowej lepszej przyszłości, oddalona w przyszłość śmierć Ulfa, w gabinecie, wśród wspomnień przeszłości i przyjaciół i wreszcie narodziny pierworodnego Floke i Bjorna – silnego chłopak o imieniu Ulf.
Tematem tej kampanii była droga bohatera – zarówno każdego członków samej drużyny, jak i boga Dun’thela – i jego drogi do ostatecznego poświęcenia się za Tol Calen.
Dziękuje wam moi gracze za serce i duszą jaką wszyscy oddaliśmy tej historii, każdy z was dał coś od siebie by stworzyć całą opowieść. Miała ona swoje daury i wzloty, syndromy nowoerestrandzkie i walenie emocjonalną dechą z gwozdziami. Miała mechaniczne majstersztki i lekkie wtopy. Miała was i nasze sesji. Dzięki wam serdeczne.

LARP Hogwart

Na turnusie czwartym udało nam się odpalić też wspólnym wysiłkiem całej kadry a w szczególności mHarrego, mPandy i mSzyszki olbrzymiego LARPa dziejącego się w Hogwarcie na kilka lat przed pojawieniem się w nim Harrego Pottera.
Całość pochłonęła olbrzymią ilość sił i środków, ale udało nam się w 7 godzinach larpa zamknąć dwa dni lekcji, kolację, turniej quidditcha i niezliczone wątki. Mieliśmy normalne bloki lekcyjne z eliksirów (Nicpoń), wróżbiarstwa (As), obrony przed czarną magią (Kosmit) i zielarstwa (Czarnel) z genialnymi rolami czwórki kadrowych profesorów, mieliśmy też Trzy Miotły w Hogsmeade, gdzie urzędowałem ja jako Aberforth Dumbledore, mieliśmy wizytacje z Ministerstwa Magii, mieliśmy Śmierciożerców, szukanie złotego znicza, tajne stowarzyszenia i kremowe piwo (kakao z bitą śmietaną)
Spora część larpa mnie ominęła (bo Trzy Miotły były kawalek od reszty wydarzeń) ale zajaranie uczestników przebiło nie tylko sufit i dach ale i trzy poziomy chmur nad nad nim. LARPa z takim wygarem i rozmachem nie mieliśmy i bardzo cieszę się, że mogłem dołożyć do niego swoją małą cegiełkę.
Chciałbym tu też podziękować całej wielkiej trójcy larpmasterów za zaufanie mi przy wydłubaniu przypinek i reszty DTPowego szpeja, powiem tylko tyle, że nie bawiłem się tak dobrze przy pracy larpowej od dawna

Turniej Keyforge

Kilka miesięcy temu zajarałem się Keyforgem. I na pierwszy i teraz na czwarty zabrałem ze sobą swoje talie. KeyForge jest fajną grą opartą o schemat “Easy to learn, Hard to master” gdzie gramy predefiniowanymi choć losowymi taliami w systemie jeden na jeden.
Tak jak na pierwszym i tym razem znalazłem grupę uczestników, którzy zdecydowali się pograć w karcioszki. Zorganizowałem najpierw naukę gry, potem kilka dni freeplayów, a potem turniej w systemie swiss (z final four) w którym można było wygrać specjalny kubek i komiksy z mojej kolekcji.

Turniej był bardzo emocjonujący (zwłaszcza losowanie talii spośród ośmiu, które przywiozłem) i zakończył się zwycięstwem Delete przed Królem, Ledó i Trix. Pozostałe miejsca zajęli Stokrot, Kronikarz, Olit i Jin. Całej ósemce, oraz innym grającym przez te dni serdecznie dziękuje i mam nadzieję,że spotkamy się za rok na kolejnym turnieju tym razem własnymi taliami.
Dziękuje w tym miejscu również Wydawnictwu Rebel za wysłanie żetonów i talii treningowych, bez nich ciężko by nam było sobie poradzić.

Podziękowania

 Od lewej: Jaxa, Korzy, Kosmit, Harry, As, Czarnel, Cnota, Nicpoń, Szyszka i Panda

Kadruniu!

• Korzy – za wspólna kampanie, za długie rozmowy w namiocie i za wspólne jaranie się naszymi wątkami, za łatanie rozjazdów i za zaufane mi że “łączona może być fajna”, za scenę ze Śmiercią i za złośliwe wymiany zdań gdy nasze drużyny rozmawiały (w klimacie oczywiście) o skorkach. To była piękna klamra do naszego zeszłego roku. Dziękówka bro!
• Nicpoń – dzięki za turnus, za wspólny namiot, rozmowy i za to jak superczęścią naszej kadry stałeś się w ten jeden sezon, mam nadzieje że za rok wrócisz na TC i będziesz kontynuował KtuluCalen pełną gębą.
• As – dzięki za fantastyczny turnus, za bycie sobą i naszą opoką, za to, że mogłem zawsze do Ciebie przyjść i pogadać, nawet jak nie musiałem.
• Harry – jak zwykle byłeś wulkanem energii, wzorem, który postawą zachęcał mnie do jeszcze bardziej wytężonej pracy i w wkładania w obóz jeszcze więcej pracy
• Czarnel – uwielbiam Cie bracie, zawsze i wszędzie, tak było i tak będzie, twój występ w etiudzie po zajęciach z aktorstwa mnie zachwycił
• Szyszka – dzięki za turnus, za rozmowy i lekki socjopatyczny trolling, za zaufanie z handoutami na larpa T5 i ze specjalnymi przypinkami, mam nadzieję, że kiedyś zrobimy porządną kampanię łączoną
• Panda – dzięki za możliwość obserwowania twojej pracy nad larpami, dała mi ona wiele do myślenia, mimo że niewiele na ten temat mówiłem i pytałem. Dzięki za to!
• Kosmit – dzięki za “dwóch łysych gadających o RPG”, bardzo się cieszę, że mogłem z Tobą pojechać na turnus i gadać o RPGach gdy mieliśmy na to czas i siłę, za losowanie sesji i to jak super jarasz się obozami.
• Cnota – dzięki za śpiewanie Kaczmara, słuchanie was, choć z daleka było dla mnie prawdziwą przyjemnością, za super Mathiasa, którym moi gracze jarali się jak cholera no i oczywiście za odwiedzanie mnie w Hogsmeade gdy siedziałem sam i przysypiałem.

Last but not least

• Krasnal – dzięki za niesamowite zdjęcia, za nową profilówke i za super rękę do zdjęciowania naszych obozów. Nie widziałem jeszcze tak dobrego fotopstryka u nas.

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Wszyscy – dzięki za turnus, za humor i derpa, za łzy i poważne dialogi, za rozmowy, których zawsze mi było za mało, byliśie naprawde fantastyczną ekipą!
• Anakin – gramy już razem od lat i od lat ciesze się mając Cie w swojej drużynie, bardzo podoba mi się twój rozwój i twoje granie, dzięki za turnus, za rozmowy o rpgowaniu (przed twoją przygodą), za wszystkie inne rzeczy
• Brutus – jestes ziom sztos uczestnikiem, super mi się z Tobą grało, masz rękę do postaci (jak już się przyzwyczaisz) i dobrze nimi grasz, to był naprawdę zaszczyt i przyjemność poznać Cie z RPGowej strony. Dzięki brachu!
• Kat – dzięki za kolejny wspólny turnus, za profesjonalizm, szczere rozmowy i szczere głupawki, za wyprostowanie mnie kiedy zbliżyłem się do przeholowania, za cudowne tatuaże i nieziemską przypinkę, za wszystko – od początku do końca – od derpa po łzy.
• Kostek – dzięki za te wszystkie lata, za to że w każdej drużnie byłeś opoką, ogarniającą chaos, za Ulfa i za możliwość dania mu klamry. Słowa nie są w stanie wyrazić tego jak sie cieszę z tych wszystkich turnusów. Mam nadzieję że zobaczymy się na sprawdzajce, albo przy stole kadry.
• Trix – dzięki za kolejny turnus tumorów, za suszone jabłka, za wsparcie i serce dla reszty drużyny, za dobrą warstwe złośliwości w naszych codziennych rozmowach i za to że znów mogłem Ci poprowadzić
• Wino – dzięki za turnus, fantastycznie się z Tobą grało i Ci prowadziło, cudownie wspólnie rzucało się kamieniami w deskę. Było mi superfajnie poprowadzićGinewrę do jej pasowania i zobaczyć twoją minę gdy się zaczeło

