Zbliżają się kolejne święta (choć te krótkie) i można sobie pozwolić na łyknięcie czegoś audiowizualnie (a przede wszystkim fabularnie) ciekawego. Dlatego też postanowiłem podzielić się z wami paroma serialowymi polecajkami. Zwykłe proponowałem rzeczy mniej znane szerszej publiczności, ale szybko okazywało się, że i tak je już widzieliście, dlatego tym razem pozwolę sobie na nieco bardziej zróżnicowany wybór. Dodatkowo też sięgam poza seriale dobrze przekładające się na RPGi i staram się proponować rzeczy, które po prostu zrobiły na mnie wrażenie.

The Marvelous Mrs. Maisel

Serial ten to trwająca pięć sezonów opowieść o żydowskiej pani domu w latach 50. w Stanach Zjednoczonych, która zdradzona i porzucona przez męża postanawia zostać komiczką sceniczną (standuperką?).
W trakcie kolejnych odcinków obserwujemy zarówno jej rozwój jako artystki, jak i jej życie codzienne nie tylko w dziwnych już dla nas czasach, ale też w bardzo specyficznej kulturze nowojorskiej wyższej klasy średniej wyznania mojżeszowego. Serial ten to głównie satyra obyczajowa, pokazująca w lekko krzywym, prześmiewczym zwierciadle swoje czasy i różne amerykańskie grupy społeczne. Humor jest dość mieszany: od bardzo niskiego, często przekraczającego granice dobrego smaku, przez “allenowsko-neutrotyczny”, po ciepły i obyczajowy.
Olbrzymią siłą tego serialu jest gra aktorska. Grająca tytułową rolę Rachel Brosnahan jest olśniewająca, ale grająca jej przyjaciółkę i agentkę Alex Borstein oraz aktorzy wcielający się w rodziców i teściów bohaterki nie ustępują jej na krok.
Co ważne, “Wspaniała pani Maisel” jest zamkniętą historią, doprowadzoną do naprawdę ciekawego końca. Widać, że autorzy mieli na niego pomysł i spokojnie podomykali wątki w pasujący im sposób.

The Gentelmen

Najnowszy serial w tym zestawieniu, gdyż miał premierę w marcu 2024 r. Główny bohater, kapitan błękitnych hełmów, Edward Horniman wraca do domu na pogrzeb ojca i dowiaduje się, że ten (pomijając starszego brata bohatera) uczynił go swoim dziedzicem, a co za tym idzie diukiem ze sporą rezydencją i znaczną ilością nieruchomości. Niedługo po odczytaniu testamentu z naszym arystokratą kontaktuje się Susie Glass, informując go, że stary diuk zaangażował się w brudne interesy, a pod rezydencją jest duża plantacja marihuany. Edward postanawia wyciągnąć rodzinę z nielegalnego biznesu, ale każda jego decyzja pogrąża go coraz bardziej w kłopotach.
“The Gentelmen” to bardzo luźna adaptacja filmu Guya Ritchiego pod tym samym tytułem. Serial mocno odchodzi od pierwowzoru i stara się opowiedzieć swoją własną historię. Bardzo wyraźnie czuć w nim rękę Ritchego i jego specyficzne podejście do świata brytyjskich przestępców. Serial świetnie łączy klimaty angielskiej arystokracji i półświatka, pokazując jak niewielka jest tak naprawdę pomiędzy nimi różnica. Oglądając “The Gentelmen” czułem się, jakbym oglądał mieszaninę “Snatcha” i współczesnego “Downton Abbey”. Na uwagę, ponownie, zasługuje gra aktorska. Grający główne role Theo James i Kaya Scodelario pokazują, że ich role w paździerzowym chłamie, takim jak “Divergent” i “Maze Runner” były tylko wypadkami przy pracy, jednakże królem tego serialu jest Vinnie Jones. Znany z roli bezkompromisowych bandziorów aktor gra tutaj opiekującego się rezydencją leśniczego i, nie tracąc charakterystycznej dla siebie twardości, pokazuje się także jako ciepły (jak na Vinniego) i ojcowski autorytet dla bohatera i jego siostry.

