W pierwszej części cyklu podzieliłem się z wami pomysłami na wykorzystanie wrogich żołnierzy działających jako luźne kupy i terroryzujących ludność cywilną. Dziś zajmiemy się drugą stroną konfliktu, czyli teoretycznie sojuszniczymi wobec mieszkającej na terenie objętym konfliktem lub okupacją. Oczywiście pewna ilość z tego typu bojowników o wolność będzie zachowywała się szlachetnie (im poświęcę osobny materiał, bo tytuł Bandyci w mundurach nijak do nich nie pasuje), ale pewna część to raczej pewnie wybierze grasantkę, a nie szlachetne zachowanie. Generalnie warto zapamiętać, że warunkach paraśredniowiecza i low fantasy, rabunek słabszych jest rzeczą raczej powszechną niezależnie od strony konfliktu. Moralność (o ile jakowaś występuje w danym settingu, bo w Wiedźminie jest chyba domeną niektórych kapłanów i wiedźminów), znika jak trzeba napełnić żołądku lub utrzymać żołnierzy w gotowości bojowej. Nie będę pisał o po prostu przechodzącej armii, bo jej zachowanie będzie się różnić nieznacznie tylko od od działań wojsk rekwizycyjnych z poprzedniego artykułu

Rozbite oddziały

W trakcie wojny zazwyczaj jest tak, że ktoś ją w końcu przegra. Przegrana armia skończy rozbita wtedy na mniejsze, często chaotycznie skomponowane oddziały. Niektóre będą stanowiły zwartą formację, inne staną się zwyczajnymi zbrojnymi kupami starającymi się przetrwać. Pierwsi mogą postąpić (zwłaszcza w światach fantasy) bardzo różnie, mogą starać się dalej toczyć walkę (zwłaszcza jeżeli atakująca armia prowadzi najazd łupieżczy, a nie wojnę zdobywczą), lub rozformować. Karne oddziały mogą zarekwirować (to znaczy łupić zostawiając nieważne pewnie już niebawem kwity) żeby zdobyć zapasy na dalszą walkę, mogą przeprowadzać rabunkową brankę, żeby załatać dziury we własnym stanie liczbowym i móc kontynuować działania przeciw nieprzyjacielowi. Mogą też w pewnych okolicznościach przejść na stronę wroga (w końcu panowie oficerowie mogą w zamian za obietnicę pozostawienia ich dóbr w spokoju “cmoknąć w pierścień” nowego władcę). Kupy rozbite bez ładu i składu (na przykład grupy żołnierzy bez dowódców) szybko zmienia się w maruderów i bandytów. Nawet jeżeli ich jedynym celem będzie tylko powrót do domu, to i tak złupienie sioła albo trzech nie będzie dla nich żadnym problemem moralnym. Niektórzy będą wracać do domu, inni w wypadku klęski staną się partyzantami, innym zasmakuje bandyterka. Zupełnie jak w przypadku opisywanych wcześniej dezerterów. 
Rozbitymi oddziałami może też być oczywiście wojsko najeźdźcze. (jak Nilfgaard po bitwie pod Starymi Pupami) W tym wypadku mniejsze lub większe kupy będą działać jak maruderzy, z tym że łupić będą bez oporów.

Rebelianci

Większość RPGów ma zacięcie postmodernistyczne. W tym wypadku oznacza to, że systemy próbują łączyć pseudośredniowiecze, istoty z baśni z elementami współczesnymi. Dlatego na przykład w Wiedźminie czy Warhammerze bez większego trudu będzie można mówić o działających w partyzantce lub nawet w ośrodkach miejskich rebeliantach i bojownikach o wolność (nie żeby w historii takie grupy się nie pojawiały, po prostu ich zachowanie i motywację będą raczej współczesne niż parahistoryczne)

Do tej grupy zaliczać się będą to zarówno pozostałości po rozbitej armii kontynuujące walkę z najeźdźcą, dywersanci wysłani celem zbudowania ruchu oporu, grupy walczące o wolność swej rasy/nacji z wnętrza większego organizmu (jak powstania wewnątrz Nilfgaardu) czy nawet rebelianci starający się rozsadzić wrogie imperium od środka. Zazwyczaj sami przed sobą tłumaczą się szlachetnymi pobudkami, ale ich realizacja często prowadzi do wymuszeń i rabunków (bo nawet najbardziej światła idea przegra z pustym żołądkiem) lub zwyczajnego łupienia wrogów. Pamiętacie Wiewiórki? Szlachetne ideały i wymordowane ludzkie wioski? I ludzi odpowiadających tym samym? Albo Saw Gerrera czy Garm Bel-Iblis z Gwiezdnych Wojen? Spirala przemocy będzie nakręcać się bardzo mocno, gdyż oprócz bojowników o wolność bierze w niej udział druga grupa bandytów w mundurach, czyli siły okupacyjne. Wet za wet, krew za krew, a pośrodku cywile, którzy będą cierpieć dwójnasób. A co jeżeli mamy w okolicy dwie różne grupy bojowników o wolność? Bez większego trudu jestem sobie w stanie w Wiedźminie wyobrazić różne grupy temerskich gerylasów, popierające różne frakcje działające w tej samej okolicy. Tnące się ze sobą tak samo jak z nilfgaardczykami. Miszmasz i kapusta z grochem.

Sposoby wykorzystania na sesji

Tak jak pisałem poprzednio, bandyci w mundurach są świetnym materiałem, na kampanie, przygodę, tło drużyny i postaci. Nie inaczej jest w przypadku rozbitych oddziałów i bojowników o wolność. Każdy z tych pomysłów świetnie nada się jako przygoda do Witcher RPG, Warhammera, a nawet Gwiezdnych Wojen, jeżeli zdecydujemy się na pokazanie brudniejszej części świata.

Pomysły na przygody

• Rozbity oddział próbuje się przebić do resztek armii – gracze wcielają się w oficerów i muszą doprowadzić swoich ludzi do domu
• Po rozbiciu armii bandy niedobitków grasują po okolicy, a gracze wynajęci jako ochrona karawany muszą dotrzeć do obozu wojskowego.
  Niedobitki wrogiej armii sieją zamieszanie i zniszczenie nie gorsze niż karna armia, jeden z takich oddziałów okopał się w zdobytym uprzednio forcie i zagraża okolicy. Bohaterowie mają za zadanie go wykurzyć
• W okolicy działają dwie zwalczające się grupy rebeliantów, a dodatkowo rośnie nacisk ze strony okupantów. I w takiej nieciekawej okolicy jeden z bohaterów wygrywa w karty dworek i wieś. Potencjalnie może być z tego niezły pieniądz o ile w okolicy się uspokoi
• Kopalnie żelaza dostarczałyby niezbędnych materiałów okupantowi, ale lokalni rebelianci z powodzeniem niszczą dostawy. Jednocześnie są okrutnymi bandytami terroryzującymi lokalną ludzność pod płaszczykiem walki o wolność. Centrala rebeliantów wysyła grupę, by posprzątała sytuacje, jednocześnie nie pozwalając wrogi odzyskać dostępu do dostaw.
• Gracze zostają wysłani przez władcę na uchodźstwie (na przykład przez Addę Białą) by zorganizować ruch oporu za liniami wroga. Czeka ich zarówno starcie z okupantem jak i z istniejącymi już strukturami.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay

Wojna jest nieodzownym elementem wielu gier fabularnych. Dlatego powyższy tekst, mimo że pojawia się w tradycyjnie wiedźmiński czwartek, może być wykorzystany nie tylko grze Witcher RPG, ale w większości gier fantasy. Ciekawe są zarówno same kampanie wojenne jak i te umiejscowione na ziemiach, po których niedawno przetoczył się konflikt. Jeżeli graliście w trzeciego Wiedźmina, na pewno wiecie, jak wyglądały Velen i Biały Sad. Krainy pod świeżą okupacją, albo rządzone przez samozwańczych panów. Wszędzie tam roiło się nie tylko od okupacyjnego wojska, ale również od dezerterów, maruderów i okupacyjnych oddziałów rekwizycyjnych. Dodatkowo po każdym większym konflikcie, trakty wypełniają się żądnymi bitki i wypitki byłymi żołnierzami, większość zwolnionych do cywila chce po prostu wrócić do domu, jednak zawsze znajdą się tacy, którym zasmakowało wojskowe życie prawem wilka i chcą je kontynuować mimo demoblilizacji. Ten bardzo specyficzny, bo zazwyczaj dobrze uzbrojony i lepiej wyszkolony typ bandytów, mam wrażenie, będzie pojawiać się dość regularnie na waszych sesjach Wiedźmina. W kilku więc słowach opowiem o różnych rodzajach bandytów w mundurach, z jakimi spotkać się moga bohaterowie.

Dezerterzy

Czasem gdy, żołnierzowi sprzykrzy się wojaczka, albo dojdzie do wniosku, że lepiej “zabawi się” bez śmierdzącego cebulą oddechu podoficerów na karku, zawija się i daje drapaka. Albo ma już dość wojaczki i chciałby uciec do domu. Czasem zwieje większą grupą zazwyczaj pod opieką bardziej charyzmatycznego żołnierza, który doszedł do wniosku, że bandyterka opłaca się bardziej niż regularna służba.

Tacy zbiegli żołnierze to właśnie dezerterzy. Niektórzy stają się groźnym utrapieniem dla okolicy, inni starają się jak najszybciej uciec z dala od wojska. Jedni i drudzy są jednak ścigani przez odpowiednie żandarmerie i lokalne siły porządkowe. Wiedząc, że czeka ich stryk, szybko mogą się stać bardzo niebezpieczni. Wybierający bandyckie życie najchętniej żerują na niewielkich siołach, pojedynczych farmach i małych grupach uchodźców – czyli na ludziach wyraźnie od nich słabszych. Uciekinierzy starają się albo unikać skupisk ludzi, lub udawać kogoś innego. Jedni i drudzy (przy czym uciekinierzy dopiero po zdemaskowaniu) zazwyczaj nie zostawiają przy życiu nikogo, kto mógłby o nich donieść władzy.

Zazwyczaj są lepiej uzbrojeni niż zwykli bandyci i początkowo przynajmniej jeszcze jako tako trzymają wojskowego drylu, potem stając się zwykłymi bandytami, albo częściej trupami powiewającymi na wietrze.

Maruderzy

Maruderami to żołnierze odłączeni od głównego trzonu armii. Są to jednakowo tacy, których oddział zgubił się w trakcie marszu (celowo lub przypadkiem), albo zostający na tyłach, by zająć się rabunkami, rekwizycjami, mordy na ludności cywilnej i szabrownictwo. W przeciwieństwie do dezerterów często działają oni zgodnie z wojennym prawem i nikt ich nie ściga (może poza niedobitkami armii). Czasem maruderzy, poganiani przez oficera i podoficerów, będą śpieszyć za główną kolumną. RPGowo ciekawsi (ale ze wszechmiar bardziej przerażający) są Ci, pozostawieni są za liniami, by rabować, mordować lub po prostu rekwirować na potrzebny wojska. Dość typowym rozwiązaniem jest wysłanie wojsk najemnych za linie, by sami zdobyli pieniądze lub premie, które pracodawca jest im winien.
Czasem granica między maruderami a dezerterami jest dość płynna, niektórzy nigdy nie wracają do swojej armii, wybierając bandyterkę – wtedy też zaczyna ścigać ich prawo.