Tym, którzy odchodzą

Dzięki za te wszystkie turnusy, za wszystkie dni i każdy z osobna, za ciepło i uśmiech, za derpy, dauraki i wzloty pod same niebiosa. Będzie mi was wszystkich brakować. Mam nadzieje, że znów spotkamy się na konwentach. Byliście filarem i opoką obozów – wszyscy razem i każdy z osobna. Zawsze było mi ciepło na moim kawałku kamienia zamiast serca jak was widziałem.
(kolejność bardzo losowa z pominięciem Kostka i Trix)

• Bebe – dzięki za te cztery wspólne kampanie, za Reinę, Setsunę i Liselottę, za najlepszy kill na kilerze, za milion rozmów przez te lata i za to że dane mi było obserowować jak przez te lata rozwijasz skrzydła. Dzięki za wszystkie lata Basiu! Od chwili gdy przyszłaś do mnie na T5 w 2014 aż do pożegnania na MOPie za Gdańskiem.
• Pająk – dzięki za wszystkie turnusy, za spokój i pewność, za bycie sztos uczestnikiem zawsze zauważalnym przez ten cały czas i wreszcie za wzięcie udziału w tegorocznym epilogu i świetną scenę z Wino.
• Stokrotek – dzięki za te wszystkie turnusy, za bycie Rangerem – synem mistrza Bundza, za te wszystkie poranne bloki i te kilka wspólnych scen, za klęske w Keyforge i za milion fajności na tym i na innych turnusach
  Zbrojmistrz – i Tobie takoż dzięki za wszystkie turnusy, za szpej na larpie Neuroshimowym wieki temu, za nawrócenie się na tolcalenizm i za kolejne turnusy, wreszcie za rozmowę z Karak Sulem na ostatnim larpie
• Manus – za wszystko, za mindless moba, za epilog z Anakin po Liveral, za bieganie po skarpie żeby zrobić frajde kadrze, za bycie super szos uczestnikiem od pamiętnego T3 w 2014.
• Kłębek – za wspólne turnus, za uczestnicze akcje i za bycie naszym do samego końca, bardzo fajnie było obserować jak się zmieniasz
• Bażant – dzięki za wiele wspólnych turnusów, za kampanie na Wyspach Księżycowych w 2016, za Kłamcę w drużynie, była to duża przyjemność Ci prowadzić i obserować przez te lata! Dzięki!
• Podkop – jesteś najlepszym królikiem Tol Calen, dzięki za te turnusy, a zwłaszcza za międzyturnusówki, jesteś mega sztos człowiekiem zawsze było Cie fajnie widzieć i słyszeć na turnusie. Tak jak całą gdańską ekipę
• Fifi – nie wiem ile to już lat sie znamy, przeszedłeś super przemianę i bardzo żałuje, że nie dane nam było razem zagrać.
• Sonic – dzięki za sporą liczbę wspólnych turnusów, to była wielka przyjemność słuchać o Twoim graniu od innycm MG, najbardziej pamiętam mPrawdy opowieści o waszej kampanii niecnych piratów, szkoda że nigdy razem nie zagraliśmy.
• Temat? – jesteś supersztos, zawsze pełna serca i dobrego słowa (w każdym razie zawsze jak Cie widze), dzięki za te wszystkie turnusy, i za ten pamiętny pisk jak sie pierwszy raz ogoliłem na łyso
• Nepo – dzięki za liczne turnusy, za bycie sercem i duszą tolcaleńczykiem i okazwyanie tego na każdym turnusie na którym Cie widziałem.
• Igor – dzięki za t1 w tym roku byłeś tam jednym z naszych filarów życia obozowego, dzięki za wszystkie pozostałe turnusy i za te wszystkie lata
• 13 – dzięki za te kilka turnusów, za sesję na “Hej cześć”, za super panią detektyw w ciężkim cyberpunkowym świecie. Cieszę się bardzo, że dane mi było Cie poznać i polubić!
• Julia – wiem, że kończysz po piątym ale i Cie tu umieszcze trudno mi uwierzyć że moja Pierwsza Strefa zaczyna już kończyć obozy… Dzięki za tamtą kampanie… i za tę z ratowaniem Mori i za wyprawe do alpak i za wróżenie. Żałuje, że nie widziałem twojej sesji
• Wunsz – znam Cię już kilka lat i od zawsze jesteś tą samą fantastyczną osobą, nadal bardzo się cieszę, że nadałem Ci ksywe która utrzymała się przez lata, że przyszłaś i powiedziałaś, że chcesz być ulfrasem, a ja pokazałem Ci ludzi co ulfrasa szukają… I za tę klamrę epilogu dla Aldis ograną w autobusie pędzącym po turnusie.

Reszto wariatów!

• Delete – dzięki za Keyforge’a, za całość grania i za miażdżące zwyciestwo nas Królem
• Król – dzięki za przyjęcie porażki w Keyforge, za aeromantę na łączonej i za cały turnus
• Ledó – dzięki za Keyforge, za wszystkie sztos rozmowy, za ciągnięcie z Kostkiem fabuły na łączonej, zamiast rozmawiać o skorkach
• Jin – skróć ksywe – dzięki za Keyforge, mam nadzieje, że za rok się znów zmierzymy
• Czirołsy – dobrze Cie było znów widzieć w tym roku, szkoda, że nie na TC i jako hydromante, ale i tak fajnie cie było znów spotkać
• Archiwum – dzięki za cały turnus, za kolejny na jakim sie widzimy, za rozmowy i akcje obozowe! Do zobaczenia za rok
• Lucjan – dzięki za bycie wulkanem energii w naszym obozowym grajdole, mam nadzieje, że jednak pojedziesz za rok
• MłoKraś – dzięki za kolejny wspólny turnus, za rozmowy przy ognisku i za pilnowanie byśmy się nie spalili. Do zobaczenia za rok
• Trzeźwi – jesteś fantastyczna i masz serce ze złota, dzięki za turnus!

Dzięki też za turnus całej reszcie. Mam nadzieje, że jescze nie raz spotkamy się na obozach, jescze nie nie raz zaśpiewamy “Nie podoba mi się tu” i “Na Tol Calen pójść”. Nie martwcie się, za każdym razem gdy coś się kończy zaczyna się coś nowego!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Miałem w tym roku zrobić tylko jeden turnus i na zawsze zamknąć moją karierę obozową. Perturbacje życiowe i inne wzloty i upadki jednakże skierowały mnie na jeszcze jeden turnus, ten pionierski i pierwszyw sezonie.
Spakowałem plecak, dobry humor i kampanie i pojechałem w ciemno by spędzić dwanaście pięknych dni na Kaszubach, z dala od zgiełku miasta i wszechogrniającego i wypalającego mózg upału.

