“Legendy Wrót Baldura” to nie jedyny komiks z uniwersum “Dungeons & Dragons”, jaki trafił ma mój tapet ostatnimi czasy. Udało mi się dorwać także drugi z RPGowych albumów wydanych przez Egmont Polska. Tym razem zabiorę was na wyprawę na położone nieco na zachód od Baldur’s Gate wyspy Moonshae, gdzie drużyna musi poradzić sobie z zagrożeniem mogącym zmienić układ sił w całym Faerunie.
Przed wami “Zaćmione życzenie”.

“Zaćmione życzenie” to album złożony z pięciu zeszytów. Jego autorami są B. Dave Walters (scenariusz), Tess Fowler (rysunki) oraz Ibrahem Swaid (dodatkowe okładki). Opowiedziana w tym tomie historia jest (w przeciwieństwie do “Legend Wrót Baldura” zamkniętą całością i nie przewiduje się raczej jej kontynuacji.

Bohaterami komiksu jest dość typowa RPGowa drużyna, czyli para ludzi: czarodziejka Helene i wojownik Xander, assimarski łotrzyk Aiden, klerycy wtajemniczeń – Kerrin i Karrin (bliźnięta z rasy leśnych elfów) oraz drakoński mnich Rayonde. Grupę tę poznajemy zaraz na początku ich kariery i obserwujemy wybrane epizody z ich wspólnej drogi aż po najtrudniejsze wyzwanie, któremu muszą sprostać po osiągnięciu dwudziestego poziomu. Mamy okazję oglądać najważniejsze punkty zwrotne w ich historii (w tym samo zawiązanie kompanii oraz pierwszy wspólny bój), ich wzloty i upadki, aż po całkiem satysfakcjonujący (głównie czytelnika) finał.

Opisana w komiksie “Zaćmione życzenie” historia zaczyna się od ataku na miasto Alalorn, położone na jednej z wysp archipelagu Moonshae, gdzie nasi bohaterowie (już u szczytu potęgi) starają się powstrzymać najazd sił zła prowadzonych przez oczekiwanego przez drużynę antagonistę. Potem zagłębiamy się w retrospekcje i przez kolejne trzy zeszyty poznajemy historię grupy i to, co doprowadziło ich do starcia, które opisano na początku pierwszego zeszytu. Cała fabuła zaplanowana jest naprawdę fantastycznie i bez dwóch zdań stanowi najmocniejszą stronę albumu. Nie tylko świetnie splata się z całością uniwersum “Forgotten Realms”, ale przede wszystkim stanowi sumę bardzo dobrze połączonych ze sobą elementów. Cokolwiek więcej napiszę będzie potężnym spoilerem, ale finałowy zeszyt i rozwiązanie historii zrobiły na mnie piorunujące wrażenie.
Czy da się fabułę komiksu “Zaćmione życzenie” przełożyć na sesję? Raczej nie jako całość. Historia ta jest mocno powiązana z decyzjami postaci i dlatego ma taki potężny wydźwięk. Można jednak bez trudu ukraść z komiksów całkiem sporo wątków i pomysłów na postacie. Zarówno pierwszy, jak i drugi plan pełne są motywów, które bez większego trudu możemy zaadaptować do własnych historii. Warto też zauważyć, że “Zaćmione życzenie” bardzo udanie czerpie z kanonu DDków zarówno pod kątem potworów, antagonistów, jak i takich drobiazgów jak obecność sporego diamentu podczas rzucania czaru wskrzeszającego.

Sami bohaterowie, zwłaszcza członkowie drużyny, zaprojektowani są kompetentnie i bardzo “rpgowo”. Najwięcej czasu antenowego dostaje Helene, jej oczami oglądami większość historii i to jej “obrywa się wątkami najbardziej”, ale pozostałe postacie też mają swoje pięć minut. Bardzo ciekawie jest obserwować to, jak członkowie drużyny się zmieniają przez lata bycia poszukiwaczami przygód. Z naiwnych dzieciaków stają się najpierw zaprawionymi w boju profesjonalistami, a w końcu wyniszczonymi decyzjami wiarusami, którzy podejmują ten jeden ostatni wysiłek, by znaleźć odkupienie lub pozamykać wiszące nad nimi sprawy. Musze przyznać, że takie pokazanie wysokopoziomowych postaci zrobiło na mnie naprawdę duże wrażenie.

