W całej Polsce ruszyły ferie, więc wróciły i nasze obozy. Tak więc i ja spakowałem plecak, by znów pojechać do Murzasichla, do wspaniałego ośrodka Krywań, by po raz kolejny poturlać kostkami i opowiedzieć kolejną z niezapomnianych (głównie dla mnie) historie rozgrywającą się wśród mórz i wysp Tol Calen.

Od lewej: Usul, Anila, Muzgo, MG, Camille, Noe, Gatura

Dla niewolnika ma znaczenie czy ma obroże, 
a my mamy do niej klucz.

Kampania

Turnus I – Crimson Wedding

Mechanika: (Tol Calen 3.5 mniej więcej)

• Anila Cibales Pilar de Calavado y Velasquez (Kim) – velasquezka hydromantka, córka znamienitego i bogatego rodu Calvado, stryjeczna siostra Muzgo, wracająca do Puerto Admiral by odzyskać swe ziemie w posiadanie
• Gatura (Nordine) – wywodzący się z Kolonii wojownik, spokrewniony z Boginią Łowów, zaufany człowiek ojca Anili, oficjalnie pełniący obowiązki majordomusa nowej rezydencji Calvado i kamerdynera Anili
• Kamille Crisanta de Calvado y Muethir (Chirurg) – muetirka z darem symbiozy, kuzynka Muzgo, adoptowana przez rodzinę Calvado by być damą do towarzystwa, kuzynką i ochroniarkom Anili
• Muzgo de Calvado y Muethir zwany Mchem (Kefir) – Murthir z darem Empatii, syn obecnej głowy rodziny Calvado, stryjeczny brat Anili, wraca do Puerto Admiral, by zabić swego znenawidzonego ojca
• Noe MacCormick (Kremówka) – spokrewniony z boginią ptaków MacCormick Druigh, wierny przyjaciel Muzgo i jednocześnie domownik rodu Calvado, wojownik i szermierz o wyjątkotkowo czujnych zmysłach
• Usul (Zet) – harański alchemik, uczeń znanego alchemia Amadeusa Zettena, przyjaciel rodu Calvado, niezwykle utalentowany alchemik o szemranych kontaktach z Siecią i wyjątkowo mrocznych sprawkach ciągnących się za nim.

Bohaterowie specjalni

• Carmelita – perełka i zarządczyni Karmazynowego Pałacyku – nowej rezydencji Calvado, służaca o doskonałych kontaktach w mieści
• Armando – niewolnik, majordomus domu Calvado, główny organizator nadchodzącego wesela
• Esperanza – niewolnica, córka Armando, niezwykle utalentowana i żądna przygód dziewczyna
• Plumeria – matka Muzgo, niezwykle spokrewniona muethirka, oddana na eksperymenty ostatniemu wielkiemu alchemikowi Kusuf
• Sol Eryspiel Torreblanca Bursanda – negocjatorka Kompanii Merquata, żona przywódcy Merquaty Critstobala, hydromantka o okrutnym poczuciu humoru
• Flora Domenica dos Malaverde – była piratka, nuworyszka, starająca się dopasować do elit Puerto Admiral, wraz z mężem kontroluje pokaźną flotę korsarską i kilka kompanii najemników.
• Liliana – córka bogini okrucieństwa, wyjątkowo wredna osóbka

Prowadzę szemrane interesy od dawna 
i nigdy nic takiego mi się nie zdarzyło.

Kampania

Kilkanaście lat wcześniej ród Calvado z Puerto Admiral (nie mylić z oddzielonym od niego blisko półtora wieku wcześniej rodem Calvado z Archipelagu Zachodniego) był jednym z najbardziej znaczących rodów Archipelagu Margeritty. Jednakże kłótnia między dwoma braćmi Javierem i Alphonso doprowadziła do jego rozpadu i zapiekłej nienawiści vendetty między obiema gałęziami, która kosztowała życie trzech synów Javiera – Marco, Felippe i Aaróna. Javier ma okazję się zemścić, ma okazję, gdyż ma odbyć się ślub między jedynym synem Alphonso a Lilianą, córką głowy rodziny Bursanda i Cynthii, boginii okrucieństwa. Niedopuszczenie do ślubu może wyrównać rachunki między braćmi i być dobrą odskocznią do odzyskania ziem utraconych na rzecz Alphonso. Javier wysyła więc swą córkę i nienawidzącego ojca bratanka wraz ze swymi domownikami i zaufanymi ludźmi, by zapobiec wydarzeniom.
Gdy nasi bohaterowie dotarli do Puerto Admiral, do ślubu pozostał tydzień. Nie tracąc więc czasu zagłębiają się w politykę i intrygi Starej Damy próbując, zorientować się kto jest kim i zebrać sojuszników, którzy pomogą im w ostatecznej rozgrywce.

Początkowo idzie im całkiem nieźle jednak szybko orientują się, że jednym z gości na weselu będzie matka panny młodej a sam Alphonso ma na swoich usługach ostatniego z mistrzów Kusuf al’Genzaliego oraz Laurentine de Ganaterrano, która jest zapiekłym wrogiem Usula. Do zwyczajnych problemów politycznych dochodzi też cała warstwa nowych – nadnaturalnych.

Udaje im się zorientować w rozkładzie sojuszy w mieście i namówić do współpracy majrodomusa Alphonso. Jednocześnie odkrywają też, że alchemicy pracują nad odtworzeniem i udoskonaleniem receptury Kusuf z Puerto Lunar i korzystają z różnych przemycanych z Dziwnych Ziem rzeczy. Bohaterowie postanawiają wykorzystać fakt, że alchemicy wybiorą się odebrać towar od przemytników i udają się do ich siedziby, czyli pałacyku przyległego do rezydencji Calvado. Na miejscu ku swemu przerażeniu odkrywają, że alchemicy prowadzą eksperymenty na Plumerii, matce Muzgo, która jest wyjątkowo silnie spokrewniona. W trakcie misji udaje im się zniszczyć laboratoria i zabić Laurentine, ale niestety bohaterowie zmuszeni są też zabić Plumerie – zmiany, jakie zaszły w niej w wyniku eksperymentów, są nieodwracalne.

Cały czas trawa też planowanie rozwiązania kwestii wesela. Wiele nerwów, rozmów i planów później udaje im się zawiązać sojusz z kilkoma liczącymi się w mieście frakcjami – rodziną Vasquez, Kompanią Merquata, nuworyszami Malaverde oraz fuliocci z rodziny Colderoni. Jednocześnie odkrywają też fakt, że z rozkazu Cynthii al’Genzali wraz z pozostałościami swych badań zostaje załadowany na prywatny okręt bogini “Carinia Invicta”

Mając spore zasoby bohaterowie, wymyślają ostateczny plan operacji. Chcą uzbroić niewolników obu rodzin, by w trakcie wesela doszło do rebelii, która ma być tylko zasłoną dymną dla wynajętych zabójców, którzy mają się zbliżyć do wyznaczonych celów (obu rodzin państwa młodych oraz ich najważniejszego patrona gubernatora Puerto Admiral Octavio Promeno). Potem zamierzają wprowadzić wojsko, które zażegna niewolniczy bunt i pozbędzie się widzących za dużo zabójców. Dodatkowo przed samym atakiem planują zatruć talerze “kuzynów”, czyli ochrony najważniejszych osób. Jednocześnie mała grupka najemników ma zaatakować “Carinia Invicta”, by odciągnąć Cynthie z wesela.

Wszystko idzie zgodnie z planem do chwili gdy jeden ze strażników przedwcześnie nie odkrywa planowanego powstania. Musi ono wybuchnąć nim wszystko jest na miejscach i plan zaczyna się sypać. Dzięki jednak szybkiej reakcji Noe i Gatury udaje się przechylić szale zwycięstwa na korzyść bohaterów. Mimo to walka na weselu trwa długo i jest wyjątkowo brutalna i krwawa. Udaje się pokonać Calvado i Bursanda oraz zabić gubernatora i córkę Cynthii, jednakże Muzgo nie dokonuje swej obiecanej zemsty i w trakcie gdy on ściera się z jednym z kuzynów swego ojca, Anila zabija Alphonso z pistoletu.

Epilogiem opowieści jest wizyta w pałacu Calvado. Muzgo, po śmierci matki i odebraniu mu szansy na zemstę popełnia samobójstwo. Anila każe zabić resztę niewolników, by zdusić resztki powstania i orientuje się, że zwycięstwo może mieć bardzo gorzki smak. Noe i Kamille zabierają ciało Muzgo do Puszczy, by tam złożyć je na wieczy spoczynek, Gatura zmęczony velasquezkimi gierkami odchodzi by odszukać boginię łowów. Zadowolony jest tylko Usul, który w swym nowym palacu z dala od wścibskich oczu może oddawać się eksperymentom i odcyfrowywać ukradzione podczas wizyty u al’Genzaliego zapiski Kusuf…

Lubię Cię… Jesteś taka jak ja 
– Cynthia do Anili

Podsumowanie kampanii

Podczas dzielenia uczestników na drużyny dostałem drużynę, w której aż czterech graczy chciało kampanię polityczną z naciskiem na intrygi, a dwie pozostałe bardzo szybko dały się przekonać do takiej kampanii.
Siadłem więc z notatkami z kilku ostatnich lat, wiadrem NPCów i głową pełną pomysłów i wysnułem z siebie opowieść pełną intryg, zdrad i brudnej velasquezkiej polityki. Zrobiłem ją jako całość przyzwoicie złożoną, tak żeby zmieścić się w dziewięciu obozowych sesjach.
Sesja zerowa była bardzo intesywna całą druzyną wymyślilismy drzewo genealogiczne, wszystkich jego członków (ta chwila gdy całą drużyną siedzi na telefonach i googluje hiszpańskie imiona dla NPCów) i pomniejsze wątki, które napędzały całą kampanię. Dzięki pomysłom graczy miałem na starcie rozstawioną już część pionków.
Dodatkowo napisałem całkiem nowy moduł mechaniczny z mechaniką rodowych zasobów (luźno wzorowany na obecnych w innych grach i pewnych starych elementach mechaniki Tol Calen). Były tam tylko cztery współczynniki Majątek, Kontakty, Sprzymierzeńcy i Posiadłość. Działały troche jak cechy pozycji w Wodzie, ale można było też palić poziomy, by uzyskać różne mocne efekty. Dodatkowo gracze otrzymywali za każdy dzień sesyjny dodatkowe punkty do podziału na swój ród. Całość wyszła rewelacyjnie, gracze mając przed sobą dodatkowy zasób korzystali z niego i kombinowali na potęgę.
Zrobiłem dla nich drzewa genealogiczne i rozpiskę potężnych rodzin i kompanii handlowych (do obejrzenia pod linkami), które w trakcie sesji stały się bardzo ważną częścią rozplanowywania akcji i projetkowania dalszych ruchów.
Zrobiłem też w trakcie kampanii motyw bezczelnie ukradziony z Band of Blades. Podczas gdy gracze poszli eksplorować rezydencje złego alchemika, zadanie wyznaczone NPCom rozegraliśmy podobnie jak Engagement Rolle w BoBie. I też zadziałało jak trzeba
Cała kampania wyszła nam bardzo, bardzo intensywna, z niewielką ilością miejsca na fluff, po prostu za dużo się działo i za dużo było jeszcze do zrobienia. Drużyna stanęła na wysokości zadania bardzo mocno. Dobrze planowali, fajnie rozkminiali i dobrze znaleźli się w kampanii, gdzie całkiem sporo grało się ponad stołem. Wszyscy mieli świetne pomysły i plan wykuwał się w głowach wszystkich i na sesjach i poza nimi (nawet nie zliczę, ile razy słyszałem moich graczy planujących coś nawet podczas posiłków).
Najbardziej żałuje, że była tak krótka (jak to zimą) i że nie mogę pojechać na więcej turnusów tej zimy…

“Tam, ta da ta dam dam”

Podziękowania

Dzięki za supergładki i bezproblemowy turnus. Za moc pozytywów i bardzo super fajny klimat. Chce tam wracać…

Kadruniu!

• Martucha – to już nie nasze pierwsze rodeo Różowa Cesarzowo, dzięki za turnus, jak zawsze zdrowe do nas podejście i zaufanie, jakim nas darzyłaś przez ten tydzień, i za Wirusa… Wracaj do nas co roku!
• Ben – Benik! dzięki za wszystko. Pracowało się z Toba jak zwykle bajkowo! mam nadzieje, że już niebawem wrócimy do współnego grania!! I zobaczymy się jeszcze we wspólnej kadrówce
• Igor – bardzo fajny wspólny turnus, dzięki, że byłeś instruktorem w naszej grupie wychowawczej, za rozmowy o Cynthii, Instastory i pamiętnego Wirusa do 5 nad ranem…
• Nedzik – kolejny świetny turnus, bardzo się cieszę, że znalazłeś się w naszej kadrze i że z nami dalej jeździsz. Do zobaczenia latem

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Chirurg – dzięki za to że mogłem obserwować twoje pierwsze kroki jako gracza, za to że tak szybko się uczyłaś i dzięki za list-handout, który wyląduje wśród najcenniejszych pamiątek z obozu
• Kefir – dzięki za świetne poprowadzenie postaci, za dołożenie do kampanii niezwykłego wątku i poprowadzenie go z dużym stylem, za fajne ogranie sceny personalnego creepa
• Kim – dzięki za liderowanie drużnie i świetne ogranie dyplomatki, za odwagę we wzięciu na siebie tej trudnej roli i trzymanie się jej, bardzo żałuje, że nie zobaczyłem twojej sesji, ale mam nadzieje, że będzie ku temu okazja
• Kremówka – dzięki za kampanie, za konsekwentnie prowadzoną postać, za wyprowadzenie akcji od wielkiego faila do wielkiego sukcesu i za fenomenalny i pełen emocji finał i twą ostatnią podróż z Mchem
• Nordine – dzięki za kolejną już kampanie, stałeś się w międzyczasie bardzo dobrym graczem – rozsądym i ładnie ogrywającym i ciągnącym swoje wątki w doskonałym stylu. Mam nadzieje, że poprowadzisz dalej Gaturę w tym kierunku, który chcesz
• Zet – dzięki za kampanie i za świetne ogrywanie wątków alchemicznych, za używanie mózgu w tej kampanii i za twój olbrzymi udział w ostatecznym planie, dzięki za sesje o szczurach, bardzo dobrze mi się grało nieco tępawym Miażdżykiem.

Reszto wariatów!

Rzeka, Przemo, Trzeźwi, Meta, Chronikarz, Blu, Psota, Małe Kotki, JB, Przecinek, Zjawa, Veni, Kopernik, Brzoza, Chilli – dzięki za cały turnus, uczestnicze akcie, Miecz Samuraja, Wirusa, Jungle Speeda o 5 nad ranem, śpiewanki, układy choreograficzne, pojedynki, pyty, pozytywne odpały. Za naprawde megafajny i bezproblemowy pełen śniegu turnus zimowy!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Tegoroczny turnus 4 był moim, jak policzyłem, 26 turnusem na obozach BTA Kompas i 24 na Tol Calen (2 turnusy spedziłem na Pierwszej Strefie, czyli obecnym Młodym Graczu). To 262 dni (wliczając dojazdy i międzyturnusówki), niezliczone godziny sesji, dziesiątki LARPów, setki poznanych ludzi i tysiące zbiórek. Każdy z turnusów był inny, szczególny, ze swoimi wzlotami i upadkami, niespodziewanymi problemami łatanymi na dobre słowo i gumę do żucia.
To mój drugi dom z daleka od domu.
Turnus czwarty (26) był szczególny, nostalgiczny stąd zaczynam smętnym podliczeniem.
Mam też nadzieję, że nie był moim ostatnim. Wciąż mam historie do opowiedzenia, ludzi do poznania, larpy do pomarudzenia i poranne zbiórki do przeziewania…

Od lewej: Floke, Kiara, Ida, Mustafa, MG, Ulf i Ginewra

Kampania

Turnus IV – Heroes’ Journey

Mechanika: (Tol Calen 3.5 v2)

• Floke Asgeirsdottir (Anakin) – niemłoda piromantka z potężnym brzemieniem złych uczynków na kartku, szukająca odkupienia i odwagi by przestać w końcu uciekać
• Ginewra z Marviejo (Wino) – młoda gryfitka, wnuczka Delary, pechowo niespokrewniona, dziewczyna wychowana na żonę, mająca jednak własne marzenia i umiejętności (zwłascza w zakresie operowania dwoma długimi sztyletami), jej brat – Galahad przeszedł na stronę dwyr, a ona szuka go by zrozumieć czemu
• Ida Lizabet Siemieriowna da Lorentia (Kat) – białooka, niewidoma katalistka wyczuwająca tylko zapach magii, kozaczka wychowana przez Fuliocci, jeździec z własnym arnem, poszukująca sposobu na odzyskanie wzroku, wielkie wsparcie dla drużyny, zarówno emocjonalne jak i bojowe.
• Kiara Cavano Brethen (Trix) – młoda uzdrowicielka z ciągotami do niecnych uczynków ciągle stopająca na krawędzi złamania zasad swego zakonu, oddana pod opiekę Flokke a następnie Ulfa
• Sir Mustafa Ali Irfan Cortez (Brutus) – Rycerz Niezłomny, Pierwszy Rycerz Dun’thela, Rycerz Błękitnego kręgu, harani wyuczony na gryfickiego rycerza, miecz i tarcza drużyny, honorowy i prawy do bólu – zwykle nie swojego
• Ulf Bjornson (Kostek) – znany jako Ulf Renegat, bądź Ulf Jednoręki, przyjaciel boga uzdrowień Dun’thela mistrz uzdrowiciel, medyk, wykładowca akademii medycznej w Al’Haarze (wcześniej w Madrasie), były pirat, szpieg, zakonny heil, stary człowiek i dobry wujek drużyny.

Bohaterowie specjalni:

• Dun’Thel – bóg uzdrowień, dobry dziadek całego Tol Calen i wielki wielbiciel selerów naciowych
• Bjorn Nilsson – siostrzeniec Ulfa, ulfrabroir Idy i dawny przyjaciel Floke
• Lorcan Brethen – kapitan 20 działowej brygantyny, narzeczony Kiary
• Galahad – brat Ginewry, gryfita, który zszedł na ciemną stronę, dowódca zmodyfikowanych alchemicznie abominacji Kusuf
• Helga – dama do towarzystwa i służąca Ginewry, ich dość negatywne początki przeradzają się z czasem w szczerą przyjaźń
• Amara – czarna perła w służbie Nadira, opiekunka pałacu oddanego bohaterom w użytkowanie
• Arni – arn Idy
• Mea i Tea – najemniczki, gladiatorki i renegatki wynajęte przez drużyne do pomocy w krytycznym starciu, warte dwa plutony zwykłych żolnierzy
• Yusuf ibn Ali – student czwartego roku medycyny, dorabiający jako nocny recepcjonista w siedzibie katedry alchemii uniwersytetu al’harańskiego

Ido, nie jestem twoim ojcem,
żeby mówić Ci, że podjęłaś dobrą decyzję,
więc powiem Ci tylko, że podjęłaś ciężka.

Jestem fanem ułatwiania sobie mechaniki

Z różnych powodów drużyna spotyka się w obozowisku wojsk cesarskich, w którym zbierają się siły na wojnę z Dwyr. Po początkowych przygodach (grze w “oczko” z bogiem i starciu ze strażnikami szukającymi renegatki Floke) i mimo początkowych nieporozumień (w tym pojedynku między Floke a Mustafą) grupie udaje się dogadać i stać się eskortą boga uzdrowień Dun’thela do Al’Haary gdzie ów ma odebrać poród dziecka Majsuf i Nadira – współwładców Sześciu Sióstr i dzięki temu uzyskać pomoc harani w wojnie z Dwyr.