Od lewej: Tora, Benrado, Falomi, Drek, Sera, Zuko, MG i Sancha

„- Czy u was na Tol Calen są imaki?
– Są i chabry, i maki”

Jestem fanem ułatwiania sobie mechaniki

Turnus I – Philosophy of Mind – The Grand Illusion

Mechanika: (Tol Calen 3.5)

• Benrado (Lunares) – młody, ścigany prawem velasquez z bogatego domu, z tajemniczym kryształem wrośniętym klatkę piersiową
• Falomi da Puerto Lunar (Próżność) – Fullioci, marszandka obrazów współpracująca z Siecią, matka słodkiego pięciolatka, kobieta o niejasnej przeszłosci, wracająca po latach do domu
• Sancha Carredro (Piętknastka) – velasquezka zabójczyni na usługach Sieci, dręczona wieloma demonami przeszłości
• Serafina Strutmeiser (Meta) – medyczka pokładowa na “Wejściu Smoka”, kerling z przeszłością pełną przeżytych przygód, pragnąca zaznać odrobiny spokoju i szczęścia, “wiara i czucie”
• Svart Drek (Przemo) – kapitan “Wejścia Smoka”, ligatur z klanu Czarnego Płomienia, kolejna postać o zagadkowej przeszłości,
• Tora McCormick (Teza) – nieszkolona areomantka, szukająca okazji do dalszej nauki, Garoo wychowany przez Druigh, kobieta o wybitnym talencie nawigacyjnym
• Zuko Yasui (Rzeka) – półhikuńczyk-półvelasquez, wnuk Eris o nie przewidywalnym darze, chętny poznania świata młokos o sercu większym niż on sam

Konfratrzy kompanii

• Enriquo de Terazas (Chirołsy) – bogaty nieszkolony hydromanta z Wysp Księżycowych
• Valgar (Truposz) – niewidomy guślarz z dalekiej północy
• Arvid Burkvard (Skurcz) – Strutmeiserski rycerz z wielkim mieczem, siłowe wsparcie grupy
• Giovanni Alessandro Fabrizio Cristoforo di Magliano da Lorentia (Przypadek) – akademik z uniwersytetu z Liveral, członek obłędnie bogatej rodziny Fuliocci, “szkiełko i oko”
• Roberto Parrino (Pjoter) – spokrewniony Fullioci, samozwańczy najlepszy kucharz Tol Calen, szukający swojego majstersztyku
• Fernando Sanchez (Franek) – oficer Guardia del Mar z Puerto Lunar, służbista o wielkich ambicjach
• Brennet Dale (Guślarz) – przemytnik Druigh, wykorzystujący mgłę do swych niecnych celów

Bohaterowie specjalni

• Illario – syn Falomi, dziecko o duszy artysty i ambicjach by zostać Kanclerzem Cesarstwa i kapitanem okrętu.
• Matje – pokładowy kuk, matka wszystkich dbająca by wszyscy byli najedzeni i szczęśliwi, nawet jeżeli musi komuś pogrozić chochlą lub ścierką
• Yana – cieśla pokładowy, pełniąca obowiązki pierwszego oficera, wasylka z półtorametrowym warkoczem, można na nią liczyć w każdej sytuacji
• Brodlir – bliźniaczy brat Dreka, Ligatur z ważną misją
• Fionna Brethen – brokerka informacji, członkini Sieci, renegacka Areomantka i szefowa jednego z wielkich domów handlowych w Siedmiu Siostrach, przyjaciółka Falomi
• Lucrezia Bianca Tezaro da Puerto Lunar – matka Falomi
• Lon – półbóg z krwi Kesary – bogini utraty
• Khalida Vidia Larissa Amah Al-Hakim bint Al-Alem diArgento El’Sayed de Cidre – diuczessa Wysp Księżycowych
• Stary Pedro – bo tak!

“Zróbmy Pompeje!!”
z rozmów nad pisaniem kampanii

Kampania

Siódemka bohaterów zostaje zebrana przez tajemniczą brokerkę informacji i renegatkę Fionne Brethen, by zapobiec złym rzeczom, które mają wydarzyć się na Wyspach Księżycowych. Sama Fionna dysponuje tylko donosami swoich informatorów i wątpliwej jakości przepowiedniami swej mamau – Muszli.

Bohaterowie podejmują się zadania i płyną do Puerto Lunar tylko po to by zorientować się, że trwają tam przygotowania od Okazania, starożytnej ceremonii (przywróconej przez ród de Cidre) przedstawienia Imelnirowi następcy tronu Wysp. Od razu prawie wikłają się w zabójstwo Vincenzo (szefa kantoru kompanii handlowej Fionny), walkę między lokalną Siecią a gangami z harańskiej Małej Porty. Dodatkowo wulkan Stara Madre na sąsiedniej Wielkiej Cidre bucha dymem, a ziemia pod ich stopami okazjonalnie trzęsie. Sytuacja staje się naprawdę napięta gdy na scenę wkracza Lodowooka, tajemnicza zabójczyni o zdecydowanie nadludzkich umiejętnościach, która przejęła kontrolę nad lokalnymi gangami, a bohaterowie dowiadują się, że Vincenzo zginął zarażony dziwaczną chorobą, która natychmiastowo wyniszcza organizm i pozbawia dostępu do mocy spokrewnienia. Wśród potomstwa Selene (bogini wysp Księżycowych) zaczyna szerzyć się szaleństwo i muszą zostać odizolowani. Bohaterowie zostają również zaatakowani przez Lodowooką (która rani i zatruwa Illario) i muszą uciekać na pokład ścigani przez siepaczy Kusuf. Sytuację ratuje jednak brawurowy rajd przez miasto Tory, która dzięki wrodzonym talentom i areomancji skutecznie unika bandy wrogów a jednocześnie odciąga ich od towarzyszy.

Po naradzie bohaterowie udają się na audiencję do Khalidy, diuczessy wysp, gdzie ma miejsce zamach zorganizwany przez tajemniczą organizację Kusuf, dla której pracuje Lodowooka. Zamach udaje się powstrzymać, lecz gdy część drużyny ściga (skutecznie) Lodowooką Sancha poddaje się podszeptom Cienia i pcha Khalidę nożem w okolice serca. Następuje pełna paniki scena ratunku ale pani Wysp Księżowych zostaje uratowana (a jej stan jest stabilny)

Po powrocie na statek bohterowie orientują się że zabita Lodowookich są dwie i że zachowują się nienaturalnie identyczne. Badania nad chorobą i truciznami przerastają solową pracę Sery (zwłaszcza przy mikrym wyposażeniu jej pracowni), Sancha wariuje (od cienia) a Benrado od wrośniętego w niego kamienia (który wydaje się być dziwnie połączony ze wszystkim co się dzieje). Drużyna podejmuje decyzję o oczyszczeniu Sanchy z cienia (poprzedzoną długą rozmową o tym czy ta na pewno tego chce), a następnie udają się ponownie do pałacu poprosić diuczessę o pomoc lub przynajmniej o udostępnienie jej laboratoriów.

Na miejsciu spotykają inna grupę, która również pojawiła się by prosić o pomoc panią wysp. Na audiencji okazuje się, że mąż Khalidy jest ciężko chory, Selene zaginęła, a za sporą częścią tego co się dzieje na wyspie stoi nadworny medyk de Cidre (i główny patolog lokalnej Straży) – Ignacio Jimenez. Gdy sytuacja staje się bardzo napięta po raz kolejny zaczyna się trząść ziemia i Ignacio ucieka, gdy gracze zajęci są ratowaniem własnego życia i niezwykle cennego harańsko-fulliockiego mikroskopu. Sera poznaje Giovanniego – fulliockiego naukowca – podobnie jak ona badającego chorobę i truciznę. Dodatkowo Drek otrzymuje informacje (z dwóch żródeł) na temat miejsca przebywania swojego brata Brodlira.

