Poniższy post jest ostatnią częścią akcji #NaszeMiastoMgły. Raz jeszcze mam dla was gotowy asset, który można wziąć i wykorzystać we własnej kampanii jakby jutra miało nie być. Zaczynaliśmy od Riftera, którego musi stworzyć każdy, jeśli chce grać w „Miasto Mgły”, następnie przeszliśmy do trochę bardziej skomplikowanego Awatara z jego motywacjami, specjalnymi ruchami i siatką wpływów, a dziś wejdziemy na jeszcze wyższy poziom wtajemniczenia i zajmiemy się kawałkiem samego Miasta.

„Miasto Mgły”, podobnie jak inne gry odgałęziające się od „Świata Apokalipsy”, wymagają od Mistrzyni Ceremonii, żeby przynajmniej raz usiadła i rozpisała wyjściowy układ sił w świecie gry. Wydaje mi się, że przynajmniej znakomita większość z nas już dawno się przekonała, że tego rodzaju RPGi najlepiej wychodzą wówczas, gdy każda postać w fabule czegoś chce, choćby to była szklanka wody. W przypadku „Miasta Mgły” sprawa komplikuje się o tyle, że powinniśmy traktować Mythoi jak postacie, niezależnie od tego czy naczyniem będzie emerytowana bibliotekarka, średniowieczny miecz, podupadające kino czy rasowy kot ciotki Lizbeth. Do tego dochodzi jeszcze to, że idealnie byłoby, gdyby samo Miasto było również bohaterem serialu, który kręcicie. Jak Gotham w najnowszym „Batmanie”.
Gdy ja po raz pierwszy prowadziłam „Miasto Mgły”, zaczęłam od ambitnego założenia, że sama przygotuję Miasto od zera. W praktyce skończyło się tym, że w Mieście były trzy ulice i pięć osób. Miałam szczęście, że testowałam system na formacie jednostrzała, więc moi gracze nie zorientowali się, że tak naprawdę nie ma tam żadnego miasta tylko dekoracja z kartonu. Jestem pogodzona z faktem, że część z was mi nie uwierzy i popełni ten sam błąd. Trzymam się nadziei, że przy drugiej próbie wrócicie do tego tekstu i pokiwacie głową ze zrozumieniem, a potem przeczytacie dalszą część. Oraz że niektórzy z was od razu przeczytają niniejszy tekst do końca, bo może akurat zostały wam dwa przystanki do domu.
Gdyby ktoś zapytał mnie, jakich zasad się trzymać przy tworzeniu Miasta, powiedziałabym: zacznij od najmniejszej jednostki Miasta, która zmieści twoją fabułę (ulicy, centrum handlowego), imiennym NPCom daj motywacje, od których łatwo wyprowadzić konkretne działania i zadbaj, żeby najważniejsze postacie miały powiązania ze sprawami wykraczającymi poza tę, nad którą pracują bohaterowie. Poważnie, zapytajcie mnie kiedyś o coś, na przykład na alchemicznym Facebooku, uwielbiam odpowiadać na pytania.

Stary port przemysłowy

Inaczej niż sugeruje to wystawa w holu ratusza, Miasto nie zaczęło się od Starej Dzielnicy. Ona nie wyrosła w ciągu jednej nocy, przed nią był port przemysłowy. Większość materiałów do budowy tego, co miało być najwspanialszym miastem świata sprowadzano drogą morską. Jedynym śladem po tej części historii na wystawie w ratuszu są widoczne w tle dwóch zdjęć dźwigi portowe. Obecnie stary port znika, popadające w ruinę budynki są wyburzane, a ich miejsce zajmują przestrzenie biurowe od strony City lub stylizowane kamieniczki od strony Starej Dzielnicy. Ceny mieszkań są jednymi z najniższych w mieście, tym niższe im bliżej do nabrzeża. Trzydzieści lat temu zbudowano nowy port handlowy i wypełniono wniosek, by poprzedni stał się zabytkiem. Cokolwiek stało się z wnioskiem, noga żadnego urzędnika nigdy nie postała w porcie przemysłowym.
Gdyby przejrzeć zasłonę Mgły, można by dostrzec odciśnięte ślady Mythoi związanych z rozwojem i nowymi ideami. Oni jednak dawno odeszli, albo trwają w zawieszeniu przypominającym sen. Kothar-wa-Khasis, architekt i wynalazca z mitologii ugaryckiej, wyczekuje, aż ktoś rozwiąże zagadkę zegara słonecznego na opuszczonym budynku kapitanatu i tym samym okaże się godnym naczyniem. Obecnie w starym porcie przemysłowym dominują siły związane z zapomnieniem i szukające ukrycia. Fontanna na Placu świętego Krzysztofa jest Enklawą Lete, rzeki zapomnienia.