Na pokładzie harańskiego galeonu wyruszają na południe tylko po to by wpaść w dziwaczną mgłę i przenieść się na kilka chwil do domeny śmierci. Spotykają tam inną grupę i razem dowiadują się o tym że Śmierć jest uwięziony przez Dwyr) Nie mają jednak czasu, by się nad tym dobrze zastanowić, gdyż zaraz po opuszczeniu domen natykają się na poszarpanego wojną Chwarnego Sztokfisza. Największy statek całego świata wraz ze swym bogiem-kapitanem został przejęty przez wojska czwartego bytu. Cała załoga została zamieniona w potwory a sam Chwarny siłą zmuszony do służenia jednemu z heroldów Dwyr. Bohaterowie orientują się, że jeżeli statek dopłynie do wybrzeży Tol Calen to wojsko cesarskie będzie miało problem z pokonaniem kilkunastu tysięcy nowych bestii dwyr. Podjęta więc zostaje decyzja o puszczeniu Sztokfisza na dno i zabiciu jego kapitana. Drużynowi magowie wraz z Dunthelem mają zostać wabikiem na bestie (jednocześnie korzystając z mocy czerpanej bezpośrednio od boga), a reszta grupy ma dostać się na rufę gigantycznego okrętu i zabić herolda. Operacja, po tytanicznym starciu, kończy się powodzeniem, lecz zabity zostaje i sam Chwarny (któremu cios łaski zadaje sam Mustafa), a Dun’thel zostaje pozbawiony części mocy.
Po tych trudnych wydarzeniach drużyna dopływa w końcu do Al’Hary – największego miasta świata. Dun’thel wyrusza by zbadać Majsuf i jej dziecko, a czekają na niego w luksusowym pałacu zwiedzając jednocześnie egzotyczne miasto. Szukając rozrywek i wiedzy odwiedzają gargantuiczny suk (o którym jeden z przechodniów mówi, że jest prawie wielkości całej stolicy cesarstwa) i siedzibę uniwersytetu. Wtedy też po raz pierwszym słyszą o Alfdzie (wszyscy poza Ulfem oczywiście) wybitnym, choć ślepym medyku i alchemiku zajmującym się parą władców miasta. Po powrocie do oddanego im w użytkowanie pałacu bohaterowie zostają zaatakowani przez grupę wynaturzeń dwyr. Po ich pokonaniu dowiadują się o istnieniu Kusuf – dwiwacznej organizacji alchemików wielbiących dwyr i wykorzystujących dwyr do swej alchemii oraz o i ich przywódcy Srebrnookim.

Śledztwo zabiera bohaterów w rozmaite miejsca – do domu gladiatorów Zielonego Płomienia (gdzie dowiadują się że Kusuf i brat Ginewry – Galahad skupują gladiatorów na eksperymenty) i do tajemniczego Podmiasta pod Al’Harą gdzie udają się na poszukiwania zbiegłego niewolnicka mającego informacje o planach Kusuf i walczą tam z kontrolowanym przez dwyr trollem. W końcu dowiadują się o niecnych planach wroga – zabiciu Dun’thela (czego spodziewali się wczesniej) i przejęciu Szesciu Sióstr przez Kusuf. W miedzy czasie toczą się wątki osobiste bohaterów – Floke godzi się z Bjornem, Ida ma szansę wyleczyć oczy w zamian za przystąpenie do Dwyr, Ginewra i Mustafa ścigają Galahada, a Kiara szuka swojej drogi i próbuje ustalić jakie relacje łączą ją właściwie z narzeczonym.

Dodatkowo bohaterowie spotykają inną grupę poszukiwaczy przygód, tę samą którą spotkali w domenie śmierci. Wspólnie wymieniając się informacjami i ustalają plan. Kusuf musi zostać zniszczone a Majsuf, jej dziecko i sam Dun’Thel ocaleni.
Ostatnim aktem opowieści jest wyprawa do Morskiego Pałacu Majsuf i ocalenie Dun’thela i dziecka władców z rąk Alfidy (który okazuje się Srebrnookim i bardzo potężnym wybrańcem dwyr) i Galahada. Po długim i wyczerpującym starciu udaje się pokonać wrogów, lecz wtedy Dun’thel traci przytomność. Okazuje się, że przez ten cały czas znajdował się pod wpływem trucizny opartej na upłynnionym w procesie chelatacji czarnym metalu (o ulepszonej względem zamachu na Imelnira recepturze), która poza ogólnym wyniszczaniem boskiego organizmu zablokowala również zdolność regenracji ki. Drużyna cudem utrzymuje Dun’thela przy życiu. Bóg jednak mimo to poświęca swoje życie by ocalić nowonarodzoną córkę Nadira i Majsuf – Thelę i dzięki temu zapewnić Tol Calen pomoc ze strony Sześciu Sióstr.

Bohaterowie nawet nie zauważają, w porcie toczy się bitwa i gdzie siły Nadira i nieumarła flota Nephele – pani rozbitków ostatecznie gniotą siły Kusuf.
W epilogu (czyli na larpie) bohaterowie docierają na powrót do obozu wiodąc posiłki i niosąc ciało zabitego boga do jego brata Mathiasa Lae’thala – nowego boga uzdrowień.

Fantastyczna przypinka, którą dostałem jako podsumowanie kampani od Kat <3

Podsumowanie kampanii

Na wstępie obiecałem graczom kampanie o relacjach miedzy nimi i bohaterami niezależnymi z dużą ilością klimacenia i odpowiednia ilością wątków fabularnych by było co robić. Mam wrażenie że dokładnie to udało mi się w trakcie tej kampanii osiągnąć.
Miałem kampania w której pozornie nie działo się wiele ale w sumie działo się bardzo dużo. Wątki, wąteczki i wątunie plotły się cały czas. Mimo, że czasem zdarzały się erupcje ciężkiego dauraczenia (jak na obozach mówimy na popularne skrzyżowanie derpa z bydłem) to potrafiły się szybko przerodzić w ciężkie od klimatu sesje.

Wiele scen z tej kampanii zapamiętam na długo. Ginewrę i jej rozmowy z bratem, monologi wewnętrzne Mustafy i jego niezłomność, Ulfa – wujka i dziadka drużyny, z którego klimat wylewał się hektolitrami, Kiarę i jej miotanie się przy bardzo wielku kwestiach, Floke – przemianę jej i jej relacji i wreszcie Idę z jej wewnętrznym konfliktem gdy Alfida zaproponował jej ostateczne rozwiązanie jej problemów. Dużo dobrych scen. Zwłaszcza scena konania Dun’thela przejmująca i smutna oraz kilka scen z epilogów. Porzucenie pasa rycerskiego przez Mustafę (tylko po to by zostać rycerzem Dun’thela), pasowanie Ginewry i jej nawrócenie brata, ślub Floke, wystąpienie Kiary przed wątpiącymi heilami, wyprawę Idy w świat ku nowej lepszej przyszłości, oddalona w przyszłość śmierć Ulfa, w gabinecie, wśród wspomnień przeszłości i przyjaciół i wreszcie narodziny pierworodnego Floke i Bjorna – silnego chłopak o imieniu Ulf.
Tematem tej kampanii była droga bohatera – zarówno każdego członków samej drużyny, jak i boga Dun’thela – i jego drogi do ostatecznego poświęcenia się za Tol Calen.
Dziękuje wam moi gracze za serce i duszą jaką wszyscy oddaliśmy tej historii, każdy z was dał coś od siebie by stworzyć całą opowieść. Miała ona swoje daury i wzloty, syndromy nowoerestrandzkie i walenie emocjonalną dechą z gwozdziami. Miała mechaniczne majstersztki i lekkie wtopy. Miała was i nasze sesji. Dzięki wam serdeczne.

LARP Hogwart

Na turnusie czwartym udało nam się odpalić też wspólnym wysiłkiem całej kadry a w szczególności mHarrego, mPandy i mSzyszki olbrzymiego LARPa dziejącego się w Hogwarcie na kilka lat przed pojawieniem się w nim Harrego Pottera.
Całość pochłonęła olbrzymią ilość sił i środków, ale udało nam się w 7 godzinach larpa zamknąć dwa dni lekcji, kolację, turniej quidditcha i niezliczone wątki. Mieliśmy normalne bloki lekcyjne z eliksirów (Nicpoń), wróżbiarstwa (As), obrony przed czarną magią (Kosmit) i zielarstwa (Czarnel) z genialnymi rolami czwórki kadrowych profesorów, mieliśmy też Trzy Miotły w Hogsmeade, gdzie urzędowałem ja jako Aberforth Dumbledore, mieliśmy wizytacje z Ministerstwa Magii, mieliśmy Śmierciożerców, szukanie złotego znicza, tajne stowarzyszenia i kremowe piwo (kakao z bitą śmietaną)
Spora część larpa mnie ominęła (bo Trzy Miotły były kawalek od reszty wydarzeń) ale zajaranie uczestników przebiło nie tylko sufit i dach ale i trzy poziomy chmur nad nad nim. LARPa z takim wygarem i rozmachem nie mieliśmy i bardzo cieszę się, że mogłem dołożyć do niego swoją małą cegiełkę.
Chciałbym tu też podziękować całej wielkiej trójcy larpmasterów za zaufanie mi przy wydłubaniu przypinek i reszty DTPowego szpeja, powiem tylko tyle, że nie bawiłem się tak dobrze przy pracy larpowej od dawna

Turniej Keyforge

Kilka miesięcy temu zajarałem się Keyforgem. I na pierwszy i teraz na czwarty zabrałem ze sobą swoje talie. KeyForge jest fajną grą opartą o schemat “Easy to learn, Hard to master” gdzie gramy predefiniowanymi choć losowymi taliami w systemie jeden na jeden.
Tak jak na pierwszym i tym razem znalazłem grupę uczestników, którzy zdecydowali się pograć w karcioszki. Zorganizowałem najpierw naukę gry, potem kilka dni freeplayów, a potem turniej w systemie swiss (z final four) w którym można było wygrać specjalny kubek i komiksy z mojej kolekcji.

Turniej był bardzo emocjonujący (zwłaszcza losowanie talii spośród ośmiu, które przywiozłem) i zakończył się zwycięstwem Delete przed Królem, Ledó i Trix. Pozostałe miejsca zajęli Stokrot, Kronikarz, Olit i Jin. Całej ósemce, oraz innym grającym przez te dni serdecznie dziękuje i mam nadzieję,że spotkamy się za rok na kolejnym turnieju tym razem własnymi taliami.
Dziękuje w tym miejscu również Wydawnictwu Rebel za wysłanie żetonów i talii treningowych, bez nich ciężko by nam było sobie poradzić.

Podziękowania

 Od lewej: Jaxa, Korzy, Kosmit, Harry, As, Czarnel, Cnota, Nicpoń, Szyszka i Panda

Kadruniu!

• Korzy – za wspólna kampanie, za długie rozmowy w namiocie i za wspólne jaranie się naszymi wątkami, za łatanie rozjazdów i za zaufane mi że “łączona może być fajna”, za scenę ze Śmiercią i za złośliwe wymiany zdań gdy nasze drużyny rozmawiały (w klimacie oczywiście) o skorkach. To była piękna klamra do naszego zeszłego roku. Dziękówka bro!
• Nicpoń – dzięki za turnus, za wspólny namiot, rozmowy i za to jak superczęścią naszej kadry stałeś się w ten jeden sezon, mam nadzieje że za rok wrócisz na TC i będziesz kontynuował KtuluCalen pełną gębą.
• As – dzięki za fantastyczny turnus, za bycie sobą i naszą opoką, za to, że mogłem zawsze do Ciebie przyjść i pogadać, nawet jak nie musiałem.
• Harry – jak zwykle byłeś wulkanem energii, wzorem, który postawą zachęcał mnie do jeszcze bardziej wytężonej pracy i w wkładania w obóz jeszcze więcej pracy
• Czarnel – uwielbiam Cie bracie, zawsze i wszędzie, tak było i tak będzie, twój występ w etiudzie po zajęciach z aktorstwa mnie zachwycił
• Szyszka – dzięki za turnus, za rozmowy i lekki socjopatyczny trolling, za zaufanie z handoutami na larpa T5 i ze specjalnymi przypinkami, mam nadzieję, że kiedyś zrobimy porządną kampanię łączoną
• Panda – dzięki za możliwość obserwowania twojej pracy nad larpami, dała mi ona wiele do myślenia, mimo że niewiele na ten temat mówiłem i pytałem. Dzięki za to!
• Kosmit – dzięki za “dwóch łysych gadających o RPG”, bardzo się cieszę, że mogłem z Tobą pojechać na turnus i gadać o RPGach gdy mieliśmy na to czas i siłę, za losowanie sesji i to jak super jarasz się obozami.
• Cnota – dzięki za śpiewanie Kaczmara, słuchanie was, choć z daleka było dla mnie prawdziwą przyjemnością, za super Mathiasa, którym moi gracze jarali się jak cholera no i oczywiście za odwiedzanie mnie w Hogsmeade gdy siedziałem sam i przysypiałem.

Last but not least

• Krasnal – dzięki za niesamowite zdjęcia, za nową profilówke i za super rękę do zdjęciowania naszych obozów. Nie widziałem jeszcze tak dobrego fotopstryka u nas.

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Wszyscy – dzięki za turnus, za humor i derpa, za łzy i poważne dialogi, za rozmowy, których zawsze mi było za mało, byliśie naprawde fantastyczną ekipą!
• Anakin – gramy już razem od lat i od lat ciesze się mając Cie w swojej drużynie, bardzo podoba mi się twój rozwój i twoje granie, dzięki za turnus, za rozmowy o rpgowaniu (przed twoją przygodą), za wszystkie inne rzeczy
• Brutus – jestes ziom sztos uczestnikiem, super mi się z Tobą grało, masz rękę do postaci (jak już się przyzwyczaisz) i dobrze nimi grasz, to był naprawdę zaszczyt i przyjemność poznać Cie z RPGowej strony. Dzięki brachu!
• Kat – dzięki za kolejny wspólny turnus, za profesjonalizm, szczere rozmowy i szczere głupawki, za wyprostowanie mnie kiedy zbliżyłem się do przeholowania, za cudowne tatuaże i nieziemską przypinkę, za wszystko – od początku do końca – od derpa po łzy.
• Kostek – dzięki za te wszystkie lata, za to że w każdej drużnie byłeś opoką, ogarniającą chaos, za Ulfa i za możliwość dania mu klamry. Słowa nie są w stanie wyrazić tego jak sie cieszę z tych wszystkich turnusów. Mam nadzieję że zobaczymy się na sprawdzajce, albo przy stole kadry.
• Trix – dzięki za kolejny turnus tumorów, za suszone jabłka, za wsparcie i serce dla reszty drużyny, za dobrą warstwe złośliwości w naszych codziennych rozmowach i za to że znów mogłem Ci poprowadzić
• Wino – dzięki za turnus, fantastycznie się z Tobą grało i Ci prowadziło, cudownie wspólnie rzucało się kamieniami w deskę. Było mi superfajnie poprowadzićGinewrę do jej pasowania i zobaczyć twoją minę gdy się zaczeło

Tym, którzy odchodzą

Dzięki za te wszystkie turnusy, za wszystkie dni i każdy z osobna, za ciepło i uśmiech, za derpy, dauraki i wzloty pod same niebiosa. Będzie mi was wszystkich brakować. Mam nadzieje, że znów spotkamy się na konwentach. Byliście filarem i opoką obozów – wszyscy razem i każdy z osobna. Zawsze było mi ciepło na moim kawałku kamienia zamiast serca jak was widziałem.
(kolejność bardzo losowa z pominięciem Kostka i Trix)

• Bebe – dzięki za te cztery wspólne kampanie, za Reinę, Setsunę i Liselottę, za najlepszy kill na kilerze, za milion rozmów przez te lata i za to że dane mi było obserowować jak przez te lata rozwijasz skrzydła. Dzięki za wszystkie lata Basiu! Od chwili gdy przyszłaś do mnie na T5 w 2014 aż do pożegnania na MOPie za Gdańskiem.
• Pająk – dzięki za wszystkie turnusy, za spokój i pewność, za bycie sztos uczestnikiem zawsze zauważalnym przez ten cały czas i wreszcie za wzięcie udziału w tegorocznym epilogu i świetną scenę z Wino.
• Stokrotek – dzięki za te wszystkie turnusy, za bycie Rangerem – synem mistrza Bundza, za te wszystkie poranne bloki i te kilka wspólnych scen, za klęske w Keyforge i za milion fajności na tym i na innych turnusach
  Zbrojmistrz – i Tobie takoż dzięki za wszystkie turnusy, za szpej na larpie Neuroshimowym wieki temu, za nawrócenie się na tolcalenizm i za kolejne turnusy, wreszcie za rozmowę z Karak Sulem na ostatnim larpie
• Manus – za wszystko, za mindless moba, za epilog z Anakin po Liveral, za bieganie po skarpie żeby zrobić frajde kadrze, za bycie super szos uczestnikiem od pamiętnego T3 w 2014.
• Kłębek – za wspólne turnus, za uczestnicze akcje i za bycie naszym do samego końca, bardzo fajnie było obserować jak się zmieniasz
• Bażant – dzięki za wiele wspólnych turnusów, za kampanie na Wyspach Księżycowych w 2016, za Kłamcę w drużynie, była to duża przyjemność Ci prowadzić i obserować przez te lata! Dzięki!
• Podkop – jesteś najlepszym królikiem Tol Calen, dzięki za te turnusy, a zwłaszcza za międzyturnusówki, jesteś mega sztos człowiekiem zawsze było Cie fajnie widzieć i słyszeć na turnusie. Tak jak całą gdańską ekipę
• Fifi – nie wiem ile to już lat sie znamy, przeszedłeś super przemianę i bardzo żałuje, że nie dane nam było razem zagrać.
• Sonic – dzięki za sporą liczbę wspólnych turnusów, to była wielka przyjemność słuchać o Twoim graniu od innycm MG, najbardziej pamiętam mPrawdy opowieści o waszej kampanii niecnych piratów, szkoda że nigdy razem nie zagraliśmy.
• Temat? – jesteś supersztos, zawsze pełna serca i dobrego słowa (w każdym razie zawsze jak Cie widze), dzięki za te wszystkie turnusy, i za ten pamiętny pisk jak sie pierwszy raz ogoliłem na łyso
• Nepo – dzięki za liczne turnusy, za bycie sercem i duszą tolcaleńczykiem i okazwyanie tego na każdym turnusie na którym Cie widziałem.
• Igor – dzięki za t1 w tym roku byłeś tam jednym z naszych filarów życia obozowego, dzięki za wszystkie pozostałe turnusy i za te wszystkie lata
• 13 – dzięki za te kilka turnusów, za sesję na “Hej cześć”, za super panią detektyw w ciężkim cyberpunkowym świecie. Cieszę się bardzo, że dane mi było Cie poznać i polubić!
• Julia – wiem, że kończysz po piątym ale i Cie tu umieszcze trudno mi uwierzyć że moja Pierwsza Strefa zaczyna już kończyć obozy… Dzięki za tamtą kampanie… i za tę z ratowaniem Mori i za wyprawe do alpak i za wróżenie. Żałuje, że nie widziałem twojej sesji
• Wunsz – znam Cię już kilka lat i od zawsze jesteś tą samą fantastyczną osobą, nadal bardzo się cieszę, że nadałem Ci ksywe która utrzymała się przez lata, że przyszłaś i powiedziałaś, że chcesz być ulfrasem, a ja pokazałem Ci ludzi co ulfrasa szukają… I za tę klamrę epilogu dla Aldis ograną w autobusie pędzącym po turnusie.

Reszto wariatów!

• Delete – dzięki za Keyforge’a, za całość grania i za miażdżące zwyciestwo nas Królem
• Król – dzięki za przyjęcie porażki w Keyforge, za aeromantę na łączonej i za cały turnus
• Ledó – dzięki za Keyforge, za wszystkie sztos rozmowy, za ciągnięcie z Kostkiem fabuły na łączonej, zamiast rozmawiać o skorkach
• Jin – skróć ksywe – dzięki za Keyforge, mam nadzieje, że za rok się znów zmierzymy
• Czirołsy – dobrze Cie było znów widzieć w tym roku, szkoda, że nie na TC i jako hydromante, ale i tak fajnie cie było znów spotkać
• Archiwum – dzięki za cały turnus, za kolejny na jakim sie widzimy, za rozmowy i akcje obozowe! Do zobaczenia za rok
• Lucjan – dzięki za bycie wulkanem energii w naszym obozowym grajdole, mam nadzieje, że jednak pojedziesz za rok
• MłoKraś – dzięki za kolejny wspólny turnus, za rozmowy przy ognisku i za pilnowanie byśmy się nie spalili. Do zobaczenia za rok
• Trzeźwi – jesteś fantastyczna i masz serce ze złota, dzięki za turnus!

Dzięki też za turnus całej reszcie. Mam nadzieje, że jescze nie raz spotkamy się na obozach, jescze nie nie raz zaśpiewamy “Nie podoba mi się tu” i “Na Tol Calen pójść”. Nie martwcie się, za każdym razem gdy coś się kończy zaczyna się coś nowego!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Miałem w tym roku zrobić tylko jeden turnus i na zawsze zamknąć moją karierę obozową. Perturbacje życiowe i inne wzloty i upadki jednakże skierowały mnie na jeszcze jeden turnus, ten pionierski i pierwszyw sezonie.
Spakowałem plecak, dobry humor i kampanie i pojechałem w ciemno by spędzić dwanaście pięknych dni na Kaszubach, z dala od zgiełku miasta i wszechogrniającego i wypalającego mózg upału.

