Ubersreik jest bez dwóch zdań ulubionym miastem autorów czwartej edycji “Warhammera”. Nie tylko osadzono w nim całkiem sporą liczbę przygód, ale również jest ono centrum jednego z najważniejszych konfliktów, jakie wstrząsają czwartoedycyjnym Reiklandem. Wszystko to sprawia, że miasto owo jest dobrze opisane i jest świetnym punktem startowym dla początkujących warhammerowych drużyn. Nic więc dziwnego, że gdy pojawiają się jednostrzałowe scenariusze do obecnej edycji klasycznego “Młotka” to ich autorzy chętnie umieszczają je w tym mieście. Nie inaczej jest w wypadku scenariusza, którego recenzję możecie przeczytać dziś – “No strings attached”.

Przypominamy też o trwającym do końca listopada konkursie fotograficznym “Jesienna Groteska”, w którym wygrać można zbiory scenariuszy “Przygody w Ubersreiku” oraz “Ciężkie dnie i niespokojne noce”.

Przygoda zaczyna się swego rodzaju scenką rodzajową. W Ubersreiku rozkłada się wędrowny jarmark “Setki Swawoli Magicznej Myrtle”, a w nim wróżbitka, teatrzyki, akrobaci i menażeria. Bohaterowie mają okazję przez jeden wieczór odpocząć od ważnych spraw i ratowania świata (albo przynajmniej własnej skóry). Następnego poranka czeka już na nich proza życia. Zjawia się miejska urzędniczka Gertrude Zahndahl z dość intratną propozycją pracy. Ktoś zabija miejskich mistrzów szewskich i drużyna zostanie sowicie wynagrodzona jeżeli nie tylko znajdzie sprawcę, ale także utrzyma przy życiu Ernsta Blüchera – ostatniego z mistrzów szewskich, jaki pozostał w Ubersreiku.

Przygoda “No strings attached” to prosta i całkiem ciekawie przygotowana przygoda detektywistyczna. W jej trakcie drużyna musi zająć się zarówno prowadzeniem sprawy, jak i ochroną ostatniego żywego szewca. Sercem śledztwa jest zbadanie miejsc zbrodni i wydedukowanie, w oparciu o znalezione w nich ślady, jakie kroki należy podjąć, by schwytać złoczyńców.

Fabuła jest dość prosta i nawet mniej doświadczonym graczom rozwiązanie tej przygody nie powinno zająć więcej niż jedno spotkanie. Bardzo fajnie sprawdzi się ona jako wprowadzenie w meandry sesji detektywistycznych dla początkujących graczy. Nie prowadzi ona graczy po sznurku, ale ciąg skojarzeniowy nie powinien nastręczać większych problemów. Bardzo podoba mi się to jak przygotowano rozpiski poszczególnych miejsc zbrodni – poza standardowym opisem i skróconym przebiegiem wydarzeń znajdziemy również dodatkowe ramki z listą wskazówek i źródłami, z których możemy uzyskać odpowiednie informacje.

Niski poziom trudności jest także niestety główną wadą recenzowanego scenariusza. Doświadczeni gracze rozwiążą to śledztwo w nie dalej niż pół godziny, po czym spadną na winowajcę jak tona cegieł. Jeżeli mamy takich graczy – warto pomyśleć o rozszerzeniu scenariusza o dodatkowe wątki.

Bardzo ciekawym pomysłem jest też moim zdaniem jarmark “Setki Swawoli Magicznej Myrtle” i pracujące w nim postacie. Wizyta na jarmarku fajnie sprawdzi się jako otwarcie sesji i od razu wbije graczy w odpowiednio groteskowo-baśniowy klimat, który będzie im towarzyszył do końca przygody.

“No strings attached” bardzo przyzwoicie sprawdzi się w wypadku niezbyt wymagającej drużyny jako przerywnik między większymi przygodami i storyarkami kampanii w Ubersreiku lub dowolnym innym średniej wielkości imperialnym mieście. Można ją ładnie wpasować pomiędzy kolejne wydarzenia. To, co bardzo mi się podoba to jej baśniowy ton i zawarte w niej nawiązania literackie. Przygoda bardzo ładnie podkreśla te aspekty “Warthammera”, które kojarzą się bardziej z baśniami braci Grimm niż z umieraniem w błocie na suchoty. Scenariusz ten, podobnie jak oryginalne wersje historii spisanych przez niemieckich bajkopisarzy, nie stroni od brutalności i okrucieństwa, ale przy okazji jest w pewien sposób odrealniona.