Stary port przemysłowy to zaledwie parę ulic i kawałek nabrzeża, a jednak tym skrawkiem Miasta od zawsze interesował się Syndykat. Obecnie port jest pod kontrolą Sinobrodego, który siłą i podstępem przejął teren od Anatoliego Vidalesa (Hades). Ten nie zaniechał starań o odzyskanie wpływów w porcie, co jest przyczyną częstych zamieszek w pobliżu nabrzeża. Mieszkańcy okolicy nauczyli się już, że kiedy słychać strzały, należy zasłonić okna i podgłośnić telewizję. Policja nie zapuszcza się w te rejony.
Jak na ironię, jeden z barów nosi nazwę Ostatni Bezpieczny Dom. Stoi właściwie na granicy Starej Dzielnicy i czasami zdarza się, że zabłądzą tutaj imprezowicze kursujący po lokalach na Carnival Street. Wewnątrz zawsze gra irlandzka muzyka, starzy bywalcy sączą piwo, a między stolikami przechadza się mastif tybetański bez obroży. Ten pies jest Chowańcem noszącym w sobie Mythos Fo, a obsługa i część gości to tylko złudzenie, które stworzyły Mgła i jego moc.
Dla odmiany bed&breakfast Rose and Alec to jawna jaskinia zła. W tym przybytku można zostawić wiadomość dla Sinobrodego, spotkać jego ludzi, poszukać guza. Właścicielką jest śmiertelniczka Maurenn McRianon, która pozostaje lojalna swojemu pracodawcy głównie dlatego, że obawia się konsekwencji zdrady. O świecie Rifterów wie tylko trochę, posiada amulet ochronny, który ostrzega ją o niebezpieczeństwie.

W pobliżu bloków mieszkalnych mieści się mała, całodobowa bodega, rodzinny biznes. Prowadzą ją trzy kobiety, wszystkie o imieniu Maria. Możliwe, że tak nazywa się tylko najstarsza z nich, a miejscowi awansem nazywają tak również pozostałe. Abuela Maria to serdeczna kobieta w kolorowej spódnicy, zawsze ma czas na pogawędkę. Señora Maria jest w średnim wieku, często przekomarza się z klientami i komentuje ich zakupy. Natomiast mała Maria to nieśmiała nastolatka, która notorycznie zapomina zapytać, czy pan/pani życzy sobie reklamówkę. W rzeczywistości wszystkie trzy kobiety są jedną (Potrójna Bogini).
W samym porcie Mgła jest bardzo silna. To tylko sprzyja interesom Sinobrodego, specjalizującego się w przemycie. Na trop jego działań wpadł reporter starej szkoły, Jordan Beckett, który nawet wynajął mieszkanie z widokiem na port. Jednak jego śledztwo utknęło w miejscu, ponieważ Beckett nie jest w stanie zapamiętać nawet tego, ile kontenerów w porcie widział wczoraj i czy nie pojawiły się nowe. Śmiertelnik zaczyna podejrzewać u siebie początki demencji i niedługo odpuści.
Kluczem do rozwiązania problemów Becketta mogłaby być Alicia Klein, młoda dziewczyna, której los nie oszczędza. Jest w trakcie burzliwego rozwodu, dokładnie takiego, przed którym ostrzegali ją, gdy wychodziła za swojego chłopaka z liceum. Nie ma własnego domu, mieszka kątem u starej ciotki, jej ostatniej żyjącej krewnej. Ostatnio straciła pracę, a zamieszanie w papierach, które jakoś nie chce się wyjaśnić, spowodowało, że mogła podjąć się tylko połówki etatu w archiwach firmy zajmującej się księgowością. Inna osoba na jej miejscu mogłaby uciec w nałogi i o tym zapomnieć, ale w Alicii niedawno przebudził się Mythos Mnemosyne i dziewczyna nie może zapomnieć o niczym.