Obie drużyny podejmują decyzję o popłynięciu na Wielką Cidre by ratować Rodrigo (męża Khalidy), znaleźć Selene i Brodlira oraz zbadać Citadel de Cidre, stary zamek rodu wybudowany na ponad sto lat przed kataklizmem. Tymczasem zbliża się również przybycie Imelnira. Nim mogą wypłynąć czeka ich jednak starcie z Dotykiem Matki – karaką kapitana Lona. Jest ono krótkie i dość brutalne, dzięki interwencji Falomi, która gdy inni radzą nad planami przenika na pokład wrogiego okrętu i zamacza proch tak by Ci nie mogli oddać pierwszej salwy.

Bohaterowie wiedzeni przeczuciem postanawiają podzielić się na dwie grupy by sprawniej załatwić sprawy na wyspie. Drek z kompanią wzmocnioną przypadkowo przez Giovanniego płyną do Cytadeli. Jeszcze na pokłądzie Sera i Giovanni decydują decydują się badać próbki i dochodzą do przerażających wniosków co do pochodzenia choroby i trucizny. Udaje im się też przygotować jedną dawkę antidotum na truciznę zabijającą bogów. Następnie operują Bendardo. Kryształ w jego sercu okazuje się jajem, które wykluwa się natychmiast po wycięciu. Walka jest krótka, brutalna i zakończona strzałem z wiwatówki, a stworzenie pozbawione jednej z łap znika w morskich odchłaniach.

Na wyspie po raz pierwszy z cienia wyłania się Lon, stary wróg Zuko, Dreka i Sery – a obecnie współpracownik Kusuf. Znajdują sie tam również laboratoria, w których Ignacio pracował nad swoimi truciznami, eksperymentując na spokrewnionych. Bohaterom z pomocą odnalezionego Brodlira, Brenneta (który ruszył za nimi zaraz po tym jak zorientował się, że Giovanni zniknął) udaje się pokonać strażników, a Sancha i Falomi dopadają Lona. Grupa orientuje się, że Kusuf chce zabić Imelnira, a trucizna, którą to zrobią jest już w Puerto Lunar. W Casa del Cidre reszta znajduje Selene, jednak ta jest konająca. Po szybkiej naradzie obu grup decydują się uratować boginię wysp licząc, że będą mieli wystarczająco dużo czasu na uratowanie Imelnira. Podczas powrotu do Puerto Lunar trwają gorączkowe przygotowania do obrony portu oraz podjęta zostaje skuteczna próba wykorzystania talentów Sery Valgara i Enriquo do skontaktowania się z Imelnirem

Ostatnim aktem kampanii jest wielka bitwa w porcie. Bohaterów zdradzają sojusznicy, załogi galeonów handlowych należących do ojca Giovanniego. Starcie jest krótkie ale wulgarnie krwawe, jednak dzięki pomysłowości, zmysłowi taktycznemu i dużej ilości szczęścia udaje się ocalić port i uratować boga…

„Masz piękne oczy.
Nie chcę, żeby były pierwszą rzeczą, który zobaczy kapitan Lon”

Podsumowanie kampanii

To była bardzo fajna kampania. Bardzo dużo się wydarzyło, a gracze których miałem przyjemność prowadzić. To była duża drużyna i wszystkie chyba kłopoty z kampanią wynikały z jej rozmiaru. To była jednak ekipa naprawde dobrych graczy, która poradziła sobie z sytuacja. To była kampania pełna klimacenia i ekploracji wątków pobocznych, których zupełnie nie ująłem w podsumowaniu. To one stanowiły o pięknie i wyjątkowości tego co się działo. Sporo działo się w watkach osobistych Dreka, Sery, Falomi, Sanchy, Zuko, Benrado i Tory poza główn linią fabularną kampanii (która toczyła się swoim tempem). Mieliśmy mnóstwo świetnych scen, rozmowe z Lonem na koniec, wypędzanie Cienia z Sanchy, spotkanie z matką Falomi i z człowiekiem któremu porwała wnuka, scena konania Khalidy i obu walk z Lodowooką. Przewinęło się też sporo nauki, sekcji zwłok i badań, ale była też akcja, dylematy moralne i wiele wiele małych wąteczków (na przykład wątek Illario chcącego zostać kapitanem, czy piątki uliczników przygarniętych przez Dreka na pokład i uczonych życia przez drużynę. Musiałem wyciąć co prawda półkampanii już po trzeciej sesji, ale nie żałuje, bo dostałem dużo wyśmienitego RPG na poziomie interakcji między postaciowych.

Chcę tu podziękować moim graczom za to że wytrwali i że zagrali. Za serce, które włożyliśmy razem w kampanie. Za wewnątrzdrużynowe memy (prawda Próżność i Teza??) i za to że uratowaliście obu bogów i wywróciliście naszą kampanie do góry nogami. Daliście z siebie wszystko i jeszcze więcej a ja mam nadzieje odpłaciłem wam tym samym. Wróciłem wykończony (głownie powrotem ale co tam) ale szczęśliwy.

Finał kampanii wyszedł niezwykle dynamicznie. 14 graczy i 2 MG podzas bitwy morskiej to było coś. Gardło nie działało mi przez dwa dni.

Cudnie prowadziło mi się kampanie łączoną z mAnger. Wiele godzin spędziliśmy nad planami, timelinem, npcami i tym żeby nasze wspólne wyspy Księżycowe były jednolite i wspólne. Razem łataliśmy dziury i prowadziliśmy świetnie się uzupełniając. Mam nadzieję, że mAnger nie ma mi za złe tempa pracy i kminy, które powodowało, że pod koniec oboje chodziliśmy na rzęsach. Nie wiem jak Ty, ale ja chce to powtórzyć!

Mówiłem na prelekcji, że fabuła to co pozostaje po sesji. Mnie został piękny obraz przyjaciół stawiających czoła nieznanemu. I to była moja kampania…

Podziękowania

Na początek Ania – królowo matko naszego obozu, dziękuje Ci za pomoc, rady, obecność i kubły zimnej wody gdy było to konieczne, świetnie mi się z Tobą pracowało i choć zawsze byłaś w biegu znajdowałaś dla nas zawsze czas. Dzięki Ci za Delarę i za odwagę z glutkiem, mam nadzieję że wrócisz na Tol Calen

Kadruniu!

• Tosiu – dzięki za wspólną kampanie, za wytrzymanie tempa pracy, za sesje łączone, za gościnny występ Khalidy wraz z jej epickim konaniem, za sfailowane testy na PT 0, a przede wszystkim za “zróbmy Pompeje!!”. No i oczywiście za sesję u Lewiatana, która była niesamowita także, dzięki chemii w relacji upierdliwy sługa – lekkomyślna pani. Dzięki Tobie nasza wielka czternastosobowa patologiczna rodzina nie rozpadła się i razem dopłynęła do celu, mam nadzieję na kolejną łączoną i odpalenie grania przez skajpaja.
• Makao – świetnie mi się z Tobą pracowało, uzupełnialiśmy się i sprawialiśmy, że machina turnusu toczyła się dalej, dzięki za kapowiniczek, który nie raz ratował nam skórę, za gadanie w kantynie i za zajebistą chemię pracy. Mam nadzieje, że mówiłeś poważnie i włączysz się w pisanie cyberpunkowego larpa
• Kosma – dzięki za współprace, za memienie, dyskusje (zwłaszcza tą o GSach i pamiętnym Kasz-Ar-Gor), za bycie spindoctorem tego turnusu, za świetną relację z uczestnikami i za pana profesora z Liveral na finalowym larpie, który jak nikt robił tam wode z mózgu…
• Laser – strasznie dobrze mi się z Tobą pracowało, byłeś gdy było trzeba i sprawiałeś by działy się rzeczy byśmy my mogli dziać rzeczy inne, za pogadanki w kadrówce za szybkie podłapanie klimatu obozów i dziwaczny wielogodzinny rajd na południe na koniec
• Allatar – jesteś RPGowcem z krwi i kości i to szanuje ponad wszystko, dzięki za turnus, za trolle o warhammerze, za ghostowanie “Kronosa”
• Ned – dzięki za turnus, za rozmowy, za wsparcie w sytuacjach wychowawczych gdy było trzeba, za wystrój sali i odważne bycie “bossem mindless mobu” na larpie
• Nipcoń – dzięki za turnus, za ogarnianie techniczne LARPa i składzika gdy była potrzeba, za działanie i za wredne (choć ukryte) poczucie humoru. To były najlepsze dekoracje jakie pamiętam na naszych larpach EVER!
• Wera i As – dziękuje wam za odwiedziny, za przyjazd, za wsparcie przy larpie i za po prostu bycie, niecierpliwie czekam na T4 by z wami popracować w pełnym wymiarze. Dni z wami były jak słońce w zimny dzień…
• Antek, Wąsu i Banan – za superwspółprace pomiędzy naszymi bandami świrów, najlepszą jaką można sobie wyobrazić i za dokarmianie mnie gdy talerz z dobrościami u nas na stole docierał do mnie pusty…