Bosch

Harry Bosch to bezkompromisowy policjant z wydziału zabójstw w komisariacie West Hollywood. Trafiają do niego sprawy brudne, brutalne i często mocno uwikłane w politykę. Bohater zawsze staje na straży sprawiedliwości i zawsze (nawet gdy trzeba czasem prawo potraktować nieco elastyczniej) doprowadza swoje śledztwa do celu. Harry to stary wyga, glina z przeszłością i wieloletnią praktyką, który jest też czasem reliktem przeszłości względem szybko zmieniającego się świata.
“Bosch” to adaptacja olbrzymiej, bo liczącej aż 24 tomy serii literackiej Michaela Connoly’ego. Kolejne sezony (a jest ich siedem) to serializacje różnych książek, często dobieranych nie po kolei i luźno adaptowanych. “Bosha” nakręcono w konwencji “jeden sezon – jedna sprawa”, co oznacza, że każda seria ma jakieś śledztwo, które jest jednocześnie wątkiem głównym. W każdym sezonie pojawia się także kilka mniejszych spraw splatających się (lub nie) z bazową oraz wątki poboczne związane najczęściej z problemami osobistymi bohatera.
Na tle innych, podobnych seriali, “Boscha” wyróżnia niesamowicie charyzmatycznie zagrana przez Titiusa Weillera postać głównego bohatera. Harry jest postacią wielowymiarową i niepozbawioną wad, a przy tym w staroświecki sposób twardą i godną zaufania. Fantastycznie zaprojektowana jest również postać córki bohatera – Maddie. Graną przez Madison Lindt bohaterkę poznajemy jako osobę bardzo młodą i bardzo wobec ojca zdystansowaną. W trakcie kolejnych sezonów obserwujemy nie tylko jej dorastanie i radzenie sobie z problemami, ale także to, jak odbudowuje się jej relacja z Harrym. To jedna z ciekawiej przedstawionych relacji “córka-ojciec”, jakie miałem okazję widzieć w ostatnich latach.
Serial “Bosch” doczekał się kontynuacji w postaci dwusezonowego już serialu “Bosch Legacy”. Bohater jest tu prywatnym detektywem, co pozwala mu na swobodniejsze działanie. Większą rolę także odgrywa tu jego córka, która na początku nowego serialu wstępuje do policji i musi borykać się nie tylko ze swoim brakiem doświadczenia, ale także z cieniem, jaki w siłach porządkowych zostawił jej ojciec.

Severance

Głównym bohaterem “Severance” jest Mark, pracownik tajemniczej korporacji Lumon, który zdecydował się na przejście procesu zwanego rozdzieleniem. Od tej pory, gdy zjeżdża windą do swojego biura, traci wszystkie wspomnienia związane ze swoim codziennym życiem, a gdy opuszcza pracę, zapomina absolutnie wszystko, co jest z nią związane. Taki podział może nam się początkowo wydawać czymś dobrym, nie musimy zaprzątać sobie głowy sprawami “pracowymi” i czas spędzony na nudnych, korporacyjnych obowiązkach nam znika. Potem jednak możemy zacząć sobie zdawać sprawę z tego, co przeżywa “ta druga część naszej osobowości”. Dla niej przestrzeń biura jest całym światem, w którym jest niewolniczo uwięziona. Nie istnieje odpoczynek i przyjemność, a jedyne praca. Natomiast relacje międzyludzkie powiązane są tylko i wyłącznie ze współpracownikami.
Wtedy zaczynamy sobie uświadamiać, że takie życie musi być niesamowicie koszmarnym horrorem. I o tym właśnie opowiada serial “Severance”.
Gdy zacząłem go oglądać, zrozumienie go i polubienie przychodziło mi z trudem. Z każdym jednak odcinkiem coraz bardziej wkręcałem się w fabułę i zaczynałem przejmować się bohaterami (zwłaszcza uwięzionymi aspektami osobowości), kibicować im i współczuć. Mocno pomogły w tym fantastyczne kreacje aktorskie plejady gwiazd, takich jak Christopher Walken, John Turturro i Patricia Arquette. Największym zaskoczeniem był dla mnie jednak Adam Scott. Nie lubię go i zwykle jego kreacje męczyły mnie, tutaj jednakże wznosi się na prawdziwe wyżyny swoich umiejętności, a to jak zagrał Marka bardzo mocno wpływa na to, jak wartym obejrzenia serialem jest “Severance”.

Resident Alien

Serial ten to dość typowy serial komediowy z elementami science fiction i lekką nutką kryminału. Główny bohater to kosmita z ośmiornicowatej rasy o niewymawialnej nazwie, który przylatuje na Ziemię, by wymordować ludzkość i utorować tym samym głowonogom drogę do dominacji na planecie. Pechowo jednak jego statek rozbija się nieopodal spokojnego miasteczka Patience w Colorado, bomba gdzieś się gubi, a on sam zmuszony jest podszyć pod doktora Harry’ego Vanderspiegle’a (którego, żeby nie było, w tym celu nasz bohater zamordował) i rozpoczyna poszukiwania zaginionej bomby. Oczywiście pech go nie opuszcza (bo to w końcu serial komediowy), w Patience umiera (również zamordowany, w końcu historia ta ma mieć też nutkę kryminału) lokalny lekarz i nasz bohater zostaje poproszony o zastąpienie go w klinice. Poza obowiązkową komedią pomyłek i licznymi wpadkami powoduje to także, że nasz kosmita zaczyna lepiej poznawać ludzi, a z niektórymi się nawet zaprzyjaźnia, co oczywiście prowadzi do powstania dylematu dotyczącego dalszej realizacji misji.
“Resident Alien” to leciutki serial, idealny do wypoczynku. Nie trzeba mu poświęcać zbyt wiele uwagi, by nadal śledzić fabułę i cieszyć się gagami, które wypadają tym bardziej, zabawnie, że główną rolę w serialu gra znany z niezwykle plastycznej mimiki Alan Tudyk.
Główną wadą tego serialu jest to, że w streamingu dostępny jest tylko pierwszy, dziesięcioodcinkowy sezon, podczas gdy za oceanem “leci” już trzeci. Fabuła historii urywa się dość nieoczekiwanie i mam nadzieję, że Netflix niebawem wrzuci do swojej oferty sezon drugi.