Od lewej: Tora, Benrado, Falomi, Drek, Sera, Zuko, MG i Sancha

„- Czy u was na Tol Calen są imaki?
– Są i chabry, i maki”

Jestem fanem ułatwiania sobie mechaniki

Turnus I – Philosophy of Mind – The Grand Illusion

Mechanika: (Tol Calen 3.5)

• Benrado (Lunares) – młody, ścigany prawem velasquez z bogatego domu, z tajemniczym kryształem wrośniętym klatkę piersiową
• Falomi da Puerto Lunar (Próżność) – Fullioci, marszandka obrazów współpracująca z Siecią, matka słodkiego pięciolatka, kobieta o niejasnej przeszłosci, wracająca po latach do domu
• Sancha Carredro (Piętknastka) – velasquezka zabójczyni na usługach Sieci, dręczona wieloma demonami przeszłości
• Serafina Strutmeiser (Meta) – medyczka pokładowa na “Wejściu Smoka”, kerling z przeszłością pełną przeżytych przygód, pragnąca zaznać odrobiny spokoju i szczęścia, “wiara i czucie”
• Svart Drek (Przemo) – kapitan “Wejścia Smoka”, ligatur z klanu Czarnego Płomienia, kolejna postać o zagadkowej przeszłości,
• Tora McCormick (Teza) – nieszkolona areomantka, szukająca okazji do dalszej nauki, Garoo wychowany przez Druigh, kobieta o wybitnym talencie nawigacyjnym
• Zuko Yasui (Rzeka) – półhikuńczyk-półvelasquez, wnuk Eris o nie przewidywalnym darze, chętny poznania świata młokos o sercu większym niż on sam

Konfratrzy kompanii

• Enriquo de Terazas (Chirołsy) – bogaty nieszkolony hydromanta z Wysp Księżycowych
• Valgar (Truposz) – niewidomy guślarz z dalekiej północy
• Arvid Burkvard (Skurcz) – Strutmeiserski rycerz z wielkim mieczem, siłowe wsparcie grupy
• Giovanni Alessandro Fabrizio Cristoforo di Magliano da Lorentia (Przypadek) – akademik z uniwersytetu z Liveral, członek obłędnie bogatej rodziny Fuliocci, “szkiełko i oko”
• Roberto Parrino (Pjoter) – spokrewniony Fullioci, samozwańczy najlepszy kucharz Tol Calen, szukający swojego majstersztyku
• Fernando Sanchez (Franek) – oficer Guardia del Mar z Puerto Lunar, służbista o wielkich ambicjach
• Brennet Dale (Guślarz) – przemytnik Druigh, wykorzystujący mgłę do swych niecnych celów

Bohaterowie specjalni

• Illario – syn Falomi, dziecko o duszy artysty i ambicjach by zostać Kanclerzem Cesarstwa i kapitanem okrętu.
• Matje – pokładowy kuk, matka wszystkich dbająca by wszyscy byli najedzeni i szczęśliwi, nawet jeżeli musi komuś pogrozić chochlą lub ścierką
• Yana – cieśla pokładowy, pełniąca obowiązki pierwszego oficera, wasylka z półtorametrowym warkoczem, można na nią liczyć w każdej sytuacji
• Brodlir – bliźniaczy brat Dreka, Ligatur z ważną misją
• Fionna Brethen – brokerka informacji, członkini Sieci, renegacka Areomantka i szefowa jednego z wielkich domów handlowych w Siedmiu Siostrach, przyjaciółka Falomi
• Lucrezia Bianca Tezaro da Puerto Lunar – matka Falomi
• Lon – półbóg z krwi Kesary – bogini utraty
• Khalida Vidia Larissa Amah Al-Hakim bint Al-Alem diArgento El’Sayed de Cidre – diuczessa Wysp Księżycowych
• Stary Pedro – bo tak!

“Zróbmy Pompeje!!”
z rozmów nad pisaniem kampanii

Kampania

Siódemka bohaterów zostaje zebrana przez tajemniczą brokerkę informacji i renegatkę Fionne Brethen, by zapobiec złym rzeczom, które mają wydarzyć się na Wyspach Księżycowych. Sama Fionna dysponuje tylko donosami swoich informatorów i wątpliwej jakości przepowiedniami swej mamau – Muszli.

Bohaterowie podejmują się zadania i płyną do Puerto Lunar tylko po to by zorientować się, że trwają tam przygotowania od Okazania, starożytnej ceremonii (przywróconej przez ród de Cidre) przedstawienia Imelnirowi następcy tronu Wysp. Od razu prawie wikłają się w zabójstwo Vincenzo (szefa kantoru kompanii handlowej Fionny), walkę między lokalną Siecią a gangami z harańskiej Małej Porty. Dodatkowo wulkan Stara Madre na sąsiedniej Wielkiej Cidre bucha dymem, a ziemia pod ich stopami okazjonalnie trzęsie. Sytuacja staje się naprawdę napięta gdy na scenę wkracza Lodowooka, tajemnicza zabójczyni o zdecydowanie nadludzkich umiejętnościach, która przejęła kontrolę nad lokalnymi gangami, a bohaterowie dowiadują się, że Vincenzo zginął zarażony dziwaczną chorobą, która natychmiastowo wyniszcza organizm i pozbawia dostępu do mocy spokrewnienia. Wśród potomstwa Selene (bogini wysp Księżycowych) zaczyna szerzyć się szaleństwo i muszą zostać odizolowani. Bohaterowie zostają również zaatakowani przez Lodowooką (która rani i zatruwa Illario) i muszą uciekać na pokład ścigani przez siepaczy Kusuf. Sytuację ratuje jednak brawurowy rajd przez miasto Tory, która dzięki wrodzonym talentom i areomancji skutecznie unika bandy wrogów a jednocześnie odciąga ich od towarzyszy.

Po naradzie bohaterowie udają się na audiencję do Khalidy, diuczessy wysp, gdzie ma miejsce zamach zorganizwany przez tajemniczą organizację Kusuf, dla której pracuje Lodowooka. Zamach udaje się powstrzymać, lecz gdy część drużyny ściga (skutecznie) Lodowooką Sancha poddaje się podszeptom Cienia i pcha Khalidę nożem w okolice serca. Następuje pełna paniki scena ratunku ale pani Wysp Księżowych zostaje uratowana (a jej stan jest stabilny)

Po powrocie na statek bohterowie orientują się że zabita Lodowookich są dwie i że zachowują się nienaturalnie identyczne. Badania nad chorobą i truciznami przerastają solową pracę Sery (zwłaszcza przy mikrym wyposażeniu jej pracowni), Sancha wariuje (od cienia) a Benrado od wrośniętego w niego kamienia (który wydaje się być dziwnie połączony ze wszystkim co się dzieje). Drużyna podejmuje decyzję o oczyszczeniu Sanchy z cienia (poprzedzoną długą rozmową o tym czy ta na pewno tego chce), a następnie udają się ponownie do pałacu poprosić diuczessę o pomoc lub przynajmniej o udostępnienie jej laboratoriów.

Na miejsciu spotykają inna grupę, która również pojawiła się by prosić o pomoc panią wysp. Na audiencji okazuje się, że mąż Khalidy jest ciężko chory, Selene zaginęła, a za sporą częścią tego co się dzieje na wyspie stoi nadworny medyk de Cidre (i główny patolog lokalnej Straży) – Ignacio Jimenez. Gdy sytuacja staje się bardzo napięta po raz kolejny zaczyna się trząść ziemia i Ignacio ucieka, gdy gracze zajęci są ratowaniem własnego życia i niezwykle cennego harańsko-fulliockiego mikroskopu. Sera poznaje Giovanniego – fulliockiego naukowca – podobnie jak ona badającego chorobę i truciznę. Dodatkowo Drek otrzymuje informacje (z dwóch żródeł) na temat miejsca przebywania swojego brata Brodlira.

Obie drużyny podejmują decyzję o popłynięciu na Wielką Cidre by ratować Rodrigo (męża Khalidy), znaleźć Selene i Brodlira oraz zbadać Citadel de Cidre, stary zamek rodu wybudowany na ponad sto lat przed kataklizmem. Tymczasem zbliża się również przybycie Imelnira. Nim mogą wypłynąć czeka ich jednak starcie z Dotykiem Matki – karaką kapitana Lona. Jest ono krótkie i dość brutalne, dzięki interwencji Falomi, która gdy inni radzą nad planami przenika na pokład wrogiego okrętu i zamacza proch tak by Ci nie mogli oddać pierwszej salwy.

Bohaterowie wiedzeni przeczuciem postanawiają podzielić się na dwie grupy by sprawniej załatwić sprawy na wyspie. Drek z kompanią wzmocnioną przypadkowo przez Giovanniego płyną do Cytadeli. Jeszcze na pokłądzie Sera i Giovanni decydują decydują się badać próbki i dochodzą do przerażających wniosków co do pochodzenia choroby i trucizny. Udaje im się też przygotować jedną dawkę antidotum na truciznę zabijającą bogów. Następnie operują Bendardo. Kryształ w jego sercu okazuje się jajem, które wykluwa się natychmiast po wycięciu. Walka jest krótka, brutalna i zakończona strzałem z wiwatówki, a stworzenie pozbawione jednej z łap znika w morskich odchłaniach.

Na wyspie po raz pierwszy z cienia wyłania się Lon, stary wróg Zuko, Dreka i Sery – a obecnie współpracownik Kusuf. Znajdują sie tam również laboratoria, w których Ignacio pracował nad swoimi truciznami, eksperymentując na spokrewnionych. Bohaterom z pomocą odnalezionego Brodlira, Brenneta (który ruszył za nimi zaraz po tym jak zorientował się, że Giovanni zniknął) udaje się pokonać strażników, a Sancha i Falomi dopadają Lona. Grupa orientuje się, że Kusuf chce zabić Imelnira, a trucizna, którą to zrobią jest już w Puerto Lunar. W Casa del Cidre reszta znajduje Selene, jednak ta jest konająca. Po szybkiej naradzie obu grup decydują się uratować boginię wysp licząc, że będą mieli wystarczająco dużo czasu na uratowanie Imelnira. Podczas powrotu do Puerto Lunar trwają gorączkowe przygotowania do obrony portu oraz podjęta zostaje skuteczna próba wykorzystania talentów Sery Valgara i Enriquo do skontaktowania się z Imelnirem

Ostatnim aktem kampanii jest wielka bitwa w porcie. Bohaterów zdradzają sojusznicy, załogi galeonów handlowych należących do ojca Giovanniego. Starcie jest krótkie ale wulgarnie krwawe, jednak dzięki pomysłowości, zmysłowi taktycznemu i dużej ilości szczęścia udaje się ocalić port i uratować boga…

„Masz piękne oczy.
Nie chcę, żeby były pierwszą rzeczą, który zobaczy kapitan Lon”

Podsumowanie kampanii

To była bardzo fajna kampania. Bardzo dużo się wydarzyło, a gracze których miałem przyjemność prowadzić. To była duża drużyna i wszystkie chyba kłopoty z kampanią wynikały z jej rozmiaru. To była jednak ekipa naprawde dobrych graczy, która poradziła sobie z sytuacja. To była kampania pełna klimacenia i ekploracji wątków pobocznych, których zupełnie nie ująłem w podsumowaniu. To one stanowiły o pięknie i wyjątkowości tego co się działo. Sporo działo się w watkach osobistych Dreka, Sery, Falomi, Sanchy, Zuko, Benrado i Tory poza główn linią fabularną kampanii (która toczyła się swoim tempem). Mieliśmy mnóstwo świetnych scen, rozmowe z Lonem na koniec, wypędzanie Cienia z Sanchy, spotkanie z matką Falomi i z człowiekiem któremu porwała wnuka, scena konania Khalidy i obu walk z Lodowooką. Przewinęło się też sporo nauki, sekcji zwłok i badań, ale była też akcja, dylematy moralne i wiele wiele małych wąteczków (na przykład wątek Illario chcącego zostać kapitanem, czy piątki uliczników przygarniętych przez Dreka na pokład i uczonych życia przez drużynę. Musiałem wyciąć co prawda półkampanii już po trzeciej sesji, ale nie żałuje, bo dostałem dużo wyśmienitego RPG na poziomie interakcji między postaciowych.

Chcę tu podziękować moim graczom za to że wytrwali i że zagrali. Za serce, które włożyliśmy razem w kampanie. Za wewnątrzdrużynowe memy (prawda Próżność i Teza??) i za to że uratowaliście obu bogów i wywróciliście naszą kampanie do góry nogami. Daliście z siebie wszystko i jeszcze więcej a ja mam nadzieje odpłaciłem wam tym samym. Wróciłem wykończony (głownie powrotem ale co tam) ale szczęśliwy.

Finał kampanii wyszedł niezwykle dynamicznie. 14 graczy i 2 MG podzas bitwy morskiej to było coś. Gardło nie działało mi przez dwa dni.

Cudnie prowadziło mi się kampanie łączoną z mAnger. Wiele godzin spędziliśmy nad planami, timelinem, npcami i tym żeby nasze wspólne wyspy Księżycowe były jednolite i wspólne. Razem łataliśmy dziury i prowadziliśmy świetnie się uzupełniając. Mam nadzieję, że mAnger nie ma mi za złe tempa pracy i kminy, które powodowało, że pod koniec oboje chodziliśmy na rzęsach. Nie wiem jak Ty, ale ja chce to powtórzyć!

Mówiłem na prelekcji, że fabuła to co pozostaje po sesji. Mnie został piękny obraz przyjaciół stawiających czoła nieznanemu. I to była moja kampania…

Podziękowania

Na początek Ania – królowo matko naszego obozu, dziękuje Ci za pomoc, rady, obecność i kubły zimnej wody gdy było to konieczne, świetnie mi się z Tobą pracowało i choć zawsze byłaś w biegu znajdowałaś dla nas zawsze czas. Dzięki Ci za Delarę i za odwagę z glutkiem, mam nadzieję że wrócisz na Tol Calen

Kadruniu!

• Tosiu – dzięki za wspólną kampanie, za wytrzymanie tempa pracy, za sesje łączone, za gościnny występ Khalidy wraz z jej epickim konaniem, za sfailowane testy na PT 0, a przede wszystkim za “zróbmy Pompeje!!”. No i oczywiście za sesję u Lewiatana, która była niesamowita także, dzięki chemii w relacji upierdliwy sługa – lekkomyślna pani. Dzięki Tobie nasza wielka czternastosobowa patologiczna rodzina nie rozpadła się i razem dopłynęła do celu, mam nadzieję na kolejną łączoną i odpalenie grania przez skajpaja.
• Makao – świetnie mi się z Tobą pracowało, uzupełnialiśmy się i sprawialiśmy, że machina turnusu toczyła się dalej, dzięki za kapowiniczek, który nie raz ratował nam skórę, za gadanie w kantynie i za zajebistą chemię pracy. Mam nadzieje, że mówiłeś poważnie i włączysz się w pisanie cyberpunkowego larpa
• Kosma – dzięki za współprace, za memienie, dyskusje (zwłaszcza tą o GSach i pamiętnym Kasz-Ar-Gor), za bycie spindoctorem tego turnusu, za świetną relację z uczestnikami i za pana profesora z Liveral na finalowym larpie, który jak nikt robił tam wode z mózgu…
• Laser – strasznie dobrze mi się z Tobą pracowało, byłeś gdy było trzeba i sprawiałeś by działy się rzeczy byśmy my mogli dziać rzeczy inne, za pogadanki w kadrówce za szybkie podłapanie klimatu obozów i dziwaczny wielogodzinny rajd na południe na koniec
• Allatar – jesteś RPGowcem z krwi i kości i to szanuje ponad wszystko, dzięki za turnus, za trolle o warhammerze, za ghostowanie “Kronosa”
• Ned – dzięki za turnus, za rozmowy, za wsparcie w sytuacjach wychowawczych gdy było trzeba, za wystrój sali i odważne bycie “bossem mindless mobu” na larpie
• Nipcoń – dzięki za turnus, za ogarnianie techniczne LARPa i składzika gdy była potrzeba, za działanie i za wredne (choć ukryte) poczucie humoru. To były najlepsze dekoracje jakie pamiętam na naszych larpach EVER!
• Wera i As – dziękuje wam za odwiedziny, za przyjazd, za wsparcie przy larpie i za po prostu bycie, niecierpliwie czekam na T4 by z wami popracować w pełnym wymiarze. Dni z wami były jak słońce w zimny dzień…
• Antek, Wąsu i Banan – za superwspółprace pomiędzy naszymi bandami świrów, najlepszą jaką można sobie wyobrazić i za dokarmianie mnie gdy talerz z dobrościami u nas na stole docierał do mnie pusty…

Moja drużyno w kolejności losowej

• Przemo – dzięki za liderowanie tej zgrai i wspacie w jej ogarnianiu, bez Ciebie byłoby trudniej, za ogranie i siły i słabości Dreka, za rozmowy o RPGach, za możliwość wcielenia się w bande złoli podczas twojej sesji (kości były po mojej stronie jak rzadko), fajnie się zmieniłeś od małego Pszemusia z 2015
• Piętknastka – dzięki za turnus, za pracę nad postacią i za ogrywanie jej w fajny sposób, za odwagę podejmowania wątków i eleastyczność w ich prowadzeniu, Sancha była ważną częścią tej bandy i nie dawała o sobie zapomnieć.
• Meta – za bycie tak dobrą, że aż strach, za wątki mdyczne i szeptuszenie, za ogarnianie i za radzenie sobie z tym wszystkim co na was rzucałem, za mądrość i serce do nich wszystkich,za relacje z innymi. Świetnie mi się z Tobą grało. Naprawdę uważam, tak jak napisałem Ci w podręczniku 🙂
• Teza – dzięki za bycie wulkanem pozytywnej energii, który dawał siłę mnie i całej tej zgrai, którą nazwaliśmy drużyną, za aktywność, która napędziała mnie do działania, za relacje z Matje i Illario, to była olbrzymia przyjemność Ci prowadzić
  Lunares – dzięki za pomysł na postać i konsekwentne jej prowadzenie, za współgranie z naszą bandą świrów, za velasquezkiego velsqueza, za aktywność i działanie i za miliony mniej lub bardziej mądrych pomysłów na ewolucje postaci
• Rzeka – nasz ty artysto, dzięki za to, że byłeś przyjacielem całej drużyny, wsparciem gdy było trzeba i ostrzem wycelowanym w brzuch gdy bylo to konieczne, bardzo się dobrze mi się z tobą współpracowało, byle tak dalej
• Próżność – dzięki za najbardziej fulliocką Fullioci, jaką miałem w drużynie, za cudowną relację z Illario która (przyznam się dopiero teraz) dwa razy zeszklikła mi oczy, za Monetostrzelną i wspólną sesję w Mistborna, za duży talent do RPGowania, który masz gdy już się zdecydujesz zacząć działać

Druga połowo łączonej drużyny, nie miałem za wiele czasu by widzieć was na sesjach, ale grało mi się z wami przednio!

• Przypadek – Za szkiełko i oko, do Metowej “wiary i czucia” za inteligentne i konsekwentne odgrywanie wątków naukowych, za zbieranie wiedzy i jej wykorzystanie, byłeś mózgiem naszej wielkiej patologicznej rodziny
• Franek – dzięki za rozmowy o wojskowości, to mój konik, którym rzadko ktoś sie na obozach interesuje
• Pjoter – Dzięki za świetnego kucharza i za współgranie miniwąteczku kucharskiego z Matje, za danie mi okazji, by odpalić backstory naszej dzielnej enpecki.
• Guślarz – dzięki za przemytnika, który brał ster w swoje ręce gdy było trzeba i brał sprawy w swoje ręce gdy było to konieczne
• Truposz – fajna konsekwencja w odgrywaniu postaci, granie niewidomego, zwłascza na LARPie nie może być łatwe
• Skurcz – Rycerz na Koloniach to musiał być niezły kawał, dzięki za bitwe i przejęcie kontroli w odpowiedniej chwili
• Czirołsy – mój ty velasquezie z wysp Księżycowych, dzięki za postać, którą świetnie się obserwowało, za pogodę ducha nawet w najciemniejszych chwilach i za telefon do Imelnira

Reszto wariatów!