Wojska rekwizycyjne

Zazwyczaj rekwizycje za liniami są normalną częścią wojskowego życia. Specjalnie wybrane oddziały (zazwyczaj lekkiej kawalerii lub piechoty) wysyłane są za linie, by dostarczać wojskom frontowym wszystkiego, co potrzebne. Oddziały takie w pełnym majestacie prawa zabierają to co potrzeba głównym siłom. Czasem (w bardziej cywilizowanych settingach) będą zostawiać kwity rekwizycyjne, częściej będą zwyczajnie rabować, karząc opornych batem, mieczem lub strykiem.

Specyficznym typem rekwizytorów są trofiejszczycy, czyli żołnierze w zwartej grupie pozostawieni na tyłach, by zbierać dla armii łupy – często również te wielkogabarytowe (to znaczy, że zajmują się na przykład rozmontowywaniem manufaktur, przesyłaniem na tyły zasobów przemysłowych i specjalistów)

Specyficznym natomiast typem samej rekwizycji jest branka. Zdarza się bowiem, że ze względu na straty wojsko musi uzupełnić stan osobowy, biorąc w swoje szeregi lokalnych mieszkańców. Przymusowa branka nie jest niczym różnym od rabunku. Wzięci w przysłowiowe “kamasze” miejscowi, zmuszani są do walki w często wrogiej armii, nierzadko bez odpowiedniego szkolenia, tylko po to by być mięsem armatnim w kolejnej bitwie. Tacy ludzie, jeżeli przeżyją pierwsze kilka starć, bardzo szybko stają się równiez potencjalnymi dezerterami, albo maruderami.

Sposoby wykorzystania na sesji

Wszelkiego typu wojska działające w bandycki (w każdym razie dla tamtejszej ludności) sposób są materiałem na element historii postaci, przygodę, spotkanie lub element tła. Nawet jeżeli nie trwa wojna to wymuszenia, są rzeczą często dość powszechną i mogą pojawiać się w wielu motywach na przygody. Poniżej znajdziecie kilka pomysłów na motywy do wykorzystania na sesji:

• nieopłaceni najemnicy czują się zwolnieni z umowy i rozpoczynają grabież okolicy
• miasto, które mimo poddania się pada ofiarą maruderów
• maruderzy/dezerterzy uprowadzający ludność cywilną, by sprzedać ich w niewole
• wojska rekwizycyjne zabierające silnych, by zmusić ich do kopania umocnień
• przymusowa branka
• brutalna banda dezerterów/maruderów pustoszy okolice
• wojska trofiejne rozkradające sprzęt i technologie
• dezerterzy wracający do domu

Pomysły na przygody

• W okolicy znajduje się wojskowy fort, do tej pory nie było z nim problemów, ale pod nowym dowództwem, żołnierze są traktowani niewiele lepiej niż niewolnicy. Zaczynają się dezercje, które zagrażają okolicznej ludności. Czy bohaterowie, przysłani ze stolicy jako członkowie żandarmerii zajmą się dowódcą, czy może w brutalny sposób rozwiążą problem z uciekinierami.
• W górach ukrywa się grupa dezerterów, starają się nie krzywdzić okolicznych cywili, ale samo ich istnienie jest blamażem dla lokalnego dowódcy. Wynajmuje więc bohaterów, by zajęli się problemem, wmawiając im, że dezerterzy są bandą niosącą po okolicy ogień i miecz…
• Dezerter z przymusowej branki ucieka, zabijając przy okazji oficera, pościg za nim to świetne zlecenie dla grupy poszukiwaczy przygód, jak zareagują, jednak gdy okaże się, że ten człowiek uciekł do domu, bo jego żona rodzi, a zabity oficer katował wszystkich zmuszonych do służby?
• Przez okolicę niedawno przeszedł wrogi zagon, cudem mijając, w której znajdują się gracze. Teraz gruchnęła wiadomość, że w stronę wsi idzie oddział maruderów. Czy spieszą, żeby dogonić swoich towarzyszy? A może mają inne niecne zamiary?
• W mieście jest ważny uniwersytet. Armia zdobywców właśnie dostała rozkaz, by spakować i wywieźć wszystkie badania i bibliotekę. Czy drużyna, pracująca dla jednego z wykładowców zdoła wykraść cenne dokumenty, nim wojska trofiejne wywiozą je do swej ojczyzny?
• trofiejszczycy rozbierają na części lokalny przemysł, jeden z oficerów postanowił się wzbogacić, upłynniając część towaru lokalnym mieszkańcom, dzięki czemu terroryści otrzymali dostęp to nowego uzbrojenia. Z jednej strony to przestępstwo karane stryczkiem, z drugiej szansa na przeniknięcie do struktur lokalnej komórki.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay

Gdy pisałem o Addzie Białej, córce króla Temerii Foltesta i jego siostry Addy (Temerskiej) i jej prawach do tronu temerskiego w mojej głowie pojawiły się pewne pytania i kiełkująca gdzieś w głowie teoria na temat, który w tym tekście postanowię wam wyłuszczyć. Czy pierwsza przeciwniczka (jeżeli chodzi o opowiadania, a nie chronologię oczywiście) Geralta z Rivii nie jest przypadkiem największym zagrożeniem dla Kontynentu? Większym niż Dziki Gon? Niż Emhyr i Vilgefortz? Potężniejszym niż Ciri?
Oddam więc głos Jaxie z Vicovaro, by on wyłuszczył wam swą teorię:

Rozważania na temat Addy oparłem o kilka faktów z gier i książek. Nie wiadomo do końca kiedy była Rzeź w Blaviken, ani kiedy Geralt odczarował strzygę. Daty są zgrubne, równie dobrze mogę mieć rację i Adda Temerska urodziła się w okolicach zaćmienia. Księgi i rody próbujące zabić Addę Temerską wymyśliłem, żeby Jaxa miał gdzie znaleźć dowody. Ale? Czas sie z grubsza zgadza. Adda Temerska mogła być jedną z sześćdziesięciu niewiast… Więc czy Adda Biała nie może być Lilit?

Samo to co napisałem, jest w sumie materiałem na kampanie, albo przynajmniej na wątek.
Dodatkowo warto zauważyć, że sam Radowid zmienia się bardzo między Wiedźminem 1 a Wiedźminem 3. A co jeżeli to zgubny wpływ żony?
Tak czy inaczej, mam nadzieje, że moja mała zabawa wam się podobała i że przyda wam się w waszych kampaniach.
Udanego dnia!

Gra Wither RPG, która była bazą dla tych rozważań, została wydana przez Copernicus Corporation.

…Gdy stwór wreszcie sforsował drzwi i wszedł do chaty, wszystkie światła nieco przygasły. Nie ważne czy był to podmuch lodowego wiatru, czy upiorna aura otaczająca draugra, ale to wystarczyło by, domownicy chwilę jeszcze wcześniej gotujący się do odpacia wroga, zamarli teraz w niemym przerażeniu. Gdy nieumarły rozglądał się po wielkiej sali w jego pokrytych lodowym bielmem oczach dało się zobaczyć płomień okrutnej inteligencji. Gdy ruszył w kierunku pana domu, ten ze strachu wypuścił trzymany w ręku topór. Domownicy już zaczeli w myślach żegnać się z życiem, ale wtedu ku draugirowi ruszył Osse, najmłodszy z domowników. W rękach zamiast broni miał gliniany kubek.
    –   Na Freję, panią domowego ognia. – odezwał się chłopiec mocnym, lecz nieco jeszcze piskliwym głosem. – Przyjmij tę czarę miodu i naszą gościnę.
Potężna dłoń nieumarłego barbarzyńcy sięgnęła po kubek. Draugr wypił zawartość jednym haustem, a potem odwrócił się i odszedł w ciemność…

Conan

Starożytne legendy mówią o tym, że draugry, draugrowie lub draugirowie rodzą się z nienawiści lub z bitewnego szału. Zdarza się bowiem, że dusze wojowników z dalekiej północy, którzy za życia nie zaznali spokoju, nie opuszczają ich ciał tylko trzymają się ich, by nawet po śmierci szukać zemsty, sprawiedliwości lub po prostu siać grozę i zniszczenie. Czasem następnej nocy, a czasem dopiero po wielu latach powstają z martwych i ruszają na swą morderczą wędrówkę. 
Z wyglądu draugrowie nie różnią się zbytnio od zwykłych północnych barbarzyńców (czyli Nordheimczyków), ale różnią się znacznie od większości nieumarłych. Dzięki lodowej magii, która ich napędza ich ciała nie rozpadają się i nie gniją. Są natomiast bardzo sine i pokryte szronem lub wręcz lodem. Dodatkowo ich oczy mają błękitnawy poblask, a czasem pokryte są warstwą przezroczystego lodu.
W walce są bardzo niebezpieczni. Jako, że ich dusza nie opuściła ciała, tylko stała się wypaczonym upiorem draugry posiadają cały swój spryt i umiejętności, którymi władali przed śmiercią, a dodatkowo, nie odczuwają bólu, a lód utwardza ich ciała. Dodatkowo zabity draugr odradza się następnej nocy i dopiero zabicie go przez trzy kolejne noce na stałe odsyła go do grobu.
Nordheimczycy znają wiele sposobów na powstrzymanie martwego wojownika przed powrotem do życia. Najpowszechniejszym jest wkładanie pod całun pogrzebowy wykonanego ze słomy symbolu klanu z którego pochodził zmarły, co miało skłonić duchy przodków do jak najszybszego zabrania duszy zabitego. Innymi metodami jest łamanie goleni zmarłych, przebijanie im stóp lub wiązanie dużych palców u nóg tak, żeby nie mogli ruszać nogami.
Istoty mają jednak dwie zasadnicze wady, które można wykorzystać by je pokonać lub przechytrzyć. Po pierwsze, pojawiają się tylko w zimnym klimacie lub w czasie gdy temperatury zbliżają się do zera. Jeżeli pojawili się, w częściach świata o wyższych temperaturach to muszą spędzać cieplejsze miesiące spędzać w chłodnych miejscach (na przykład pod ziemią). Zbyt długie przebywanie w cieple powoduje, że najpierw stają się powolni, a potem zawarta w nich magia pęka i umierają.
Drugą wadą, jest starożytna klątwa, którą obłożono ten szczególny rodzaj nieumarłych. Jeżeli gospodarz, albo stały mieszkaniec domu, który próbuje zaatakować draugr zaproponuje mu gościnę, to ów nie jest w stanie skrzywdzić ani jego ani domowników. Klątwa ta szczególnie mocno działa w wypadku samoistnych draugrów, tym stworzonym przez czarnoksiężników zdarza się złamać tę klątwę i zaatakować mimo zaproponowanej gościnności.