PS: Przedsprzedaż podręcznika kończy się za tydzień, więc jeśli odkładaliście zakup na potem, to właśnie nastało to „potem”.

Dziękuje wydawnictwu Black Monk Games za udostępnienie podręcznika do recenzji.

Warto przeczytać

Nikogo nie zaskoczy, że poniższy tekst ponownie jest częścią akcji #NaszeMiastoMgły. Tym razem jednak przestałam męczyć Connora, a skupiłam się na jego pracodawcy. Z nieskrywaną dumą przedstawiam wam krótki profil Awatara i gotowy opis Zagrożenia, który można wziąć i wpisać do swojej kampanii.

Historia Kirylenki

Na spadek po Ivannie Epstein liczyli nie tylko krewni, lecz również liczne organizacje charytatywne, które starsza, dystyngowana dama hojnie wspierała. Podczas odczytania testamentu jedyną spokojną osobą na sali była prawniczka. Prawdopodobnie dlatego, że znała treść ostatniej woli pani Epstein. Siostrzeńcy i spowinowaceni nie dostali nic. Dla dwóch fundacji utworzono fundusze, z których będą dostawać comiesięczne kieszonkowe. Natomiast większość majątku, w tym okazały dom na przedmieściach, pani Epstein zapisała… swojemu ochroniarzowi. Olaf Kirylenko pracował u niej zaledwie dwa i pół roku, lecz w tym czasie stali się sobie na tyle bliscy, że to właśnie jego uczyniła głównym spadkobiercą.
Pierwszej nocy po otrzymaniu kluczy do rezydencji, Kirylenko nie potrafił znaleźć sobie miejsca, coś rozsadzało go od środka. Długo pracował na to, by objąć majątek dawnej pracodawczyni, a już teraz czuł, że nawet ta fortuna to dla niego za mało. Krążył od pokoju do pokoju, oglądał kolekcję sztuki Ivanny Epstein jakby widział ją po raz pierwszy i nigdy wcześniej nie szacował jej wartości. Dopasowywał klucze do zamków i wchodził do pomieszczeń, do których wcześniej nie miał wstępu. Znalazł mały salonik pełen pamiątek po zmarłym przed trzydziestu laty mężu Ivanny, kilka pustych, nieumeblowanych pokoi, dwie urządzone, lecz nieużywane sypialnie, gabinet za przesuwaną sztuczną ścianą, a w nim, na biurku kolejny klucz. Chociaż wydawało mu się, że otworzył już wszystkie drzwi w tym domu, zaczął sprawdzać jeszcze raz, od strychu po piwnicę. Tam wreszcie je znalazł: były duże, z metalowymi okuciami i ciężką sztabą od zewnątrz. Mythos Sinobrodego obudził się w Kirylence w chwili, gdy szczęknął zamek. Mężczyzna otworzył drzwi i zobaczył pokój ciągnący się w nieskończoność. Znalazł to. Największy skarb, jaki krył się w tych murach.
Niedługo później odkrył, że może otworzyć dowolne drzwi gdziekolwiek w mieście i trafić do piwnicy swojego domu. Że jeśli zamknie w tym pomieszczeniu telefon, w ogóle nie da się go namierzyć, jakby zniknął z powierzchni ziemi. To otworzyło przed Kirylenką nowe możliwości.