• OPka – złoto, no złoto no, dziękuje Ci bardzo, bardzo za cały turnus, za bombardowanie pozytywną energią cały czas, za Keyforga, za musicale i za wszystko co było bardzo TAK! I oczywiście że była to Twoja wina!
• Lewiatan – dziękuje bardzo za fenoemenalną sesję, za utrafienie z postaciami i świetną, choć prostą intrygę, nigdy już nie zagram Mistborna, ale ten raz zrobił mi system na zawsze, dzięki wielkie raz jeszcze Mistrzu. Strasznie cieszę się mogąc obserwować co wyrosło z Jardira z T2 w 2015. O Mistbornie pojawi się osobny wpis.
• Amnezja – Panienko Doreen, świetnie mi się z Tobą grało, dzięki że odważnie odbijałaś we mnie wątek i nie dałaś się z manipulować, za wszystkie te sympatyczne rozmowy i pozytywność w każdej sytuacji
• Krecik – za pogodę ducha, za dzierżenie dzidy i bycie tak fajnym uczestnikiem jak tylko można, za obozowe akcje, za oba larpy, w których znalezłeś się naprawdę dobrze i za to że byłeś gdy było Cie potrzeba!
• Przegryw – za antypozytwność która była bardzo pozytywna, za celny humor i cięty dowcip, codzienne wyprawy do kuchni, Keyforga i za wszystkie te rozmowy i rozmówki jakie wspólnie odbyliśmy w trakcie turnusu
• Klasztor – za to co napisałem Ci w podręczniku, za pogodę ducha i napędzanie tego świetnego turnusu
• Strasz – za poranne rozmowy, gdy inni jeszcze derpili w swoich łóżkach, za ogarnięcie Kultystów Kronosa i za zabicie mAnger
• Filozofia – za super Keyforgowanie, za chęć do gry i wspólne w nią granie, mam nadzieje, że nie zostawisz tak tego po sezonie
• Kamień – za bycie Nie-Ungwai i oczywiście za rozmowe o musicalach!
• Wiedźmin – za danie obozowi dodatkowych trzech minut snu
• Małe Kotki i Igor – za bycie dwoma filarami naszego życia obozowego, trudno sobie było wyobrazić ten turnus bez obecności waszej dwójki
• Nie mam – za jachtklubowy styl bycia, który pozytywnie odcinał się od mrocznocierpiącej czerni całej reszty
• Imię – za to, że chciałaś się nauczyć Keyforge’a i za Twoją minę gdy pożyczałem wam głośnik.
• Konstancja – za bycie turnusowym terminatorem, za nieprzejmowanie się i błyskawiczny powrót do akcji! Złoto! Normalnie złoto!
• Magic – za rozmowy o MTG, dzięki za głęboką wiedzę i dzielenie się nią z takim laikiem jak ja
• Konflikt – za wszystkie te ciepłe słowa o naszych obozach
• Champinion – dzięki za świetne poprowadzenie postaci w LARPie, wiele frajdy sprwiło nam obserowanie jak rozbijasz swój niełatwy w sumie wątek
• Cała reszto – dzięki za świetny turnus, za akcje, za generalną bezproblemowość i za stonowany brak odpałów,za świetne otwarcie mam nadzieje rewelacyjnego sezonu!
• Specjalnym gościom – Ciepłemu i Manusowi, za wsparcie nas na larpie i to że mindless mob napsuł krew wszystkim tym dzielnym wojownikom!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Kolejne lato i piąta już wyprawa na Tol Calen. W tym roku był to niestety tylko jeden turnus. Życie dogania człowieka w końcu i odbiera ten piękny kawałek nadrzeczywistości…
W tym roku wynieśliśmy się z Zakopanego z przyległościami do kaszubskiej Drzewiny (daleko od morza <smutnazaba.psd>) – urokliwego miejsca, które na jakis czas stanie się stolicą tolcaleńskiego erpeżenia. Nie było Krupówek (yaaay!), lodów u Żarneckich (neeeej!) były piękna pogoda (yaay!) i stada owadów wszelakiej prowienięcji (neeej!)
Coś się skończyło, coś się zaczęło, że tak sparafrazuje tytuł opowiadania pewnego siwego nienawistnika gier.

Od lewej: Blanka, Zaratustra, MG, Johann, Lorenza, Rosa

“I będziemy na to palić Punkty Szczęścia,
aż nie spalimy całego ośrodka”

Kampania

Turnus III – Krew i Piasek

Mechanika: (Tol Calen 3k10 Beta)

• Blanka (Grabież) – legendarna wojowniczka, żona khana khanów procesarskich Kudlehów, blizny na jej ciele opowiadają historię ostatnich 15 lat Tol Calen, na prośbę męża ambasador kudlehów do konkurujących ze sobą kandydatów do roli Asada
• Johann Dietmar von Alholt-Mittelmark (Kostek) – porucznik Cezarytów, niezwykle utalentowany dowódca, który zaraz po Cesarskiej Akademii wyrusza do Siedmiu Sióstr spłacać studencki kredyt.
• Lorenza Piedat Inez de la Armadura y Velasquez (BeBe)- kapitan Cezarytów, wyzuta z ziem zabójczyni pojedynkowa, podążająca śladem szermiera, który ją pokonał i zabił jej mistrza
• Rosa Richesse de la Cupide Gomez (Zuo) – armatorka “Riquezy”, zbiegła sprzed oltarza arystokratka z Nueva Hegemonia rozdarta między rodziną a rozsądkiem, siostra Salvadora Gomeza generała oblegającego Isfahan
• Zaratustra Gabriell Carmen Fullioci da Media (Kat) – alchemiczka i medyczka, hermafrodyta, potomkini Mathiasa

Bohaterowie specjalni

• Tulio – kapitan Riquezy, mentor i przybrany ojciec Rosy, jego tajemnicza przeszłość wiąże go z Lorenzą
• Joaquim Richesse de la Cupide – ukochany Rosy, szpieg podający się za oficera Nueva Hegemonia
• Liliana Eleonora Fiona Bursanda – lekko niezrównoważona córka generała Bursandy -dowódcy artylerii i wojsk inżynieryjnych, zagięła parol na Joaquima
• Mateo Enrique “Salvador” Gomez de Puerto Arena y Velasquez – doświadczony generał, dowódca wojsk oblegających Isfahan, brat Rosy, nemesis Lorenzy
• Rain – cesarski agent, wierny Timorii, bezwzględny jak diabli
• generał Peter Horgen – dowódca Cezarytów, wybitny strateg i taktyk, wieszczy Johannowi wielką pryszłość
• Francesco Rodrigo Gomez da Silva y Velasquez – kuzyn Rosy, mistrz hydromacji na zesłaniu pałający nienawiścią zarówno do Kapituły jak i Nueva Hegemonia.
• Ulf Renegat zwany Dwurękim – wybitny medyki i uzdrowiciel, prowadzi szpital w Isfahan
• Gabriell Starszy – wybitny alchemik, ojciec Zaratustry
• Margetitta – ochmistrzyni ojca Lorenzy, która w krytycznym momencie okazała się świetnym strzelcem

Askar al’Asad, Lwi Wojownik, dyktator Siedmiu Sióstr umiera. Tego samego dnia wybucha wojna domowa i pięciu kandydatów rzuca się na siebie. Największe szanse ma znajdujący się w ścisłym sojuszu z Nueva Hegemonia Amir el’Sayed. Jego szybka reakcja na śmierć Asada więzi w oblężeniu siły najpoważniejszego z kontrkndydatów – Nadira z Isfahanu, podczas gdy sam Amir z głównymi siłami rusza na Al’Haarę, by przejąć władzę.

Bohaterowie z różnych powodów wstępują na służbę Nadira. Ich pierwszym zadanie ma być przewiezienie z Tol Calen Blanki, będącej ambasadorem zachodnich Kudlehów. Przyłączają się więc do konwoju wiozącego kolejną transzę Cezarytów – pochodzących z Cesarstwa najemników, którzy od bratobójczych walk wolą te, w których wypełnia się ich kiesa. Riqueza, okręcik, którym podróżują bohaterowie, gubi się w trakcie sztormu. Gdy odnajduje resztę konwoju ten przegrywa właśnie konfrontację z flotą Nueva Hegemonia. Na wodzie unosi się tylko jeden galeon Cezarytów , ten sam na pokładzie, którego znajduje się postępowy strutmeiserski generał Horgen – dowódca Cezarytów. Galeon znajduje się jednak w rękach wroga i jest właśnie eskortowany na znajdującą się w pobliżu, należącą do el’Sayedów, wyspę Armadura.

Po wielu perypetiach (ucieczce z płonącego budynku, heroicznym ratunku uwięzionej w Klatce Hańby ochmistrzyni przedsięwziętym przez Blankę, pojedynku na pistolety stoczonym przez Lorenze itd) graczom udaje się uratować Horgena. Dzieje się tak dlatego, że Rosie i Johannówi udaje się wkręcić w łaski znajdującego się tu na zesłaniu kuzyna Rosy, który nie zdaje sobie sprawy z tego, że pani armator zmienia strony jak chorągiewka, a Johann tylko udaje velasquezkiego lojalistę i ten prosi Rosę by przewiozła jeńca do brata – generała oblegającego właśnie Isfahan.

W ten sposób bohaterowie pojawiają się w niewielkiej osadzie rybackiej Al’Cinne zmienionej w miasto namiotów, gdzie znajduje się centrum sił atakujących miasto. Tu muszą stąpać bo bardzo cienkim lodzie, z jednej strony nie mogą wydać generała z drugiej muszą uratować miasto, Cezarytów i Nadira. W międzyczasie dowiadują się że grupa alchemików kierowana przez ojca Zaratustry przygotowuje gaz mający wymordować całe miasto. W mieście namiotów są też agenci cesarskiego, w tym silnie powiązany z drużyną Joaquim Richesse de la Cupide, jednak uważają graczy raczej za ciężar w swoim Bardzo Ważnym Zadaniu.

Znów zaczyna się festiwal perypetii, Lorenza próbuje dokonać zamachu na Salvadora Gomeza, zostaje jednak złapana i skazana na 300 batów. Drużyna ratuje ją jednak pociąga to za sobą konsekwencje – udający szafirowego oficera Joaquin zostaje oskarżony o niedopełnienie obowiązków i skazany na 500 batów. W trakcie wykonywania wyroku z tłumu wychodzi Lorenza i formalnie wyzywa generała Gomeza na pojedynek.

Pojedynek kończy się zwycięstwem zabójczyni jednak zostaje ona ciężko ranna, a czas zaczyna się kończyć. Drużyna podejmuje decyzję o wysłaniu rannej Blanki i rannej Lorenzy do miasta “niebezpiecznym przejściem” podczas, gdy reszta odciągnie uwagę alchemików aż do nadejścia odsieczy.

W siedzibie alchemików gracze odnajdują Raina – dowódcę Timorii paktującego z mistrzem Gabriellem zakup beczek z “gazem isfahańskim” potrzebnym Cesarstwu do pacyfikacji tak zwanych “wolnych miast”. Rain zdradza też alchemikom, że Zaratustra i jej kompania, pragną ich zniszczyć. Gabriell wystawia swoją córkę na próbę i każe jej zagazować miasto. Ta orientuje się, że urządzenie jest fałszywe i bez wahania uruchamia je. Zaraz potem pojawia się jeden z ludzi Raina wioząc związaną Rose (velasquezka nie poszła z resztą do alchemików bojąc się rozpoznania). Wtedy dopiero nerwy puszczają i wybucha walka…

W międzyczasie Lorenza i Blanka przedzierają się korytarzami przejścia prowadzącego do miasta o którym powiedział im generał Horgen. Znajduje się w nim olbrzymia jaskinia i jeden z gigantycznych skorpionów z al’Sadjiji – Al’akaar. Mimo tego udaje im się przedostać do miasta i dotrzeć z odsieczą.

W trakcie walki ginie dowódca odsieczy i Johann musi przejąć dowództwo. Ostatecznie udaje się pokonać alchemików i kompanię elitarnych velasquezkich muszkieterów a następnie przebić się do słabo bronionych trebuszy. Cezaryccy żołnierze zwracają trebusze przeciw miastu namiotów i drugiemu najważniejszemu obozowi żołnierzy z Nueva Hegemonia. Rozpoczyna się bombardowanie beczkami z gazem isfahańskim. Oblężenie zostaje zerwane.

Tuż przed bombardowaniem z miasta ucieka Rain wywożąc ze sobą ostatniego z alchemików znających tajemnicę gazu… Drużyna po wylizaniu ran (i spotkaniu Ulfa Renegata) rusza za nimi w pogoń i trafia do oblężonego Westport, gdzie wraz z innymi doprowadza do tego, że miasto otwiera bramy i kapituluje.
Ostatnim aktem jest poszukiwanie Raina, tu jednak gracze dają się wciągnąć w pułapkę asa wywiadu. Po otarciu się o śmierć wracają na pokład Riquezy by tam być świadkami śmierci kapitana Tulio – mentora Rosy… Udaje im się jednak (po raz kolejny) uratować Joaquima Rain ucieka wraz z alchemikiem. Czy wróci zemścić się na byłych sojusznikach? Czas pokaże.

W epilogu Rosa ostatecznie i formalnie żeni się z Joaquimem i zostaje kapitanem Riquezy, Blanka doprowadza do zawarcia sojuszu między swoim mężem a Nadirem (co ostatecznie doprowadzi do ponownego zjednoczenia obu frakcji zachodnich Kudlehów), Zaratustra staje się uczennicą słynnego Ulfa Renegata, Johann, już w randze majora wraca do Cesarstwa i obejmuje dowództwo nad batalionem wojska we Wschodnich Wrotach, a Lorenza otwiera szkołę szermierki i odnajduje ojca,który…. to już inna historia…

“No to chyba nie żyję…
Jak to? Nic nie słyszałam!!”

Podsumowanie kampanii

Miałem świetną drużynę i wcześniej zaplanowany rys kampanii. Dało mi to doskonały start. Mój skład łączył doświadczonych weteranów (Grabież, Bebe i Kostek) i utalentowanych ale młodszych stażem (Zuo i Kat). Całość była doskonałą wybuchową mieszanką. Drużyna grała bardzo aktywnie, sama sobie tworzyła wątki i łapała w lot to co ja podrzucałem.

Kampania była bardzo intensywna i ani na chwile nie mieliśmy tzw “fillerów” czyli sesji o niczym. Nawet tempo akcji spadało w grę wchodziły osobiste relacje między postaciami, które jakby na to nie patrzeć były klu tej opowieści.

Kampania miała dużo świetnych scen – pojedynek na pistolety, ucieczkę z płonącego domu, walkę z “tajemniczą macką”, wieczorną rozmowę Johanna z kuzynem-pułkownikiem, ucieczkę z więzienia, słowne utarczki z Lilianą, ujeżdżanie pędzącego al’akara i wiele wiele innych.

Pół morza emocji wybuchało w wątkach osobistych i w relacjach między postaciami. Iskrzyło i działo się. Nie raz sesja wyglądała tak, część graczy prowadziła ze sobą rozmowy totalnie nie interesując się tym co się dzieje na sesji. Wiem, że niektórzy MG mogliby mieć z tym problem, ale ja osobiście uwielbiam takie zaangażowanie w historię.

Super fajną sprawą było też to że gracze nie bali się brać na siebie również ról NPCów i odgrywać ich w scenach w których nie było ich postaci. Dostawali całkiem ważnych, nawet złych NPCów i to co z nimi robili było tylko własnością dodaną!

Większość planowania też miała miejsce poza sesjami. Gumowe ucho MG bardzo ładnie wyłapywało dyskusje o fabule i planach na następną sesję.
Drużyna radziła sobie ze wszystkim i cały czas chcieli więcej. Poza sesjami też byli cudowną ekipą trolli, która świetnie się ze sobą kumplowała. Idealnie.

Przyjeżdżałem na obóz z przekonaniem, że to mój ostatni turnus. Gracze, których miałem zostawili mnie z przekonaniem, że chce wrócić.

Ten turnus były to też dla mnie testy nowej mechaniki Tol Calen. 3k10 (bo taką nazwę nosi) to bękarcie dziecko 2d20, FATE i w pewnych aspektach D&D 5.0.
Rdzeń tej mechaniki jest naprawdę świetny. Dynamiczne testy dorzucanie Punktów Szczęścia i Punktów Losu. Brakowało mi pewnych rzeczy z 2d20 – takich jak aktywna obrona, czy większe ustrukturyzowanie efektów punktów szczęścia ale całość biegała bardzo sprawnie i punkty latały między mną a graczami jak trzeba.
Bardzo fajnie działa Przełom czyli faza gry, której zamiast rzucać wydajemy Punkty Szczęścia i Losu by zmieniać świat otaczających postacie – tu gracze mają wpływ na świat i ten zmienia się dynamicznie dzięki ich decyzją – trzeba uciec z budynku? no przeciez za deskami jest dziura w murze? Nie ma strażników? Ale jest piec który zaczyna szczekać i zwraca na was uwagę. Prosto, gładko i przyjemnie.

Bardzo przypadł mi też do gustu pomysł z punktami życia i ranami. HPki składają się na rany. Co 6 punktów występuje jedna. HPki w ranie można oznaczyć k6 – bardzo przyspiesza to samo oznaczanie ran. Przed sezonem bałem się, że kostka będzie się w trakcie sesji gubić bądź odwracać. Praktyka pokazała jednak coś zupełnie innego.

Mechanika nie ustrzegła się kłopotów. Zwłaszcza na poziomie tworzenia postaci. Czujni uczestnicy znaleźli kilka bolesnych exploitów, które po sezonie będzie trzeba (razem z paroma innymi rzeczami) przemyśleć.

Fajnym mechanizmem który powstał w trakcie sesji były liczniki. Gracze mieli za zadanie pokonać przeciwników i utrzymać dziedziniec do przybycia posiłków. Zrobiłem trzy liczniki – licznik tur do przybycia odsieczy dla alchemików (k6), licznik do przybycia posiłków dla graczy (k8) i licznik załadowanych muszkietów (k6). Odsiecz dla alchemików ruszyła od razu, odsiecz dla graczy od 3 tury. Świetnie to obrazowało czas i dawało możliwość podjęcia taktycznej decyzji. Graczki idące z odsieczą wpadły z pomocą wcześniej (co opłaciły punktami Szczęścia) W biegu powstał też trzeci licznik – robiony już na kartce, bo nie mam k30 – licznik żywotności barykady, którą naprędce zbudowali z wozu. Całość – jak na późną godzinę o której odbywała się sesja wyszła niezwykle dynamicznie

Sesja “Hej,cześć”

Od zeszłego roku funkcjonuje u nas na obozach blok sesyjny “Hej, cześć” czyli jednostrzał w mieszanych drużynach u nieswoich MG.
Pewnego pięknego popołudnia trafiło więc do mni sześciu całkowicie nowych graczy. A ja postanowiłem poprowadzić im Star Calen, czyli Tol Calen za tysiąc lat.
Zaczęliśmy od tworzenia postaci i częściowego wypalania świata. Pewne elementy były mi potrzebne do płynnego przeprowadzenia przygody. Gracze wstawili w świat wiele ciekawych elementów – Bóg Mechaniki jako SI, Kościół Losu. Ja wrzuciłem do tego statki napędzane twarzowcami z krwi bogini drzwi, Wieczne Imperium, terapie genowe by zostać spokrewnionym, Sztummeiserów i elitarne jednostki Dzieci Wojny – półbogów z krwi Ragnara.
Przygoda podzieliła się na dwie fazy. Pierwszą spędzili na zasiedlonej przez Hikuńczyków planecie Dao tam zostali wynajęci przez dwóch zbiegłych fiarri by przewieźć paczkę. Paczki szukali szturmowcy. Wywiązała się walka. Pierwsza faza sesji poza ekspozycją postaci i rozmową z npcami była to walka i ucieczka. Zastosowałem prostą mechanikę na k20 żeby nie wydłużać tworzenia postaci. Mechanikę wymyśliłem na kwadrans przed sesją robiąc w Wordzie karty postaci. Było dynamicznie w miare, ale mechanika powodowała ze za wiele sie graczom udawało i nie było zagrożenia. Było to takie sobie.
Druga faza sesji za to zabłyszczała jak supernowa. Gracze uciekli z planety z paczka, fiarri zginęli zostali więc z nią sami. Postanowili ją otworzyć. W środku znaleźli zamkniętą w stazie boginię… Wtedy przypomniałem im to co mówiłem na początku, że wywiezienie boga z Tol Calen jest najgorszym możliwym przestępstwem, że taki bóg jest wart setki milionów neocezarów, a dodatkowo napomkąłem, że dwieście lat wcześniej jeden z fizyków zasugerował, że przywiezienie boga na inna planete spowoduje to, że obejmie on ją swoją domeną i zaczną się po jakimś czasie pojawiać na niej nowi bogowie. I wtedy sesja eksplodowała! Przez ponad godzinę cała drużyna toczyła dyskusję co zrobić dalej… I nie była to kulturalna rozmowa… Krzyki i groźby to taki standardzik. Od siebie dokładałem tylko informacje na temat tego jak różne planety i ich społeczeństwa zareagują na zasadzenie tam boga… Nie odzywałem się poza tym nic dając im pełną wolność. W końcu dotarli do konsensusu… a ja skończyłem przygode epilogiem o tym do czego doprowadziła ich decyzja.
To najlepsze “Hej cześć” jakie poprowadziłem. I to nie mając nic przygotowane…

“Na Tol Calen wyruszaaamy…”

Podziękowania

Podziękowania się mogą rozwlec…

Kadruniu!