Grafiki: Freepik, Netflix, Apple.pl, Prime Video

Warto przeczytać

Zbliżają się święta, a potem długie zimowe wieczory, a człowiek (wbrew obiegowej opinii) nie może żyć samymi RPGami. Przed wami pięć seriali, które bardzo utrafiły w moje gusta i chciałbym je wam polecić. Wszystkie je można znaleźć na dostępnych w Polsce platformach VOD.

Wellington Paranormal

Serial o niezwykłych policjantach z Nowej Zelandii

Para oficerów nowozelandzkiej policji, trafia do niewielkiego wydziału zajmującego się badaniem nadnaturalnych problemów gnębiących Wellington i jego okolice. Taki opis sugeruje mroczny dramat policyjny będący doskonałą bazą przygód do “Delta Green”. Nic bardziej mylnego! “Welllington Paranormal” to mockumentary, czyli serial komediowy w konwencji paradokumentalnej. To odjechana historia przygotowana przez twórców pełnometrażowego “What We Do In The Shadows.” Kolejne serie są krótkie (mają po sześć odcinków) i łykać go można bez problemu całymi sezonami.

Wednesday

Najnowsze spojrzenie na rodzinę Addamsów

Najnowsza i najmocniej reklamowana pozycja na liście. Po kolejnym relegowaniu ze szkoły, Wednesday Addams ląduje w Akademii Nevermore, czyli placówce z internatem dla rozmaitych nadnaturali, do której uczęszczali jej rodzice. Szybko okazuje się, że jest z nią związana przepowiednia, która sugeruje, że nastolatka doprowadzi do upadku swojej nowej szkoły. “Wednesday” to high school drama pomieszana z horrorem i komedią. Serial ma bardzo ciekawą (choć nieco przewidywalną) fabułę i jest zrealizowany naprawdę dobrze (choć CGI czasem leżą i kwiczą) i pomysłowo. Główną jego zaletą jest jednak fantastyczna kreacja Jenny Ortegi grającej rolę głównej bohaterki. Doskonale czuje ona graną przez siebie postać i konwencję serialu, co sprawia, że kradnie każdą scenę, w której się pojawia.

The Orville

Serial, który powinien być “Star Trekiem”

Serial przenosi nas do XXV wieku, w którym ludzkość jest częścią olbrzymiej Unii Planetarnej. Świat poznajemy przez pryzmat załogi jednostki eksploracyjnej USS “Orville”, dowodzonej przez kapitana Eda Mercera. Na mostku towarzyszą mu pierwsza oficer (i była żona kapitana) Kelly Grayson, drugi oficer Bortus (pochodzący z rasy, w której zasadniczo jest tylko jedna płeć), główny sternik Gordon Malloy i szefowa ochrony Alara Kitan. “Orville” jest początkowo serialem komediowym z dużą dozą dość niskiego humoru, jednak z biegiem czasu przekształca się w typową space operę. Scenariusze kolejnych odcinków opowiadają o różnych problemach współczesności przez pryzmat science fiction. “Orville” to wartka akcja, ciekawe pomysły na uniwersum i naprawdę fajne aktorstwo (z wyjątkiem Setha MacFarlane’a, który przez wiele odcinków nie może sobie poradzić z rolą), a przede wszystkim kawał świetnej space opery.

Final Space

Animacja science fiction, która mnie zaskoczyła

Kolejna space opera na mojej dzisiejszej liście. Tym razem animowana. Głównym bohaterem jest tu Gary Goodspeed, średniorozgarnięty pajac skazany na pięć lat służby na statku więziennym. Gdy jego wyrok ma się już ku końcowi, spotyka na swej drodze dziwną istotę, którą nazywa Mooncake. Pozornie jest to latający pluszak, ale w praktyce to jedna z najpotężniejszych broni w galaktyce. Na Mooncake’a poluje sadystyczny Lord Dowódca i jego legiony minionów. Gary, który jest prostym chłopcem, postanawia pomóc latającemu stworkowi i tak rozpoczyna się jego droga bohatera. “Final Space” zaczyna się bardzo infantylnie i ma w sobie sporo niskiego i miejscami żenującego humoru, ale wraz z rozwojem fabuły zaczynamy dostrzegać, że podobnie jak w przypadku serialu “Rick & Morty”, jest to tylko odskocznia do naprawdę ciekawej i pokręconej opowieści w konwencji klasycznej space opery. Muszę przyznać, że na początku parę razy zastanawiałem się, czy nie wyłączyć tego serialu, ale gdy już się rozkręcił nie mogłem się oderwać. Kolejne pomysły i coraz bardziej zakręcone wątki utrzymały mnie przy nim do samego końca.