Zdjęcie autorstwa Jonathan Borba z Pexels

Działalność Kirylenki

Chociaż będąca Enklawą zamku Sinobrodego rezydencja mieści się na przedmieściach, działania Kirylenki skupiają się w kontrolowanym przez niego starym porcie przemysłowym. Wcześniej ten teren należał do mafijnej rodziny Vidales, przejęcie go przez Sinobrodego natychmiast wywołało konflikt, który dał początek późniejszej wojnie z Syndykatem. Kirylenko zajmuje się przede wszystkim przemytem i praniem pieniędzy. Zarówno w bardzo wysokich, jak i bardzo niskich kręgach jest znany z tego, że potrafi ściągnąć do Miasta właściwie wszystko i nie pozostawić po sobie śladu. Bez wątpienia pomagają mu w tym Anne Potter (Pythia), księgowa z proroczym darem oraz Connor Mallory (Wilk Bardzo Zły), człowiek od brudnej roboty i zacierania śladów, wyjątkowo skuteczny w radzeniu sobie z Rifterami. Chociaż nikt jeszcze mu tego nie udowodnił, wiele osób podejrzewa, że Kirylenko ma jeszcze jednego asa w rękawie – działające dla niego AI (Artefakt Żony Sinobrodego), które zbiera wrażliwie informacje na temat każdego klienta, przez co układ z Sinobrodym jest jak pakt z diabłem. Tak wygląda wierzchołek jego siatki, poniżej znajdują się sowicie opłacani najemnicy, których Sinobrody obdarza umiejętnością ucieczki z pola walki przez dowolne drzwi, co natychmiast przenosi ich do piwnicy w rezydencji. Jego ludzi zawsze można spotkać w starym, archaicznym wręcz bed&breakfast „Rose and Alec”, prowadzonym przez śmiertelniczkę Maurenn McRianon, u której można zostawić wiadomość dla Kirylenki. Natomiast agentem Sinobrodego w wyższych sferach jest Ratt (Ośla Skórka) – osoba bez prawdziwych danych i prawdziwej twarzy, mogąca przybrać wygląd dowolnego człowieka.

Kirylenko od zawsze był chciwy, a odziedziczenie fortuny spowodowało, że jego gust stał się bardziej wysublimowany, teraz już nie zadowala go widok walizki z pieniędzmi, jako zapłaty żąda artefaktów, rzadkich przedmiotów albo tego, na czym zależy innym, by potem grać na ich uczuciach. Mythos Sinobrodego uczynił go jeszcze bardziej bezwzględnym i okrutnym.

Kadr z filmu „Tenet”, reż. Christopher Nolan, Warner Bros.

Dziękuje wydawnictwu Black Monk Games za udostępnienie podręcznika do recenzji.

Warto przeczytać

Uważam „Miasto Mgły” za dość intuicyjny system, jednak jeśli chce się zrobić wszystko za jednym podejściem, okazuje się przytłaczający. Jest w tym podobny do za dużego ptysia, który na paterze wygląda jakby dało się go zjeść na raz, a potem przychodzi zderzenie z rzeczywistością