Pomysły na przygody w uniwersum Conana

• Bohaterowie odwiedzają w Nordheim Jorunda swojego dawnego przyjaciela i towarzysza.  Gdy ucztują na wioskę napada horda darugrów i porywa jego nową żonę Uttę i pasierba. Okazuje się, że to załoga jednego z drakkarów, które wioską wypłyneły na wiking na południe. Dowodził nią Einar Gundarsson, mąż Utty, a Jorund zostawił ich na pastwę Piktów, by posiąść jego żonę. Teraz wracają by się zemścić
• Tamaryk – bogaty, ale nieporadny w bitwie kupiec z Koth zakochał się w barbarzyńskiej brance z Nordheim. Ta odda mu swe ciało, jeżeli kupiec uczyni z niej wodza jej klanu. W tym celu potrzebny jest nordheimski artefakt – Topór Lodowego Giganta, pochowany razem z wielkim wodzem Asvardem. Oczywiście zdobycie go nie jest łatwe, gdyż grobowca poprzysięgli strzec na wieki zamienieni w draugry przyboczni Asvarda.
• Czarnoksiężnik z Hyperborei pragnie odegrać się na nordheimskim klanie, którzy przed laty pozbawił go jego dawnego zamku. Planuje więc ożywić wszystkich zmarłych członków klanu, by Ci zabili swych żywych pobratymców. Jedyną szansą na przetrwanie klanu jest wyprawa do Yortaga – potężnego draugra, a niegdyś bohatera klanu i namówienie go bym przyszedł z pomocą swemu ludowi.

Odporności i redukcje

• Odporności: Wigor 14, Determinacja  11
• Redukcje: Pancerz 4 (Brygantyna i zamarznięte ciało), Odwaga 2 (Koszmar)

ATAKI

• Pordzewiały miecz (Wręcz): Zasięg 2, 9K, Niewyważony, Parujący (Parrying)
• Paznokcie (Wręcz): Zasięg 1, 6K. Jednoręczny, Brutalna (Vicious) 1
• Nieuprzejma Aura (Społeczny), Zasięg: Bliski, 2K mentalnych, Obszarowa (Area), Ogłuszający (Stun)

ZDOLNOŚCI SPECJALNE

• Nieludzka Krzepa (Inhuman Brawn) 2
• Potworna Istota (Monstrous Creature)
• Bez Przebaczenia (No Mercy): gdy atakuje draugr może przerzucić do 2K obrażeń, musi zachować nowy wynik
• Ożywienie (Reanimate): Draugr zabity przez kogoś kto nie dał mu schronienia, powstanie ponownie kolejnej nocy. Dopiero draugr zabity przez trzy noce pod rząd pozostanie martwy
• Przyczajony (Stealthy): Draugr ma +1K20 to wszystkich testów Ruchu związanych z ukrywaniem się
• Nieżycie (Unliving)
• Nieumrały (Undead) 3: Draugra można wezwać przy pomocy zaklęcia Ożywienia Umarłego (Rise the Dead). Jeżeli ożywienie ma nastąpić w strefie ciepłej poziom trudności zaklęcia rośnie o 1. Ożywienie draugra jest niebezpieczne, mimo, że poczatkowo posłuszny, szybko obróci się przeciw stwórcy jeżeli nie jest kontrolowany

WYDAWANIE ZAGŁADY (DOOM)

• Przerażajcy Szlak (Grisly Trail): Draugr może wydac 2 punkty Zagłady by zwiększyć zadawać obrażenia społeczne z cechą Brutalny (Vicious) 1, jak długo jest w zasięgu Dalekim od swojej siedziby.
• Lodowa Skóra (Skin of Ice): Draugr może wydać 1 punkt zagłady, by zmusić atakującego do przerzucenia dowolnej ilości kostek, na któych znajduje się Efekt.

KLĄTWA

• Gościnność: Draugr, któremu zaoferowano gościnę, nie może zaatakować gospodarza jak długo jest goszczony i jest mu zapewniana rozrywka. Zapenianie rozrywki draugrowi wymaga Testu Perswazji na PT 0 (test wykonuje się na zakończenie wieczoru). Jeżeli w teście wypadnie 5 Momentum, draugr odchodzi i już nie nęka gospodarza.

Zew Cthulhu

Wiedza o draugrach zachowała się głównie dzięki późnośredniowiecznym zapisom wikińskich legend. Draugrowie przewijają się w nich jako obleczone w ciała dusze zabitych wojowników, którzy nie zaznali w śmierci spokoju, z jakiegoś powodu szukają zemsty na żywych i dlatego nie zostali wpuszczeni do Walhalli. Draugrowie mieli nawiedzać miejsca swego zamieszkania i prześladować tych, nowych mieszkańców swych dawnych domostw, lub rodzinę, która nie zapewniła im odpowiedniego pochówku. 

Pojawiają się o nich wzmianki także w Kronice Adaryka spisanej w okolicy roku 830. Autor opisuje zasłyszaną z drugiej ręki historie o tym, że niektóre z ciał wikingów pokonanych poprzedniego lata, które po torturach oddano na pożarcie dzikim zwierzętom powstały z martwych i doprowadziły do zniszczenia kasztelu barona, który rozbił ich zbrojną bandę. 
Trzecia wzmianka o draugrach pochodzi z jednej z doktora Jacka Kirowana z Uniwersytetu Miscatonic. W swej pracy badał starożytną, znalezioną na Bliskim Wschodzie “Księgę Atali” (Utrata Poczytalności: k3 punkty, Okultyzm +3, Przestudiowanie: 14 tygodni, Sugerowane zaklęcia: Stworzenie Draugra ). Wedle księgi draugry nie były tymi, którzy nie dostali się do Walhalli, ale dobrowolnie zostali w swych ciałach, by chronić rzeczy ważne dla swych bogów. Opracowanie pod tytułem “Wyznania córki lodowego giganta” można znaleźć w bibliotece Uniwersytetu Miscatonic, sama jednak księga Atali (będąca tak na marginesie, XVIII wieczną analizą o wiele starszych kamiennych tablic) zaginęła.

Dla Strażnika Tajemnic

Jeżeli prowadzimy tradycyjny Zew Cthulhu (czyli 1920 albo 1990) to szansa na spotkanie samoistniego draugra jest dość niewielka (choć nie nieistniejącą – wszak zamiast wojownika dragurem może stać się ktokolwiek opętany wystarczającą żądzą zemsty lub krwi). Natomiast te stworzone za pomocą magii czarnoksięskiej są świetny, moim zdaniem, rodzajem przeciwnika, który możemy wrzucić do sesji eksploracyjnej, która zaprowadzi naszych graczy w zamarznięte rejony świata lub po prostu do sesji powiązanej z mieszkańcami Skandynawii lub emigrantami z północy Europy. Są świetnymi strażnikami starożytnych grobowców, załogantami umieszczonych w lodzie langskipów, albo ochroniarzami dla czarnoksiężników żyjących w zimniejszych częściach świata. Dodatkowo nic nie stoi na przeszkodzie by jakiś szaleniec, stworzył dragura współcześnie korzystając z wiedzy zawartej w Księdze Atali.

Pomysły na przygody w uniwersum Zewu Cthulhu:

• Zimą do portu wpływa zaginiony morski szkuner z martwą załogą. Następnego dnia okazuje się, że jeden z marynarzy, weteran I wojny światowej, zniknął z kostnicy. Czy ktoś skradł ciało, czy może marynarz tak mocno trzymał się życia, że został draugrem?
• Badacze wyruszają na Islandie w poszukiwaniu starożytnego artefaktu skrytego w grobowcu, który należał podobno do mało znanej wikińskiej bogini Atali,. Na straży grobowca stoi nie tylko czarnoksiężnik, który przysiągł chronić swą nauczycielkę, ale również zastęp przerażających draugrów, którzy porzucili raj by chronić swą boginię.
• Vancouver w Kanadzie. Zabici w wojnie gangów bandyci wracają do swoich kryjówek i zabijają kamratów. Jedyny świadek masakry widział tylko, że atakujący mieli oczy “pokryte lodowym bielmem”. Co dzieje się w mieście? Czy to możliwe, żeby ten miły norweski staruszek, którego syn był przypadkową ofiarą mafinych porachunków, stał za tym wszystkim?

• PW: 19
• Średni Modyfikator obrażeń : +k6
• Średnia Wartość PM: 7
• Ruch: 8

Ataki:

• Ataki w rundzie: 2
• Walka: starożytni draugrowie walczą zazwyczaj przy użyciu broni białej, stworzeni współcześnie za pomocą tego czym walczyli najlepiej przed śmiercią.
• Walka: 80/40/12% 1k6+MO (topór bojowy)
• Unik: 30%

Pancerz: 3 punkty (lód i zamarznięte ciało)
Umiejętności: Tropienie 60%
Utrata Poczytalności: 0/1K8

Zdolności specjalne

• Po trzykroć przeklęty – Draugr zabity przez kogoś kto nie dał mu schronienia, powstanie ponownie kolejnej nocy. Dopiero draugr zabity przez trzy noce pod rząd pozostanie martwy.
• Klątwa gościnności – Draugr, któremu zaoferowano gościnę nie może zaatakować gospodarza jak długo jest goszczony i jest mu zapewniana rozrywka. Zapenianie rozrywki draugrowi wymaga Normalnego testu Uroku Osobistego (test wykonuje się na zakończenie wieczoru). Jeżeli w teście uzyskany będzie Ekstremalny Poziom Sukcesu to draugr odchodzi i nie nawiedza więcej gospodarza. – Draugr zabity przez kogoś kto nie dał mu schronienia, powstanie ponownie kolejnej nocy. Dopiero draugr zabity przez trzy noce pod rząd pozostanie martwy.
• Klątwa gościnności – Draugr, któremu zaoferowano gościnę nie może zaatakować gospodarza jak długo jest goszczony i jest mu zapewniana rozrywka. Zapenianie rozrywki draugrowi wymaga Normalnego testu Uroku Osobistego (test wykonuje się na zakończenie wieczoru). Jeżeli w teście uzyskany będzie Ekstremalny Poziom Sukcesu to draugr odchodzi i nie nawiedza więcej gospodarza.

Warhammer Fantasy Roleplay

Draugry wywodzą się z Norski. Pojawiają się w Imperium dość często, zwłaszcza w jego północnej części jako pokłosie północnych wypraw łupieżczych. Dusze zabitych norsmenów są tak niespokojne, że zdarza im się animować swe ciała i wracać najbliższej zimy, by dalej atakować imperialne wsie i miasteczka. Stąd tradycja, zwłaszcza w północnych księstwach, by palić, albo przynajmniej ścinać głowy zabitym norsmenom i w ten sposób powstrzymać ich od ponownego podniesienia się jako draugry.
Sami Norsmeni uważają draugry za potwory, przeklętych wojowników, których albo po prostu nie pochowano właściwie, albo jeżeli to zrobiono to bogowie po śmierci odmówili im pójścia dalej i stali się uwięzionymi we własnych ciałach ciałach na wieczne potępieńcami. Starają się więc przeciwdziałać ich powrotowi (co czynią w podobny sposób jak conanowi Nordheimczycy) wiedząc, że gdy z dalekiej północy nadciągną niepomyślne wiatry wielu zabitych wojowników może powstać ze swych grobów. 