Peacemaker

Najlepszy serial superbohaterski mijającego roku

“Peacemaker” to luźna kontynuacja kinowego “The Suicide Squad” (nie mylić z “Suicide Squad”). Bohaterem jest tu Christopher Smith (grany fantastycznie przez wrestlera Johna Cenę), czyli własnie tytułowy Peacemaker. To egomaniak, szowinista, palant i buc, a przy tym bardzo kompetentny zabójca. Po tym jak Chris budzi się ze śpiączki, w której znalazł się w wyniku wydarzeń z “The Suicide Squad” zostaje zmuszony do współpracy z organizacją A.R.G.U.S. przy tajnym “Projekcie Motyl”. “Peacemaker” to ostra jazda bez trzymanki, zaprojektowana przez Jamesa Gunna. Serial jest obrazoburczy, pełen niskiego humoru i mocno krwawej rąbanki, ale jest przy tym fantastycznie odświeżający i absolutnie genialnie grający konwencją. Za każdym razem, gdy myślałem, że nie pójdą już nigdzie dalej, twórcy łamali kolejny konwenans. Serial ma niestety tylko 8 odcinków, ale pozwala to łyknąć go naprawdę szybko.

Miałoby być pięć seriali, ale będzie sześć, bo lista ta nie mogłaby być kompletna bez tej ostatniej produkcji.

Star Trek: Lower Decks

“Star Trek” od twórców “Rick & Morty”

Na koniec zostawiłem sobie produkcję, która dla mnie osobiście jest absolutną rewelacją, ale jest tak tylko dlatego, że doskonale znam uniwersum, tak więc nawiązania, których produkcja jest pełna, są dla mnie oczywiste.
W “Star Trek: Lower Decks” śledzimy losy grupy chorążych z najniższego pokładu federacyjnego okrętu USS Ceritos. Jednostka ta należy do klasy California, która w założeniu ma zajmować się codzienną i nudną robotą Floty. Nasi bohaterowie to kolorowa zbieranina indywiduów, która przeżywa liczne przygody, często wywołane własną niekompetencją. Serial ten bardzo ładnie (najlepiej z nowego Treka moim zdaniem) współgra z kanonem Gwiezdnej Wędrówki, ale jako że jest to opowieść, która wyszła spod ręki Mike’a McMahana, serialowi zdarza się dryfować w otchłanie mało kanonicznego absurdu. Fabuła jako całość jednak bardzo mocno oddaje ducha “Star Treka”. Główną wadą serialu jest to, że jest on raczej skierowany do Trekkerów i wiele niuansów może umknąć luziom słabiej znającym ST. Dlatego też może okazać się dość trudnym wejściem w uniwersum, a szkoda.

Grafiki: Freepik, Netflix, HBO Max, Disney Plus, Prime Video

Jesteśmy już na finiszu zbiórki „Iglicy”, której recenzję można przeczytać w tym artykule Jaxy. Jeśli jeszcze zastanawiacie się nad dołożeniem swojej cegiełki, nie macie pewności, czy system jest dla was, a nie chcecie inwestować w podręcznik, który będzie tylko dobrze wyglądał na półce, użyczcie mi dziesięciu minut waszego czasu.

Obiecuję nie rozgadywać się tak, jak mam w zwyczaju i tym razem nie opowiadać historii mojego życia. O tym, dlaczego uważam, że wiele systemów rpg tak naprawdę nie odeszło od mitu wybrańca i że są z tego same problemy napiszę innym razem. Tu pozwolę sobie tylko na stwierdzenie, że w mojej opinii „Iglica” już w samych założeniach gry odchodzi od utartych rozwiązań i nie stawia postaci graczy w pozycji bohaterów jej świata. Inaczej niż w większości systemów, będziemy tworzyć postaci definiowane nie przez swoją wyjątkowość jako jednostki, lecz przez przynależność do ruchu oporu. Myślę, że zgodzicie się ze mną (a przynajmniej nikt głośno nie zaprotestuje), jeśli powiem, że drużyna ze wspólnym celem jest zjawiskiem generalnie pożądanym na sesjach. Stworzenie takiej sytuacji nierzadko wymaga sporo wysiłku, tymczasem w przypadku „Iglicy” mamy na wstępie zagwarantowane to i o wiele więcej. Rewolucja w tym systemie nie jest abstraktem, bliską sąsiadką zbawienia, które może nadejdzie, a może nie – ona właśnie się zaczyna. Jest Sprawą, tą przez wielkie „S”. Sprawą większą niż jeden drow, sprawą – za którą warto oddać życie, by następni mogli walczyć dalej.