Wiele systemów opartych na silniku „Apokalipsy” zostało zaprojektowanych tak, by gracz przy tworzeniu postaci musiał podjąć wybory, które zadecydują o tym, przed jakimi wyzwaniami i problemami będzie stawać jego postać, zwalniając tym samym Mistrzynię Gry z części procesu kreatywnego. „Miasto Mgły”, którego mechanika jest tylko powiązana z „Apokalipsą”, stosuje rozwiązanie połowiczne: gracze podczas tworzenia Rifterów wręczają Mistrzyni Ceremonii zgrabny bukiet wątków, jednak system wymaga od Mistrzyni Ceremonii wymyślenia, jak użyć Sekretów i Tożsamości w konflikcie Mythos versus Logos. W przypadku czteroosobowej drużyny Mistrzyni Ceremonii musi rozważyć szesnaście Sekretów i Tożsamości, które właściwie są osobnymi wątkami. Najlepiej by było, gdyby miała przygotowaną odpowiedź na każdy sekret i przynajmniej dwie opcje możliwego rozwoju Tożsamości… Myślę, że nikogo nie zdziwię, mówiąc, że fabuła w „Mieście Mgły” ma tendencję do rozgałęziania się jak system korzeniowy mangrowca. Z mojego doświadczenia wynika, że w zapanowaniu nad taką liczbą wątków najbardziej pomaga trzymanie się dwóch zasad: zasady sześciu osób (o której napiszę następnym razem) oraz tego, by najwięcej akcji skupiać w wątku sprawy, nad którą pracują bohaterowie, a najwięcej emocji na postaciach. Im więcej będzie osobistych akcentów, tym gracz będzie miał silniejsze przeświadczenie, że jego Rifter jest głównym bohaterem.

Zacznijmy zatem powoli, od czegoś prostego, nie dajmy się zwieść niepozornym ciastkom ani pięknym podręcznikom. Skoro istotą bycia Rifterem jest rozdarcie między Mythos a Logos, przyjrzyjmy się temu, co to właściwie znaczy w fabule gry. Znacie już Connora (a jeśli nie, możecie kliknąć w imię i zobaczyć jego kartę postaci) – dziś posłuży nam jako główny bohater. Przyznam, że długo się zastanawiałam, w jakiej formie przedstawić wam poniższe sceny. Rozważałam napisanie udawanego dialogu na sesji, ale czułabym się jak aktorka grająca dwie postacie, które różnią się tylko czapką.

Wiedza Mythos często wykracza poza wiedzę i rozumienie Riftera, który nie może porozumieć się ze swoją mityczną częścią. To jedna z rzeczy, które sprawiają, że Mythos jest tak fascynujący. Konsekwencją powyższej sceny byłoby otwarcie szkatułki z północnym wiatrem i odpowiedź na Sekret „Skąd pochodzi zimno we mnie?”.

Moi gracze jeszcze nigdy nie powstrzymali się przed eksplorowaniem Mythosów, gdy tylko pojawiła się możliwość. Ale też żaden z nich nigdy nie był na granicy stania się Awatarem, co ma miejsce w przypadku Connora. Jeśli straci on swój ostatni motyw Logos, nie dostanie w zamian nowego i podporządkuje się wyłącznie Mythosowi Wilka Bardzo Złego. Dlatego, z punktu widzenia gracza, Connorowi powinno zależeć na ochronieniu swojej ostatniej Tożsamości „Nie będę dłużej czarnym charakterem.”

W drugiej scenie konflikt Mythos i Logos jest pozornie niewidoczny. Nie jest to już tak oczywiste rozdarcie między pozostaniem przy ludzkim życiu a rzuceniem się w świat mitów. W tym przypadku mamy do czynienia z Mythosem, który atakuje ostatnią Tożsamość Connora. Gdyby nasz bohater zostawił Paddy’ego na śmierć, byłby czarnym charakterem tej historii, a na karcie jego motywu musielibyśmy zaznaczyć Kryzys. Podobnie byłoby, gdyby w pierwszym przykładzie Connor zdecydował się postąpić jak praworządny obywatel i nie naruszył miejsca zbrodni. Zignorowanie okazji do zgłębienia Sekretu Mythos powoduje postęp Zatracenia. Kiedy ten trzystopniowy pasek się wypełni, motyw Adaptacji zniknie, a jego miejsce zastąpi inny, należący do Logos. Oddaliłoby to od Connora perspektywę zostania Awatarem.