Do Mistrza Gry

Draugrowie powstają na cztery sposoby. Najwięcej daugrów przywracają do życia Wiatry Zmian wiejące od Pustkowi Chaosu. Samoistni powstają też jako efekt mutacji, która przywraca ich do życia by dalej służyli Khornowi i zabijali dalej ku jego chwale lub gdy wojownik sam dochodzi do wniosku, że żar bitwy jeszcze w nim nie zgasł i chce dalej zabijać. Dodatkowo oczywiście samoistni draugrowie powstają również z żądzy zemsty na kimś kto skrzywdził ich za życia bądź ich bliskich. Trzeci sposób to oczywiście magia nekromantyczne i odpowiednio zmodyfikowane zaklęcie Przebudzenie upiora. 
Draugry są inteligentne, ale żadza zemsty lub krwi może pchać je do robienia rzeczy nierozsądnych Na terenach Imperium to będą po prostu pojawiać się znikąd (bo powstają z ciał zabitych Norsmenów, którym imperialni nie odcieli głow) zazwyczaj tylko po to by zabijać i niszczyć. Czasem wiązać ich morze żądza zemsty, choć rzadko bedą się mścić na tych, którzy zadali im chwalebną śmierć, prędzej na zdrajcach czy sprzedawczykach.
W Norsce można ich wykorzystać jako strażników siedzib czarnoksiężników, dowódców ich nieumarłych hord. Dodatkowo wszystko co napisałem o Draugrach w Nordheim można bez problemu przełożyć na Draugry w Norsce.

Pomysły na przygody w uniwersum Warhammera

• Nieopodal pola bitwy, w ktorym zeszłej jesieni zabito norsmenów zaczynają pojawiać się plotki o nieumarłych. Gracze wysłani do zbadania sprawy orientują się, że w okolicy pojawił się szaman z północy, brat wodza, którego wiking rozbito w tej bitwie, a jego samego zamordowano po powrocie jako nieudolnego. Szaman przybył by przywołać do życia zabitych i wywrzeć zemstę na Imperium. Towarzyszy mu brat i jego przyboczni – tym razem jako draugrowie.
• Draugr terroryzuje wioskę, zabijając kolejnych mieszkańców, a czasem wyżynając całe znajdujące się w pobliżu wioski sioła. Staje się coraz bardziej agresywny i do wiosny nie dożyje nikt z mieszkańców. Wezwani bohaterowie muszą pokonać potwora, który przybył tu po to by wywrzeć zemstę na wiarołomnym sołtysie, który kilka lat wcześniej wynajął norsmenów by pozbyć się sąsiadów, a potem zamiast zapłacić oddał ich w ręce władz.
• Ostatnia wyprawa Norsmenów pozostawiła po sobie, w której pochowano zabitych w boju wojowników. Oczywiście na wrogiej ziemi nikt nie kłopotał się z pilnowaniem czy trup jest pochowany odpowiednio. Tymczasem magowie z dworu elektora ostrzegają przed nadciągającynmi z północy wiatrami. Wysłana zostaje więc wyprawa, by rozkopać kurchany i obciąć głowy zabitym Norsmenom. Niestety, przybywają nieco za późno i część draugrów już się przebudziła.

Umiejętności: uniki +10, znajomość języka (norsmeński), spostrzegawczość +10

Zdolności specjalne: broń specjalna (dwuręczna), silny cios, ożywieniec, straszny, widzenie w ciemnościach, błyskawiczny blok, potężny cios

Zasady specjalne:

Stwór zimy – może przebywać tylko z temperaturach poniżej 5 stopni Celcjusza, w wyższych najpierw po 3 godzinach zaczyna być spowolniony, potem po kolejnych trzech zostaje zniszczony.
Po trzykroć przeklęty – Draugr zabity przez kogoś kto nie dał mu schronienia, powstanie ponownie kolejnej nocy. Dopiero draugr zabity przez trzy noce pod rząd pozostanie martwy.
Klątwa gościnności – Draugr, któremu zaoferowano gościnę nie może zaatakować gospodarza jak długo jest goszczony i jest mu zapewniana rozrywka. Zapenianie rozrywki draugrowi wymaga Testu Kuglarstwa (test wykonuje się na zakończenie wieczoru). Jeżeli w teście zdany będzie o conajmniej 40 draugr odchodzi i nie nawiedza więcej gospodarza.

Zbroja: lód i zamarznięte ciało, często również zbroja, którą nosił przed śmiercią
Punkty zbroi: głowa 2, ręce 3, korpus 4, nogi 3
Uzbrojenie: topór i tarcza lub topór dwuręczny lub miecz i tarcza

Trudność zabicia: Duża

Dziękuje wydawnictwu Modiphius za zgodę na skorzystanie z grafiki i statblocka draugra.

Wielu graczy RPG dochodzi w pewnym momencie do wniosku, że warto by kiedyś stanąć po drugiej stronie stołu i poprowadzić. Niektórzy myślą o tym od razu, w innych myśl ta kształtuje się przez całe lata i w końcu próbują, myśląc: “Kto nie chciałby być panem i władcą losu swoich współgraczy?” Czasem jest to przejście łatwe, częściej jednak to wyboista droga po której trzeba dopiero nauczyć się nawigować. Dlatego też „tym, którzy pierwszy raz” postaram się w ośmiu prostych radach ułatwić drogę na drugą stronę stołu.

Znajdź system, który Ci pasuje.

Na początek wybierz system, w którym będziesz się dobrze czuł. Zarówno w kwestii świata, czyli settingu (opisu świata), jak i mechaniki. System musi Ci być bliski na tyle, żebyś był w stanie doprowadzić do tego, że gracze uwierzą w twoją wizję świata. Powinieneś znać go na tyle dobrze, żebyś był pewien swojej wizji świata. Nie musisz znać każdego szczegółu z historii świata, ani pamiętać jaką bieliznę nosi król, ale dobrze jest wiedzieć jak wygląda okolica, którą chcesz graczom pokazać, jak wyglądają rasy rozumne i potwory dla tej okolicy charakterystyczne. Jeżeli dopiero zaczynasz zabawę z RPG nie sięgaj po systemy zbyt udziwnione. Tobie i twojej ekipie łatwiej będzie zacząć w świecie, który będziecie sobie w stanie bez trudu wyobrazić.

Niezłym pomysłem może też okazać się wybranie systemu, którego mechanikę znasz, albo, jeżeli jesteś początkujący, mechanikę, która jest łatwa do nauczenia się. Tutaj, podobnie jak w przypadku świata, nie musisz kuć mechaniki „na blachę” – wystarczy, że znasz ją na tyle, by prowadzić płynnie większość scen. Nie bój się jednak zatrzymać fabuły, by znaleźć coś w podręczniku zwłaszcza jeżeli prowadzisz grę z bardziej rozbudowaną. Nie rób tego jednak przy każdej okazji – czasem łatwiej po prostu pozwolić graczom coś zrobić niż kilkanaście minut wertować podręcznik.

Wybierz przygodę.

Z premedytacją napisałem: “wybierz”. Niektórzy początkujący piszą własne przygody, inni korzystają z gotowców, czasem zawartych w tylnej części podręcznika lub wydanej jako osobny starter. Obie metody są równie dobre. Bardzo dobrze jeżeli masz własny pomysł na historię, którą chcesz opowiedzieć graczom. Tak będzie łatwiej, bo to twój pomysł i Ty go znasz od podszewki, ale to twoja pierwsza przygoda i może brakować Ci wyczucia czy wymyślone przez Ciebie elementy fabuły nie będą dla drużyny za trudne do przeskoczenia.

Firmowe gotowce są zazwyczaj przetestowane i wyważone pod względem trudności, nie ryzykujesz tego, że bohaterowie się gdzieś zatną, albo zabije ich zbyt silny potwór. Z drugiej strony gotowej przygody nie znasz tak dobrze jak własnego pomysłu i ryzykujesz, że to Ty gdzieś się zatniesz.

Moja rada? Połącz obie metody. Weź gotowca i poprowadź go po swojemu, wykorzystaj go jako ramy, nie bój się odstępstw od gotowego scenariusza, w końcu RPG to nie gra komputerowa, tylko żywa tworzona na bieżąco opowieść. Będzie ciekawiej, a Tobie będzie łatwiej opanować całość.

Wszystkie trzy metody są dobre. Jeżeli jesteś doświadczonym graczem, ale początkującym MG, wybierzesz pewnie pierwszy sposób. Jeżeli dopiero zaczynasz, to polecam drugi albo trzeci, w zależności od tego jak dobrze czujesz się ze swoją umiejętnością improwizacji i łatania nagle powstałych dziur. Nie polecam natomiast prowadzenia jako pierwszych scenariuszy znalezionych w sieci. Poza chlubnymi wyjątkami (na przykład „Kłopoty z Goblinami” Janka Sielickiego, które początkującym z czystym sumieniem polecam) są one albo niedotestowane, albo dość trudne dla początkujących Mistrzów Gry. Większość dużych systemów RPG ma dołączoną do podręcznika przygodę lub specjalny starter. Obecnie wydawcy starają się przygotowywać startery pod kątem początkujących graczy. Tak robi Fantasy Flight Games, a na naszym rynku Rebel z Dungeons & Dragons i Copernicus z czwartą edycją Warhammera. Starzy wyjadacze nawet nie rzucą na nią okiem, ale dla Ciebie to świetna baza na twoją pierwszą przygodę.

Mierz siły na zamiary. Problemem wielu w miarę doświadczonych graczy chcących zacząć prowadzić jest to, że wymyślają świetny, swoim zdaniem, materiał na sesje nie wiedząc o tym, że bardzo trudno będzie im go poprowadzić. Robota Mistrza Gry to panowanie nad bardzo wieloma rzeczami, a ich liczba rośnie wykładniczo wraz ze wzrostem trudności przygotowanego materiału. Może się też tak zdarzyć, że wymyślony pomysł mimo, że pozornie fajny, po poprowadzeniu okaże się albo nudny, albo przerażająco liniowy, albo (i to najgorsza opcja) za trudny do poprowadzenia w trakcie sesji. Do prowadzenia łatwo się zniechęcić i idealna jest tu metoda małych kroczków. Jeżeli po poprowadzeniu kilku prostszych sesji pomysł na ambitny scenariusz nadal tkwi w twojej głowie – poprowadź go!

Przygotuj się do prowadzenia.