Mam wielką słabość do historii o underdogs, czyli słabszej stronie konfliktu, której nikt nie podejrzewa o zwycięstwo oraz do historii o walce o wolność (aczkolwiek te zaczęłam lubić dopiero, gdy pożegnałam się z liceum). Dlatego przygotowałam szybki przegląd dzieł kultury, które według mnie oddają ducha systemu. Podkreślam: ducha, nie estetykę. Zważywszy na to, że trochę się nam śpieszy, obok tytułów umieściłam mniej lub bardziej dokładny czas, jaki zajmie zapoznanie się z danym utworem.

Look down (The beggars) (3:08)

Red and Black Song (3:25)

Do You Hear The People Sing? (2:21)

W kategorii „najsłynniejszy obraz rewolucji” wygrał Claude-Michel Schonberg, przenosząc powieść Victora Hugo na deski sceniczne jako musical. Co prawda większość ludzi kojarzy z „Nędznikami” niewłaściwą rewolucję, lecz ja ich nie winię: żeby dotrzeć do części, gdzie zaczyna się walka, trzeba przebrnąć przez część obyczajową. Z perspektywy „Iglicy”, najciekawszy jest wątek przyjaciół z kawiarni ABC- młodych ludzi, którzy żyją wygodnie, a jednak są zaangażowani w rewolucję. Wszystkim ze skłonnościami filozoficznymi polecam tę część „Look down”, w której Gavroche przyznaje, że podczas pierwszej rewolucji (tej z gilotyną) Paryżanie chcieli zmieniać świat zbyt szybko.

Aaron Burr, sir  / My Shot  (8:11)

Farmer Refuted (1:40)

Right Hand Man (5:21)

Muzycznie zbliżamy się do tego, jak wygląda „Iglica”. Prawdopodobnie nie muszę nikomu tłumaczyć fenomenu „Hamiltona”, więc tylko z kronikarskiego obowiązku wspomnę, że musical Lina Manuela Mirandy z 2015 roku opowiada historię życia Alexandra Hamiltona, czyli ojca założyciela z banknotu dziesięciodolarowego. W innej sytuacji poleciłabym całą playlistę, dostępną choćby na Spotify, lecz czas nagli, więc zawęziłam wybór do kilku utworów z części wojennej. Ponownie mamy studentów, którzy staną się towarzyszami broni, tym razem z większym powodzeniem niż w „Nędznikach”. Ponadto z tekstów Mirandy można zaczerpnąć sposób mówienia o rewolucji, zarówno z perspektywy jej zwolenników (jak w „My Shot”), jak i przeciwników („Farmer Refuted”). Za ten musical Miranda otrzymał Pulitzera, nagrodę literacką, co może tłumaczyć, dlaczego wzruszam się za każdym razem, gdy słucham „Right Hand Man”, chociaż wiem, że im się uda i Stany Zjednoczone powstaną.

Przesłuchanie piosenek z obu musicali zajmie 24 minuty i 6 sekund, czyli na przykład drogę z przystanku do domu albo wyprawę do sklepu. Jeśli natomiast macie wolne popołudnie, możecie obejrzeć „Snowpiercera” z 2013 roku (126 minut). Rewolucja, którą prowadzi Chris Evans może wydawać się niezbyt liczna, aczkolwiek trzeba wziąć poprawkę na to, że cała populacja zamarzniętej ziemi znajduje się jednym pociągu. Przedzierając się wraz z bohaterami w stronę lokomotywy, możemy obserwować przekrój społeczeństwa i ich zachowanie w chwili, gdy uświadamiają sobie, że właśnie patrzą na bunt. Że ludzie z ostatnich wagonów – dotychczasowe obiekty drwin – dostali się aż tutaj i są wściekli. Pod koniec filmu jest bardzo dobra scena rozmowy między Chrisem Evansem a Edem Harrisem. Postać tego drugiego to według mnie idealny wysoki elf ze świata „Iglicy”.

Pierwotnie planowałam umieścić w tym miejscu „Przebudzenie mocy”, jednak sprawa z „Gwiezdnymi Wojnami” jest dość skomplikowana. Mogłoby się wydawać, że skoro 30 lat po wydarzeniach z głównej trylogii wszyscy nowi bohaterowie należą do ruchu oporu pod dowództwem księżniczki Lei, będzie to jeden z głównych wątków. Bynajmniej. W klimat „Iglicy” dużo lepiej wpasowuje się „Łotr 1” (133 minuty). Warto zwrócić uwagę na wątek Saw Gerrery, ekstremisty wśród rebeliantów. Nawet stojące po tej samej stronie konfliktu postacie wydają się niechętne jego radykalnym metodom, wyraźnie widać, gdzie wykreśliły granicę między bojownikiem o wolność a terrorystą.