“No strings attached” to bardzo sympatyczna i klimatyczna przygoda, pokazująca bardziej baśniowe oblicze “Warhammera”. Jeżeli szukacie nieskomplikowanego scenariusza, którym wprowadzicie nowych graczy w prawidła przygód śledczych i nie macie ochoty zarzucać ich tonami wiedzy o świecie – to scenariusz ten może być całkiem sensownym wyborem.

Dziękuje wydawnictwu Cubicle 7 Entertainment za udostępnienie podręcznika w wersji PDF do recenzji.

Kilka tygodni temu mieliście okazję przeczytać recenzję dwóch pierwszych przygód ze zbioru “Ubersreik Adventures II”. Od tamtej pory w moje ręce trafiło kilka innych dodatków do czwartej edycji “Warhammera”, których recenzje były moim zdaniem bardziej priorytetowe, jednakże teraz mogę już wrócić z wami do miasta na rozstajach i opowiedzieć o trzech kolejnych przygodach, które możecie znaleźć w “Ubersreik Adventures II”.

Deadly Dispatch

Przygoda “Deadly Dispatch” zaczyna się w deszczowy dzień, gdy do jednej z postaci podbiega goniec wręczając jej tajemniczą paczkę, którą dostarczono z dalekiej Estalii. Sytuacja zaczyna się zagęszczać, gdy okazuje się, że w paczce znajduje się pudełko-łamigłówka, a adresat – mimo podobieństw w nazwisku – jest inny.

“Deadly Dispatch” to scenariusz oparty o dość tradycyjny pomysł pomylonej tożsamości, jednak zrealizowany całkiem biegle i posiadający ciekawe zwroty akcji. Konstrukcja samego scenariusza jest dość luźna, daje grającym sporo miejsca na nieszablonowe pomysły i skupia się raczej na porządnym przygotowaniu bohaterów niezależnych i ich celów, niż na opisie kolejnych wydarzeń. Dostajemy natomiast nieźle rozpisany plan głównego antagonisty wraz z potencjalnymi jego modyfikacjami zależnymi od działań graczy i stanu wiedzy przeciwnika. Samą przygodę można zakończyć na bardzo wiele sposobów, a działania graczy i decyzje przez nich podjęte mocno wpływają na wydarzenia.

Przygoda świetnie sprawdzi się dla początkujących graczy, nie jest specjalnie skomplikowana, ale też część rozwiązań nie jest oczywista. Dobrze jest ją rozegrać po “Zestawie Startowym”, w momencie, w którym gracze i prowadzący nieźle znają Ubersreik i zadomowili się już w mieście na rozdrożach. Wtedy potencjalne konsekwencje działań drużyny zagrają o wiele ciekawiej, niż gdy będą w mieście przejazdem. Sama przygoda nie jest długa, powinna swobodnie skończyć się w jedno spotkanie, chyba że drużyna zacznie zbytnio kombinować albo kluczyć.

Grey Mountains Gold

W przygodzie “Grey Mountains Gold” drużyna zostaje wynajęta przez Friedricha Mülle, przedsiębiorczego młodego człowieka, który wraz ze swoimi wspólnikami planuje wyprawę w Góry Szare, do ruin Karak Branar, gdzie ma nadzieję znaleźć wielki krasnoludzki skarb. Dość szybko dowiadują się o tym jednak prawowici właściciele twierdzy – klan Harataki – i misja, w którą drużyna się zaangażowała, nagle staje się o wiele trudniejsza.