• Kondziowi – naszemu kierownikowi z kartą stałego klienta na SORze, byłeś nawet jak Cię nie było. Dzięki!
• Korzemu – za wspólną i niewspólną kampanię jednocześnie, za tworzenie klimatu Siedmiu sióstr i polityczną zabawę ze światem
• Szyszce – za bycie opoką i ostoją turnusu… i za bombardowanie moich najgłupszych pomysłów nim zdążyłem je do końca zwerbalizować
• Pogłosowi – za współprelegowanie o RPGach, za ruszenie Filipowicza i za wspólną pracę nad konensusem sytuacji na wschodzie.
• Cnocie – za świetną podróż do Krakowa i długą rozmowę w stanie ostatecznego zmęczenia…
• Żelkowi – za nieocenioną pomoc przy larpach i za rewelacyjnego ducha – odbicie emanacji zony…
• Kośmie – za bycie sztos MG! i za długie dyskusje o RPGach po których chodziłem spać o 3
• Makao – za współkadrówkowanie, pomoc w zombie-powrocie i kolejną fazę naszego niezgadzania się ze sobą na tematy RPGowe
• Dominika – za świetne zdjęcia, które mogę wykorzystać w tej relacji!
• As i Harry – dobre duchy turnusu! Dzięki za wszystko!

Moje Tuterzątka (alfabetycznie)

• Całej drużynie – za Tutera i tuterowe klimaty!
• Bebe – dzięki za kolejną świetną kampanię, jesteś bardzo sztoś graczem, który rozwija się z roku na rok coraz bardziej, dzięki za pojedynki i pakowanie całej druzyny w kłopoty. Za odwagę w prowadzeniu wątków. Za kawał dobrego RPG
• Grabież – Mamo! Za idealne matkowanie całej drużynie. Za pilnowanie żeby sobie krzywdy o własne nogi nie zrobili… Za kudleskie maści na wszystko, Za prowadzenie dojrzałej i ogranej postaci. Za śmiech przy spotkaniu z Ulfem! Za kawał dobrego RPG
• Kat – Za przemiany Zary, za świetne prowadzenie postaci Liliany, za uparte dążenie do celu, za cały świetny turnus. Za nakrycie Joaquima na wyrzucaniu jajecznicy z solą, za tuderzenia rozliczne. Za wkurzanie się na Ulfa! Za kawał dobrego RPG
• Kostuś – Za Ulfa. Za liderowanie drużynie i wyciąganie jej z bagienek. Za pchanie fabuły do przodu gdy reszta cięła się serkiem topionym. A ogarnięcie gdy inni tuterzyli (tudzież mieli dauraka), za odgrywanie NPCów, za pełen profesjonalizm przy stole. Za kawał dobrego RPG
• Zło – za świetne prowadzenie postaci, za emocje i za przekładanie ich na postać, ale również za bardzo dobre oddzielenie postaci od gracza, za jajecznice z solą i za przemiany które przeszłaś jako gracz i postać. Za żal za Tulio. Za kawał dobrego RPG

Załogo Star Calen!

Transport, Beton, Grzejnik, Clint, Przypadek i Sista – dzięki wam wielkie za superfajną sesję, byliście rerelacyjni, żywiołowi i proaktywni. Oby bogowie roili się jak komary po deszczu!

Liskowej Ekipie!

Trix, Julia, Rav i cała reszto graczy w liski! Dzięki wam za testowanie gry, za cenne uwagi i za godziny spędzone nad kartami. Wasze uwagi poddajemy dogłębnej analizie

Cała reszto obozu! Wszyscy razem i każdy z osobna! To był bardzo dobry turnus i lepszej na nim ekipę trudno sobie wymarzyć. Manus (skarpa nie zabija), Rdzeń (wasza wysokość), Jaszczomp (pani od halabardy!!), Dżedność (super sesja!) Asfalt (super ungwai), Basiu (bliźniacza siostro urodzona za późno!) Lewiatan, Makowiec, Worek. Vanitas, Peszek, Czyngis, Sabat, JB, Spoiler i wszyscy inni uczestnicy. Dzięki za te dwanaście dni. I (może) do zobaczenia za rok…

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

So here’s a health to the company and one to my lass
Let’s drink and be merry all out of one glass
Let’s drink and be merry, all grief to refrain
For we may or might never all meet here again

Trzeci raz spędziłem 36 dni w górach na festiwalu RPGowania… 51 sesji, 6 larpów, 3 dramy, 1000000 głupich pomysłów. Mimo wybojów droga była spokojna… Jak zwykle czuje niedosyt i pustkę jakby mnie ktoś wyrwał z raju i odstawił do wyschnięcia…
Skończyła się niepohamowana kreacja, dowcipy na zbiórkach, bujanie się na huśtawkach i polowanie na resztki internetu, Czas wrócić do szarej (bo zapylonej) krakowskiej rzeczywistości…

Był sobie Sztorm
Był sobie Szkwał
I była też Nephele
Żyli wśród burz
Bezkresnych mórz
Piosenka jakich wiele

Kampanie

Od lewej: Yngwild, Asvard, Kayleigh, Giacomo, MG, Hjorleif

Turnus I – Pochodnia Wolności

Mechanika: (Tol Calen 2016)

• Asvard Brand Haraldsdottir (Asfalt) – ligaturska heroina, dzierżycielka ponownie przekutego Ulfhedina
  
• Kayleigh Maxwell Bjornsdottir (Beton) – pokładowa areomanka z karaki Widmo, wyruszająca na południe, by pomóc matce i jej dawnemu przyjacielowi
  
• Hjorleif (Rudy Worek) – ligaturski katalista w podróży do Nowej Wasylii
  Yngwild (Maja) – zakonna piromantka pragnąca zostać cukiernikiem, czeladnik w lokalnej piekarni
  
• Giacomo de Cartagena (Kuba) – kapitan malej karaki Tregar, wysłany z tajną misją, by chronić szmaragdowego agenta o imieniu Antonio.

Bohaterowie specjalni

• Ulfhedin (topór) – topór
• Blin Maxwell – matka Kayleigh
• Bjorn Ranulfson – ojciec Kayleigh
• Antonio de Guaverro – spokrewniony Fullioci, agent Szmaragdowych
• Ragnhild – oskarżona piromantka
• Ulrika – matka Ragnhild

Historia zaczyna się od listu, jaki dostała Blin – matka Kayleigh od swojego przyjaciela Jorunda dawno niewidzianego zakonnego wykładowcy piromacji zawierającego prośbę o pomoc i spotkanie w nadgranicznym miasteczku Skold. Blin, w towarzystwie Kayleigh i Asvard wyrusza więc na południe. Na miejscu okazuje się, że mistrz Jorund jeszcze nie przybył, cała trójka postanawia więc zaczekać.
Pech chce że zaraz następnego ranka do miasta przybywa polujący na przyjaciela Blin zakonny łowca renegatów – katalista Wolf. By wywabić go z ukrycia oskarża jedną z uczennic Jorunda (a jednocześnie przyjaciółkę Hjorleifa i córkę nauczycielki Yngwild) – piromantkę Ragnhild o spalenie dzielnicy biedoty. Jednocześnie ogłoszony zostaje edykt Olafa Olafssona zmuszający wszystkich magów (nawet tych dzikich) do rejestracji. Niektórzy z Eldren sprzeciwiają się edyktowi i w mieście rozpoczynają się czystki. Na domiar złego w mieście zjawia się Cynthia. Bohaterowie uwięzieni między bezrozumnym tłumem a kozakami Wolfa postanawiają pomóc niewinnie oskarżonej piromantce. Gracze dowiadują się też, że Jorund prowadzi ku miastu grupę kilkudziesięciu spokrewnionych Eldren by wywieźć ich na Tregar na kolonie z dala od zakonu.

Po wielu perypetiach udaje im się zatruć wino, które pija Wolf, by wyłączyć go z rozprawy. To się jednak nie udaje a podczas rozprawy ujawnia się Jorund. Dochodzi do starcia na rynku Skold podczas którego Kayleigh zabija Wolfa wysadzając kulę zebranej przez Jorunda energii. Rynek staje w płomieniach, ginie kilkudziesięciu mieszkańców miasta w tym Blin. Niszczącego płomienia udaje się uniknąć tylko dzięki trzeźwej reakcji Yngiwld, która wypala się z ki by wygasić szalejące płomienie. Bohaterom udaje się też pojmać Jorunda, który okazuje się szaleńcem.

Niedługo później do miasta przybywa na czele swej piechoty morskiej Bjorn, a drużyna postanawia negocjować z uczniami Jorunda. Niestety, okazuje się, że miejsce które bohaterowie wybrali na przechowywanie mistrza piromacji jest niefortunne i wychodzi on z niego opętany przez Cienie. W ruinach starożytnego Skold dochodzi do ostatecznej konfrontacji z Jorundem. Po jego śmierci bohaterom udaje się przekonać uczniów mistrza piromacji do zaniechania zemsty i odpłynięcia na Tregar.

Bjorn spotyka się z córką. Jest załamany śmiercią Blin. Prosi córkę by ta poddała się osądowi równych w Koziegłowach. Reszta drużyny wyrusza za Kayleigh na jarmark by jej pomóc. Sąd orzeka, że Kayleigh działała w stanie wyższej konieczności, a winnym katastrofy w Skold jest Wolf.

Od góry: Kłamca, Siegfried, Prawda, Zi’ra, MF i Sam.

Turnus II – Legendy Wolnych Ludzi – Matka Cieni

Mechanika: (Tol Calen 2016)

• Samanya/Domenica (Aga) – merkijska złodziejka wychowana w jednym z najlepszych domów Port La Sand, właścicielka przyjaznego kundla Aureosa
• Zi’ra (Xan) – kudlehska księżniczka pływająca po morzach se swoim przybranym ojcem Popsem, tatuatorka i załogantka na Widmie
• Kłamca (Bażant) – błazen, cyrkowiec i artysta, wnuk boga kłamstw i iluzji – Hodina, ukrywający swoją twarz i ciało
• Prawda (Grzejnik) – przyrodnia siostra Kłamcy, błazen i wróżbitka, która złożyła śluby milczenia, wnuczka Hodina, dobrowolnie opętana przez potężnego Cienia
• Siegfried (Syn Pawła) – pielgrzym fiarri, któremu nie udało się jeszcze dokonać niczego poważnego, współpracownik mistrzyni Anastazji, przyjaciółki i powierniczki kanclerz Arny.

Bohaterowie specjalni

• Askar – ćwierć krwi harani, przyjaciel Samanyi
• Pops – kudleh, mat na Widmie, przybrany ojciec Zi’ry
• Aureos – kundel Samanyi
• Rodrigo de Cidre – dziedzic Archipelagu Księżycowego
• Felippe – szeregowiec Guardia del Mar, zabity przez Prawdę

Do portu w Puerto Lunar zawija Widmo wioząc do miasta pasażerów. Przybywają oni do miasta w różnych celach, lecz ich drogi szybko się splatają, gdy spotykają na swej drodze Imelnira, pana mórz. Mówi im on o olbrzymim zagrożeniu jakie czeka południowe Tol Calen ze strony istoty przebywającej na sąsiadującej z Puerto Lunar wyspie Cidre Maior. Jednocześnie miasto zostaje zaatakowane przez Zakon planujący wymuszenie na lokalnych spokrewnionych przestrzeganie edyktu Olafa Olafssona oraz aresztowanie przebywającego w gościnie u lokalnego diuka guora wody Leifa.

Podczas nocnej bitwy Zi’ra zostaje ciężko ranna i bohaterowie postanawiają szukać schronienia w ostatniej ostoi wolności – rezydencji diuka Juana Fellipe de Cidre. Dzięki pozycji pielgrzyma fiarri zostają wpuszczeni do środka, a młodą kudleszką zajmuje się Iszmael – gnomi medyk diuka. Kłopoty dościgają ich jednak dość szybko, porwany zostaje Askar – przyjaciel Samanyi, a gdy bohaterowie wyruszają jego tropem okazuje się, że został uprowadzony przez tajemne przejście pod rezydencją diuka. W podziemnej przystani grupa zostaje zaatakowana przez Bladolicych (opętanych przez cienie sługów mamau, południowego odpowiednika stregi) By ich pokonać Prawda prosi o pomoc swojego Cienia. Ten zgadza się jednak Prawda w zamian musi zabić zaprzyjaźnionego z bohaterami żołnierza. Doprowadza to do rozłamu w grupie jednak udaje się go szybko zażegnać gdyż Kłamca wyjawia przed pozostałymi tajemnicę Prawdy. Grupa postanawia poszukać sposobu na wypędzenie Cienia.

Jednocześnie pojawia się szansa na ratunek dla znajdującego się pod okupacją Puerto Lunar. Bohaterowie udają się do znajdującej się nieopodal miasta latarni morskiej, by nocą powiadomić kręcące się w pobliżu Widmo i poprosić kapitana Ranulfsona o pomoc. Dochodzi do drugiej bitwy w mieście. Połączone siły piratów i wiernych diukowi sił Guardia del Mar rozbijają zakonny opór.
Teraz dopiero bohaterowie mogą przystąpić do wykonania zadania zleconego im przez Imelnira. Wyruszają więc na Cidre Maior by tam zetrzeć się z matką Samanyi – Legbą – potężną mamau, która dała się opętać loa (tak na południu nazywani są Pożeracze). Na miejscu okazuje się też, że w rękach Legby znajduje się Selene, bogini wysp księżycowych, a ona sama sprzymierzyła się z twarzowcem wykonanym z krwi boga bólu. Jasny staje się też cel szalonej mamau. Jest nim stworzenie z własnej córki idealnego naczynia dla jej loa.

Do ostatecznej rozprawy dochodzi w ruinach starożytnego pałacu rodu de Cidre na Isla de la Luna. Bohaterom udaje się pokonać Legbę i uwolnić Selene. W zamian za to Imelnir obiecuje spełnić ich trzy życzenia…

Od góry: Rida, Asvard (gościnnie), Khalida, Fergus, Pilar, Kayleigh (z chorobą morską), Grainne, MG

Turnus III – Krew i Piasek

Mechanika: (Tol Calen 2016)

• Grainne O’Malley (Szyszka) – kapitan 40-działowej Tempesty, córka Wiatrobrodego i Nephele,
• Rida MacIntyre, zwana Rudą lub Jednooką (Baranek) – kapitan 17-działowej Ślepej Esme, córka Wiatrobrodego i Nephele
• Pilar de la Fuentes (Baśka) – pierwsza oficer Tempesty, ogniomistrz i nawigator, zakochana w świetle gwiazd i ryku armat
• Khalida Vidia Larissa Amah Al-Hakim bint Al-Alem diArgento El-Sayed (Anger) – młoda medyczka wychowana w haremie swojego ojca, zbieg i pokładowy medyk Tempesty
• Kayleigh Maxwell Bjornsdottir (Beton) – areomantka podróżująca ze swoim ulfrabroirem, była żaglomistrzyni Widma, córka Bjorna Ranulfsona
• Fergus Callahan (Syn Pawła) – garoo katalista i renegat, bosman Tempesty, przyjaciel i nauczyciel Grainne a następnie również Kayleigh
• Tempesta (40-działowa karaka dalekomorska)
• Ślepa Esme (17-działowa pinasa)
• Widmo (47-działowa karaka nowoczesnego typu)

Bohaterowie specjalni

• Bjorn Ranulfson – ojciec Kayleigh, kapitan Widma
• Wiatrobrody – ojciec Ridy i Grainne
• Nevin Moore – drugi oficer Tempesty
• Rodrigo de Cidre – dziedzic Archipelagu Księżycowego
• Malcolm – trzeci oficer Tempesty
• Felippe – pierwszy oficer Widma
• Amenita – pierwszy oficer Ślepej Esme

Wojna domowa w Cesarstwie przenosi się na Bezmiary. Coraz więcej okrętów należących do Wolnych Ludzi zaczyna tonąć za sprawą zakonnej grupy wydzielonej pod dowództwem Eisendwyra. Zniszczona zostaje też enklawa piratów na Pękniętej Skale. Wiatrobrody zwołuje więc w Al’Haarze Ławę Wolnych Ludzi – radę, w skład której wchodzą najważniejsi piraccy kapitanowe Bezmiarów. Z czternastu zaproszonych zjawia się połowa, jedni już zatonęli, inni przyłączyli się do Eisendwyra, a jeszcze inni uciekli na północ, by chronić Berwick przed zakonnymi zakusami. Na radzie zostaje podjęta decyzja o wojnie z Zakonem. Gdy już obrady mają się ku końcowi, Bjorn Ranulfson wyszarpuje pistolet i strzela do Wiatrobrodego. Na szczęście Kayleigh w ostatniej chwili udaje się pchnąć lufę i pistolet nieszkodliwe uderza w sufit. Okazuje się, że Bjorn został opętany przez Cień podczas swojej wizyty w Puerto Lunar. Dzięki pomocy zaprzyjaźnionego z kudlehami kuzyna Khalidy udaje się sprowadzić źrebiarza z Kudlehi D’Zuun, który oczyszcza Bjorna z Cienia.

Następnie bohaterowie na pokładzie Tempesty wyruszają na Pękniętą Skałę, by zobaczyć czy coś jeszcze uda się uratować. Tam spotykają zaprzyjaźnioną załogę Córy Imelnira pod dowództwem kapitana Hektora de la Paz i dowiadują się więcej o straszliwym losie wyspy zniszczonej przez Eisendwyra i jego sojusznika Płomiennookiego. Trafiają tam też na opętanego załoganta z Bloodhounda (tak nazywa się flagowiec zakonnego komtura). Okazuje się że cała załoga pływającej dla zakonu fregaty jest opętana. Utwierdza ich w tym spotkanie w drodze powrotnej ze statkiem-pułapką. Po powrocie do Al’Haary Tempesta prawie natychmiast wypływa do Puerto Lunar. Na podkładzie poza stałą załogą jest jeszcze Rodrigo de Cidre, syn diuka Wysp Księżycowych wraz z sześćdziesięcioma pięcioma najemnikami Siedmiu Sióstr.

Na miejscu okazuje się, że dwa dni przed przybyciem karaki Grainne wybuchła Stara Madre i całe niebo zasnute jest ciężkimi, pylistymi chmurami. Na domiar złego, w trakcie pierwszej nocy po przybyciu porwany zostaje Nevin Moore, dwudziestu ludzi wypuszczonych do miasta ludzi zostaje zamordowanych, a miasto gnębią koszmary. Dodatkowo Pilar spotyka swojego brata, dowodzącego stojącą w porcie karaką Pieśniarz. Jego w mieście również trzymają jakiejś ciemne interesy. Szybko wychodzi na jaw, zakonni agenci z Kaplicy, pod przywództwem uczennicy Eisendwyra Scarlett MacTillmann planują zabójstwo diuka i porwanie (w miarę możliwości) goszczącego u diuka guora wody. Niedługo później, gdy w rękach porywaczy ląduje też Kayleigh, u Ridy i Grainne zjawia się przedstawicielka Kaplicy, proponując warunki uwolnienia porwanych. Ostatecznie po negocjacjach Kayleigh zostaje zwolniona, a Tempesta (bez większości kadry oficerskiej) wypływa w morze.

Po wysłuchaniu opowieści Kayleigh o jej uwięzieniu, cała grupa dochodzi do wniosku, że przetrzymywano ją na pokładzie jednego z dwóch okrętów w porcie. Siostry udają się więc na zwiad, lecz zamiast Nevina odnajdują skrzynię ze skarbem. Wiedzione chciwością próbują ją ukraść, wzniecają pożar (zgaszony przez Kayleigh, która po Skold ma traumę związaną z pożarami), przez który w trakcie ucieczki Grainne zostaje śmiertelnie ranna.

Kapitana Tempesty ląduje na stole operacyjnym Khalidy, która sprawnie wyjmuje kule, i tamuje krwawienie. Cała noc to jednak walka o życie Grainne poprzetykana koszmarami i malignicznymi snami.

Rankiem Grainne czuje się lepiej. Dzięki krwi Einheriar otrzymanej od gnomiego medyka udaje się ją nawet postawić na nogi. Następnym krokiem bohaterów jest wizyta u Selene. Od niej dowiadują się, że na wyspie znajduje się Lęk, bóg Koszmarów i dopóki on się nie obudzi, ona nie może spać (ostatnie zaśnięcie spowodowało wybuch Starej Madre). Bohaterowie obiecują pomóc bogini i wracają do Puerto Lunar, by niedługo po powrocie udać się do podziemi miasta i odszukać Lęk. Tam cała grupa stacza walkę z własnymi wewnętrznymi demonami, jedną z najtrudniejszych w życiu, po to by wyrwać ze snu boga koszmarów. Obudzony Lęk zostaje odesłany na kontynent pod opieką kilku śmiałków z Guardia del Mar, a bohaterowie udają się na zasłużony odpoczynek.