Jeśli macie dziś do odbycia podróż pociągiem albo planujecie wieczór z książką, wybrałam dla was dwa tytuły.

„Straż Nocna” sir Terry’ego Pratchetta (334 strony, mi zajęło około 3 godzin) to „Nędznicy” w Świecie Dysku. Obok podróży w czasie i poważnych pytań etycznych znajdziemy tutaj barykady na ulicach i buntujący się lud oraz buntujących się stróżów prawa. W powieści jest miejsce również na pytania o to, jak po rewolucji zmieni się rząd i czy świat nie wpadnie ponownie w te same tory. Prawdopodobnie sama walka trwa tutaj dłużej niż w musicalu, jest też może nie tyle bardziej realistyczna, co łatwiejsza do wyobrażenia. Pratchett z detalami opisuje, jak mieszkańcy Ankh-Morpork pozbywają się mebli, tak, że barykady nie są tylko rekwizytem, który nagle pojawia się na scenie.

„Z mgły zrodzony” Brandona Sandersona (624 strony, przeczytałam w jedną noc i jedną podróż autobusem) to pierwsza część trylogii, której jakość według mnie spada w kolejnych częściach. Chciałabym w tym miejscu zaznaczyć, że o ile „Straż Nocną” polecam każdemu, bez względu na upodobania literackie, to „Z mgły zrodzony” nie każdemu przypadnie do gustu. To klasyczna powieść fantasy wydana dwanaście lat temu, powielająca znane schematy, z jednowymiarowymi bohaterami i długimi opisami pojedynków na magię i miecze. W świecie Sandersona społeczeństwo składa się z dwóch grup: żyjącej w dostatku arystokracji oraz skaa, będących niewolnikami lub nędzarzami. Główny bohater w sekwencji rodem z heist movies zbiera ekipę, by zorganizować z nimi rewolucję skaa. Spośród dzieł na tej liście to właśnie ta książka zawiera najdokładniejszy opis przygotowania przewrotu. Oprócz tego do ciekawszych wątków książki zalicza się wykorzystanie propagandy i to zarówno ze strony bohaterów, jak i ich przeciwnika. Ostatni Imperator zbudował cały system religijny, by szerzyć przekonanie, że skaa i arystokracja to osobne gatunki i nie mogą żyć jak równi. Jest to system tak skuteczny, że nawet bohaterowie biorący udział w przygotowaniach rebelii do niemal samego końca mają wątpliwości, czy faktycznie nie są podrzędnymi istotami. Z drugiej strony, rewolucjoniści wykorzystują ludowe podania i pogłoski, by wynieść głównego bohatera do statusu żywej legendy i wybawiciela.

Powyższe zestawienie nie wyczerpuje tematu, starałam się wybierać dzieła proste w analizie oraz popularne, by móc przykładami zarysować, jaką historię można opowiedzieć za pośrednictwem gry „Iglica: Miasto musi upaść.” Jeśli poczuliście się przekonani, to dziś jest ostatni dzień, aby wesprzeć zbiórkę.

Dziękuję wydawnictwu Stinger Press za udostępnienie materiałów do recenzji.
Ilustracje wykorzystano za zgodą polskiego wydawcy gry Stinger Press. Wszystkie prawa należą do Rowan, Rook and Decard. Grafiki autorstwa Adriana Stone’a.

Zbliżają się kolejne, choć nieco krótsze święta, więc czas znów obejrzeć coś nowego i nieoczywistego, najlepiej bez sięgania do telewizji. Znów przegrzebaliśmy zasoby VOD, by znaleźć dla was trzy średnio (i jeden nieco bardziej) popularne seriale, które mogą was zainteresować.

Krótsze święta więc i seriali mniej…

Leśni złodzieje (De bende van Jan de Lichte)

Dramat przygodowo-historyczny o belgijskim Janosiku.

Weteran wojenny i dezerter Jan de Lichte (postać historyczna tak na marginesie) wraca w rodzinne strony po kilku latach nieobecności. W domu wiele się zmieniło, rządzący okolicą możnowładcy wyciskają z ludu ostatni grosz, a Ci, których nie stać na opłacenie podatków zostają banitami i zmuszeni są do ucieczki do lasu. Jan również szybko ląduje wśród banitów i przyłącza się do rozbójników dowodzonych przez jego przyrodniego brata. Serial bardzo mocno w klimacie gunpowder adventure. Ma całkiem wiarygodnie przygotowane kostiumy i wnętrza , a także bardzo przyjemnie rozpisane postacie nie tylko samego Jana de Lichte, ale również nowego bailifa Baru. Ma oczywiście pewne fabularne dziury, ale nadrabia je klimatem. Brutalna, turpistyczno-realistyczna opowieść jest świetną bazą przygód do “Monastyru” czy “Lex Arcana”. Jeżeli chcecie prowadzić “jesienną gawędę” – ze świecą szukać lepszego serialu.