“Grey Mountains Gold” to niezbyt długa przygoda oparta na bardzo ciekawym pomyśle. Jest mocno liniowa, ale ma parę momentów, w których może zostać wywrócona do góry nogami. Przygotowując się do prowadzenia, trzeba koniecznie porządnie przeanalizować głównych bohaterów niezależnych i ich motywacje (a te są rozpisane, trzeba przyznać, bardzo szczegółowo). Wtedy nawet jeżeli drużyna zejdzie z wyznaczonej przez przygodę linii, scenariusz nie powinien nam się rozpaść. Dodatkowo wydarzenia mają solidny sens przyczynowo-skutkowy i większość z nich powinna się wydarzyć bez specjalnego kombinowania ze strony prowadzącego, zwłaszcza jeżeli drużyna będzie chciała osiągnąć kolejne stawiane przed nimi cele.

Mimo swej liniowości to naprawdę przyzwoita przygoda – opiera się na świetnym pomyśle i jeżeli poprowadzimy ją z wyczuciem, to gracze powinni zapamiętać ją na bardzo długo, a przy okazji zyskać też ciekawych sojuszników (albo szczególnie uporczywych wrogów) i otworzyć sobie kilka wątków na przyszłość.

Fishrook Returns

W tej przygodzie bohaterowie zostają wynajęci przez niezwykle bogatą i wpływową arystokratkę – Gutele von Bruner, by odnaleźć tajemniczego rozbójnika – Rybozwoda (Fishrook, tłumaczenie własne, ale moim zdaniem całkiem udane). Problemem jest to, że przestępca ów został 100 lat wcześniej powieszony. Drużyna musi się przekonać czy mają do czynienia z następcą, upiorem, ożywieńcem, a może demonem, który przybrał postać dawno nieżyjącego rzezimieszka.

“Fishrook Returns” to naprawdę dobra przygoda. Ma doskonały pomysł, jest bardzo użytecznie rozpisana i prowadzi graczy w rejony bardzo rzadko eksplorowane przez “Warhammera”. Sama fabuła to niezbyt rozbudowany scenariusz śledczy, gracze dość szybko mogą rozwiązać tę część, ale dopiero wtedy zaczyna się właściwa przygoda – polowanie na Rybozwoda i szeroki wachlarz reperkusji z tym związanych, co jest znacznie ciekawsze i znacznie bardziej wymagające kombinowania niż sama warstwa śledcza.

Autorzy rozpisali przygodę naprawdę porządnie. Scenariusz do pewnego momentu jest dość liniowa, ale cała jego druga część jest bardzo mocno uzależniona od decyzji graczy. Wszystkie jej etapy są przemyślane i dopracowane, a prowadzący otrzymuje liczne wskazówki co robić w zależności od decyzji graczy. Nie jest to jednak przygoda przeznaczona moim zdaniem dla początkujących mistrzów gry, gdyż w niektórych miejscach bardziej podsuwa prowadzącemu pomysły, niż prowadzi go za rączkę. Początkujący gracze poradzą sobie z nią bez specjalnego trudu, ale doświadczeni lepiej będą się bawić jej niuansami i możliwościami, jakie daje.

Podsumowanie

Z zaprezentowanych tu przygód najbardziej spodobała mi się “Fishrook Returns”, która mimo swojej prostoty jest połączeniem doskonałej historii i sprawnego warsztatu dizajnerskiego. Czytając ją i analizując, bawiłem się naprawdę wyśmienicie. Drugim scenariuszem będzie tu “Deadly Dispatch”, o fabule równie ciekawej i rozwojowej, ale wymagającej nieco więcej pracy przy przekładaniu jej “z papieru na stół”. “Grey Mountains Gold” też nie jest złą przygodą. Ma swoje wyboje, o które możemy się potknąć prowadząc, ale sam pomysł też jest ciekawy i nieszablonowy.

Przygody te, ogólnie rzecz biorąc, są jednymi z ciekawszych krótkich form scenariuszowych, z jakimi zetknąłem się w czwartej edycji “Warhammera”, a “Fishrook Returns” ląduje u mnie na międzysystemowej liście dobrych gotowców… Moim zdaniem Cubicle 7 Entertainment lepiej radzi sobie gdy ma wolną rękę, a nie odgrzewa kotlety (choć “Ciężka noc w gospodzie >>Pod trzema piórami<<” nadal pozostaje nieśmiertelnym klasykiem). Dla mnie osobiście bardzo odświeżające jest też to, że przygodom tym bardzo daleko do “jesiennogawędowego polhammera” i choć nie stronią od gatunków będących kamieniem węgielnym “Wojennego Młota” to dodają wiele świeżości opowiadanym historiom. To kawał świetnej warhmmerowej roboty.