Pisałam o tym, że „Miastu Mgły” dobrze służy umieszczanie ciężaru emocjonalnego na postaciach. Myślę, że dobrze to widać w powyższych scenach: znalezione ciało nie trzyma jakiegoś artefaktu, tylko taki, który rozwinie Sekret bohatera, człowiek, którego trzeba uratować to nie statysta, ale rywal Connora. Jednocześnie, gdyby założyć, że w pierwszej scenie dotknęliśmy wątku morderstwa złodzieja, który przypadkiem dostał się do skarbca Jafara i ukradł jedną rzecz, to tożsamość przedmiotu nie jest szczególnie istotna dla reszty drużyny zajmującej się śledztwem. Właśnie to miałam na myśli, pisząc, że gracz może uznać swoją postać za głównego bohatera. Można posunąć się jeszcze dalej – choć to wymaga od Mistrzyni Ceremonii solidnego przemyślenia sesji – i sprawić, że wszyscy czterej gracze będą przekonani, że są głównymi bohaterami.

Dziękuje wydawnictwu Black Monk Games za udostępnienie podręcznika do recenzji.

Warto przeczytać

Trwa przedsprzedaż „Miasta Mgły” oraz sesja egzaminacyjna, co pewnie wyjaśnia, skąd moje spóźnienie z podzieleniem się tą informacją. Oprócz przedsprzedaży Black Monk Games rozkręca akcję #NaszeMiastoMgły, w ramach której będzie można podejrzeć, jak różni ludzi w internecie wymyślają rzeczy do tego systemu. Na przykład własnego Riftera.

O teorii tworzenia postaci w tym systemie napisałam już bardzo dużo, pora przejść do praktyki. Dłuższą chwilę zastanawiałam się, jaką postać wam przedstawić, o wyborze w końcu zadecydowało dzisiejsze pojawienie się screenów z drugiej części „Wolf Among Us” (o tym, co według mnie łączy grę z „Miastem Mgły” możecie przeczytać tutaj): pozwólcie przedstawić sobie Connora Mallory’ego.

Może trochę skłamałam. Zanim go poznacie, muszę nakreślić kilka zdań wyjaśnienia. Angielski podręcznik do „City of Mist” po raz pierwszy przeglądałam w towarzystwie przyjaciół. Widok schematów-gór lodowych mocno speszył towarzystwo, a długa lista Rifterów już uwzględnionych w świecie tego systemu tylko pogorszyła sprawę. Żeby przekonać tę ekipę do zagrania w „Miasto Mgły” napisałam kameralną przygodę z gotowymi już bohaterami. Dlaczego nie wzięłam przygody z quickstartu? Prawdę mówiąc, chyba dlatego, że bardzo chciałam jako wizerunku jednego z bohaterów użyć Jeffa Goldbluma i byłam gotowa podjąć każdy wysiłek, żeby do tego doprowadzić. Scenariusz „Dobrzy ludzie wyszli” rozgrywa się w starej części portu, która zmieniła się w zapadłą dziurę tuż po tym, jak Payne skończył budować Miasto. Obecnie jest miejscem, w którym każdy może postawić na szali swój los i rzucić monetą. Tak było z Kirylenko, Rifterem Sinobrodego, który przybył do Miasta cztery lata temu i nie tylko zdołał przetrwać – zdobył także na tyle mocną pozycję, że zaczął zagrażać Syndykatowi w Mieście. Gracze wcielili się w pracujących dla gangstera ludzi, którzy nagle znaleźli się w środku krwawych porachunków i jednocześnie otarli się o znacznie większą intrygę. Czy dokładnie tak wygląda scenariusz, w który wpisana jest góra lodowa? Owszem, ale nie mówcie tego moim przyjaciołom.
Ponieważ nawiązania kolejowe i tak już towarzyszą moim postom o „Mieście Mgły” nadmienię, że podczas podróży TLK „Hańcza” na trasie Warszawa-Kraków udało mi się napisać dwie i pół postaci. Przy założeniu, że nie robiłam nic oprócz pisania, napisanie Connora zajęło mi godzinę i osiem minut.

Zdjęcie autorstwa Hamid Tajik z Pexels

Dziękuje wydawnictwu Black Monk Games za udostępnienie podręcznika do recenzji.

Warto przeczytać