Moja drużyno w kolejności losowej

• Przemo – dzięki za liderowanie tej zgrai i wspacie w jej ogarnianiu, bez Ciebie byłoby trudniej, za ogranie i siły i słabości Dreka, za rozmowy o RPGach, za możliwość wcielenia się w bande złoli podczas twojej sesji (kości były po mojej stronie jak rzadko), fajnie się zmieniłeś od małego Pszemusia z 2015
• Piętknastka – dzięki za turnus, za pracę nad postacią i za ogrywanie jej w fajny sposób, za odwagę podejmowania wątków i eleastyczność w ich prowadzeniu, Sancha była ważną częścią tej bandy i nie dawała o sobie zapomnieć.
• Meta – za bycie tak dobrą, że aż strach, za wątki mdyczne i szeptuszenie, za ogarnianie i za radzenie sobie z tym wszystkim co na was rzucałem, za mądrość i serce do nich wszystkich,za relacje z innymi. Świetnie mi się z Tobą grało. Naprawdę uważam, tak jak napisałem Ci w podręczniku 🙂
• Teza – dzięki za bycie wulkanem pozytywnej energii, który dawał siłę mnie i całej tej zgrai, którą nazwaliśmy drużyną, za aktywność, która napędziała mnie do działania, za relacje z Matje i Illario, to była olbrzymia przyjemność Ci prowadzić
  Lunares – dzięki za pomysł na postać i konsekwentne jej prowadzenie, za współgranie z naszą bandą świrów, za velasquezkiego velsqueza, za aktywność i działanie i za miliony mniej lub bardziej mądrych pomysłów na ewolucje postaci
• Rzeka – nasz ty artysto, dzięki za to, że byłeś przyjacielem całej drużyny, wsparciem gdy było trzeba i ostrzem wycelowanym w brzuch gdy bylo to konieczne, bardzo się dobrze mi się z tobą współpracowało, byle tak dalej
• Próżność – dzięki za najbardziej fulliocką Fullioci, jaką miałem w drużynie, za cudowną relację z Illario która (przyznam się dopiero teraz) dwa razy zeszklikła mi oczy, za Monetostrzelną i wspólną sesję w Mistborna, za duży talent do RPGowania, który masz gdy już się zdecydujesz zacząć działać

Druga połowo łączonej drużyny, nie miałem za wiele czasu by widzieć was na sesjach, ale grało mi się z wami przednio!

• Przypadek – Za szkiełko i oko, do Metowej “wiary i czucia” za inteligentne i konsekwentne odgrywanie wątków naukowych, za zbieranie wiedzy i jej wykorzystanie, byłeś mózgiem naszej wielkiej patologicznej rodziny
• Franek – dzięki za rozmowy o wojskowości, to mój konik, którym rzadko ktoś sie na obozach interesuje
• Pjoter – Dzięki za świetnego kucharza i za współgranie miniwąteczku kucharskiego z Matje, za danie mi okazji, by odpalić backstory naszej dzielnej enpecki.
• Guślarz – dzięki za przemytnika, który brał ster w swoje ręce gdy było trzeba i brał sprawy w swoje ręce gdy było to konieczne
• Truposz – fajna konsekwencja w odgrywaniu postaci, granie niewidomego, zwłascza na LARPie nie może być łatwe
• Skurcz – Rycerz na Koloniach to musiał być niezły kawał, dzięki za bitwe i przejęcie kontroli w odpowiedniej chwili
• Czirołsy – mój ty velasquezie z wysp Księżycowych, dzięki za postać, którą świetnie się obserwowało, za pogodę ducha nawet w najciemniejszych chwilach i za telefon do Imelnira

Reszto wariatów!

• OPka – złoto, no złoto no, dziękuje Ci bardzo, bardzo za cały turnus, za bombardowanie pozytywną energią cały czas, za Keyforga, za musicale i za wszystko co było bardzo TAK! I oczywiście że była to Twoja wina!
• Lewiatan – dziękuje bardzo za fenoemenalną sesję, za utrafienie z postaciami i świetną, choć prostą intrygę, nigdy już nie zagram Mistborna, ale ten raz zrobił mi system na zawsze, dzięki wielkie raz jeszcze Mistrzu. Strasznie cieszę się mogąc obserwować co wyrosło z Jardira z T2 w 2015. O Mistbornie pojawi się osobny wpis.
• Amnezja – Panienko Doreen, świetnie mi się z Tobą grało, dzięki że odważnie odbijałaś we mnie wątek i nie dałaś się z manipulować, za wszystkie te sympatyczne rozmowy i pozytywność w każdej sytuacji
• Krecik – za pogodę ducha, za dzierżenie dzidy i bycie tak fajnym uczestnikiem jak tylko można, za obozowe akcje, za oba larpy, w których znalezłeś się naprawdę dobrze i za to że byłeś gdy było Cie potrzeba!
• Przegryw – za antypozytwność która była bardzo pozytywna, za celny humor i cięty dowcip, codzienne wyprawy do kuchni, Keyforga i za wszystkie te rozmowy i rozmówki jakie wspólnie odbyliśmy w trakcie turnusu
• Klasztor – za to co napisałem Ci w podręczniku, za pogodę ducha i napędzanie tego świetnego turnusu
• Strasz – za poranne rozmowy, gdy inni jeszcze derpili w swoich łóżkach, za ogarnięcie Kultystów Kronosa i za zabicie mAnger
• Filozofia – za super Keyforgowanie, za chęć do gry i wspólne w nią granie, mam nadzieje, że nie zostawisz tak tego po sezonie
• Kamień – za bycie Nie-Ungwai i oczywiście za rozmowe o musicalach!
• Wiedźmin – za danie obozowi dodatkowych trzech minut snu
• Małe Kotki i Igor – za bycie dwoma filarami naszego życia obozowego, trudno sobie było wyobrazić ten turnus bez obecności waszej dwójki
• Nie mam – za jachtklubowy styl bycia, który pozytywnie odcinał się od mrocznocierpiącej czerni całej reszty
• Imię – za to, że chciałaś się nauczyć Keyforge’a i za Twoją minę gdy pożyczałem wam głośnik.
• Konstancja – za bycie turnusowym terminatorem, za nieprzejmowanie się i błyskawiczny powrót do akcji! Złoto! Normalnie złoto!
• Magic – za rozmowy o MTG, dzięki za głęboką wiedzę i dzielenie się nią z takim laikiem jak ja
• Konflikt – za wszystkie te ciepłe słowa o naszych obozach
• Champinion – dzięki za świetne poprowadzenie postaci w LARPie, wiele frajdy sprwiło nam obserowanie jak rozbijasz swój niełatwy w sumie wątek
• Cała reszto – dzięki za świetny turnus, za akcje, za generalną bezproblemowość i za stonowany brak odpałów,za świetne otwarcie mam nadzieje rewelacyjnego sezonu!
• Specjalnym gościom – Ciepłemu i Manusowi, za wsparcie nas na larpie i to że mindless mob napsuł krew wszystkim tym dzielnym wojownikom!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Kolejne lato i piąta już wyprawa na Tol Calen. W tym roku był to niestety tylko jeden turnus. Życie dogania człowieka w końcu i odbiera ten piękny kawałek nadrzeczywistości…
W tym roku wynieśliśmy się z Zakopanego z przyległościami do kaszubskiej Drzewiny (daleko od morza <smutnazaba.psd>) – urokliwego miejsca, które na jakis czas stanie się stolicą tolcaleńskiego erpeżenia. Nie było Krupówek (yaaay!), lodów u Żarneckich (neeeej!) były piękna pogoda (yaay!) i stada owadów wszelakiej prowienięcji (neeej!)
Coś się skończyło, coś się zaczęło, że tak sparafrazuje tytuł opowiadania pewnego siwego nienawistnika gier.