W zasadzie najważniejszy element. Przyswój sobie przygodę. Przemyśl ją, a potem powtórz to drugi i trzeci raz. Zrób notatki z najważniejszymi punktami i wypisz imiona kluczowych bohaterów niezależnych. Przemyśl miejsca, w których będzie się działa przygoda. Świetnie przydają się do tego grafiki, których całe morze można znaleźć w sieci, pooglądaj je, może nawet skopiuj lub wydrukuj te, które najlepiej wizualizują Ci postacie, bądź miejsca.
Dobrze jest jeżeli naszkicujesz sobie lub znajdziesz mapę okolicy. Możesz wykorzystać ją tylko dla siebie (w ten sposób łatwiej zorientujesz się gdzie są bohaterowie graczy) lub położyć ją na stole by na sesji łatwiej ujednolicić działania graczy.
Przemyśl przygotowaną mapę. Gracze mają czasem tendencje do zbaczania z przygody i eksplorowania okolicy. Jeżeli przemyślisz okolicę, łatwiej Ci będzie potem na samej sesji, jeżeli gracze zboczą z fabuły.

Przygotuj się na niespodziewane sytuacje. Wypisz sobie na przykład po dziesięć imion męskich i żeńskich charakterystycznych dla świata i rejonu, w którym prowadzisz. Będą jak znalazł, gdy będziesz musiał w biegu stworzyć bohatera niezależnego. Możesz też przygotować kilku w miarę uniwersalnych NPCów – karczmarz Hans, strażnik Jurgen czy elfia bardka Yuviell, mogą, ale nie muszą się pojawić, ale Ty masz zaplecze gdybyś musiał kogoś dodać. Jeżeli chcesz używać dużo mechanik,i przygotuj osobno charakterystyki stworów, które bohaterowie spotkają, a także kilka innych, typowych dla regionu, dzięki temu nie będziesz musiał szukać w bestiariuszu, albo co gorsza wymyślać współczynników na bieżąco (wielu doświadczonych MG tak robi, między innymi ja, ale wyczucie tego jakich przeciwników dobrać „w locie” wymaga doświadczenia).

Przeczytaj wskazówki dotyczące mistrzowania zawarte w systemie, który zamierzasz prowadzić. Większość podręczników podstawowych do dużych systemów RPG ma w swej zawartości rozdział zawierający wskazówki o tym jak prowadzić dany setting. Są one napisane lepiej lub gorzej, ale zawsze dają wiele konkretnych wskazówek dla Mistrzów, które ułatwią twój start.

Jeżeli czujesz się na siłach, by dokładać sobie więcej roboty w trakcie sesji – dobierz muzykę. Nie jest ona niezbęda, ale łatwo za jej pomocą zamaskować niedociągłości warsztatu. O ile nie jesteś melomanem lub nie masz w tej kwestii niesamowitego wyczucia, nie staraj się „przenosić gór” przed swoją pierwszą sesją. Wybierz kilka kawałków – w miarę uniwersalny pod swobodne plumkanie w tle, utwór pod walkę, pod otwarcie sesji i punkt kulminacyjny. Jeżeli prowadzisz sesje z elementami grozy, wybierz też odpowiednio „straszny” kawałek pod odpowiednie sceny (polecam tu mój żelazny klasyk – „Approaching Target 2” z gry Assasin’s Creed 2). Znów sieć i Youtube są niezmierzoną skarbnicą. Ścieżki dźwiękowe z gier i filmów to dobry początek, podobnie jak utwory Two Steps from Hell lub Immediate Music.

Clue dobrego puszczania muzyki jest robienie tego na tyle płynnie, by nie wypadać z narracji. Ogromnym błędem jest odwracanie się od graczy i szukanie odpowiedniego kawałka na olbrzymiej liście. Krótka playlista i sposób na błyskawiczne jej zmienianie. Osobiście, do odtwarzania muzyki, używam tabletu, inni Mistrzowie używają laptopów bądź telefonów, a nawet aplikacji do sterowania domowym sprzętem grającym lub stacjonarnym komputerem.
Zastanów się nad miejscem, którym chcesz prowadzić, nad tym czy chcesz używać świeczek (z jednej strony „robią klimat”, ale z drugiej ograniczają pole widzenia), czy chcesz dać graczom jakiejś handouty (listy, notatki, czasem przedmioty, bezpośrednio związane z fabułą, które gracze dostają od MG). Jeżeli to konieczne, przygotuj gotowe postacie. Im lepiej przygotujesz się wcześniej, tym mniej będziesz miał roboty na samej sesji.

Znajdź odpowiednich graczy.

Kluczowy punkt. Jeżeli obracasz się w kręgach graczy, postaraj się wybrać takich, do których trafi przygotowana przez Ciebie przygoda. Źle dobrani gracze nie dość, że będą się źle bawić, to jest duża szansa, że rozwalą Ci opowieść. Gracze są różni, jedni wolą prawie-komputerową eksplorację podziemi z wesołym turlaniem kostkami, inni narracyjne opowieści o dużym stopniu immersji (wczucia się) w postać. Bardzo rzadko dobrze im się współgra i tego typu zgrzyty mogą rozbić sesję. Świetną sprawą jest dołączenie do drużyny bardziej doświadczonego MG, dzięki temu po sesji otrzymasz konstruktywną opinię.
Jeżeli wszyscy jesteście początkujący, to jest i łatwiej i trudniej. Nie bardzo zazwyczaj jeszcze wiecie jaki styl prowadzenia i grania odpowiada Wam najbardziej wiec może się okazać, że będą zgrzyty. Dobra przygoda dla początkujących powinna zawierać i elementy walki i sceny pozwalające na odgrywanie postaci. Przez pewien czas będziecie się „docierać”, ale w końcu znajdziecie swój styl.
Dobierz graczy, którzy są wobec Ciebie raczej życzliwi personalnie. Łatwiej wybaczą potknięcia i nie rozwalą z premedytacją opowieści.

Zadbaj o postacie i graczy.

Kolejna ważna sprawa. Dobrze jest żeby gracze wiedzieli, że to Twoja pierwsza sesja. Poproś ich o obserwowanie sesji i o opinie post factum. Opowiedz im o świecie, który chcesz prowadzić i o przygodzie, którą przygotowałeś. Kilka słów o klimacie w jakim chcesz prowadzić i o samej konkretnie przygodzie (choć oczywiście bez szczegółów) potrafi bardzo pomóc. Powiedz na przykład – “Zagramy przygodową sesje o łowcach nagród polujących na wyjątkowo niebezpiecznego bandytę podróżującego razem z krwiożerczym kudłatym stworem” i to wystarczy by rozjaśnić Twoim graczom sytuację.
Jeżeli chodzi o tworzenie postaci to masz zasadniczo trzy możliwości. Po pierwsze możesz przygotować postacie wcześniej. Zdaje to doskonale egzamin przy zamkniętych historiach, które można poprowadzić w trakcie jednej lub dwóch sesji (zwane popularnie jednostrzałami). Dzięki temu od razu, bez zbędnych ceregieli będziecie mogli zasiąść do grania. Do każdej karty postaci dodaj kilka istotnych informacji i może jakiś rysunek, żeby graczom było łatwiej wyobrazić sobie kim grają. Rozłóż bohaterów przed graczami i pozwól im wybrać.
Alternatywą jest przygotowanie postaci tuż przed sesją wraz z graczami. Tego typu tworzenie potrafi zająć sporo czasu, lecz w przeciwieństwie do gotowców pozwala graczom na stworzenie dokładnie takich bohaterów na jakich im zależy. Fajnym pomysłem jest też stworzenie drużyny. Wcześniejsze ustalenie tego dlaczego bohaterowie się znają i dlaczego wspólnie podróżują. Zadzierzgnięte więzy przyjaźni zaprocentują na sesji gdy nie będziesz musiał ich, czasem na siłę, łączyć w grupę.

Jeżeli planujesz kampanię to niezłym pomysłem jest poświęcenie całego jednego spotkania z potencjalnymi graczami na stworzenie drużyny. Dobrze stworzone postacie i to, że gracze poznają się przed sesją, może być kluczowe dla tego, czy będzie się Wam dobrze grało. Nieważne czy graliście już ze sobą, czy jesteście początkujący i znacie się tylko jako grupa kolegów – siadacie do nowego projektu, do nowej opowieści i to u Mistrza, który dopiero zaczyna. Po stworzeniu postaci w ten sposób postaraj się opowiedzieć jakiś wstęp do Twojej przygody. Tak, żeby gracze tworząc drużynę i postacie mieli jakiś punkt zaczepienia. Ułatwi to pracę i im, i Tobie. Możesz wspólnie z graczami ustalić jakiś fragment historii, który doprowadzi ich do umownego „startu przygody”, czyli do punktu gdzie będziesz ich chciał mieć na początku.
Dodatkowo dzięki temu gracze nie poczują się „łyso” z tym, że przyszli na sesję i nie zagrali.
Jeżeli wszyscy jesteście początkujący, lub decydujesz się na system, którego inni nie znają, poświęćcie nieco czasu na naukę mechaniki. Znając życie pięćdziesiąt procent graczy zapomni jej do pierwszej sesji i będą się potem dopytywać, ale i tak da im to pewną bazę na przyszłość. Przetestujcie mechanikę na kilku walkach lub innych sytuacjach spornych. Pozwoli to i Tobie i graczom łatwiej się jej nauczyć. Na tym etapie nie wahaj się sięgać do podręcznika i wertować nawet podstawowych pojęć z tego zakresu.

 Daj z siebie wszystko!

Przyjdź na sesje wyspany. Pewnie będziesz spięty, więc postaraj się rozluźnić. Jeżeli masz wszystko przygotowane to nic nie powinno się posypać. O samym prowadzeniu możnaby napisać kolejny artykuł. Pamiętaj o tym, że tym, co kupi Ci graczy, jest twoja „pewność świata”, czyli to jak dobrze sam czujesz świat, który im pokazujesz, i jak bardzo jesteś pewien jego elementów oraz mechaniki. W miejscu, w którym będziesz prowadził postaraj się mieć pod ręką wszystko co będzie Ci potrzebne. Kostki, muzyka i podręcznik.
Dobrym pomysłem jest zdjęcie z siebie części obowiązków. Jeżeli macie jedzenie na sesji lub korzystacie ze świeczek, zrzuć na graczy obowiązek pilnowania ich obecności. Powiedz graczom czy chcesz, żeby prowadzili notatki. Jeżeli wszyscy jesteście początkujący, nie wahaj się powtarzać nazwisk i służyć za pamięć graczy.
Postaraj się by twoje wprowadzenie nie było przegadane. Ma być otwarciem sesji a nie popisem twoich zdolności oratorskich. Zbyt długie otwarcie zanudzi graczy. Pamiętaj o przygotowanym na tę okazję kawałku muzycznym. Fajnym pomysłem jest używanie tego samego kawałka (o ile to możliwe) do otwarcia każdej sesji w danym systemie. Dzięki temu możesz łatwo nauczyć graczy, kiedy kończą się rozmowy, a zaczyna sesja.
Nie bój się kiksów językowych. Zdarzają się każdemu. Nie wahaj się poprawiać. Język jest twoim narzędziem pracy, ale raczej nie będziesz Cyceronem czy Mickiewiczem. Do tego trzeba pracy, czasu i wiele przeczytanych książek lub wysłuchanych audiobooków.