Dziękuje wydawnictwu Cubicle 7 Entertainment za udostępnienie podręcznika w wersji PDF do recenzji.

Gdy pisałem poprzedni materiał poświęcony przygodom ze zbioru “Ubersreik Adventures II”, na stronie wydawnictwa Copernicus Corporation w końcu pojawiły się w przedsprzedaży dwa zbiory scenariuszy – “Przygody w Ubersreiku” (czyli “Ubersreik Adventures I” oraz “Ciężkie Dnie i Niespokojne Noce”. Większość z was, drodzy czytelnicy, czeka na polskie dodatki i zastanawia się, czy warto w nie zainwestować. Uznałem, że recenzja pozostałych przygód z “UAII” może spokojnie poczekać i w najbliższych tygodniach skupię się na zapowiedzianych po polsku dodatkach. Tym bardziej, że w obu znajdują się liczne materiały poświęcone sztandarowemu miastu czwartej edycji „Warhammera”.
Przed wami recenzja zbioru scenriuszy  “Przygody w Ubersreiku”.

Gdyby wzrok mógł zabijać

Przygoda otwierająca zbiór zabiera nas w okolice osady i jeziora Grausse. Nasi bohaterowie zostają wynajęci jako pracownicy i ochrona budowy młyna organizowanej przez Rutgera Reutera i Johanne Stiegler. Okolica jest niebezpieczna, a na samej budowie nie tylko panuje napięcie pomiędzy pracodawcami, ale została ona zaplanowana w niefortunnym miejscu, kryjącym mroczną tajemnicę z przeszłości.

W przygodzie “Gdyby wzrok mógł zabijać” bardzo podoba mi się wykorzystanie przez autorów wątku Strzygan. Ten mieszkający w Imperium lud pojawia się rzadko w scenariuszach i jest słabo eksplorowany w settingu, a tu mamy okazję, by nasze postacie poprzebywały trochę z nimi i poznały tę nietypową, choć nadal imperialną kulturę.
Przygoda napisana jest dla początkujących mistrzów gry, zawiera przyjemną ilość wskazówek dotyczących jej poprowadzenia oraz gotowe fragmenty do przeczytania, bądź sparafrazowania. Dla doświadczonych prowadzących może się ona wydać bardzo przegadana – warto przed prowadzeniem przeczytać ją porządnie i wyciągnąć z niej esencję. Dla pewnych drużyn warto też pomyśleć o innym otwarciu przygody, bo nie każda grupa da się nająć jako pracownicy budowlani (jako ochrona już prędzej, zwłaszcza jeżeli mają jakiś dług wobec kupców), można ich też zachęcić samym faktem, że coś w pobliżu musi odpowiadać za przedłużającą się budowę

Szaleńcy z Gotheim

W trakcie podróży bohaterowie trafiają mniej lub bardziej przypadkowo do miasteczka Gotheim. Tuż przed ich przybyciem coś zaatakowało osadę, niszcząc kilka budynków i zabijając część mieszkańców, a resztę wpędzając w niebezpieczne szaleństwo.

W przygodzie “Szaleńcy z Gotheim” wiele rzeczy dzieje się równocześnie. Scenariusz ma zaimplementowany licznik czasu oparty o realny czas sesji. Może być to zarówno rewelacyjny pomysł jak i straszliwa pomyłka. Z jednej strony skłania graczy do wzięcia zadków w troki i zajęcia się sprawą, a z drugiej może prowadzić do porzucenia odgrywania postaci jako tego najbardziej czasochłonnego elementu gry.
Bardzo fajne jest też to, że przygoda nie musi mieć specjalnego wprowadzenia dla drużyny, po prostu w trakcie podróży będącej częścią większej przygody trafiają na Gotheim, które może leżeć w dowolnym miejscu Imperium. Można je wykorzystać jako część większej całości (w końcu potwór mógł mieć powód, żeby zaatakować wioskę), ale równie dobrze może być ona po prostu wydarzeniem na drodze.