Budzą ich około południa odgłosy wystrzałów. To drugi z okrętów w porcie, karaka Pieśniarz, dowodzona przez brata Pilar – Anselmo – otwarła ogień do żołnierzy w porcie i rozpoczęła manewrowanie celem wyjścia na otwarte morze. Bohaterowie bez wahania ruszają z odsieczą. Pilar, genialna ogniomistrz, przejmuje dowodzenie nad portową basteją i łamie główny maszt Pieśniarza. Pech chce, że salwa z burty karaki wystrzelona w tym samym momencie niszczy basteję z Pilar w środku. Gdy w końcu udaje się ją wyciągnąć z ruin, okazuje się że jej noga znajduje się w tak strasznym stanie, że należy ją usunąć. Operację przeprowadza Khalida na pokładzie barkasu płynącego na pokład Tempesty, Pieśniarz wyrwał się portu i by go dopaść potrzebny jest okręt dalekomorski. Po pościgu dochodzi do bitwy morskiej i abordażu, gdzie po krwawej walce udaje się pokonać agentów Kaplicy i Anselmo de la Fuentes i uratować Nevina. Obie jednostki wyruszają z powrotem do Puerto Lunar. Na pokładzie dochodzi podczas drogi powrotnej dochodzi do dwóch niezwykle ważnych (i łzawych) scen. Nevin oświadcza się Grainne, a Anselmo widząc siostrę, której jego działa urwały nogę przechodzi załamanie i prosi ją o wybaczenie. Pierwsza Tempesty wybacza bratu i jednocześnie decyduje się na pogodzenie z rodziną. Anselmo zdradza bohaterom plany Eisendwyra. Szalony komtur pragnie opętać stu zebranych hydromantów i wykorzystać ich do zniszczenia Al’Haary. Wydaje też koordynaty wyspy na której znajduje się obóz internowania.

Po powrocie okazuje się, że w między czasie do portu przybyło Widmo, Ślepa Esme i Córka Imelnira (okrutnie poszarpana po starciu z zakonnymi najemnikami) oraz najemnicza pinasa Jasny Gwint. Po naradzie flota wyrusza do boju.

Bitwa o Małą Selkie jest niezwykle krwawa i żaden z okręt nie wychodzi bez szwanku. Udaje się jednak pokonać flotę zakonu i przerwać odbywający się na wyspie rytuał. Bezmiary i Al’Haara zostają uratowane.

Dwa miesiące później na Głębi Imelnira zbiera się flota Wolnych Ludzi. Tym razem jednak okazja jest wesoła. Grainne żeni się z Nevinem i przyjmuje jego rodowe nazwisko Moore. Kobieta, która zabrała ostatni okręt klanowi pieczętującemu się Wolną Kaczką oddaje mu swoją Jutrzenke i symbolicznie porzuca karierę pirata. Rida odchodzi w swoją stronę, dalej zmagając się ze swoją własną legendą.

” – Na wielki erg! Do czego to służy?
– Do podcinania żył. Sobie.
– No… to się może jeszcze przydać”

Podsumowanie kampanii

Za mną trzy naprawdę mocne turnusy i trzy bardzo dobre drużyny. Każda kampania była inna i każda wymagała ode mnie mnie mnóstwo pracy.

Na pierwszym wziąłem na tapet rejony Tol Calen, które średnio mi podchodzą i wrzuciłem w nie dość trudną dla średnio doświadczonych graczy kampanię. Wyszło bardzo emocjonująco, ale to bardziej zasługa graczy niż moja. Świetnie zadziałały tu też zagrania mechaniczne, które sprawiły, że emocje przebiły sufit. Świetnie wyszła scena, której postacie znalazły się pod wpływem pyłków z Puszczy i wydawało im się, że zaczynają zmieniać się w pająki. Oddałem narrację i przemienione postacie graczom i nawet ci mniej doświadczeni poradzili sobie celująco. Druga fantastyczna scena to wizyta u uwięzionej Ragnhild, z prostej wycieczki, dzięki pomocy Bundza stała się jedną z najważniejszych w kampanii. Profesjonalna Asvard stabilna niczym góra, utalentowane Yngwild i Kayleigh brak doświadczenia nadrabiające dobrymi chęciami, Giacomo, który wspaniale rozwinął się od swoje pierwszej kampanii i wreszcie Hjorleif grający inteligentnie i zasadniczo przemyślanie (choć mający okazjonalne ciągoty do manczkinienia). Dobre RPG.

W drugiej kampanii miałem świetną ekipę graczy, jednak problem z przekuciem jej w drużynę. Postacie były po prostu zbyt od siebie odległe. Gracze współpracowali ze sobą, ale wychodziło to miejscami dość sztucznie. Świetni gracze dali tej kampanii bardzo wiele życia, a mnie wiele radości z obserwowania ich grania, ich klimacenia i ich zmagania z przygotowaną przeze mnie fabułą. Z kampanii będę pamiętał najbardziej chyba scenę marszu przez podziemną przystań w absolutnych ciemnościach i tę w której Siegfried toczył bój na słowa z zakonnym komturem.
Doskonała była gra Kłamcy i na poziomie gry (jako postaci) i na poziomie metagry (jako gracza próbującego nie dopuścić do rozpadu drużyny. Dominująca Sam, alfa drużyny próbująca ogarnąć własne demony. Cudowna Zi’ra trochę z boku fabuły, ale genialnie ogrywająca swoje rzeczy z npcem – przybranym ojcem Popsem. No i Prawda, cicha woda, która w odpowiednich miejscach rwała brzegi. Dobre RPG.

Turnus trzeci. Mój fraucymer. Bo dwóch sesjach zorientowałem się, że nie poprowadzę tego co zaplanowałem. Za dużo wątków pobocznych i bagażu przyniosły ze sobą postacie. W tej kampanie spotkały się wszystkie moje wątki SeaCalen – Zeszłoroczni zdobywcy Cervezy, Kayleigh i Widmo oraz Rida i jej bagaż. Całość trzeba było spleść i połączyć. Zdaniem graczy udało mi się doskonałe. Kampania bardzo silnie oparta na postaciach, z toną wątków osobistych i prywat, z “laniem emocjonalną dechą po ryju“ jak za czasów traumaratonu. Kampania o “character developmencie”, o dorastaniu do swojej roli w świecie. Kampania o Wolnych Ludziach Bezmiarów. Cała drużyna wyśmienita. Kampania do pamiętania na lata. I lepsza od zeszłorocznej Cervezy. Każdy z graczy zasługuje na wymienienie. Grainne za liderowanie i rozdawanie spotlightu, Rida za bycie samicą alfa i starcie z legendą o Krwawej Ridzie, Kayleigh za rozwinięcie się na tym turnusie i bycie lata świetlne lepszym graczem, Fergus za bycie opoką, stałą w ciągłym chaosie i za scenę z okiem, Pilar za graczową przemianę i cudowne ogrywanie swoich wątków i wreszcie Khalida za nową postać nowe podejście i za olbrzymią przyjemność jaką miałem słuchając twoich bajkowych opisów. Dobre RPG.

Na każdym z trzech turnusów poprowadziłem też mój sztandarowy jednostrzał do Dark Heresy. W sumie mam go na koncie już siedem razy. Po siedmiu różnych podejściach z graczami w różnym wieku i z różnym doświadczeniem RPGowym stwierdzam, że ten konkretny scenariusz działa bardzo. Cieszę się też, że chciało im się poznawać nowy, bardzo dziwny świat. Za rok (o ile pojade) przywiozę Kroniki Mutantów…

Będziemy drzeć mordę, no bo to kochamy!
ABC Rapu, to dla was nawijamy.
Hej, panie Krzysiu, czy tego właśnie chciałeś?
Tak prawionych tekstów się nie spodziewałeś!
Krzyczcie Mjollnir, Mjollnir, niech nadejdzie burza
Wbijamy na ten melanż, zadyma będzie duża
lepsi od Oriona i od KPP
zaraz będzie ciemno..
ZAMKNIJ SIE!

Podziękowania

• Najlepszemu i najcudowniejszemu Ulfhedinowi jakiego mogłem sobie wymarzyć, dzięki Bundzu za dwa świetne turnusy, najlepszy kiero evah.
  
• Tytko – to było fajne kierowniczenie… zwłaszcza zaginione drzwi
  
• Maciuś – najcudowniejszy “kierownik obok” jakiego można sobie wyobrazić

Kadruniu!

• Xoxo – cudownie było obserwować jak się zmieniasz na obozach, zwłaszcza już na Tol Calen, znów musimy coś wspólnie wyknuć
• Harry – świetnie mi się z Tobą w tym roku pracowało
• Śmiałeczny – ty wiesz, że Cię uwielbiam
• Wera – mam nadzieję, że przejmiesz kaganiec oświaty z SeaCalen
• As – mimo, że prowadziłaś CoDa to i tak Cię lubię
• Elf – świetnie mi się współpracowało z Tobą jako wychowawcą moich czarownic
• Czarnel – co to byłaby za kadra bez Ciebie, ABC dobrego Rapu na zawsze.
• Prawda – cieszę się, że odkryłeś, że filmy to nie tylko ambitne kino irańskie, ale również Piraci z Karaibów
• Żelek – świetnie było Cię obserwować na twoim pierwszym turnusie
• Krasnal – dzięki za opowieści o Chinach (zwłaszcza o Shaolin)
• Rinn – wydoliłeś trzy turnusy, szacun.

Moja drużyno w kolejności alfabetycznej

• Asfalt (jestem oficjalnym fanem ABC),
• Beton (Zosiu wytrzymałaś ze mną dwa turnusy i rozwinęłaś się niesamowicie),
• Maja (piękne rysunki kadry),
• Worek (urodzony powiernik Flaminga Zdrady),
• Kuba (świetnie się rozwijasz, tak trzymaj!),
• Aga (kogoś jednak słuchałaś),
• Xan (Buritto z koca),
• Bażant (jestem pod wrażeniem twojego grania),
• Grzejnik (dobra kampania!)
• Syn (Sy-nu, ja Ci dob-rze ra-dze!),
• Szyszka (dziękuje za sesję wuxia),
• Baranek (najlepsze rodzeństwo na Tol Calen),
• Tosia (powstrzymałaś hejttrejn, szacunek),
• Basia (byłaś wykładniczo lepsza niż rok temu)

Reszto wariatów!

• Zbrojmistrz (mam nadzieje ze po wakacjach w Krakowie coś wykombinujemy)
• Mau (zagraj kiedyś u mnie),
• Nicpoń (jestem pod wrażeniem twojej pierwszej w życiu sesji, masz potencjał dziewucho),
• Peszek (ogarnij sie!),
• Anakin, Julia, Makowiec, Meteor, JB – bardzo się cieszę, że zachęciłem was do dalszego jeżdżenia,
• Kajetan (świetna robota jako kiero),
• Medyk (super refleks w krytycznej sytuacji)
• Crossfit (studiujesz prawo?)
• Puzon (Ragnar FTW),
• Wunsz (tradycja Steckich przechodzi na Ciebie)
• Makao (w Krakowie bym u Ciebie zagrał z moimi graczami)
• Nekrobard (rodzi się nam kolejny Prawda?

i wszyscy ci, których nie wymieniłem. Dla was wszystkich jeżdżę na obozy

Na koniec została już tylko piosenka:

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

• Sinead córkę Connora – bardka, a w zasadzie skaldka z północnych klanów, bliźniaczka Caoimhe
• Caoimhe córkę Connora – kapłanka starożytnego i omszałego boga wiedzy i menhirów, bliźniaczka  Sinead
• Felix Shank – złodziej z miasta, który musiał z niego wyjechać po tym jak się naraził paru osobom
• Naaresh – barbarzyńca z odległej hordy Rahaal, członiek osobistej straży chana, którzy przybył do cywilizacji szukać sławy i chwały.

Skaldka Sinead, Caoimhe wygląda jak jej wypłowiała (i omszała) siostra

Wyprawa gondolą do mrocznego zamku

Log… Znaczy kapitan Shmidt nim został ożywieńcem

“Prosty system dla zaawansowanych RPGowców” 
– Mau

Dungeon World to system w którym historia (świat i opowieść) powstaje w trakcie rozmowy pomiędzy graczami a MG. Gracze otrzymują dużo większą niż w zwyczajnych systemach władzę nad światem i jego kreacją. Pomysły graczy i MG przeplatają się tworząc gobelin opowieści. Wystarczy zaznaczyć, że przed wczorajszą sesją wiedziałem tylko to, że gracze idą do dżungli, ratować księżniczkę ze świątyni. Reszta powstawała w trakcie. Z pomysłów moich i ich. Obie strony muszą się jeszcze sporo nauczyć, ale jak na pierwszy raz było naprawdę zacnie.
Konstrukcyjnie jest to system bardzo prosty. Opowiada o eksploracji i walce. Bez zbędnego ociągania się wrzuca nas w wir akcji. Mechanizmy interakcji poza przygodą są szalenie uproszczone. Niesłychanie ciężko w nim poprowadzić przekombinowaną intrygę polityczną, śledztw czy klasyczny horror. Ciężko też silić się na przesadny realizm ale przecież nie o tym jest to gra. To gra o walce, przygodach i bohaterach i o tworzeniu opowieści o nich…
System ten moim zdaniem wymaga dwóch bardzo istotnych rzeczy które sprawiają, że nie jest to system dla wszystkich. 
Po pierwsze wymaga to dużych umiejętności improwizacyjnych i to nie tylko od MG ale również od graczy. Gracze muszą być proaktywni i twórczy. Nie mogą siedzieć w cieniu i tylko słuchać MG. MG natomiast musi nauczyć się wpuszczać graczy w fabułę i reagować zgodnie z nią. Ja zazwyczaj daje graczom duzo swobody kreacyjnie, ale w DW musiałem wznieść się w tym na kolejny poziom. (Już wcześniej zdarzało mi się wywalanie przygód w cholerę bo pomysły graczy były fajniejsze, ale robiłem to bardziej… zawoalowanie)
Po drugie wymaga od graczy dojrzałości i zaufania. Dojrzałość w kreowaniu fikcji i zaufanie, że inni gracze Cię nie skrzywdzą. Zaufanie i dojrzałość ważne są też oczywiście w klasycznych RPGach, ale tu są one wykładniczo ważniejsze. Wspólne jej kreowanie to wspólna odpowiedzialność za jej spójność i jakość kreowanej opowieści. Bydlenie i chamskie podkładanie świni psuje tu zabawę dużo bardziej niż w klasycznym RPGu. 
Czy zamierzam prowadzić go jeszcze? Oczywiście! Tak jak totalnie nie kupił mnie Apocalypse World tak Dungeon World kupuje mnie w całości. Zapewne raczej będą to jednostrzały (kampanijność tego systemu mnie póki co do mnie nie przemawia) Bardzo cieszę się więc, że w wakacje wyjdzie po polsku i już kibicuje zapowiadanej zbiórce na Polak Potrafi. Dobry system, wart tego żeby polscy MG go poznali.
A ja chyba znalazłem swój system na konwenty i spontaniczne jednostrzały!

O wczorajszej sesji:

Wczoraj po raz pierwszy poprowadziłem Dungeon Worlda, system generic fantasy działający na mechanice Apocalypse World. Jednocześnie było to też moje pierwsze starcie z systemem tak bardzo w stronę indie.
W drużynie miałem cztery postacie:

• Xavia, Córka Tygrysa (Mau) – czarna, barbarzyńska wojowniczka (w typie Grace Jones z Conana) pragnąca wypełnić swoje przeznaczenie i udowodnić, że kobiety są lepszymi wojownikami niż mężczyźni
• Dębomira vel Szyszka (Elin) – malutka druidka z kręgu z dalekiego północnego-wschodu, wyglądające jak ludzki Bambi dziewczątko o usposobieniu królika
• Drakia, Tańcząca z Ogniem (Aga) – Wypalaczka, wypalająca swoje uczucia i wspomnienia, żeby korzystać z potężniejszych aspektów swojej mocy, przez co nie sięgająca pamięcią dalej niż tydzień
• Faelwynn (Błażej) – piękny elfi bard, wynajęty przez Xavie i Drakie żeby spisywać ich losy, obraz by być pamięcią Drakii

Bohaterowie zagłębili się w agresywną puszczę w poszukiwaniu starożytnej świątyni Władcy Ognia opanowanej przez demoniczno-ktulowego Władcę Bestii (maaaacki!) by uratować z niej księżniczkę, ostatnią z linii barbarzyńcy Korina Wysokiego, który pokonał Władce 500 lat wcześniej i został królem krainy.
W trakcie przygody okazało się, że Drakia jest ostatnią z salamander – półognistych kapłanek Władcy Ognia, a Władcę Bestii uwolnił plugawy mag Kościej Nieśmiertelny pragnący jeszcze więcej mocy.
Były plugawe rytuały, wielkie potwory, bazaltowe świątynie, opętani druidzi i składanie w ofierze. Było super.

Minęły dwa nieznośnie upalne tygodnie w Krakowie i znów zapakowałem plecak i uciekłem do Murzasichla. Mój wyjazd bardzo długo stał pod znakiem zapytania (uczestnicy zapisywali się wolno i nie było wiadomo czy znajdzie się miejsce dla kolejnego Mistrza Gry), lecz ostatecznie przekroczono magiczną liczbę 13 uczestników na Tol Calen i mogłem jechać. Ucieszyłem się bardzo bo chciałem popracować z Bundzem a w tym sezonie jeszcze mi się to nie udało.

Burzliwy początek

Pierwszą przygodą turnusu okazał się dojazd na miejsce zbiórki. Po dwóch tygodniach nieznośnego żaru lejącego się z nieba pogoda postanowiła się załamać na godzinę przed moim wyjazdem. Niebo zasnuły czarne chmury, temperatura spadła a w powietrzu dało się wyczuć zapach nadchodzącego oberwania chmury. Poszedłem wiec po rozum do głowy, zabrałem parasol, założyłem plecak i wyszedłem z domu. Ściana wody dopadała mnie na szczęście dopiero na przystanku. Lało tak mocno, że do autobusu wsiadałem, już nieco zmoczony mimo siedzenia pod wiatą przystanku. Oczywiście dobra burza nie może obejść się bez piorunów. Te tutaj biły tak blisko, że trzy chyba razy udało mi się zobaczyć, w którzy piorunochron czy metalowy płot uderzają. Tak czy inaczej autobus nadjechał, i dowiózł mnie (szturmując po drodze prawie półmetrową kałużę, jaka zebrała się w ciągu dwudziestu minut deszczu) do pętli z której miałem na miejsce zbiórki może ze 200 metrów. Deszcz zelżał, ale pioruny widać było nadal. Powietrze było tak naelektryzowane, że gdy wyjąłem parasol zobaczyłem jak iskry przeskakują między jego stalową rączką a moją dłonią. Ostatnią przeszkodą na drodze na obóz okazało się przejście podziemne, jedyna droga między pętlą a miejscem zbiórki. Gdy zszedłem na dół okazało się ze jest w nim po kostki wody. Nie zastanawiając się długo zdjąłem buty i na bosaka powędrowałem do autobusu. I tak zaczął się mój turnus piąty.

Drużyna MG Dexa dzielnie rozwiązywała problemy Port la Sand – od lewej Spoiler, Paladyn, Dex, Sonia, Korin, Kosma i Vanitas

Pomiędzy Szmaragdem a Szafirem

Osią kampanii był konflikt pomiędzy Szafirowymi a Szmaragdowymi, dwoma frakcjami wśród Velasquezów. Szmaragdowi (od koloru zielonego – koloru kontynentu) to zwolennicy powrotu rodu do Cesarstwa, Szafirowi (od koloru niebieskiego – koloru morza) zaś to secesjoniści, chcący niezależności rodu i powrotu do czasów Hegemonii. Konflikt pomiędzy frakcjami rozwijał się od dawna, co najmniej od dwudziestu-trzydziestu lat. Przez większość tego czasu był ograniczony do Rady Kapitanów, a dodatkowo frakcja Szmaragdowa była bardzo słaba. Wszystko zaczęło zmieniać się kilka lat temu, gdy do władzy zaczęło dochodzić kolejne pokolenie, młodzi i rzutcy kupcy i kapitanowie szukający nowych rynków zbytu, nie pamiętający niewoli Strutmeiserów i chcący zbliżenia do Cesarstwa. Głosy w radzie zaczęły się zmieniać, aż do momentu gdy Szmaragdowi byli na tyle silni by wymusić na Szafirowych plan wyniesienia na tron Arny de Nueva Andalusia. Po koronacji Szmaragdowi praktycznie przejęli władzę w rodzie, lecz Szafirowi, którym przewodził i przewodzi nadal Najwyższy Admirał nie zasypywali gruszek w popiele. Wykorzystali kontakty szafirowego mistrza hydromanty – Alejandro de Cerveza i wynajęli piromantę Aegira by ten zamordował cesarza Wilhelma. Nie podejrzewali, że obaj będą takimi idiotami, żeby zachować korespondencję i dowody na współpracę. Gdy Zdobywcy Cervezy dostarczyli dowody parze cesarskiej, konflikt stał się nieunikniony. Dodatkowo okazało się, że Szafirowi nie są tak słabi jak się Szmaragodwym wydawało. Potężny ród Gomezów (pochodzi z niego między innymi gubernator Puerto Admiral) i sam Najwyższy Admirał Armady wykorzystali większość swoich wpływów by zmontować bardzo silną koalicję. Szczęsciem w nieszczęściu jest to, że obie strony nie chcą otwartej wojny domowej i konflikt pomiędzy nimi to tak zwana wojna asasynów, czyli walka przy użyciu zabójców. Na chwile obecną siły pomiędzy stronnictwami rozłożone są mniej więcej po połowie z tym, że Szafirowi kontrolują dwa duże miasta Armadę i Puerto Admiral a Szmaragdowi tylko jedno – Port la Sand.