Snowpiercer

Kolejowe postapo w świecie wiecznej zimy.

Serialowa wersja filmu Joon-ho Bonga pod tym samym tytułem, w którym główną rolę grał Chris Evans. Świat w niedalekiej przyszłości, w którym po nieudanym eksperymencie na całym świecie temperatura spadła poniżej minus 100 stopni Celsjusza. Ostatnią nadzieją ludzkości jest oparty o “wieczny silnik” pociąg-arka. Na pokładzie pociągu mamy kastowe społeczeństwo, którym rządzą dawni fundatorzy pociągu, a na którego dnie są ci, którzy wsiedli do pociągu przypadkiem. Ciekawy pomysł i bardzo przyjemna fabuła pogłębiająca wątki z filmu i dobudowująca sporo nowych postaci. Mimo dużej dozy brutalności – doskonale nadaje się do “bingewatchowania” – ma sporo zwrotów akcji, a fabuła pędzi do przodu jak tytułowy pociąg. Warto też zwrócić uwagę na świetne role Jennifer Connely, Alison Wright i Seana Beana.

Last Kingdom

Serial przygodowo-historyczny o narodzinach Anglii

Adaptacja serii “Wojny Wikingów” autorstwa Bernarda Cornwella. Mamy IX wiek n.e.. Uthred, wychowany wśród wikingów syn jednego z możnowładców z Northumbrii, przyłącza się do króla Alfreda Wielkiego z Wessex i jego walki z zalewającymi Anglię siłami norsmenów. W ciągu czterech sezonów (piąty w trakcie produkcji) możemy obserwować ten bardzo ciekawy (i ostatnio całkiem popularny) okres w historii wysp brytyjskich mając wgląd w motywacje i życie obu stron konfliktu. Serial bardzo ciekawie pokazuje też klimat angielskiego średniowiecza, uzbrojenie, a także architekturę i sztukę tego okresu. Sam serial ma niesamowity klimat i moim zdaniem przebija “Wikingów” o kilka długości. Główny bohater, co prawda, przeżywa wiele wzlotów i upadków (w końcu to adaptacja książki), ale całościowa fabuła jest bardzo spójna i wspiera ją świetna gra aktorska (Ian Hart jako ojciec Beocca, Eliza Butterworth jako królowa Aelswith i Harry McEntire jako Aethelwold są naprawdę rewelacyjni). Jeżeli go jeszcze nie widzieliście, to zdecydowanie warto się nim zainteresować.

For All Mankind

Obyczajowe political-fiction o podboju Księżyca.

Na koniec prawdziwa perełka. Co by było gdyby to Sowieci pierwsi wylądowali na Księżycu? Jak zachowaliby się Amerykanie? NASA? O tym, co wydarzyłoby się w takich okolicznościach opowiada serial “For All Mankind”. Losy programu kosmicznego obserwujemy oczami nie tylko astronautów i astronautek, ale również ich rodzin i przyjaciół. Autorzy dają nam bardzo ciekawą wizję świata i mimo potwornego przegadania serwują też całkiem sporo akcji. Bardzo przyjemnie obserwuje się proces szkolenia pierwszych astronautek, kolejne misje kosmiczne i wreszcie założenie stałej bazy na Księżycu. Nie jest to serial hard SF, ale spora część zawartej w nim nauki jest całkiem sensowna i spójna. Część widzów marudzi na dużą ilość wątków obyczajowych, ale dla mnie są one kluczem do zbudowania realistycznego świata. Co ciekawe, drugi sezon przesuwa akcję do przodu o kilka lat, dając nam szansę obserwować nie tylko rozwój programu kosmicznego, ale również nieco inny przebieg historii świata, w której zamiast odwilży mamy do czynienia z zaognieniem konfliktu na linii wschód-zachód. Potwierdzono produkcję trzeciego sezonu i mam nadzieję, że serial utrzyma się na antenie tak długo, że będziemy mogli zobaczyć dalszy podbój Układu Słonecznego.

Grafiki: Freepik, Netflix, Apple TV

Zastanawiacie się co obejrzeć w święta? Widzieliście już wszystkie te “Domy z papieru”, “Expanse” czy insze “Mandaloriany” i szukacie czegoś nowego?