Daj graczom miejsce na sesji. To oni są protagonistami opowiadanej przez was wspólnie historii. Nie przymuszaj ich do pójścia za fabułą, niech najpierw „zasmakują” świata. Niech działają, rozmawiają między sobą i eksplorują świat. Brutalna prawda jest taka, że im więcej gracze się odzywają tym mniej musisz robić to ty. Masz dzięki temu czas na analizę ich posunięć i przygotowanie kolejnej sceny
Nie daj jednak graczom wejść sobie na głowę. Musisz być stanowczy. Nie wycofuj się z raz podjętych decyzji pod naciskiem graczy. Gracze mają nad Tobą przewagę liczebną, wiec bez problemu mogą Cię zakrzyczeć. Staraj się pilnować kolejności deklaracji i działań. W razie potrzeby korzystaj z sprawdzonej metody Totemu. Wręcz graczom jakiś przedmiot i słuchaj deklaracji tylko tego, który go trzyma. Wierz mi – to działa.
Nie bój się tego, że przygoda dryfuje poza przygotowany przez Ciebie scenariusz. To normalne. Jeżeli odrobiłeś zadanie domowe i przemyślałeś otoczenie oraz bohaterów niezależnych to skorzystaj z nich. Czasem gracze zaintersują się czymś innym lub chcą poeskplorować. Jeżeli masz wrażenie, że złośliwie rozbijają Ci sesję, zatrzymaj przygodę i zapytaj ich czemu to robią.
Jeżeli się zatniesz fabularnie, popatrz do notatek, bo możesz potem nie wykaraskać się z własnej inwencji. Jeżeli sesja odejdzie od przygotowanej przygody, a Tobie kończą się pomysły, poproś o chwilę przerwy.
Jeżeli zauważysz, że kończy się czas sesji, a Ty już wiesz, że jej nie skończysz, nie rób tego na siłę. Znajdź raczej moment, w którym możesz przerwać. Raczej jakiejś spokojne miejsce, z którego będziesz mógł zacząć kolejną sesje. Jeżeli czujesz się mocny, możesz zastosować tak zwany cliffhanger, czyli zawiesić przygodę w najbardziej interesującym miejscu.
Jeżeli wiesz, że zakończysz sesję i gracze rozwiążą zagadkę lub ubiją demona czy innego nekromantę, pamiętaj żeby nie urywać sesji tuż po skończonym zwycięstwie tylko dać graczom możliwość ogrania swojego sukcesu.

Poproś o feedback

Po skończonej sesji poproś graczy o opinie. Niech powiedzą co im się podobało a co nie. Dowiedz się nad czym musisz jeszcze popracować, a co ich zdaniem jest Twoją mocną stroną. W tych chwilach przydaje się w drużynie inny MG albo doświadczony gracz, oni najszybciej wyłapią słabe i mocne strony. Możesz sobie je spisać (albo poprosić o spisanie) i potem nad nimi pracować. Z doświadczenia wiem, że najlepszy feedback to ten dany jakiś czas później, gdy emocje już opadną i można do sesji podejść na spokojnie. Jeżeli masz więc możliwość pogadaj z graczami jeszcze jakiś czas po przygodzie.

Nie zniechęcaj się!

Mistrz Gry uczy się przez całe życie. Nie od razu Rzym zbudowano i jeśli za pierwszym razem nie wszystko wyjdzie perfekcyjnie (a tak raczej, nie czarujmy się, będzie), nie zniechęcaj się, ale próbuj dalej. Jeżeli prowadzenie sprawia Ci frajdę i jesteś chętny do nauki, to z każdą kolejną sesją będziesz lepszy. Urośnie Ci warsztat trików, nauczysz się szybciej reagować na pomysły graczy i lepiej improwizować. Stara i sprawdzona zasada mówi: „ćwiczenie czyni mistrza”; w wypadku RPGów działa nawet podwójnie. Więc ucz się, próbuj i prowadź. Mimo dwudziestu lat doświadczenia, uczę się nada

Zajrzyjcie też do innych tekstów poświęconym prowadzeniu zgromadzonych w Almanachu RPG.

Royal Cryptozoological Society to brytyjskie (a później bardziej ogólnoświatowe) towarzystwo paranaukowe zajmujące się poszukiwaniem, łowieniem i badaniem kryptyd czyli stworzeń, których istnienie tradycyjna nauka odrzuca.

Towarzystwo założył w roku 1811 książe Walii Jerzy, regent króla Jerzego III, gdy okazało się, że “szaleństwo” króla związane jest z kryptydą, której napoleońscy szpiedzy użyli by doprowadzić do choroby brytyjskiego monarchy. Grupę lojalnych oficerów z książęcych pułków (w tym pułkownika Hallowella i majora Leytona – późniejszych wieloletnich wiceprezesów Towarzystwa) poproszono o pomoc w poszukiwaniu kryptyd i innych sposobów, które miały pomóc w pokonaniu korsykańskiego cesarza. Czy im się udało? Nikt nigdy tego nie potwierdził oficjalnie, jednakże w ciągu czterech następnych lat Napoleon został pokonany i przestał być zagrożeniem dla Imperium.

Gdy książę Jerzy wstąpił na tron w 1820, grupę zdemilitaryzowano i przemianowano na Królewskie Towarzystwo Kryptozoologiczne. Nadal finansowano ją z królewskich funduszy jednakże miała ona się skupić na poszukiwaniach i badaniach kryptyd a nie na wykorzystywaniu ich w celach militarnych. Z biegiem lat zakres zainteresowań Towarzystwa rozszerzył się na kryptoarcheologie (poszukiwanie śladów po cywilizacjach, których istnienie nauka odrzuca) i współcześniejsze paranauki (w tym studia nad sztukami magicznymi.

Okres największej świetności towarzystwo osiągnęło w dwóch ostatnich dekadach XIX wieku. Zorganizowano w tym czasie wiele wypraw z których przywieziono zarówno sporo artefaktów jak i (żywe bądź wypchane) kryptydy. Znajdująca się pod Londynem siedziba Towarzystwa została też wtedy znacznie rozbudowana a pieniądze, ze względu na duże w tym okresie zainteresowanie okultyzmem, płynęły nie tylko z królewskiego skarbca, ale również od prywatnych sponsorów (honorowych członków Towarzystwa) i z prywatnych aukcji (bo kto nie chciałby postawić sobie w bibliotece wypchanej Istoty z Głębin albo strony z oryginalnego manuskryptu pewnego szalonego araba). Doskonale układała się współpraca z organami ścigania. Członkowie niejednokrotnie wspierali Scotland Yard w śledztwach, które eufemistycznie mówiąc wymagały większej otwartości umysłu. W tym czasie otwarto też filie Towarzystwa w Bostonie, Paryżu i Petersburgu.

Organizacja przetrwała do czasów dwudziestolecia międzywojennego. Pierwsza wojna mocno odbiła się na Towarzystwie. Wielu jego członków zginęło na wojnie, a zły stan Imperium odbił się na potężnym zmniejszeniu funduszy i możliwości.
Obecnie Rada zarządzająca Towarzystwem stara się odbudować pozycję finansową Towarzystwa. W tym celu nawiązano współpracę z dobrze sytuowanymi mieszkncami Nowego Świata i kontynentu proponując im honorowe członkostwo. Mocno na znaczeniu zyskała bostońska siedziba. To tam po brawurowej, niemalże filmowej, akcji rosyjskich członków Towarzystwa przeniesiono zasoby petersburskiej filii i eksponaty z Carskiego Muzeum Kryptyd.

Organizacja

Towarzystwo skupia w swoich szeregach podróżników, badaczy i ludzi dobrze sytuowanych o poglądach na nieodgadnione nieco szerszych niż reszta. Dla niektórych jest to cel życia, dla niektórych hobby poza zwyczajną pracą, jeszcze inni należą do towarzystwa tylko dla dreszczyku emocji obecnego w trakcie obcowania z kryptydami i paranaukami. Towarzystwo nie jest organizacją tajną, ale jej członkowie rzadko chwalą się przynależnością, aby nie narazić się na drwiny w swoim otoczeniu. Z tego samego powodu na spotkania Towarzystwa nie są zapraszani ludzie spoza grupy, a nowi członkowie przyjmowani są tylko za protekcją.

Na czele organizacji stoi Rada, grupa najbardziej oddanych członków wybierana na pięcioletnie kadencje podczas walnych zgromadzeń, a sprawami codziennymi zajmuje się wiceprezes i dyrektorzy poszczególnych działów i filii. Towarzystwo ma również honorowego prezesa, którym zawsze jest ktoś z rodziny królewskiej.
Oprócz członków Towarzystwo zatrudnia pewną ilość pracowników. W przeciwieństwie do zwykłych członków zobowiązani są do zachowania tajemnicy co do natury ich pracy.

Istotną częścią Towarzystwa jest grupa nazywająca się Bulwark. Jej członkowie pomagają Scotland Yardowi w nietypowych sprawach, a także starają się chronić Wielką Brytanię przed zagrożeniem ze strony kultów. Nie wiąże się to z żadnymi specjalnymi pełnomocnictwami, jednakże ze względu na rozliczne kontakty w organach ścigania ich skuteczność jest duża, zwłaszcza na terenie Wysp. Bulwark chroni również placówki Towarzystwa. Jego członkowie to często byli wojskowi lub stróże prawa. Grupa jest bardzo nieliczna – jej członków jest rzadko więcej niż tuzin.

Siedziby

Główna siedziba Towarzystwa mieści się w kompleksie pałacowym usytuowanym okolo 30 mil na północ od Londynu. Rezydencja (zwana Halowell Mansion) formalnie należy do rodziny Halowell (Jerzy IV przekazał ją pułkownikowi Francisowi Hallowellowi). Znajduje sie tam serce towarzystwa – rozległa biblioteka (zawierająca jeden z trzech największych zbiorów pism okultystycznych na świecie), muzeum kryptyd oraz pracownie badawcze w których bada się zarówno żywe jak i martwe okazy. Na terenie rezydencji znajduje się też niewielkie zoo w którym mieszkają nieliczne kryptydy dobrze znoszące zamknięcie.

Całość kompleksu otoczona jest lasem i zamknięta dla postronnych. Raz do roku, w czerwcu, odbywa się tu zjazd wszystkich pełnoprawnych członków Towarzystwa. Wydawany jest wtedy bal, którego gościem jest zawsze ktoś z rodziny królewskiej.