Od góry – Asvard Brand. Ana, Diego, Kayleigh, Ulfheddin, Jaxa, Cynthia (gościnnie) i Giacomo

Koszula nie pasuje do kamizelki.

Kampania

Turnus V – Brave New World – War of the Jewels

Mechanika: (Tol Calen 2015)

• Asvard Brand Haraldsdottir (Asfalt) – potężna dwumetrowa wojowniczka ze swym nieodłącznym toporem, poszukująca starego wroga swojego klanu
• Ana Maxwell (Monika) – zabójczyni na usługach anonimowej organizacji, seryjna zabójczyni, której żądze uruchamia niewłaściwy ubiór, szuka zemsty na zabójcach swego klanu
• Kayleigh Maxwell (Zośka Su) – aeromantka z klanu Maxwell, wychowana wśród Druigh, daleka krewna Any i jej towarzyszka, próbująca rozwiązać tajemnice swojego pochodzenia.
• Diego de Torregarra (Hazard) – niegdysiejszy złodziejaszek, którym zaopiekował się samotny i bogaty właściciel odlewni armat, obecnie jego następca i kupiec
• Giacomo de Cartagena (Kuba) – porucznik Velasquezkiej Floty Wojennej, pierwszy oficer na osiemnastodziałowej karace Tregar
• Ulfheddin (Ulfheddin) – topór

Bohaterowie zostają zaproszeni na kolację przez kapitana Connora Maxwella, dalekiego wuja obu panien Maxwell i niegdysiejszego sternika Courageous, statku klany Maxwell. W trakcie posiłku opowiada on o trzydziestoczterodziałowej karace Widmo, postrachu mórz, która w pewnym momencie zalazła za skórę każdemu z bohaterów. Mówi też, że zna sposób by ją znaleźć o ile bohaterowie mu pomogą. W trakcie śledztwa okazuje się, że Widmo wspiera Zaphiro, klikę szafirowych decydentów wysłanych do Port La Sand, by przejąć szmaragdowe miasto dla Armady. Po wielu perypetiach bohaterowie zyskują przychylność gubernatora i razem z grupą prowadzoną przez Roderyka, syna cesarza Wilhelma rozpoczynają poważną rozgrywkę z Szafirowymi. Po mieście kręci się również Cynthia, bogini okrucieństwa, grająca w swoją własną grę. W pewnym momencie bohaterowie dowiadują się o tym, że Szafirowi planują atak na odlewnie należące do Augusto de Torregarra, przybranego ojca Diego i wyruszają z odsieczą. Bitwa kończy się zwycięstwem Szmaragdowych i schwytaniem Juana Mateo Gomeza – szmaragdowego zdrajcy, od którego bohaterowie dowiadują się gdzie jest Widmo i gdzie ukrywa się Amerigo de Onda, głowa Zaphiro. Ostatnim akordem kampanii jest wspólna operacja bohaterów i grupy Roderyka zakończona przejęciem Widma i schwytaniem głównego przeciwnika.

– Jest szalona. Nie wiem nawet jak z nią rozmawiać
– Ja robię to kilkanaście razy dziennie

Podsumowanie kampanii

Kampanie poprowadziliśmy wspólnie z Marcinem „Dexem” Kulpińskim. Obie nasze drużyny działały w Port La Sand rozwiązując te samą sprawę, ale z dwóch różnych perspektyw. Wspólnie zaprojektowaliśmy intrygę na tyle skomplikowaną i rozbudowaną, że swobodnie starczyło nam materiału na te czternaście sesji. Tak naprawdę rozegraliśmy tylko dwie sesje łączone, ale dzięki temu, że Diego dogadał się z Roderykiem informacje między obiema drużynami przepływały w miarę płynnie i wszystko działało.
Nie da się ukryć, że zadowolony jestem z mojej drużyny. Hania albo Asfalt, która grała u mnie drugi raz bardzo udanie rozwinęła się jako gracz przez ten rok. Na długo zapamiętam jej rozmowę z toporem i jej wejście na krzesło i wiele innych rzeczy. Hania wkłada dużo serca w postać i trudno tego nie docenić. Monika, nasza psychopatka, bardzo udanie ogrywała swoje wątki i te związane ze swoimi żądzami i te bardziej osobiste. Jej rozmowa z wujem na długo zapadnie mi w pamięć. Kuba, który był pierwszy raz na obozach RPG świetnie znalazł się w roli planisty. Najbardziej pozytywnie zaskoczyła mnie pozostała dwójka. Hazard i Su grali w RPG po raz pierwszy, ale oboje stworzyli naprawdę ciekawe i rozbudowane postacie. Hazard bardzo szybko stał się liderem drużyny, planował następne posunięcia, zbierał informacje, analizował się układankę plotek, informacji i wskazówek. Mimo, że miejscami brakowało mu empatii i wewnątrzdrużynowych umiejętności społecznych (pamiętna scena na balkonie, gdy zapytał zapłakaną i załamaną Su co załatwili w swojej sprawie) to zagrał naprawdę dobrą kampanie. Su za to grała bardzo postaciowo i bardzo emocjonalnie, jej postać była żywa i choć niezwykle wkurzająca to zagrana z dużą ilością serca. Su świetnie też radziła sobie z opisami fabularnymi, zwłaszcza swoje magii. Oboje mogą być świetnymi graczami jeżeli tylko zaczną łatać swoje braki.
Jedynym poważnym zgrzytem w tej drużynie było to, że przez dłuższy czas nie byli się ze sobą w stanie dogadać. Konflikt na linii Diego – Kayleigh dzielił drużynę. Z jednej strony było to bardzo klimatyczne i fajnie ograne z drugiej bardzo okulawiało drużynę. Problem rozwiązałem przy pomocy NPCa – Connora Maxwella, który zaprosił całą drużynę na rozmowę i jakoś połatał drużynę. Od tamtej chwili wszystko szło bardzo dobrze.

Przyjęcie u lady Carinii

Tradycją jest że ostatni LARP turnusu (i sezonu jak w tym wypadku) jest LARPem TC. Rok temu piąty turnus kończył się bombą geopolityczną – ślubem Arny i Wilhelma i proklamowaniem Cesarstwa Wschodu. Tym razem LARP był na mniejszą skalę, ale o większym, moim zdaniem, ciężarze gatunkowym.
Planując LARPa nagle wyszło nam, że potrzebujemy na nim kobiecego npca. Bardzo szybko odrzuciliśmy pomysł zabicia jakiejś żeńskiej postaci albo wrzucenia w tę role któregoś z mistrzów i postanowiliśmy zastosować inne podejście. Murzasichle od Krakowa dzielą dwie godziny drogi więc postanowiłem zaktywizować moje regularne graczki do pomocy. Bardzo szybko udało mi się namówić niezastąpioną Elin, moja dzielną panią Skorpion, żeby następnego dnia zajrzała do nas i zagrała Carinię.
LARP zaczynał się w momencie w którym drużyny moja i Dexa spotykały się z gubernatorem Port La Sand w jego podmiejskiej rezydencji. Niedługo później dociera w to miejsce drużyna Czarnela prowadząc boga Morytu – Moryta i drużyna Golluma prowadząc Guślarza. Ekipa Czarnela zaczyna rozmawiać z Guślarzem o sprowadzeniu na Moryt deszczu a moi i Dexowi spowiadają się gubernatorowi i Cohrrino z wydarzeń na ziemiach Gomeza. Jest spokojnie, wszyscy czekają na pojawienie się jadła i napitku, gdy nagle wokół rezydencji wyrasta czterometrowy mur z granitu a na jej terenie zjawia się Cynthia, która chce się zabawić obecnymi i sprawić im jak najwięcej bólu..
Zebrani szybko orientują się, że Guślarz może im pomóc z geomantami, którzy kontrolują mur. Potrzebuje do tego jednak trzech ważnych przedmiotów. Są to Ulfheddin – topór Asvard Brand, Pan Bąbel – miś bogini odwagi podarowany Ferrisowi, jednorękiemu łucznikowi Druigh i okulary Cynthii. Asvard dłuższy czas bije się z myślami czy poświęcić topór (wielki szacunek dla Hani vel Asfalt, świetnie odegrane i chwytające za serce rozterki). Cynthia zaś uznaje całą sprawę za zabawną i postanawia oddać okulary, Roderykowi (Paladynowi) jeżeli zada dwóm osobom agonalny ból. Na ochotnika zgłaszają się Wołodia (Smutny Olek) i Ferris (Król Julia). Dzięki ich poświęceniu (scena niesamowicie zagrana przez całą trójkę) udaje się zdobyć okulary i przeprowadzić rytuał. Mury opadają a geomanci giną rozsiekani na kawałki, a Cynthia odchodzi w swoją stronę zadowolona z tego do czego doprowadziła Roderyka.
Ostatnimi akcentami LARPa jest sprowadzenie deszczu na Moryt (w rytuale wzięli udział wszyscy prawie uczestnicy) i goniec z wiadomością, że w Port la Sand zawaliła się dzielnica biedoty (kolejny element planu Cynthii – wątek, którego gracze nie rozwiązali w kampanii) i część portu. Miasto jest jednak w rękach Szmaragdowych i można je odbudowywać.

Podziękowania

• Na pierwszym miejscu podziękowania należą się oczywiście Bundzowi za bycie świetnym kierownikiem naszego małego cyrku. Świetnie mi się z Tobą współpracowało stary! Przyjedź do Krakowa.
• Kolejne, ale równie ważne są podziękowania dla Dexa, z którym poprowadziłem świetną i rozbudowaną kampanię. Dzięki, brachu!
• Elin! Wielkie dzięki, że przyjechałaś! Bez Ciebie Cynthia Carinia nie była by tak słodką esecncją okrucieństwa. Jeszcze raz serdeczne dzięki.
• Reszcie naszej pięknej piątoturnusowej kadry! Czarnelowi i Gollumowi – fajnie się z wami pracowało.
• As. Za to, że to mi dała szanse na jeszcze jeden turnus
• Dla mojej drużyny, świetnie mi się z wami grało moi drodzy. Kampania dzięki wam się naprawdę udała
• Dla drużyny Dexa – Paladyna, Sonii, Korina (przez K), Kosmy, Spoilera i Vanitasa – bez was nie byłoby tak fajnie
• Całej reszcie uczestników turnusu – byliście osą, pszczołą i szerszenią
• Wszystkim uczestnikom, których nie było na turnusie ale z bliższej lub dalszej odległości interesowali się wydarzeniami w Port la Sand.
• Turnusowi 5.5! Byliście najlepszym turnusem od czasów 2.5!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Znów nadeszło lato i znów na grubo ponad miesiąc zniknąłem z Krakowa by żyć w innym świecie. Tym razem przenieśliśmy się do całkiem urokliwego ośrodka Krywań w Murzasichlu, gdzie w sporo lepszych warunkach niż rok wcześniej mogliśmy się oddawać rpgowaniu. Dzięki fenomenalnej jak zwykle atmosferze i niesamowitym ludziom na 36 dni zapomniałem o świecie poza Nowym Obozem Tol Calen i przez ten czas prowadziłem niezliczone sesje, współorganizowałem LARPy i żyłem obozowym życiem do tego stopnia, że dzień dzisiejszy, pierwszy po powrocie, zrobił się pusty i bez znaczenia.

„Cząber, czo- cząber”

Kreatywność do kwadratu

Tegoroczne trzy turnusy upłynęły pod znakiem kreatywności, naszej oczywiście jako kadry (w końcu za coś nam płacą), ale przede wszystkim uczestników. Ilość akcji uczestniczych, pozytywnych odpałów, pomysłów, rysunków, piosenek, haiku była niesamowita. Wystarczyło zostawić drużynę na przerwę przed blokiem wieczornym i można było znaleźć po powrocie trzy ułożone szanty, narysowany rysunek, drzwi kadrówki zastawione szafą (i uczestnika w przebranego za fauna z Opowieści z Narnii i porywającego kadrowicza w siną dal) albo nawet cały obóz w kąpielówkach, z ręcznikami i w klapkach chcący iść na plażę (żeby nie było z Murzasichla jest 8 kilometrów na Krupówki więc najbliższa plaża jest nietrywialnie daleko)

Olbrzymią przyjemnością jest praca z takimi ludźmi, nigdy nie wiadomo na co jeszcze ich stać i co wymyślą mając kwadrans na zastanowienie się. Nie wierzycie? Zajrzyjcie na fanpage Zespołu Dhaura. Sam zespół i oba teledyski (zmontowane na laptopie przez uczestnika między blokami zajęć) powstały w trakcie obozu. Niezależnie od bloków, sesji i larpów i całej tej masy innych rzeczy, które organizowaliśmy im my.

Mistrzostwem świata jest jednak Dzień na Opak na trzecim turnusie, kiedy to uczestnicy wcielili się w role kadry i poprowadzili uczestnikom sesje, a także przygotowali własnym sumptem dużego LARPa. Co prawda konwencja LARPa średnio do mnie trafiła, ale ogrom pracy, który włożyli w jego przygotowanie (mając do dyspozycji najwyżej kawałki bloków porannych i przerwy między blokami) i techniczna jakość LARPa zrobiły na mnie olbrzymie wrażenie. (Trzymajcie tak dalej!)

„Dalej w drogę wyruszamy,
Nie szczędź sił,
dzisiaj jest nasz dzień”

Kampania

Od góry Sebus, Sol, Daneri, Tarkai, Arvesimilian

Turnus I – Brave New World – Sands of Al-Haara

Mechanika: (Tol Calen 2.0 rev)

• Daneri (Baranek) – była kudlehska khani, piękna łuczniczka o skomplikowanej historii, na zabój zakochana w byłym Gońcu Fullioci.
• Sol Erysipele (Arame) – wyszkolona akademicka hydromantka i kurtyzana, silnie powiązana z wywiadem Cesarzowej Arny.
• Arvesimilian (Czyngis) – dobrze urodzony velasquezki kawaler, szermierz i dyplomata
• Tarkai (MPŚ) – merkijski łowca nadród, łucznik powiązany z Siecią, który dla pieniędzy zrobi naprawdę dużo
• Sebus (Peszek) – MacCormick Druigh wychowany poza swoją społecznością, medyk o lepkich palcach

Bohaterowie zostają wysłani na pokładzie kupieckiego statku o nazwie Princessa do Al-Haary, olbrzymiego al-sadijiańskiego portu by odzyskać tolcaleńskiego boga, który ma tam zostać wystawiony na aukcji. Po licznych perypetiach (takich jak wizyta na wyspie opanowanej przez niewolników, których kontroluje szalona merkijska katalistka-szeptucha) docierają w końcu do celu. Na miejscu, po dość długim śledztwie, okazuje się, że bóg znajduje się w rękach Purpurowego Cesarza – głowy hikuńskiej organizacji przestępczej. Ostatecznie, przy pomocy nowoodnalezionego ojca Sebusa – pirackiego kapitana Seamusa i nowego przyjaciela Sol – kapitana dużej handlowej karaki Cristobala, udaje im się wzniecić w dzielnicy hikuńskiej zamieszki i wykraść boga, który okazuje się nieudanym, starożytnym twarzowcem z krwi boga wiedzy Uttenskala – wieszczem przepowiadającym tylko śmierć.

Od lewej – Glaedr, Kendra,Noaarkh, Jardir, Lethias i Allubin

Turnus II – Champions of the Elven Gods

Mechanika: (D&D 5.0!!!)

• Kendra (Julia B.) – elfia druidka rozmawiajaca ze zwierzętami, uzdrowicielka i podróżniczka
• Allubin (Anakin) – smokowiec bard, najmniejszy z trójki rodzeństwa, wyszczekany ale nieco tchórzliwy, chętnie chowa się za braćmi
• Noaarkhh (SWSŻ) – tiefling czarnoksiężnik, prawnuk potężnego demona, któremu służy by zyskać jeszcze większą moc
• Jardir (15) – smokowiec barbarzyńca, większy i starszy brat Allubina, weteran wojenny o ognistym temperamencie i odważnym sercu
• Lethias (Janek) – elfi łowca, mistrz we władaniu dwoma mieczami, przyjaciel Kendry, podróżnik i poszukiwacz przygód.
• Glaedr (JB) – smokowiec mag, ostatni z tróki rodzeństwa, mag bojowy i o spokojnym charakterze, czekającym tylko na wybuch.

Piątka bohaterów zostaje wynajęta przez jednego z lokalnych baronów by znaleźć i pokonać istoty mordujące mu drwali w jednej z wiosek w głębi Pradawnej Puszczy – opuszczonego elfiego królestwa obłożonego klątwą. Na miejscu okazuje się, że za porwaniami stoi kult Tafraela, uwięzionego elfiego boga okrucieństwa, którego kultyści chcą uwolnić. Bohaterowie decydują się stanąć przeciw tafraelitom i po wielu perypetiach docierają do siedliska kultu. W między czasie Tafreal kusi dwójkę z bohaterów by przyłączyli się do niego i o ile czarnoksiężnik przystaje na jego propozycje to druida wykorzystuje kuszenie na korzyść drużyny. Gdy dochodzi do ostatecznego starcia, druidka zostaje Wybrańcem Tafraela i po walce z czarnoksiężnikiem, który próbuje odebrać jej ten tytuł zabija Boga Okrucieństwa kładąc kres klątwie ciążącej nad Pradawną Puszczą.

Od lewej Setsuna, Pilar, Grainne, MG, Sol, Scarlett i Fergus

Turnus III – Brave New World – Rulers of the Deep

Mechanika: (Tol Calen 2015 v2.1)

Załoga Tancerki

• Grainne O’Malley (Szyszka) – kapitan Tancerki, córka Nephele bogini sztormów i Wiatrobrodego – samozwańczego króla piratów, dobry dowódca, lecz cholernie niedoświadczony
• Scarlett Moore (Anger) – aeromantka o burzliwym charakterze i przeszłości, była niewolnica i oficer na pokładzie Skarbonki Rudej Ridy.
• Sol Erysipele (Arame) – hydromanka i kurtyzana, agentka lady Arny i oficer na pokładzie Serenissimy – handlowej karaki kapitana Cristobala de Bursanda
• Pilar de la Fuentes (Mona) – córka bogatej rodziny kupieckiej i absolwentka velasquezkiej Szkoły Morskiej nawigatorka i ogniomistrzyni, drugi, a potem pierwszy oficer Tancerki
• Setsuna (Arna jr.)– hikunka powrana z domu we wczesnym dzieciństwie i szkolona w Al-Haarze na luksusową niewolnice, kwatermistrzyni Tancerki
  Fergus Callahan (Syn Pawła) – garoo katalista, renegat, były oficer na pokładzie Władcy Mórz Wiatrobrodego, wysłany by opiekować się Grainne na jej pierwszym statku, bosman Tancerki

Załoga Ważki

• Tonbo Hiamar (Silver) – córka Imelnira boga mórz, potężna hydromantka i kapitan Ważki
• Hektor (Siekacz) – hydromanta z problemami z mocą i drugi oficer Ważki
• Blanka (Grabież…) – spokrewniona strutmeiserka, żona kudlehskiego khana, niespokojna dusza
• Alva Branndottir – (Martyna) – piromantka o dość szemranej przeszłości

Bohaterowie specjalni

• Tancerka – 12 działowa pinasa pływająca pod banderą Wiatrobrodego, ukrywająca się jednak jako statek z Al-Haary pływający dla rodu de la Fuentes, dowodzona przez kapitan O’Malley
• Ważka – 10 działowa fleuta pływająca pod banderą Velasquezkiej Floty Handlowej, dowodzona przez kapitan Hiamar
• Reprise – 18 działowa pinasa, statek korsarski klanu Moore pływający we flocie Garoo, dowodzony przez kapitana Nevina Moora, zatopiony w trakcie bitwy przez Tancerkę

Podczas niesamowitego sztormu, który uderza o piracką osadę na Pękniętej Skale zniszczona zostaje Skarbonka, jej kapitan Ruda Rida zostaje porwana przez mistrza hydromancji (i gubernatora wyspy Cerveza) – Alejandro Miguela de Cerveza, a sama Pęknięta Skała i inne statki znajdujące w porcie doznają solidnych uszkodzeń. Bohaterowie ruszają na Cerveze, by pomóc porwanej kapitan piratów Po drodze tracą pierwszego oficera ukąszonego przez tropikalnego owada i toczą śmiertelny bój z korsarskim statkiem Reprise dowodzonym przez brata aeromantki. W końcu docierają na wyspę i zagłębiają się w meandry lokalnej polityki. Okazuje się że Dama del Hierro, lokalna żelazna magnatka, montuje koalicje przeciw panoszącym się na wyspie Cervezom. Bohaterowie wraz z załogą przybyłej nieco później Ważki decydują się wziąć udział w puczu, by dzięki temu osłabić siły Cervezy i zorientować się gdzie więziona jest Rida. Na wyspie okazuje się też, że Alejandro de Cerveza jest tylko pionkiem w grze, jaką toczy Cynthia – bogini okrucieństwa przeciw Nephele, bogini sztormów. Dochodzi do bitwy w której dzięki połączonej sile obu grup bohaterów i wyszkolonych przez nich peonów udaje się pokonać Cervezów i osadzić Dama del Hierro jako nowego gubernatora. Dzięki mapom zdobytym w trakcie puczu, bohaterom udaje się znaleźć położenie Torre Verde, niewielkie wysepki na której znajduje się tajna siedziba Alejandro de Cervezy, gdzie prowadzi eksperymenty z krwią Cynthi. Tam też dochodzi do ostatecznej rozgrywki z Cervezą, do jego pojmania i uwolnienia okaleczonej i torturowanej, ale żywej Rudej Ridy.
Przypadkiem znajdują też dowody łączące Admiralicję Velasquezów i zamach na Cesarza Wilhelma. Nie pozostaje im nic innego jak gnać do Nowego Erestrand na spotkanie z Aureosem i Arną.