W ofertach Netflix i Prime Video (sorry HBO, na Ciebie abonamentu nie wykupuję) można znaleźć kilka nieoczywistych, ale bardzo ciekawych perełek na tyle krótkich, by je z powodzeniem “zbingewatchować” w okresie świątecznym i jakoś osłodzić sobie zakończenie tego dziwnego 2020 roku.

Paranormal

Egipski serial z pogranicza kryminału i horroru.

Późne lata 60. Główny bohater – podstarzały i niezwykle pechowy hematolog Refaat Ismail zostaje wyrwany ze swojej nudnej egzystencji, gdy orientuje się, że wszystkie te bzdurne opowieści o duchach, powstających z grobu mumiach i plagach są prawdziwe. Krótki (bo zaledwie sześcioodcinkowy), ale bardzo intensywny i klimatyczny serial o miejscami bardzo nieamerykańskim sposobie prowadzenia narracji. Idealny jako podkładka pod naprawdę nietypową sesję “Zewu Cthulhu”. Mimo że czasem musiałem przymknąć oko na pewne niedoróbki wizualne, to całość pochłonąłem z dużą przyjemnością.

Upload

Amerykański serial komediowo-kryminalny o transhumanizmie

Główny bohater – programista Nathan Brown – umiera w wypadku samochodowym, ale dzięki zaawansowanej technologii (i grubemu portfelowi jego dziewczyny) zostaje uploadowany do luksusowego, cyfrowego “nieba”. Śmierć to jednak dopiero początek jego kłopotów. Tym bardziej, że nie jest mu łatwo się przystosować do nowego nieżycia, a okoliczności wypadku, w którym zginął, są niejednoznaczne. Jest też oczywiście ta druga “Ona”, czyli opiekunka cyfrowego nieba, z którą szybko zaczyna łączyć go przynajmniej przyjaźń. Leciuteńki i bardzo zabawny serial ładnie wprowadzający w tematykę transhumanizmu i uploadu. Bez trudu można go obejrzeć z mniej geekowymi ludźmi i wszyscy będą się dobrze bawić.

La Revolution

Francuski parahistoryczny serial z elementami fantasy

W “La Revolution” śledzimy losy więziennego lekarza Josepha Guillotin’a (tak, tego od gilotyny, ale odmłodzonego przez licentia poetica) badającego sprawę serii morderstw i kwestię dziwnego wirusa powodującego, że ludzka krew robi się błękitna. Przeciekawy serial przypominający nieco “Braterstwo Wilków” i “Assassin’s Creed: Unity”. Mamy w nim nadchodzącą rewolucję, konflikty klasowe, szalone eksperymenty naukowe mające prowadzić do nieśmiertelności. Mamy świetne sceny walki i fantastyczny klimat gunpodwer fantasy. A wszystko to zrealizowane jest bardzo przekonująco, świetnie wizualnie i z pomysłem. Trzeba się tylko przyzwyczaić do tego, że bywa krwawo.

Utopia

Amerykański thriller o komiksach

Bohaterami serialu jest grupa ludzi święcie przekonanych, że w komiksie „Dystopia” ukryta jest prawda o czekających świat epidemiach. Gdy odnalezione zostają plansze z jego kontynuacji – „Utopii” bohaterowie podejmują decyzje o zdobyciu ich i uratowaniu świata. Szybko okazuje się, że nie będzie to takie łatwe, bo nie tylko epidemie opisywane w komiksie są prawdą, ale również ludzie, którzy za nie odpowiadają. Dobrze przygotowany i trzymający w napięciu serial, ze świetnymi i licznymi zwrotami akcji. Osiem odcinków łyknąłem w dwa wieczory.

Norsemen

Norweski serial komediowy o wikingach

Życie wikinga nie jest łatwe. Ciągle to łupienie i branie niewolników. A w domu czeka żona, której zawsze brakuje nowej biżuterii. A człowiek by się wolał zająć poezją i sztuką. A tu trzeba mordować i rabować. Tym bardziej, że gdzieś tam jest złosliwy jarl, który, złupi twoją wieś, gdy powinie Ci się noga.
Dla mnie ten serial jest majstersztykiem o kilka długości odsadzającym pompatycznych “Wikingów” i “Ostatnie królestwo”. Szorstki, często niski i okrutny humor, świetni aktorzy i fantastyczna gra kliszami kulturowymi i popkulturowymi. Postmodernistyczna satyra na współczesną rzeczywistość zrealizowana w zapierających dech w piersiach krajobrazach nordyckich fiordów. Największym mistrzowstwem świata jest jednak drugi plan tego serialu. Nie wiem, czy realizatorzy dogadali się z rekonstruktorami, czy z jakimiś skrajnymi larpowcami, ale drugi plan kipi życiem i to, jak na serial komediowy, niezwykle realistycznie oddającym życie wikińskiej wioski.
Warto obejrzeć, jeżeli niski humor nie jest dla was przeszkodą.

Grafiki: Freepik, Netflix, Prime Video