Serce ze szkła

Bohaterowie zostają wynajęci przez samą Emanuelle Nacht, czyli przedstawicielkę Cesarza w Ubersreiku, by zbadać tajemnicę śmierci kaprala Vielfrassa ze straży miejskiej. Jego zgon w kontrolowanej przez ubersreikskie wojsko Wieży Magnusa łatwo może doprowadzić do napięć między mieszczanami a altdorfczykami. Lady Nacht interesują tylko twarde dowody dotyczące zabójcy i nie przyjmie gdybań i poszlak.

“Serce ze szkła” sprawia wrażenie dwóch przygód złączonych w jedną. Prowadzi nas od typowego śledztwa w bardzo warhammerowych klimatach low fantasty w świat wielkich i istotnych dla settingu wydarzeń. Może stać się doskonałą furtką dla bohaterów, prowadzącą w świat dużych wątków, o ile nie potkniemy się o największą wadę scnariusza, jaką jest punkt styku obu fabuł. Jest to moment, w którym gracze powinni zorientować się, co stoi za morderstwem i gdzie szukać rozwiązania. Boję się, że część drużyn może poprzestać na przymknięciu pierwszego wątku i nie pakować się dalej w fabułę, a mniej doświadczony mistrz gry będzie miał problem co zrobić w takiej sytuacji. Bardzo pomogłyby tu informacje od autorów z pomysłami jak temu zaradzić. Moim zdaniem bazowo przygoda nie jest jednostrzałem i sam jej rdzeń może starczyć na kilka sesji. Dodatkowo drogę pomiędzy obiema częściami przygody (mały spoiler, przepraszam) można spokojnie wypełnić innymi przygodami ze zbioru “Przygody w Ubersreiku” – “Gdyby wzrok mógł zabijać” i “Szlaleńcy z Gotheim”, czyniąc z tego minikampanię.

Jatka w Spittlefeld

Bohaterowie po całonocnej libacji budzą się w rozpadającym się domu znajdującym się w biednej dzielnicy Spittlefeld. Nim uda im się go opuścić drzwi zostają zabite deskami przez straż miejską, a cały dom otacza kordon sanitarny. W dzielnicy panuje zaraza i władze miejskie przy współpracy ze świątynią Shallyi postanowiły odciąć zakażone kwartały do czasu ustąpienia choroby. Nieważne kim wcześniej byli bohaterowie, teraz obejmuje ich kwarantanna i żadne kontakty anipieniądze nie pomogą im w wydostaniu się na zewnątrz.

“Jatka” to jednostrzałowa przygoda z fantastycznie zarysowanym tłem i bardzo kolorowymi bohaterami niezależnymi. Sama w sobie jest przepojoną groteską historią, która fabularnie jest niesłychanie prosta, ale bardzo mocno skrojona pod odgrywanie postaci. Jej sednem są relacje, jakie gracze z budują z dziwaczną zbieraniną mieszkańców rozpadającej się czynszówki w Spittlefeld, którzy w większości są doskonałym materiałem na powracających w bohaterów niezależnych, zwłaszcza jeżeli planujemy osadzić całą naszą kampanię w Ubersreiku. Jej największą słabością jest mocno hardfrejmowane otwarcie. Wielu graczy nie chciałoby tego typu utraty kontroli nad postaciami i jeżeli macie takich graczy w drużynie warto przebudować jej początek, pamiętając, że właściwa przygoda zaczyna się w momencie zabicia deskami drzwi wejściowych do czynszówki.

Przynęta i zaklęcie

W trakcie jednej z licznych wypraw po sklepach Ubersreiku bohaterowie trafiają do apteki prowadzonej przez Cordelię Wesselingh. Podczas zakupów kobieta zagaduje drużynę i prosi o pomoc w pozbyciu się dwójki bandziorów, którzy nastają na jej życie. Grupa raczej podejmie się roboty, bo dobre układy w porządnej aptece zwykle są na rękę poszukiwaczom przygód z tendencją do narażania swojego życia, a zyskanie przyjaźni doświadczonej medyczki jest dla drużyny na wagę złota. .