Wizualnie, podobnie jak w “Legendach Wrót Baldura”, jest dość tradycyjnie, ale jednocześnie wystarczająco przyjemne, by cieszyć się lekturą. Bardzo dobrze wypada zwłaszcza tego jak bohaterowie zmieniają się na przestrzeni lat. Wiek i przeżycia odciskają na nich duże piętno, ewoluują i komiks wyraziście to obrazuje. Najbardziej podobają mi te najbardziej wysokopoziomowe wersje bohaterów, zwłaszcza Xander (świetny projekt całościowy) i Helene (fantastycznie wykonane włosy) oraz zaprzyjaźniona z drużyną kapitana tabaxi Nycto (która kojarzy mi się z kapitaną Amelią z “Planety Skarbów”).

“Zaćmione życzenie” uważam nie tylko za naprawdę świetny komiks, ale też za jedną lepszych historii dotyczących settingu “Forgotten Realms”, jakie miałem okazję czytać. Bawiłem się doskonale, poznając i analizując ten album. Fabuła to prawdziwa rewelacja i bardzo dobrze pokazuje, jak ciekawe i przejmujące historie można tworzyć w klasycznym fantasy. Serdecznie polecam.

Dziękuję wydawnictwu Egmont Polska za udostępnienie materiałów do recenzji

Warto przeczytać

Komiksy czytam od grubo ponad 30 lat. W tym czasie miałem okazję poznać zarówno polskie i europejskie klasyki, jak i całkiem sporo większych i mniejszych produktów zza Wielkiej Wody. Dorastałem z nimi i są gdzieś tam obok mnie po dziś dzień (choć teraz głównie w wersji cyfrowej). Nie miałem jednak wcześniej okazji czytać komiksów związanych z grami fabularnymi. Jakoś się nie złożyło, by wylądowały na moim tapecie. Dlatego też uradowało, gdy się dowiedziałem, że w Polsce wydane zostaną komiksy powiązane z grami fabularnymi, nawet jeżeli jest to “Dungeons & Dragons”.
Przed wami moje wrażenia z lektury pierwszego z RPGowych komiksów – “Legendy Wrót Baldura”.

“Legendy Wrót Baldura” to polskie tłumaczenie wydanego na przełomie 2014 i 2015 roku komiksu “Legends of Baldur’s Gate”. Ta składająca się z pięciu zeszytów historia została stworzona przez Jima Zuba (scenariusz) i Maxa Dunbara (grafiki) jako część linii fabularnej związanej z kampanią “Tyranny of the Dragons”.

Akcja komiksu toczy się w uniwersum “Forgotten Realms”, w latach 80. XV wieku (według kalendarza Dolin). Główną protagonistką jest władająca dziką magią elfia zaklinaczka Deliana, która wybiera się do tytułowej metropolii, szukając swojego brata bliźniaka – Deniaka. Zaraz po przybyciu do miasta zostaje zaatakowana przez gargulce i w trakcie walki z nimi, w efekcie pechowej (lub szczęśliwej, zależy jak na to patrzeć) erupcji dzikiej magii wskrzesza ona dwóch z najbardziej legendarnych herosów w historii Zapomnianych Krain – Minsca i jego chomika Boo. Niedługo później do naszych bohaterów przyłącza się jeszcze para złodziei – półelf Krydle i niziołka Shandie. Cała czwórka (bo oczywiście liczę Boo) obiecuje pomóc elfce w poszukiwaniach, nie wiedząc jeszcze, że przyjdzie im się zmierzyć z rosnącym wówczas jeszcze w siłę Kultem Smoka.