Od lewej: Blanka, Zaratustra, MG, Johann, Lorenza, Rosa

“I będziemy na to palić Punkty Szczęścia,
aż nie spalimy całego ośrodka”

Kampania

Turnus III – Krew i Piasek

Mechanika: (Tol Calen 3k10 Beta)

• Blanka (Grabież) – legendarna wojowniczka, żona khana khanów procesarskich Kudlehów, blizny na jej ciele opowiadają historię ostatnich 15 lat Tol Calen, na prośbę męża ambasador kudlehów do konkurujących ze sobą kandydatów do roli Asada
• Johann Dietmar von Alholt-Mittelmark (Kostek) – porucznik Cezarytów, niezwykle utalentowany dowódca, który zaraz po Cesarskiej Akademii wyrusza do Siedmiu Sióstr spłacać studencki kredyt.
• Lorenza Piedat Inez de la Armadura y Velasquez (BeBe)- kapitan Cezarytów, wyzuta z ziem zabójczyni pojedynkowa, podążająca śladem szermiera, który ją pokonał i zabił jej mistrza
• Rosa Richesse de la Cupide Gomez (Zuo) – armatorka “Riquezy”, zbiegła sprzed oltarza arystokratka z Nueva Hegemonia rozdarta między rodziną a rozsądkiem, siostra Salvadora Gomeza generała oblegającego Isfahan
• Zaratustra Gabriell Carmen Fullioci da Media (Kat) – alchemiczka i medyczka, hermafrodyta, potomkini Mathiasa

Bohaterowie specjalni

• Tulio – kapitan Riquezy, mentor i przybrany ojciec Rosy, jego tajemnicza przeszłość wiąże go z Lorenzą
• Joaquim Richesse de la Cupide – ukochany Rosy, szpieg podający się za oficera Nueva Hegemonia
• Liliana Eleonora Fiona Bursanda – lekko niezrównoważona córka generała Bursandy -dowódcy artylerii i wojsk inżynieryjnych, zagięła parol na Joaquima
• Mateo Enrique “Salvador” Gomez de Puerto Arena y Velasquez – doświadczony generał, dowódca wojsk oblegających Isfahan, brat Rosy, nemesis Lorenzy
• Rain – cesarski agent, wierny Timorii, bezwzględny jak diabli
• generał Peter Horgen – dowódca Cezarytów, wybitny strateg i taktyk, wieszczy Johannowi wielką pryszłość
• Francesco Rodrigo Gomez da Silva y Velasquez – kuzyn Rosy, mistrz hydromacji na zesłaniu pałający nienawiścią zarówno do Kapituły jak i Nueva Hegemonia.
• Ulf Renegat zwany Dwurękim – wybitny medyki i uzdrowiciel, prowadzi szpital w Isfahan
• Gabriell Starszy – wybitny alchemik, ojciec Zaratustry
• Margetitta – ochmistrzyni ojca Lorenzy, która w krytycznym momencie okazała się świetnym strzelcem

Askar al’Asad, Lwi Wojownik, dyktator Siedmiu Sióstr umiera. Tego samego dnia wybucha wojna domowa i pięciu kandydatów rzuca się na siebie. Największe szanse ma znajdujący się w ścisłym sojuszu z Nueva Hegemonia Amir el’Sayed. Jego szybka reakcja na śmierć Asada więzi w oblężeniu siły najpoważniejszego z kontrkndydatów – Nadira z Isfahanu, podczas gdy sam Amir z głównymi siłami rusza na Al’Haarę, by przejąć władzę.

Bohaterowie z różnych powodów wstępują na służbę Nadira. Ich pierwszym zadanie ma być przewiezienie z Tol Calen Blanki, będącej ambasadorem zachodnich Kudlehów. Przyłączają się więc do konwoju wiozącego kolejną transzę Cezarytów – pochodzących z Cesarstwa najemników, którzy od bratobójczych walk wolą te, w których wypełnia się ich kiesa. Riqueza, okręcik, którym podróżują bohaterowie, gubi się w trakcie sztormu. Gdy odnajduje resztę konwoju ten przegrywa właśnie konfrontację z flotą Nueva Hegemonia. Na wodzie unosi się tylko jeden galeon Cezarytów , ten sam na pokładzie, którego znajduje się postępowy strutmeiserski generał Horgen – dowódca Cezarytów. Galeon znajduje się jednak w rękach wroga i jest właśnie eskortowany na znajdującą się w pobliżu, należącą do el’Sayedów, wyspę Armadura.

Po wielu perypetiach (ucieczce z płonącego budynku, heroicznym ratunku uwięzionej w Klatce Hańby ochmistrzyni przedsięwziętym przez Blankę, pojedynku na pistolety stoczonym przez Lorenze itd) graczom udaje się uratować Horgena. Dzieje się tak dlatego, że Rosie i Johannówi udaje się wkręcić w łaski znajdującego się tu na zesłaniu kuzyna Rosy, który nie zdaje sobie sprawy z tego, że pani armator zmienia strony jak chorągiewka, a Johann tylko udaje velasquezkiego lojalistę i ten prosi Rosę by przewiozła jeńca do brata – generała oblegającego właśnie Isfahan.

W ten sposób bohaterowie pojawiają się w niewielkiej osadzie rybackiej Al’Cinne zmienionej w miasto namiotów, gdzie znajduje się centrum sił atakujących miasto. Tu muszą stąpać bo bardzo cienkim lodzie, z jednej strony nie mogą wydać generała z drugiej muszą uratować miasto, Cezarytów i Nadira. W międzyczasie dowiadują się że grupa alchemików kierowana przez ojca Zaratustry przygotowuje gaz mający wymordować całe miasto. W mieście namiotów są też agenci cesarskiego, w tym silnie powiązany z drużyną Joaquim Richesse de la Cupide, jednak uważają graczy raczej za ciężar w swoim Bardzo Ważnym Zadaniu.

Znów zaczyna się festiwal perypetii, Lorenza próbuje dokonać zamachu na Salvadora Gomeza, zostaje jednak złapana i skazana na 300 batów. Drużyna ratuje ją jednak pociąga to za sobą konsekwencje – udający szafirowego oficera Joaquin zostaje oskarżony o niedopełnienie obowiązków i skazany na 500 batów. W trakcie wykonywania wyroku z tłumu wychodzi Lorenza i formalnie wyzywa generała Gomeza na pojedynek.