Druga ważna placówka na terenie Wielkiej Brytanii znajduje się w sercu Londynu. Pozornie w Leyton Club niewiele się dzieje. To tu członkowie klubu spotykają się na pogawędki, referaty i przyjęcia mniejszej wagi. Znajduje się tu też niewielka biblioteka i pracownie. W praktyce to właśnie Leyton House jest główną siedzibą Bulwark i stąd operują wspierając władze brytyjskie w walce z nieodgadnionym.

Amerykańska filia znana częściej pod nazwą Saint George Society, mieście się w jednej z najlepszych części Bostonu w rezydencji przekazanej Towarzystwu przez założyciela amerykańskiej filii, potentata kolejowego Andrew Braxtona. Mimo, że mniejsza od siedziby za oceanem, nadal jest dużą placówką z rozległą biblioteką, muzeum (wzbogaconym o eksponaty uratowane przed rewolucjonistami) i pracowniami badawczymi.

Kolorowe postacie

• Samantha Sable – dyrektor filii bostońskiej i córka Andrew Braxtona. Żelazną ręką zarządza amerykańską filią, ma liczne znajomości wśród bostońskiej i nowojorskiej socjety. Wdowa bo Matthew Sable, badacza kryptyd, zaginionego w trakcie wyprawy do Meksyku. Twarda kobieta w męskim świecie.
• Nikołaj Fiodorowicz Tołstoj – były dyrektor filii w Petersburgu, pochodzący z tych Tołstojów, badacz i mistyk. Uczeń owianego złą sławą Rasputina. Rewolucja październikowa załamała go psychicznie. Po ewakuacji do USA okradł tamtejszą filię z cennych eksponatów i zniknął gdzieś w Bostonie. Zbieg, poszukiwany przez Bulwark za morderstwo i kradzież.
• Jonathan Cole – jeden z wybitniejszych badaczy w szeregach Towarzystwa, na stałe mieszka w siedzibie głównej w Wielkie Brytanii, gdzie prowadzi badania nad kryptydami i artefaktami. Ma olbrzymią wiedzę na temat Mitów, jednakże nawet nie zbliżył się do granicy szaleństwa. Żelazna wola? a może jednak coś innego.
• Andrew Stapleton – członek Bulwark, doradca Scotland Yardu do spraw nieodgadnionego. Na co dzień pracujący jako londyński patolog. Lekarz i biolog. Zaprzyjaźniony Arthurem Conan Doylem (niegdyś członkiem Bulwark, obecnie na emeryturze)
• Regina Hallowell, czwarta hrabina Hallowell – myśliwa i podróżniczka, organizatorka wypraw do Afryki i Ameryki Południowej, wyśmienita strzelec i nieustraszona eksploratorka. Zawsze jest albo w takie wyprawy albo przygotowując się do kolejnej.

Towarzystwo na sesjach Zewu

Królewskie Towarzystwo nie jest organizacją bardzo liczną. Czynnych członków jest około stu (wliczając w to Bulwark). Z członkami honorowymi i emerytowanymi liczba ta rośnie jednak do nieco ponad trzystu. Czynni członkowie uwikłani są w sporą ilość przedsięwzięć na całym globie i mimo kurczących się zasobów organizacja nadal dysponuje sporą gamą możliwości zarówno pomocy jak i uprzykrzenia życia Badaczy.

W końcu Towarzystwo może być zarówno sojusznikiem jak i przeciwnikiem Badaczy. Badawczym wsparciem, zapleczem wiedzowym, ale również drugą stroną wyścigu po artefakt czy rzadką księgę.

Dodatkowo, jeśli gracze zdecydują się działanie przeciwko Imperium Brytyjskiemu mogą trafić na chcący powstrzymać ich Bulwark, który jednocześnie może być sojusznikiem jeżeli to gracze ścigają kultystów.

Badacze wreszcie mogą należeć do Towarzystwa (czy to pojedynczy gracz, czy cała drużyna stworzona jako członkowie RCS. Daje to możliwość rozegrania kampanii podróżniczo-przygodowej z mitami w tle, albo ścigania kryptyd i kultystów na ulicach Londynu. Możliwości są olbrzymie.

Pomysły na przygody

• Zbiegła kryptyda – z ZOO w siedzibie Towarzystwa ucieka jedno ze stworzeń, mimo, że potencjalnie jest niegroźne w nadchodzącym czasie pełni czerwonego księżyca staje się wyjątkowo wredne. A tymczasem Badacze odwiedzają mieszkającego w nieodległej miejscowości przyjaciela
• Księga – ostatni egzemplarz księgi potrzebnej Badaczom do powstrzymania złomilców znajduje się w bibliotece jednej z filii Towarszystwa (lub wręcz w samej głównej siedzibie). Jakich środków użyją gracze by zdobyć grimuar?
• Powrót z Czarnego Lądu – tym samym statkiem co Badacze z wyprawy wracają członkowie Towarzystwa. Pewnej nocy zaczynają znikać pasażerowie najniższej klasy? Coś się uwolniło? Coś ściga Towarzystwo i zrobiło się głodne? A może jeden z mistyków Towarzystwa zobaczył podczas wyprawy zbyt wiele i nie jest już tym samym człowiekiem.
• Diabeł z Jersey – Bohaterowie zostają wynajęci, by sprawdzić zaginięcia w lasach New Jersey. Niedługo później w okolicy pojawiają się myśliwi z bostońskiego towarzystwa chcący w muzeum postawić kolejną kryptydę. Diabel z Jersey jest jednak niewinny, a za zaginięciami stoją lokalni bimbrownicy. Co zrobią gracze?
• Niósł wilk razy kilka… – Badacze zostają wynajęci do rozwiązania sprawy śmierci starego bogacza, który był członkiem-emerytem Towarzystwa i badaczem mitów. Co znajdą wewnątrz domu? Czy jeden z artefaktów odpowiada za śmierć bogacza? Czy Towarzystwo będzie chciało przejąć zasoby denata?

Gra Zew Cthulhu wydana po polsku przez wydawnictwo Black Monk Games

Dziś sobota. Nowa planeta jest co prawda gotowa jednak tym razem zamiast niej kilka rzeczy które mogą sprawić że wasze sesje Gwiezdnych Wojen będą ciekawsze.

I. OTWARCIE SESJI

Gwiezdne wojny to system nierozerwalnie związany z filmową sagę Georga Lucasa. Fakt ten aż prosi się o wykorzystanie na sesji. Ja robię to na dwa sposoby. Jeżeli mam dostęp do komputera, zwłaszcza takiego z dużym monitorem i mam jak zaciemnić pokój zaczynam sesję zgaszenia świateł i puszczenia graczom tzw “yellow crawla” czyli żółtych napisów otwierających siedem epizodów filmowej sagi.
Zazwyczaj korzystam z generatora opracowanego przez Bruno Orlandiego, który możecie znaleźć na stronie https://brorlandi.github.io/StarWarsIntroCreator  Jest on nieco za wąski jak na mój gust, jednakże doskonale nadaje się na sesję.

Jedyną wadą tego kreatora jest przejście napisów w wizerunek Gwiazdy Śmierci. Ja zazwyczaj wyłączam wtedy monitor, a jeden z graczy zapala światło.

Jeżeli nie mam dostępu do komputera robię rzecz nieco inną. Otwieram sesję sceną, w której gracze siedzą w kinie i szykują się na seans kolejnego epizodu Gwiezdnych Wojen. W krótkim, może trzydziestosekundowym fragmencie nakreślam sale kinową, gasnące światła i irytujących sąsiadów. Po tym zaczynam sesję od tradycyjnego starwarsowego openingu i sam zaczynam mówić tekst zawarty w crawlu tylko po to by płynnie przejść do opisu otwierającej sceny.
Czasem w takim wypadku na koniec sesji, jako outro bardziej niż epilog wrzucam graczy z powrotem do kina wsadzając tam dodatkowy, króciótki opis.

II. LICENCJE

To że gracze czują się lepiej z wszelkiego typu handoutami to sprawa oczywista. Namacalne przedmioty zazwyczaj ułatwiają im immersję z postaciami.
Wyszukując różne rzeczy w internecie trafiłem na stronę:

• https://kainrath.wordpress.com/

Jej autor tworzy różnego typu handouty i pomoce dla graczy takie jak karty ekwipunku, przeciwników czy statków (polecam są bardzo przydatne) Wśród znalezionych tam materiałów znalazłem licencje pilota i licencje na posiadanie broni o ograniczonej dostępności. Postanowiłem przerobić je dla graczy tak, by można było je wydrukować.

Tutaj znajdziecie oryginały, od których zaczynałem pracę:

• https://kainrath.wordpress.com/2015/11/07/captains-accredited-license-template (LICENCJA PILOTA)
• https://kainrath.wordpress.com/2015/08/12/restricted-weapon-permit (LICENCJA LEGALNOŚCI BRONI)

Pogrzebałem nieco, zmieniłem format na 86×54 mm (rozmiar karty kredytowej) i zrobiłem dla moich graczy coś takiego:

Jeżeli chcecie uprzyjemnić swoim graczom grę możecie skorzystać z wzorów dostępnych pod powyższymi linkami (można je wyedytować nawet w programie PAINT) lub przygotowanych  wzorów dla programu PHOTOSHOP (i dołożonymi potrzebnymi czcionkami)

III. KREATOR POSTACI DO STAR WARS OD FANTASY FLIGHT GAMES

Coś bez czego nie wyobrażam sobie przygotowania sesji i jednostrzałów do Gwiezdnych Wojen.
Fan gry ukrywający się pod nickiem OggDude zrobił rzecz wielką. Zaprojektował i wrzucił w sieć rewelacyjny i prosty w obsłudze kreator postaci, NPCów, broni, statków, a nawet spotkań z przeciwnikami. Program wyrzuca też ładne i schludne karty postaci i karty NPCów/ekwipunku.

OggDude nie tylko wrzucił go za darmo do sieci, ale cały czas poprawia swoje dzieło i dodaje zawartość kolejnych podręczników. Na projekt ma ciche przyzwolenie Fantasy Flight Games (w końcu kreator jest dostępny na ich forum więc muszą być świadomi jego istnienia.

Poniżej znajdziecie link do kreatora i długiej na ponad 300 stron dyskusji na jego temat:

• https://community.fantasyflightgames.com/topic/89135-another-character-generator

A tutaj przykładowy NPC:

i jednostronnicowa, uproszczona karta postaci do jednostrzała.

Dziękuję za czas poświęcony lekturze i do zobaczenia

Odrobina historii

Rdestowa Polana to niewielka dziedzina należąca do Świątyni Sigmara. Znajduje się raczej na wschodnich, lub północnych rubieżach Imperium, z dala od wielkich miast i wielkiej polityki, tam gdzie prości chłopi wierzą raczej w Taala i Rhyę niż w Sigmara, Ulryka, czy Verenę. Składają się na nią dworek i trzy wioski, nazywane swojsko – Małą, Dużą i Przyrzeczem.