W komiksie razem z bohaterami możemy zwiedzić jedno z najbardziej legendarnych miast w historii gier fabularnych (zarówno komputerowych, jak i papierowych), czyli Wrota Baldura. Metropolia ta, unieśmiertelniona w klasycznej już serii gier komputerowych, niewiele zmieniła się od czasu Dziecięcia Baala i nadal jest miejscem pełnym przygód i tajemnic, gdzie patriarzy (czyli lokalna szlachta) intrygują, złodzieje mają sieć podziemnych przejść, a niekompetentna straż miejska nie może sobie prowadzić ze złowrogimi kultami. Idealne miejsce, by bohaterowie mogli zabłysnąć i zarobić nieco grosiwa. Komiks “Legendy Wrót Baldura” bardzo ładnie wizualizuje miasto – możemy zobaczyć między innymi cytadelę straży, rozliczne ulice, a także Przestwór, czyli najsłynniejsze w mieście targowisko.

Mocną stroną komiksu jest fabuła. Akcja jest wartka, zwroty akcji liczne, a sama historia doskonale wpasowuje się w świat Zapomnianych Krain. Dzieje się dużo i ciekawie, i muszę przyznać, że autorom co najmniej raz udało się mnie zaskoczyć. Po prostu bardzo dobrze bawiłem się śledząc losy Deliany, Minsca i oczywiście Boo. Co ważne historia opowiedziana w komiksie bardzo łatwo da się zaadaptować jako przygodę “Dungeons & Dragons” (przy założeniu, że któraś z postaci weźmie na siebie wątek zaginionego brata). Historię tę można wpleść w kampanie, ale przede wszystkim doskonale wypadnie jako zamknięty jednostrzał z gotowymi postaciami i to nie tylko w “Forgotten Realms”. Warto tu jednak zauważyć, że bohaterowie komiksu to nie “pierwszolevelowcy” tylko postacie dość doświadczone i przekładanie jej jeden-do-jednego dla zbyt słabych postaci może skończyć się szybkim TPK.

Ciekawie prezentują się również bohaterowie. Mimo nakreślenia ich dość grubymi kreskami, dowiadujemy się o nich całkiem sporo i bez trudu możemy ich polubić i nawet (zwłaszcza jak sami gramy w klasyczne RPGi) utożsamić się z nimi. Komiks oczywiście kradnie Boo, czyli gigantyczny kosmiczny chomik (miniaturka) i przyjaciel Minsca. Wygrywa każdą scenę, w której się pojawia i jest doskonałą mieszaniną przytulaśnej puszystości i bezwzględnej agresji.

Wizualnie jest to komiks dość tradycyjny. Grafiki na planszach są nieco uproszczone, ale mimo to ogląda się je dość przyjemnie. Fantastycznie prezentują się natomiast okładki poszczególnych zeszytów. Jeżeli chodzi o design postaci ponownie wygrywa Boo. Chomik wyszedł po prostu fenomenalnie i prezentuje się świetnie za każdym razem, gdy jest istotną częścią kadru. Bardzo podoba mi się także to jak zaprojektowano Shandie. Rysując ją autor czerpał inspirację z wizualizacji “małego ludku” w “Podręczniku gracza” do 5E, ale bardzo ładnie wyszedł poza nią i stworzył postać ciekawie zindywidualizowaną.

Jeżeli chodzi o słabe strony, to chciałbym nieco ponarzekać na jakość dialogów. Zdaję sobie sprawę, że w komiksach jest niewiele miejsca w dymkach, ale tutaj pewna ich infantylność czasem bardzo boli. Na tym tle błyszczą teksty Minsca, które, mimo że są naiwne z natury mają w sobie pewne ciepło, co sprawia, że bardzo ładnie podkreślają to, jakim człowiekiem jest słynny rashemeński łowca.

“Legendy Wrót Baldura” to ciekawa i dobrze zaprojektowana opowieść z uniwersum “Forgotten Realms”. Znajdziemy w tej wiele klasycznych motywów, które sprawią, że fani Faerunu poczują się jak w domu. To również całkiem przyzwoite wprowadzenie w świat klasycznych gier fabularnych, gdyż udanie pokazuje to, jakie przygody możne wspólne przeżywać w RPGach. Jeżeli lubicie “Dungeons & Dragons”, to komiks “Legendy Wrót Baldura” będzie fajnym dodatkiem do waszej kolekcji.

Dziękuję wydawnictwu Egmont Polska za udostępnienie materiałów do recenzji

Warto przeczytać