Pojedynek kończy się zwycięstwem zabójczyni jednak zostaje ona ciężko ranna, a czas zaczyna się kończyć. Drużyna podejmuje decyzję o wysłaniu rannej Blanki i rannej Lorenzy do miasta “niebezpiecznym przejściem” podczas, gdy reszta odciągnie uwagę alchemików aż do nadejścia odsieczy.

W siedzibie alchemików gracze odnajdują Raina – dowódcę Timorii paktującego z mistrzem Gabriellem zakup beczek z “gazem isfahańskim” potrzebnym Cesarstwu do pacyfikacji tak zwanych “wolnych miast”. Rain zdradza też alchemikom, że Zaratustra i jej kompania, pragną ich zniszczyć. Gabriell wystawia swoją córkę na próbę i każe jej zagazować miasto. Ta orientuje się, że urządzenie jest fałszywe i bez wahania uruchamia je. Zaraz potem pojawia się jeden z ludzi Raina wioząc związaną Rose (velasquezka nie poszła z resztą do alchemików bojąc się rozpoznania). Wtedy dopiero nerwy puszczają i wybucha walka…

W międzyczasie Lorenza i Blanka przedzierają się korytarzami przejścia prowadzącego do miasta o którym powiedział im generał Horgen. Znajduje się w nim olbrzymia jaskinia i jeden z gigantycznych skorpionów z al’Sadjiji – Al’akaar. Mimo tego udaje im się przedostać do miasta i dotrzeć z odsieczą.

W trakcie walki ginie dowódca odsieczy i Johann musi przejąć dowództwo. Ostatecznie udaje się pokonać alchemików i kompanię elitarnych velasquezkich muszkieterów a następnie przebić się do słabo bronionych trebuszy. Cezaryccy żołnierze zwracają trebusze przeciw miastu namiotów i drugiemu najważniejszemu obozowi żołnierzy z Nueva Hegemonia. Rozpoczyna się bombardowanie beczkami z gazem isfahańskim. Oblężenie zostaje zerwane.

Tuż przed bombardowaniem z miasta ucieka Rain wywożąc ze sobą ostatniego z alchemików znających tajemnicę gazu… Drużyna po wylizaniu ran (i spotkaniu Ulfa Renegata) rusza za nimi w pogoń i trafia do oblężonego Westport, gdzie wraz z innymi doprowadza do tego, że miasto otwiera bramy i kapituluje.
Ostatnim aktem jest poszukiwanie Raina, tu jednak gracze dają się wciągnąć w pułapkę asa wywiadu. Po otarciu się o śmierć wracają na pokład Riquezy by tam być świadkami śmierci kapitana Tulio – mentora Rosy… Udaje im się jednak (po raz kolejny) uratować Joaquima Rain ucieka wraz z alchemikiem. Czy wróci zemścić się na byłych sojusznikach? Czas pokaże.

W epilogu Rosa ostatecznie i formalnie żeni się z Joaquimem i zostaje kapitanem Riquezy, Blanka doprowadza do zawarcia sojuszu między swoim mężem a Nadirem (co ostatecznie doprowadzi do ponownego zjednoczenia obu frakcji zachodnich Kudlehów), Zaratustra staje się uczennicą słynnego Ulfa Renegata, Johann, już w randze majora wraca do Cesarstwa i obejmuje dowództwo nad batalionem wojska we Wschodnich Wrotach, a Lorenza otwiera szkołę szermierki i odnajduje ojca,który…. to już inna historia…

“No to chyba nie żyję…
Jak to? Nic nie słyszałam!!”

Podsumowanie kampanii

Miałem świetną drużynę i wcześniej zaplanowany rys kampanii. Dało mi to doskonały start. Mój skład łączył doświadczonych weteranów (Grabież, Bebe i Kostek) i utalentowanych ale młodszych stażem (Zuo i Kat). Całość była doskonałą wybuchową mieszanką. Drużyna grała bardzo aktywnie, sama sobie tworzyła wątki i łapała w lot to co ja podrzucałem.

Kampania była bardzo intensywna i ani na chwile nie mieliśmy tzw “fillerów” czyli sesji o niczym. Nawet tempo akcji spadało w grę wchodziły osobiste relacje między postaciami, które jakby na to nie patrzeć były klu tej opowieści.

Kampania miała dużo świetnych scen – pojedynek na pistolety, ucieczkę z płonącego domu, walkę z “tajemniczą macką”, wieczorną rozmowę Johanna z kuzynem-pułkownikiem, ucieczkę z więzienia, słowne utarczki z Lilianą, ujeżdżanie pędzącego al’akara i wiele wiele innych.

Pół morza emocji wybuchało w wątkach osobistych i w relacjach między postaciami. Iskrzyło i działo się. Nie raz sesja wyglądała tak, część graczy prowadziła ze sobą rozmowy totalnie nie interesując się tym co się dzieje na sesji. Wiem, że niektórzy MG mogliby mieć z tym problem, ale ja osobiście uwielbiam takie zaangażowanie w historię.

Super fajną sprawą było też to że gracze nie bali się brać na siebie również ról NPCów i odgrywać ich w scenach w których nie było ich postaci. Dostawali całkiem ważnych, nawet złych NPCów i to co z nimi robili było tylko własnością dodaną!

Większość planowania też miała miejsce poza sesjami. Gumowe ucho MG bardzo ładnie wyłapywało dyskusje o fabule i planach na następną sesję.
Drużyna radziła sobie ze wszystkim i cały czas chcieli więcej. Poza sesjami też byli cudowną ekipą trolli, która świetnie się ze sobą kumplowała. Idealnie.

Przyjeżdżałem na obóz z przekonaniem, że to mój ostatni turnus. Gracze, których miałem zostawili mnie z przekonaniem, że chce wrócić.

Ten turnus były to też dla mnie testy nowej mechaniki Tol Calen. 3k10 (bo taką nazwę nosi) to bękarcie dziecko 2d20, FATE i w pewnych aspektach D&D 5.0.
Rdzeń tej mechaniki jest naprawdę świetny. Dynamiczne testy dorzucanie Punktów Szczęścia i Punktów Losu. Brakowało mi pewnych rzeczy z 2d20 – takich jak aktywna obrona, czy większe ustrukturyzowanie efektów punktów szczęścia ale całość biegała bardzo sprawnie i punkty latały między mną a graczami jak trzeba.
Bardzo fajnie działa Przełom czyli faza gry, której zamiast rzucać wydajemy Punkty Szczęścia i Losu by zmieniać świat otaczających postacie – tu gracze mają wpływ na świat i ten zmienia się dynamicznie dzięki ich decyzją – trzeba uciec z budynku? no przeciez za deskami jest dziura w murze? Nie ma strażników? Ale jest piec który zaczyna szczekać i zwraca na was uwagę. Prosto, gładko i przyjemnie.

Bardzo przypadł mi też do gustu pomysł z punktami życia i ranami. HPki składają się na rany. Co 6 punktów występuje jedna. HPki w ranie można oznaczyć k6 – bardzo przyspiesza to samo oznaczanie ran. Przed sezonem bałem się, że kostka będzie się w trakcie sesji gubić bądź odwracać. Praktyka pokazała jednak coś zupełnie innego.

Mechanika nie ustrzegła się kłopotów. Zwłaszcza na poziomie tworzenia postaci. Czujni uczestnicy znaleźli kilka bolesnych exploitów, które po sezonie będzie trzeba (razem z paroma innymi rzeczami) przemyśleć.