Moim zdaniem “Przynęta i zaklęcie” nie jest pełnoprawną przygodą, a rozbudowanym wątkiem pobocznym do innej historii. Materiału w niej zawartego nie starczy na pełne cztery godziny sesji, ale za to świetnie wpasuje się w inną przygodę, zwłaszcza taką, w której trakcie bohaterowie muszą zaopatrzyć się w medykamenty (na przykład przed wyruszeniem w podróż w przygodzie “Serce ze Szkła”) albo będą potrzebowali pomocy doświadczonego medyka, a z jakiegoś powodu będą woleli ominąć świątynię Shallyi. Dzięki niej możemy też wprowadzić do krajobrazu miasta kilku fajnych bohaterów niezależnych, a także uwikłać drużynę w nielegalne kontakty z magią, co również może być przyczynkiem do ciekawych sesji.

Winna strona

Ostatni ze scenariuszy ze zbioru “Przygody w Ubersreiku” zabierze naszą drużynę do miasta na rozdrożach. Napisana została po to, by zamknąć ten etap przygód grupy i włączyć ją w wydarzenia otwierające kampanię “Wewnętrzny wróg”. W jej trakcie bohaterowie, wynajęci przez pewnego śledczego powiązanego ze świątynią Vereny, zaangażują się w poszukiwania zaginionego dyliżansu należącego do korporacji przewozowej “Imperialne Trakty”. Sam scenariusz to przygoda drogi. W trakcie poszukiwań przemierzą spory fragment Reiklandu, napotykając na różne mniej lub bardziej interesujące przeszkody, a także na kilku bohaterów niezależnych, z którymi będą mieli ponownie kontakt w trakcie rozgrywania “Wroga w Cieniach”. Przygoda jako jednostrzał jest nieciekawa i gdybym ją rozegrał, czułbym się nią rozczarowany. Jeżeli jednak potraktujemy ją jako łącznik między piaskownicą Ubersreiku, a “Wewnętrznym wrogiem” robi się znacznie ciekawsza, jednak nadal daleko jej do najlepszych przygód w tym zbiorze.

Przygody z podręcznika “Przygody w Ubersreiku” początkowo pojawiały się jako pojedyncze cyfrowe broszury w sklepie Cubicle 7 i na DriveThruRPG. Zainteresowanie nimi było jednak na tyle duże, że wydawca postanowił jej poprawić i uzupełnić i wydać jako samodzielny zbiór. Do każdej z przygód dodano “Jak tu namieszać” i “Jak się to ze sobą łączy”. Mają one pomóc wpasowaniu jednostrzałów w większą kampanię. Był to, moim zdaniem, naprawdę dobry pomysł, bo dzięki niemu, możemy zaserwować postaciom sensowniejsze otwarcie sesji (te zawarte w przygodach często są skrojone pod jednostrzał – korzystają z otwarcia “in medias res” lub zwyczajnie nie przejmują się za bardzo poprzednimi przygodami bohaterów). Jeżeli prowadzimy przygodę jako część kampanii, albo przynajmniej logicznego przyczynowo-skutkowego ciągu przygód, warto skorzystać ze wskazówek z obu nowych sekcji, a przygoda, którą zaserwujecie, będzie nie tylko spójniejsza, ale da wam zahaczki na następne sesje.

Najlepszą ze wszystkich jest, moim zdaniem, “Serce ze szkła”. Nie tylko ma wplecioną najciekawszą historię, ale łatwo z niej też zrobić kręgosłup dla pozostałych scenariuszy i spleść je w gotową mini-kampanię. Jako jednostrzałowe spotkanie z “Warhammerem” najbardziej podobała mi się “Jatka w Spittlefeld”. Jeżeli napiszemy do niej odpowiednie postacie, którym nie będzie przeszkadzać obudzenie się z kacem w samym środku slumsów to możemy z tego zrobić naprawdę ciekawy kawał RPGa. Warto też wykorzystać “Przynętę i zaklęcie” i “Szaleńców z Gotheim” jako wątki poboczne w innych sesjach – czy to w przygodzie miejskiej, czy w scenariuszu drogi. Najsłabiej wypada “Winna strona” – nadaje się tylko jako łącznik między miastem na rozdrożach i “Wewnętrznym Wrogiem” i w innych warunkach raczej się nie sprawdzi. Zbiorem warto się też zainteresować nawet jeżeli nie prowadzicie gotowców (tak jak ja). Przewija się przez niego sporo fajnych motywów i bohaterów niezależnych, które to elementy warto zkanibalizować do własnych przygód w dowolnej edycji “Warhammera”.