Podsumowanie kampanii

– Ugryzł Cię jakiś pies?
– Nie. Suka.

Piaski Al-Haary

Obserwowanie graczy, tego jak się rozwijają i zmieniają w trakcie tych dwunastu dni turnusu jest absolutnie jedną z najlepszych rzeczy jakie mogą przydarzyć się Mistrzowi Gry. Na pierwszym turnusie na pięciu graczy trójka była mniej doświadczona niż pozostała dwójka. Bardzo cieszę się, że mogłem obserwować to jak z czasem stają się coraz lepszymi graczami i biorą na siebie coraz więcej odpowiedzialności za wątki.
Wiele historii z Al-Haary na długo pozostanie w mej pamięci i będę o nich opowiadał przy różnych okazjach Czy będzie to zacięcie z jakim Sebus ratował przed niechcianym ślubem kobietę z Garoo. Czy to jak Tarkai przedzierał się przez dżungle, aż znalazł dwa dziwaczne świeże groby. Daneri orientująca się, że właśnie ugryzła ją katalistka z ki włożonym w mięśnie szczęki, czy wreszcie Sol prowadząca rozmowy z kapitanem Cristobalem. Było i epicko (ucieczka wozu z porwanym bogiem przez płonącą dzielnice wprost na sczekający w porcie statek) i straszno (dziwaczne sny jakie sprowadził na bohaterów Trójoki). Ale przede wszystkim było po prostu fajnie.
Dodatkowo mam wrażenie, że sama Al-Haara miała być i była miejscem tajemniczym i dalece różnym on Tol Calen, a bohaterowie ledwie zadrapali jej powierzchnie i będę ją mógł wykorzystywać jeszcze wielokrotnie.

– Ugryzł Cię jakiś pies?
– Nie. Suka.

Pogromcy Tafraela

Od tego roku mamy na rpgach zupełnie nowy obóz. Nazywa się on Pierwszą Strefą RPG i jest on skierowany do początkujących graczy w wieku od dwunastu do piętnastu lat. Trafiają do nas ludzie, którzy zazwyczaj są zieleni jak szczypiorek na wiosnę i pragną się czegoś nauczyć. Obóz działa równolegle z Nowym Obozem Tol Calen i część zajęć międzyobozowych jest wspólna, sesje jednak zazwyczaj oderwane są od TC i prowadzone w systemach mających niższy próg wejścia. W tym roku miałem tę przyjemność prowadzić jeden z tych obozów i obserwować dwa kolejne. Moim zdaniem wyszło naprawdę super. Młodzi gracze wkręcili się rpgi i życie obozowe, uczyli się od starszych kolegów, a do tego łatwiej było dopasować do nich setting, system i kampania – tak by wejście w RPGi było przyjemnością.

Najwięcej mogę oczywiście napisać o „mojej” czyli drugoturnusowej kampanii. Dostałem pod swoje skrzydła szóstke uczestników (w tym dwie dziewczyny). Na początek poświęciłem dwa bloki by opowiedzieć im o RPGach i o kilku popularnych systemach, a potem wspólnie wybraliśmy ten w który chcą grać. Moja czereda zdecydowała się na D&D w edycji piątej. Jest to moim zdaniem jeden z najlepszych systemów dla początkujących (a zwłaszcza młodych) graczy. Ma przyjemną mechanikę i jest skierowany dla tych, którzy lubią konwencje heroic fantasy. Na potrzeby tych kilkunastu sesji kampanii stworzyłem dla moich graczy prosty setting w konwencji high fantasy i ruszyłem z koksem. Prosta wyprawa by pomóc wiosce drwali z czasem przerodziła się w opowieść o bohaterach stojących pośrodku konfliktu pomiędzy dwoma elfimi bogami, by zakończyć się epicką zdradą w drużynie, poświęceniem i oczyszczeniem Pradawnej Puszczy ze zła, które ją dręczyło. Wiele klisz i motywów starych jak świat, które dla początkujących graczy były nowe i świeże. Niesamowite było obserwować ich pierwsze zachłyśnięcie się RPGami, pierwszą niebezpieczną walkę i pierwszą trudną decyzję. Jak z graczy wychowanych na cRPGach stają się graczami RPGów klasycznych. Cała szóstka sprawiła się na medal i mam nadzieję, że za roku wrócą już na normalne TC.

– Ugryzł Cię jakiś pies?
– Nie. Suka.

Zdobywcy Cervezy

Na trzecim turnusie zebrała mi się drużyna bardzo dobrze pasująca do mojego stylu prowadzenia. Wszyscy zjawili się ze świetnymi konceptami postaci, wiec bez większego trudu byłem w stanie wymyśleć kampanie bardzo mocno na nich opartą. Załoga pirackiego statku na swoim pierwszym rejsie od razu pchająca palce zupełnie nie tam gdzie powinni. Drużyna złączyła się w całość błyskawicznie i doszło pomiędzy nimi do fantastycznej synergii. Dzięki temu wyszła mi niesamowita kampania. Na każdej sesji wrzało od emocji i relacji międzypostaciowych.

Niesamowicie podobało mi się jak sprawnie byli moi gracze w stanie rozdzielać postać od gracza. W pewnym momencie, po tym jak Tancerka zatopiła Reprise, rodzinny statek Scarlett i doszło do potężnego rozłamu między postaciami, gracze zachowali fantastyczne relacje pomiędzy sobą i wspólnie popracowali nad połataniem tych relacji tak by było to spójne z postaciami.

Bardzo dobrze zagrało to że razem z mistrzem Śmiałkiem, zdecydowaliśmy się poprowadzić kampanie wiodące do tego samego miejsca tak by punkt kulminacyjny – bitwę o Puerto Torreblanca rozegrać wspólnie, na łączonej sesji. Dodało to całości niesamowitej epickości, która widocznie nakręciła obie drużyny.

Całkiem dobrze udało mi się moich graczy nakręcić na kampanie, tak, że żyli nią także mocno pomiędzy sesjami. Planowali i dyskutowali, roztrząsali różne fragmenty sesji i próbowali rozgryźć moją intrygę. Cieszyli się jednymi NPCami i nienawidzili innych. Wkręcili się tak bardzo jak tylko MG może sobie tylko wymarzyć. Włożyliśmy ze Śmiałkiem w kampanie mnóstwo pracy. Zaczynając od projektowania wyspy, NPCów i ich wzajemnych relacji aż po handouty mające graczom umilić sesje. I jak dla mnie było warto. Bardzo, bardzo warto. Było wesoło i smutno, emocjonalnie i metagrowo, epicko i całkiem zwyczajnie. Było naprawdę super.

Podziękowania

• Na pierwszym miejscu dziękuję Śmiałkowi, który nie tylko wytrzymał ze mną trzy turnusy, ale na naszym trzecim zgodził się włączyć do potwornego (ale satysfakcjonującego) młyna jakim była kampania cervezka. Mam nadzieje, że uda nam się jeszcze razem popracować, a tajny plan jaki przedsięwzięliśmy wypali na całej linii.
• W dalszej kolejności podziękowania dla Korzego i Harrego za wspólną pracę przez dwa turnusy i odpały, które powodowały ze pracowało się lepiej i łatwiej.
• Podziękowania z mojej strony należą się też całej reszcie naszej RPGowej ferajny – Czarnelowi, As, Werze, Łamignatowi, Elfowi, Prawdzie i Gollumowi – praca z wami to zawsze nauka i przyjemność.
• Gorące podziękowania przesyłam też moim drużynom – obu TCkowym i tej z Pierwszej Strefy RPG. To dla was przede wszystkim jeżdżę na obozy i wy sprawiacie, że chce tam wracać.
  Dziękuje załodze kapitan Tonbo – za to że zdecydowaliście się z nami płynąć przeciwko Cervezie.
• Dziękuje też reszcie RPGowej czeredy – Zespołowi Dhaura i Turnusowi 2.5, a indywidualnie – Puzonowi, Makao, Paladynowi, Najmniejszemu, Sznurowi, Żurkowi, Erno, Fifiemu, Korzysynowi, Ogarkowi, Nicponiowi i Kajetanowi i całej reszcie – bez was życie obozowe byłoby nudne i bez sensu.
• Wychowawcom nieRPGowym – Dominikowi, Maciusiowi Adzie i Ewelinie za to, że z nami wytrzymali
• Na koniec szczególne podziękowania dla Kiero Kasi za to, że opiekowała się nami dzielnie przez dwa turnusy i oczywiście dla Kiero Łęgusia – wiedz, że blizny zaczęły już zanikać.

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!

Nadeszła kolejna zima i okres feriowy więc znów spakowałem rzeczy I wyruszyłem na Tol Calen. Tym razem niezwykle gościnne ośrodki w Wiktorii i u Jakuba gościły mnie przez dwa tygodnie. Dwa tygodnie życia RPGami, siesjami i niezwykłym klimatem jakże odległym od szarej codzienności. Mimo pracy po kilkanaście godzin na dobę nie zamienił bym tych wyjazdów na nic. Za mną dwie minikampanie, dwie druzyny, ponad dwadzieścia sesji i wiele godzin intensywnego RPG.

Kampania

Od lewej Lothar, Javier, Shira, MG, Scarlett, Ria, Sergio

„To ja wyciągam pistolet i strzelam do Brethrena”

Turnus II – Prelude to Brave New World – Brethen’s Coup

Mechanika: (Tol Calen 2.0 T5 edition)

• Shirat (Aga) – była kudlehska khani, świetny szermierz, ciągle zadziwiona cesarskim barbarzyństwem
• Scarlett Moore (Anger) – aeromantka, nadworna skrzypaczka Cesarzowej Arny i chwilowo specjalistka do spraw Garoo
• Ria Fernandez (Arna jr) – czyli Raina de Nueva Andalusia, jednoręka hydromantka, bratanica Cesarzowej Arny
• Lothar (Spock) – stutmeiser, były szpieg cesarskim, obecnie zaprzysiężony Cesarzowej Arnie i Wschodniemu Cesarstwu
• Sergio diVitae (Piter) – fuliocci, kupiec z miasteczka Taren i szpieg Cesarzowej Arny, handlarz skórami i herold Fenrira.
• Javier „Srebrny Język” <diArgento> (Nekrobard) – bard fullioci o lepkich rękach, zwłaszcza w okolicy trupów, nowo odnaleziony członek rodu di Argento

Niedługo po ślubie z Wilhelmem Arna rozsyła po całym zachodnim Tol Calen grupki szpiegów mających na celu wywiedzenie się o sytuacji w Cesarstwie Aureosa i w możliwych reperkusjach samego utworzenia Cesarstwa Wschodu. Jedna z takich grup, prowadzona przez zawodowego szpiega zostaje wyspana do Zamku Berwick, gdzie zbiera się Rada Kapitanów. Na miejscu dowiadują się, że część kapitanów – na czele z Connalem Brethenem, wraz z jednym ze stronnictw wywiadu cesarskiego planuje przewrót i usunięcie starego Pana na Zamku Berwick. Dzięki współpracy udaje się bohaterom zabić samego Brethena, lecz nie udaje się powstrzymać zmiany na tronie. Z nowym przywódcą panującym na Zamku Berwick Garoo wyruszają na wojnę przeciw Velasquezom.

Od lewej: Felicia, Dagnae, MG, Ulf i Leif

Czerwone jabłuszko,
Przekrojone na krzyż.
Wydłubanym okiem,
Miła na mnie patrzysz.

Turnus III – Prelude to Brave New World – Water Gate

Mechanika: (Tol Calen 2.0 t5 edition)

• Ulf Bjornson (Kostek) – uzdrowiciel z ligaturów Einheriar, wysłany na północ do Nowego Sudgaat by pomóc śmiertelnie choremu kupcowi.
• Leif (Piwo) – potężny ligaturski drwal z fenomenalna wprawą operujący toporem
• Dagnae Grimdottir (Ola) – skald i historyk z ligaturów Einheriar, kuzynka Ulfa
• Felicia <diArgento> (Dominika) – merkijska tancerka, artystka i złodziejka, cudem odnaleziona cioteczna wnuczka Alessandro di Argento
• Julia Borejko (Aleks) – kozacka sotniczka o mrocznej przeszłości, wysłana z Ulfem by zapewnić mu ochronę

W kilka tygodni po ślubie z Wilhelmem Arna wysyła jednego z uzdrowicieli ze Wschodnich Wrót na północ do niedużego portu Nowe Sudgaat, by ten pomógł śmiertelnie choremu kupcowi – Alessandro diArgento i utrzymał go przy życiu, aż do momentu gdy ten spotka się z Cesarzową. Na miejscu okazuje się jednak, że miasto zostaje zatakowane przez dawnego wroga Alessandro – ligaturskiego jarla Uttala Siggarsona, który pod przykrywką aureosowej rejzy na ziemie Wilhelma stara się ukryć swój prawdziwy cel – poszukiwania mapy mającej prowadzić do tajnego przejścia do zrujnowanego krasnoludzkiego miasta, w którym podobno znajduje się Czarny Metal. Dzięki pomocy zimującej w porcie pirackiej załogi Rudej Ridy. Bohaterom udaje się wyprzedzić (i zabić) Uttala, lecz na miejscu miast cennego kruszcu znajdują jedynie dzienniki pra pra dziadka Felicii wskazujące na to, że w głębi interioru Al-Sadiji znajduje się cywilizacja do której trafiła część Czarnego Metalu, który spadł przed wiekami na ziemie Kudlehów.

„Rzućcie TCkowymi! Tam 10 wypadają!”

Podsumowanie kampanii

Jak zwykle miałem szczęście trafić na dwie dobre drużyny, różne względem siebie i to bardzo, ale obie naprawdę dobre. Przy obu drużynach udało mi się doprowadzić do ulubionego przeze mnie jako MG momentu gdy nie musze nic mówić przez pół godziny, bo gracze sami sobie doskonale radzą i rozmawiają między sobą.

Operacja Brethen

Na drugim zebrali mi się ludzie, którzy już wcześniej u mnie grali i chcieli kontynuować wątki swoich postaci. Było portowo, krwawo i ze zwrotami akcji. Świetna chemia pomiędzy graczami pozwoliła im na rozegranie wielu naprawdę świetnych scen i poradzenie sobie z Kłodami Pod Nogi ™, które niedobry los (czyli ja) rzucał im pod nogi. Gracze rozwijają się pod moim okiem i z każdym kolejnym turnusem są coraz lepsi. Szczególnie świetne rozegrana była postać Pitera, a zdrada na przedostatniej sesji doprowadziła do fantastycznego zwrotu akcji. Doszło do epickiego starcia pomiędzy postaciami. Spalono morze (bo aż siedem) punktów Szczęscia, a napięcie było takie, że można by nim było obdzielić kilka normalnych sesji. Wielkie, wielkie wyrazy szacunku dla wszystkich!

Bohaterowie na barykady!

Na trzecim miałem drużynę pół na pół. Połowa graczy już u mnie grała, a połowy musiałem się dopiero uczyć. Podobnie jak na drugim w ogolnym rozrachunku wyszło świetnie i gdy już się rozkręciliśmy, odwaliliśmy kawał naprawdę dobrego RPG, było przygodowo, ale i mrocznie. Z jednej strony mieli okazje robić filmowe akcje rodem z Piratów z Karaibów (bo trudno inaczej nazwać zabicie nożami do rzucania dwóch uzbrojonych w muszkiety strażników) a z drugiej były chwile aż ciężkie od mrocznego klimatu. Świetnie ogladało się rozwój mniej doświadczonych graczy i to jak z biegiem czasu coraz lepiej radzili sobie z własnymi spotlightowymi scenami. Najlepszym jednak chyba fragmentem kampanii była sesja gdy opętana przez Cień Dagne postanowiła zabić Leifa. Scena walki i wydarzenia po niej następujące były esencja interpersonelnego aspektu RPGów i skończyły się moralniakiem dla dwóch graczy (i postaci przy okazji)

Ciekawostką jak dla mnie (patrząc w sumie i na zimówki i z perspektywy czasu na letnie też) jak przesądni są gracze RPG. Na przykład latem jedna drużyna wykonywała testy tylko na jednej karcie postaci, teraz gdy szczególnie chcieli, żeby mi test nie wyszedł to trzymali po dwa palce na stoliku, albo zaklinali kości magicznymi frazami. Ja nie jestem inny. Miałem kiedyś do GSów znienawidzoną przez graczy kostkę zwana „niebieskim killerem” bo zawsze mi dobrze rzucala w krytycznych momentach, teraz mam zestaw 12 czerwonych k10 które nazywam „Werakillerami” i używam na Klanarchii (oraz w l5k i TC) i wierzę, że w ważnych fabularnie momentach mogą doprowadzić do niespodziewanego zwrotu akcji. Jest to dla mnie ciekawe i fajne zjawisko, element folkloru i kolorytu RPGów. Polecam się wam drodzy czytelnicy przyjrzeć czasem waszym sposobom zaklinania kości.

Kiedy byłem małym chłopcem,
Chciałem zostać RPGowcem.
Na RPGi pojechałem
Szybko „pytą” w łeb dostałem
Bo RPGi to jest to
Nasza kadra – samo Zło.

Podziękowania

Przede wszystkim chciałbym podziękować Marcie Garbowskiej za to, że przez dwa turnusy była najlepszą kiero na zimówkach jaką można sobie wymarzyć. RPGi miałby przy niej jak pączki w maśle.

Kolejne podziękowania dla As, za jej „dooobrze”, które napędzało moją wyobraźnie przy kreacji kampanii (choć i tak latem zemsta za „sama wiesz co” będzie straszliwa!). Dalej cała reszta RPGowej kadry, czyli Łamignat, Dex i Kuba za dwa tygodnie pełne RPGowania, wygłupów i kadrówkowego klimatu. Bez całej waszej czwórki wyjazdy te nie były by nawet w jednej dziesiątej tak udane!

Podziękowania dla moich graczy, zarówno tych już któryś z kolei turnus do mnie wracających jak i swieżaków, których dopiero musiałem się uczyć! Jesteście fantastyczni! I pamiętajcie! Latem widzimy się na ciepłych morzach! Ale nie tylko!

Całej reszcie turnusów II i III zimowego dzięki za fantastyczny klimat i równie fantastyczne odpały, dzięki, którym nigdy nie było nudno. Pozdrawiam Puzona, Maję, Mariusza, Snota, Grabież, Basię Stecką, Sznura, Najmniejszego, KaŻeleka, Siekacza, Rybę, Mao, Nicponia, Cygana, Cnotkę, Simsa i Anię.

Special thanks po zimówkach goes to Baranek za przesłanie przez Maję tajemniczej przesyłki!

Na zakończenie

Wyjazd na obozy był jak zwykle wyzwaniem i jak zwykle olbrzymią przyjemnością. Mimo, że wróciłem potwornie przeziębiony to i tak uważam, że warto było, dla każdej sesji, każdej zbiórki, każdego odpału, każdej porażki w Bango. Mam nadzieje, że latem uda mi się wrócić i znów czymś zadziwić!

PS. Banan pozostał żywy i zimą! Latem wróci na 100%
PS2. Klub Jednorękich Magów powiększa się!

Dziękuje też Biuru Turystyki Aktywnej KOMPAS, za to że mogłem pojechać na obóz i za możliwość wykorzystania zdjęć!