Fajnym mechanizmem który powstał w trakcie sesji były liczniki. Gracze mieli za zadanie pokonać przeciwników i utrzymać dziedziniec do przybycia posiłków. Zrobiłem trzy liczniki – licznik tur do przybycia odsieczy dla alchemików (k6), licznik do przybycia posiłków dla graczy (k8) i licznik załadowanych muszkietów (k6). Odsiecz dla alchemików ruszyła od razu, odsiecz dla graczy od 3 tury. Świetnie to obrazowało czas i dawało możliwość podjęcia taktycznej decyzji. Graczki idące z odsieczą wpadły z pomocą wcześniej (co opłaciły punktami Szczęścia) W biegu powstał też trzeci licznik – robiony już na kartce, bo nie mam k30 – licznik żywotności barykady, którą naprędce zbudowali z wozu. Całość – jak na późną godzinę o której odbywała się sesja wyszła niezwykle dynamicznie

Sesja “Hej,cześć”

Od zeszłego roku funkcjonuje u nas na obozach blok sesyjny “Hej, cześć” czyli jednostrzał w mieszanych drużynach u nieswoich MG.
Pewnego pięknego popołudnia trafiło więc do mni sześciu całkowicie nowych graczy. A ja postanowiłem poprowadzić im Star Calen, czyli Tol Calen za tysiąc lat.
Zaczęliśmy od tworzenia postaci i częściowego wypalania świata. Pewne elementy były mi potrzebne do płynnego przeprowadzenia przygody. Gracze wstawili w świat wiele ciekawych elementów – Bóg Mechaniki jako SI, Kościół Losu. Ja wrzuciłem do tego statki napędzane twarzowcami z krwi bogini drzwi, Wieczne Imperium, terapie genowe by zostać spokrewnionym, Sztummeiserów i elitarne jednostki Dzieci Wojny – półbogów z krwi Ragnara.
Przygoda podzieliła się na dwie fazy. Pierwszą spędzili na zasiedlonej przez Hikuńczyków planecie Dao tam zostali wynajęci przez dwóch zbiegłych fiarri by przewieźć paczkę. Paczki szukali szturmowcy. Wywiązała się walka. Pierwsza faza sesji poza ekspozycją postaci i rozmową z npcami była to walka i ucieczka. Zastosowałem prostą mechanikę na k20 żeby nie wydłużać tworzenia postaci. Mechanikę wymyśliłem na kwadrans przed sesją robiąc w Wordzie karty postaci. Było dynamicznie w miare, ale mechanika powodowała ze za wiele sie graczom udawało i nie było zagrożenia. Było to takie sobie.
Druga faza sesji za to zabłyszczała jak supernowa. Gracze uciekli z planety z paczka, fiarri zginęli zostali więc z nią sami. Postanowili ją otworzyć. W środku znaleźli zamkniętą w stazie boginię… Wtedy przypomniałem im to co mówiłem na początku, że wywiezienie boga z Tol Calen jest najgorszym możliwym przestępstwem, że taki bóg jest wart setki milionów neocezarów, a dodatkowo napomkąłem, że dwieście lat wcześniej jeden z fizyków zasugerował, że przywiezienie boga na inna planete spowoduje to, że obejmie on ją swoją domeną i zaczną się po jakimś czasie pojawiać na niej nowi bogowie. I wtedy sesja eksplodowała! Przez ponad godzinę cała drużyna toczyła dyskusję co zrobić dalej… I nie była to kulturalna rozmowa… Krzyki i groźby to taki standardzik. Od siebie dokładałem tylko informacje na temat tego jak różne planety i ich społeczeństwa zareagują na zasadzenie tam boga… Nie odzywałem się poza tym nic dając im pełną wolność. W końcu dotarli do konsensusu… a ja skończyłem przygode epilogiem o tym do czego doprowadziła ich decyzja.
To najlepsze “Hej cześć” jakie poprowadziłem. I to nie mając nic przygotowane…

“Na Tol Calen wyruszaaamy…”

Podziękowania

Podziękowania się mogą rozwlec…

Kadruniu!

• Kondziowi – naszemu kierownikowi z kartą stałego klienta na SORze, byłeś nawet jak Cię nie było. Dzięki!
• Korzemu – za wspólną i niewspólną kampanię jednocześnie, za tworzenie klimatu Siedmiu sióstr i polityczną zabawę ze światem
• Szyszce – za bycie opoką i ostoją turnusu… i za bombardowanie moich najgłupszych pomysłów nim zdążyłem je do końca zwerbalizować
• Pogłosowi – za współprelegowanie o RPGach, za ruszenie Filipowicza i za wspólną pracę nad konensusem sytuacji na wschodzie.
• Cnocie – za świetną podróż do Krakowa i długą rozmowę w stanie ostatecznego zmęczenia…
• Żelkowi – za nieocenioną pomoc przy larpach i za rewelacyjnego ducha – odbicie emanacji zony…
• Kośmie – za bycie sztos MG! i za długie dyskusje o RPGach po których chodziłem spać o 3
• Makao – za współkadrówkowanie, pomoc w zombie-powrocie i kolejną fazę naszego niezgadzania się ze sobą na tematy RPGowe
• Dominika – za świetne zdjęcia, które mogę wykorzystać w tej relacji!
• As i Harry – dobre duchy turnusu! Dzięki za wszystko!

Moje Tuterzątka (alfabetycznie)

• Całej drużynie – za Tutera i tuterowe klimaty!
• Bebe – dzięki za kolejną świetną kampanię, jesteś bardzo sztoś graczem, który rozwija się z roku na rok coraz bardziej, dzięki za pojedynki i pakowanie całej druzyny w kłopoty. Za odwagę w prowadzeniu wątków. Za kawał dobrego RPG
• Grabież – Mamo! Za idealne matkowanie całej drużynie. Za pilnowanie żeby sobie krzywdy o własne nogi nie zrobili… Za kudleskie maści na wszystko, Za prowadzenie dojrzałej i ogranej postaci. Za śmiech przy spotkaniu z Ulfem! Za kawał dobrego RPG
• Kat – Za przemiany Zary, za świetne prowadzenie postaci Liliany, za uparte dążenie do celu, za cały świetny turnus. Za nakrycie Joaquima na wyrzucaniu jajecznicy z solą, za tuderzenia rozliczne. Za wkurzanie się na Ulfa! Za kawał dobrego RPG
• Kostuś – Za Ulfa. Za liderowanie drużynie i wyciąganie jej z bagienek. Za pchanie fabuły do przodu gdy reszta cięła się serkiem topionym. A ogarnięcie gdy inni tuterzyli (tudzież mieli dauraka), za odgrywanie NPCów, za pełen profesjonalizm przy stole. Za kawał dobrego RPG
• Zło – za świetne prowadzenie postaci, za emocje i za przekładanie ich na postać, ale również za bardzo dobre oddzielenie postaci od gracza, za jajecznice z solą i za przemiany które przeszłaś jako gracz i postać. Za żal za Tulio. Za kawał dobrego RPG

Załogo Star Calen!

Transport, Beton, Grzejnik, Clint, Przypadek i Sista – dzięki wam wielkie za superfajną sesję, byliście rerelacyjni, żywiołowi i proaktywni. Oby bogowie roili się jak komary po deszczu!

Liskowej Ekipie!

Trix, Julia, Rav i cała reszto graczy w liski! Dzięki wam za testowanie gry, za cenne uwagi i za godziny spędzone nad kartami. Wasze uwagi poddajemy dogłębnej analizie

Cała reszto obozu! Wszyscy razem i każdy z osobna! To był bardzo dobry turnus i lepszej na nim ekipę trudno sobie wymarzyć. Manus (skarpa nie zabija), Rdzeń (wasza wysokość), Jaszczomp (pani od halabardy!!), Dżedność (super sesja!) Asfalt (super ungwai), Basiu (bliźniacza siostro urodzona za późno!) Lewiatan, Makowiec, Worek. Vanitas, Peszek, Czyngis, Sabat, JB, Spoiler i wszyscy inni uczestnicy. Dzięki za te dwanaście dni. I (może) do zobaczenia za rok…

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!