Całościowo zbiór “Przygody w Ubersreiku” prezentuje się całkiem dobrze. Przygody mają nie tylko przyjemną fabułę, ale również bardzo fajnie osadzono je w uniwersum “Warhammera”, dzięki czemu czerpią zarówno z jego korzeni, jak i z elementów dodanych o wiele później. Sztandarowe miasto czwartej edycji daje naprawdę wiele możliwości i kryje w sobie wiele tajemnic. Jeżeli kupiliście “Zestaw Startowy” do “Warhammera” i spodobało wam się eksplorowanie miasta na rozdrożach to warto zainwestować w “Przygody w Ubersreiku”. Dzięki nim będziecie mogli rozwinąć skrzydła waszej kampanii i rozegrać ją nie opuszczając granic księstwa Ubersreik.

Dziękuje wydawnictwu Copernicus Corporation za udostępnienie podręcznika do recenzji.

Ubersreik to całkiem duże i ciekawe miasto leżące w Reikandzie. Skrywa wiele tajemnic, a jego położenie na skrzyżowaniu licznych szlaków handlowych sprawia, że jest ono fantastycznym miejscem do rozpoczęcia przygód w świecie “Warhammera”. Autorzy czwartej edycji gry o ponurym świecie niebezpiecznych przygód wybrali je jako wizytówkę nowej edycji i osadzili w nim zarówno Zestaw Startowy wraz z opisaną w nim minikapanią, jak również dwa zbiory przygód.
Dzisiejszy materiał rozpoczyna cykl “Tajemnice Ubersreiku”, w którym znajdziecie przede wszystkim recenzje oficjalnych przygód, ale również kilka moich pomysłów na historie osadzone w tym dumnym reiklandzkim mieście.
Dziś zajmę się dwiema przygodami ze zbioru “Ubersreik Adventures II” – “Double Trouble” oraz “Blessings that Drew Blood”.

Double Trouble

Przygoda “Double Trouble” związana jest z bogatą kupiecką rodziną Karstad-Stampf mających swoją siedzibę w dzielnicy Morgenseite. Drużyna, najlepiej nieco już zaprawiona w bojach i o pewnej reputacji, przynajmniej na terenie miasta, zostaje zaproszona do otoczonej parkiem rezydencji na Wzgórzu przez Luciusa Karstad-Stampfa, najmłodszego syna matrony rodu, potężnej mistrzyni Hellin Karstad-Stampf. Młodzieniec, który jest całkiem utalentowanym poetą, zapragnął poznać bohaterów i poświęcić im i ich przygodom jedno ze swoich dzieł.

“Double Trouble” to prosta, ale zgrabnie wymyślona przygoda śledcza. Autorzy dość dokładnie opisali rezydencję rodu Karstad-Stampf, jej najistotniejszych mieszkańców razem z ich tajemnicami i celami. Sama fabuła jest zaprojektowana ciekawie i mimo kilku dobrze wkomponowanych w całość fałszywych tropów nie jest specjalnie trudna w rozwiązaniu (idealnie nadaje się na jedną czterogodzinną sesję). Całość jest generalnie dość liniowa, ale główna oś wyznacza raczej postęp działań bohaterów niezależnych i może ona zostać dość łatwo zmieniona przez działania graczy. Przygotowując się do jej prowadzenia warto zastanowić się co może pójść inaczej niż zaplanowali autorzy i w trakcie samej sesji trzymać się raczej ducha przygody niż dokładnego przebiegu wydarzeń.