Przez ostatnie dwa wieki Rdestową Polaną rządził ród von Horst, typowa imperialna, drobna szlachta z niedużym lennem. Joachim von Horst, ostatni z rodu, zmarł bezdzietnie przed czterdziestu laty. Jego żona, pochodząca z bardziej cywilizowanych terenów Imperium, zmarła pięć lat później, definitywnie kończąc historię rodu von Horst. Niedługo przed śmiercią na powrót odnalazła wiarę i całe lenno zapisała w testamencie Świątyni Sigmara. Świątynia w Altdorfie wysłała do zarządzania tymi ziemiami ojca Hektora, sigmaryckiego zelotę, wierzącego w prymat Sigmara nad innymi bogami. Gdy dotarł do krainy zdominowanej przez wyznawców Taala, od razu rozpoczął nawracanie maluczkich. Ogniem i mieczem. Rozkazał ściąć wszystkie święte dęby w okolicy i wybudować z nich świątynię Sigmara. Zaczął też prześladować lokalnego kapłana Taala i czynił to tak długo, aż ten uciekł do lasu.

W tym samym mniej więcej czasie w okolicy pojawiły się resztki sporej bandy zwierzoludzi, która zbiegła tutaj z Kislevu po przegranej wojnie z plemieniem pestigorów (zwierzoludzi wyznających Nurgla). Wśród zbiegów wielu było chorych i rannych. Trafił na nich ukrywający się przed sigmarytami kapłan Taala. Zwierzoludzie byli zbyt słabi, by go zaatakować, a on widząc stan, w jakim są, zlitował się nad nimi. Zaprowadził ich do ostatniego świętego dębu, ukrytego głęboko w lesie i korzystając z łaski swego boga, pomógł stworom Chaosu. Po tym jak ich wyleczył, został z nimi i nauczał ich o Panie Lasu i Pani Życia. Zwierzoludzie początkowo byli wobec kapłana nieufni, lecz z biegiem czasu, zaczęli go traktować jak jednego z nich, a sami odwrócili się od Przeklętych Potęg i zostali wyznawcami Taala i Rhyi. W końcu, gdy się mocno zestarzał, przyjął uczennicę, której przekazał całą swoją wiedzę – gorkę o imieniu Białofutra.

W tym samym ojciec Hektor zmarł. Może była to trucizna, może apopleksja, a może zawał, dziś nikt nie jest pewien. Niedługo później na jego miejsce przybył inny kapłan – niemłody już wtedy ojciec Rudolf. Zmęczony wojną weteran walk z Chaosem, który w wieku lat czterdziestu postanowił zawiesić na kołku zbroję i młot i zacząć w innych sposób przysłużyć się Sigmarowi. W przeciwieństwie do Hektora, Rudolf nie był cholerycznym zelotą, a człowiekiem miłosiernym i sprawiedliwym. Zamiast zmuszać miejscową ludność do konwersji, nawracał ją przykładem.

Czasy obecne

Od tamtej pory przeminęło całe pokolenie. Po ponad trzydziestu latach tylko nieliczni pamiętają, że wyznawano tu kiedyś Taala. Mimo że w każdej wiosce znajduje się kaplica poświęcona Sigmarowi to i tak na pobliskiej polanie raz do roku zostawiany jest worek ziarna, kosz owoców i antałek miodu. Nikt z nich nie wie, że kapłanka opiekująca się Rdestową Polaną nie jest człowiekiem. Jeżeli chodzi o kościół Sigmara, to ziemiami nadal zarządza ojciec Rudolf. Jest już bardzo stary jednak nadal wędruje między wioskami, by nauczać, rozsądzać spory i spotykać się ze swymi owieczkami. Sprawami codziennymi zajmuje się jego uczeń – ojciec Klaus, lokalny chłopak, sierota, którego Rudolf przysposobił i wychował.

Tymczasem daleko na północy, w Kislevie, wargor (wódz zwierzoludzi) plemienia pestigorów o imieniu Nurgath podporządkować sobie pobliskie plemiona gorów i ungorów. W tym celu rozesłał szamanów zarazy wraz z odpowiednimi siłami, by wymusili na nich posłuszeństwo. Może natchnął go Ojciec Chorób, może to czyjaś brudna gra, ważne jest, że jedna z takich band, pod przewodnictwem szamana zarazy noszącego imię Trąd przybyła w okolice Rdestowej Polany, by nakłonić lokalne plemię do wspólnej wojny. Abominacja, jaką szaman zobaczył na miejscu, zwierzoludzie, którzy porzucili Plugawe Potęgi, skłoniła go jednak do zmiany planów i wydania wojny lokalnym zwierzoludziom.

Do niedawna wojna toczyła się tylko w lesie, z dala od oczu ludzi. Obie strony nie widziały potrzeby angażowania ludzi jako trzeciej siły. Przed dwoma tygodniami jednak Trądowi i jego gorom udało się rozbić duże stado lokalnych zwierzoludzi i pojmać  Białofutrą – kapłankę Taala wraz z jej uczennicami. Zafascynowany mocami Taala postanowił wykorzystać je w wojnie. Torturując uczennice kapłanki, zmusił ją do posłuszeństwa i do tego by ta zaczęła przyzywać lokalnych ludzi.

Tymczasem wargor Ostrokły ma poważny problem. Bez kapłanek jego wojownicy ranni i zakażeni w wojnie z Trądem umierają bez pomocy. Postanowił więc postawić wszystko na jedna kartę i porwać ojca Rudolfa po to by namówić go do pomocy. Udaje mu się tego dokonać w noc przed przybyciem bohaterów.

Wydarzenia początkowe

• Po drodze, w lesie przy drodze bohaterowie powinni znaleźć półżywego, przeżartego zarazą zwierzoludzia. Nie nosi on symboli ani znamion Chaosu.
• Z wiosek zniknęło siedem osób. W nocy opuszczali swe domostwa po to, by do nich nie wrócić. Gdy mieszkańcy zorientowali się co się dzieje, zaczęli powstrzymywać lunatyków. Po przebudzeniu twierdzili oni, że do lasu wołał ich głos Rhyi.
• Znikniecie ojca Rudolfa, pozornie przypomina pozostałe, jednak oględziny pokoju pozwolą ustalić, że został odurzony i wyniesiony.
• W nocy po przybyciu bohaterów zwierzoludzie spróbują napaść dworek po raz drugi. Tym razem będą chcieli ukraść naszyjnik z symbolem Sigmara, pozostawiony w dworku przez Rudolfa. Bardziej będzie im zależeć na wyniesieniu naszyjnika niż na własnym życiu. Ważną informacją dla bohaterów jest to, że zabici zwierzoludzie nie mają żadnych znamion Chaosu, kilku nosi na szyi symbole Taala. 
• Jeżeli będą chcieli któregoś przesłuchać, to nie będzie on mówił w języku ludzi (ale będzie świetnie rozumiał), będzie się potwornie bał, w dotarciu do niego nie za bardzo pomogą tortury, raczej podejście miłosierne. (Uwaga do odgrywania – graj gestykulacją, rysuj na piasku, karz się graczom domyślać)
• Rankiem po tej feralnej nocy do wiosek zaczynają wracać ludzie, którzy zniknęli. Wyglądają normalnie, ale nie do końca tacy są.

Dalsze wydarzenia

• Ojciec Rudolf, gdy usłyszał całą historię, zdecydował się pomóc gorom i te nie czynią mu krzywdy. Znajduje się w obozowisku gorów, nie jest więźniem, ale nie zostanie wypuszczony – zwierzoludziom po prostu potrzebny jest ktoś uzdolniony magicznie do pomocy i ochrony przez magią Trąda.
• Jeżeli gracze nie przesłuchają gora, należy dać im inna okazję do dowiedzenia się o leśnej wojnie, na przykład mogą nadziać się na gory walczące z pestigorami.
• Trąd przegrywa wojnę ze zwierzoludźmi. Jego banda jest mniej liczna, a zwierzoludzie Ostrokłego dobrze znają okolice. Przed ostateczną klęską chroni go tylko biegłość w magii. Nie może wysłać nikogo do Nurgatha, bo okaże własną słabość.  Stawia więc wszystko na jedną kartę  Zaraża porwanych ludzi zgnilizną Nurgla i odsyła do wiosek. Gdy choroba zacznie się szerzyć, jego moc może wzrosnąć na tyle, by mógł przyzwać sobie wsparcie w postaci demonów.
• Zakażeni mieszkańcy powinni pojawić się w wiosce w trakcie wizyty graczy. Należy też dać graczom szanse na dowiedzenie się o chorobie.
• Białofutra jest jeńcem Trąda. Będzie ją utrzymywał przy życiu, by złożyć ją w ofierze Nurglowi, gdy wzrośnie jego moc i w ten sposób przyzywając demony
• Z gorami i Ostrokłym można się dogadać, ale wszelkie ataki na nich (w tym próby odbicia Rudolfa) wyraźnie utrudnią tę możliwość. Bardzo chętnie przyjmą wsparcie w walce z Trądem i jego stadem.
• Zwierzoludzie mogą pomóc w ataku na siedzibę Trąda. Można też spróbować namówić do pomocy ludzi z wiosek, ale wtedy straty będą straszliwe.
• Wszystkich chorych może uratować kapłanka Taala. Zna odpowiednio potężne rytuały. Trzeba ją jednak uratować z rąk pestigorów i przekonać ludzi, by przyjęli jej pomoc.
• Ludzie panicznie boją się zwierzoludzi, zwierzoludzie są wobec ludzi nieufni. Gracze mogą próbować uzyskać wsparcie od obu grup, ale to stąpanie po cienkiej linii. Jeżeli coś popsują, może dojść do walki.  Warto podsunąć im sugestię, że lokalni ludzie szanują ojca Rudolfa, a zwierzoludzie są mu wiele dłużni.
• Trąd ma na podorędziu trzydzieści zwierzoludzi prowadzonych przez dwa potworne pestigory. Frontalny atak w wykonaniu samych bohaterów to pewna śmierć.

Uwagi końcowe

Powyższe informacje to zaledwie zarys przygody. Ciężko ocenić jest co gracze zrobią z posiadanymi informacjami. Czy spróbują się dogadać ze zwierzoludźmi, czy może będą próbowali załatwić sprawę pestigorów w inny sposób. Nie wrzucam tu żadnych charakterystyk, wygodniej dopasować je do doświadczenia drużyny, która będzie się mierzyć z wyzwaniem. Celem przygody jest postawienie graczy w sytuacji w której rozsądek karze negocjować ze znienawidzonym wrogiem, przeciw innemu, jeszcze gorszemu. Może są wśród postaci fanatycy, którzy będą się temu sprzeciwiać? Może twoi bohaterowie wymyślą coś jeszcze innego? Mam nadzieję jednak, że to co przygotowałem przyda Ci się i poprowadzisz dzięki temu znakomitą sesje.

I. Ogólnie

II. Struktura

III. Hierarchia

IV. Kompetencje

IV. Kohorta

V. Obcy

VI. Wiatr w oczy

VII. Rycerze