Podoba mi się też prosty, ale zmyślny mechanizm skonfrontowania znalezionych dowodów z osądem pani domu i ze służącymi, którzy próbują zdyskredytować bohaterów. Celne i poparte dowodem argumenty dają drużynie punkt. Te, które łatwo podważyć (zwłaszcza jeżeli gracze dali się złapać na któryś z fałszywych tropów) powodują zmniejszenie puli. Dodatkowo na ostateczny wynik wpływają także pozycja społeczna drużyny i jej generalne zachowanie podczas konfrontacji. Ilość zebranych punktów determinuje to czy mogą działać swobodnie, czy raczej zostaną rozbrojeni i odizolowani pod strażą, a kontynuowanie śledztwa będzie wymagało pomocy.
Warto też zauważyć, że tę historię zaprojektowano dla drużyny na drugiej albo trzeciej profesji. Nie stawia ona jednak jakichś szczególnie trudnych wyzwań i po przebudowaniu otwarcia (o czym pisałem w ramce) można ją spokojnie poprowadzić jako jedną z pierwszych przygód w Ubersreiku.

Blessing that Drew Blood

W przygodzie “Blessing that Drew Blood” przyjdzie nam zgłębić tajemnicę serii dziwacznych morderstw i stawić czoła najbardziej chyba kuriozalnym antagonistom, jacy pojawili się w czwartej edycji “Warhammera”. Historia zaczyna się, gdy w ręce drużyny wpada ulotka sugerująca, że ktoś zabija świątobliwych kapłanów różnych wyznań, a jednocześnie zgłasza się do nich pewna młoda morrytka przekonana, że ktoś dybie na jej życie. Dodatkowo świątynia Sigmara wyznacza sowitą nagrodę za odnalezienie mordercy jednego ze swoich kapłanów.

Dochodzenie poprowadzi drużynę śladem zabitych ludzi i tajemnic, które nie powinny ujrzeć światła dziennego, a następnie doprowadzi graczy na skraj paranoi, gdy będą przekonani, że cały czas są obserwowani.

“Blessing that Drew Blood” to nieco szalona, ale doskonale zaplanowana sesja śledcza. Ma ona charakter rozbudowanego detektywistycznego sandboxa, autorzy opisali najważniejsze dla fabuły miejsca oraz podali informacje, jakie postacie mogą z nich uzyskać. Bohaterowie mogą odwiedzać je w dowolnej kolejności, zbierać kawałki układanki i dopasowywać je do siebie. Jednocześnie dość szybko zaczynają być też śledzeni przez trójkę antagonistów, próbujących nie dopuścić do rozwiązania przez bohaterów zagadki. Kolejne lokacje rozpisano porządnie i bardzo przejrzyście. Przy każdej z nich znajduje się wypunktowana lista najważniejszych wskazówek, jakie może w danym miejscu znaleźć drużyna. Przy bohaterach niezależnych natomiast znajdują się nie tylko odpowiedzi na najbardziej prawdopodobne pytania graczy, ale również dodatkowe informacje, które drużyna może uzyskać po wyjątkowo udanych rzutach. Dość trudno ocenić długość trwania przygody, gdyż bohaterowie mogą szybko wpaść na właściwy trop i szybko rozwiązać problem lub kluczyć, nie radząc sobie z połączeniem faktów. Scenariusz bardzo mocno opiera się na umiejętności kombinowania samych graczy i właśnie w ten sposób najlepiej ją poprowadzić, by zadziałała jak trzeba.

Przygody “Blessing that Drew Blood” i “Double Trouble” to dość różne warhammerowe śledztwa. Jedno to miejski sandbox, mocno nastawiony na składanie w całość porozrzucanych poszlak, w którym szukamy całkowicie nieznanego nam sprawcy, drugi to liniowy wyścig z czasem, gdzie winny jest ktoś z niedużej i znanej bohaterom grupy.
“Blessing that Drew Blood” idealnie trafiło w to co lubię w gotowych przygodach. Po pierwsze wolę śledztwa o luźniejszej strukturze, a po drugie niesamowicie spodobała mi się jego groteskowość i gra konwencją. “Double Trouble” natomiast to dobra rzemieślniczo przygoda, która świetnie nadaje się dla początkujących rpgowców, którym warto pokazać, że nie każdy problem można rozwiązać walką.

Dziękuje wydawnictwu Cubicle 7 Entertainment za udostępnienie podręcznika w wersji PDF do recenzji.