Przed wami trzecia część tekstu o bandytach w mundurach. Tym razem na tapet biorę raubritterów. Kim oni są? Nazwa (w naszej historii) pochodzi z języka niemieckiego i oznacza rycerza rozbójnika. Raubritterzy to bardzo specyficzny rodzaj złoczyńców w naszym cyklu. Definicyjnie szlachetnie urodzeni panowie (w historii rzadko też panie, ale w rpgach nic nie stoi na przeszkodzie, by istniały raubritterki) trudniący się napadami na kupców lub podróżnych w pobliżu swoich zamków. Po prostu lokalny rycerz wyprowadza pachołów z dworu i wymusza dodatkowe myta albo łupi tego, kto ma pecha wejść mu w drogę. Kompania raubrittera często składa się z zabijaków, bandytów i dezerterów, zazwyczaj bardzo wobec niego lojalnych (bo tylko jego szlachecki tytuł dzieli ich od stryczka) i bitnych acz prostych, bo hulajpartia dobierana jest raczej ze względu na umiejętności bojowe, a nie pochodzenie. Doświadczony raubritter otoczony pracującą dla niego od lat kompanią będzie wyjątkowo niebezpiecznym przeciwnikiem. Wzrost ilości raubritterów wynika nie tyle z degrengolady moralnej szlachty, ile raczej z jej zubożenia. Szlachcic, który nie może wyżywić swoich domowników (bo była wojna, susza, suweren zebrał zbyt duży podatek) idzie na zbójecki szlak z konieczności. Są oczywiście tacy, którzy robią to dla zabawy (choć to będzie raczej związane z bardziej nowożytnymi czasami i klimatami 7th Sea, Dzikich Pól i Monastyru) i dla poczucia silniejszych emocji. Archetyp zblazowanej szlachty bawiącej się w bandyterkę. Raubritrerami nie będą natomiast szlachetnie urodzeni bandyci działający zgodnie z prawem (tekst Wszyscy ludzie szeryfa będzie następny w kolejce w cyklu) ani ci szerzący zamęt z powodów religijnych (o nich również napiszę w dalszej kolejności)

Archetypiczni raubritterzy działają w pojedynkę (nie licząc oczywiście zbrojnego pocztu) lub co najwyżej w towarzystwie swoich lenników i pieczeniarzy. Często bazą wypadową jest ich własny dwór albo zamek. Najczęściej pojawiają się w krainach, w których system prawny nie działa, jest opieszały  (czyli nie ma kto im dać po głowie), albo lokalny władca nie interesuje się działaniami własnych lenników, jak długo odprowadzają podatki i są gotowi do wystawienia pocztu na wojnę.

Ekonomiczni raubritterzy (czyli większość) bardzo chętnie biorą udział w wojnach, a dodatkowo prowadzą ze sobą znacznie lepiej wyszkolone poczty niż większość rycerzy (może też dlatego władcy czasem przymykają oko na ich działalność, jak długo nie jest ona zbyt ostentacyjna) Wojny są dla nich kolejną okazją do wzbogacenia się. Są więc bardzo gorliwi jeżeli chodzi o łupienie wrogów, chętnie biorą jeńców (okup to znaczny przypływ do kies) i łupią pokonanych wrogów. Chętnie też wykonują podjazdy na terenach wroga, a po rozbiciu armii łatwiej utrzymują spójność jako oddział. Po przegranej wojnie zdarza im się też zmienić barwy również dość szybko, o ile nowy władca zapewni im podobną wolność do starego, w przeciwnym wypadku (wiedząc, że czeka ich stryczek jeżeli wrócą do poprzedniego stylu życia) często stają się ważnymi rebeliantami. Po wojnie raubritter z kompanią często jeszcze rozrabia, wracając do domu (zwłaszcza jak wojna była małozyskowna), łupiąc wioski i karawany. Czasem też, zwłaszcza po zwycięskiej wojnie, rycerz zbójnik zajmie sobie lepszy zamek w podbitej krainie, by tam łupić nowych podróżnych i poddanych. Czasem już w majestacie prawa.
Ostatnim typem raubritterów, który zawrę w tym tekście to raubritterzy-najemnicy, czyli raubritterzy okazjonalnie zatrudniający się jako zbrojna pięść jakiegoś innego szlachcica lub w sąsiednim kraju. Przed swoim pracodawcą zazwyczaj odpowiadają, tylko tak długo jak trwa ich kontrakt, w którym zazwyczaj zawarte podpunkty dotyczące łupienia i łupów. Raubritterzy-najemnicy to ludzie z reputacją “prawych”, z tej prostej przyczyny, że niepewnych najemników nikt nie zatrudni

Znaczna większość raubritterów jest bardzo często honorowymi ludźmi. W takim bardzo… klasycznym poczuciu honoru. To znaczy, uznają tylko równych i wyższych sobie statusem za godnych (stąd wziętego jeńca, czy “uratowaną” dla okupu damę, będą traktować z należytym szacunkiem), całą resztę (w tym mieszczan czy kupców) traktują jak podludzi.

Sposoby wykorzystania na sesji

Zasadniczo raubritter z kompanią to mechanicznie bardziej napakowana grupa bandytów, których przywódca ma ciężką zbroję i umie w robienie bronią. Dodatkowym elementem jest jego szlacheckie pochodzenie i koneksje (co jest jego zarówno wadą jak i zaletą) co wiąże się kolejną płaszczyzną wątków, które można z tą postacią powiązać..

Archtypy

• zubożały rycerz – zajmuje się rabunkiem, by ocalić swoje ziemie
• jeniec raubrittera, który stał się jego wychowankiem
• porwana dla okupu panna
• raubritterka – stepowa wilczyca
• banda szlachciców-rabusiów napadająca dla przyjemności
• raubritter stojący na czele całkiem duże bandy (jak Książę Psów z Wiedźmina: Wojen Krwi)
• były raubritter – teraz gubernator podbitych ziem
• raubritter – dowódca najemników

Pomysły na przygody

• gracze wynajęci do przeprowadzenia karawany przez ziemie na które roją się od raubritterów, walka z nimi na dłuższą metę skończy się porażką, trzeba więc wymyślić inny sposówb
• raubritter uprowadził narzeczonego jednej z zaprzyjaźnionych (lub spokrewnionych) z graczami NPCek, ta prosi ich o odbicie go z rąk bandyty. Na miejscu okazuje się jednak, że kawalerowi spodobało się u rycerza-rabusia i sam z nim współpracuje
• w górach działa wyjątkowo niebezpieczny raubritter a lokalna władza się tym nie przejmuje, gildia kupiecka szuka ochotników (klasyk)
• jeden ze znajomych NPCów został formalnie oskarżony o napaści na kupców, jest niewinny i prosi graczy o pomoc i znalezienie, tego kto robi mu problemy (opcja 1), jest winny i prosi graczy o znalezienie kozła ofiarnego (opcja 2)
• ma dojść do ślubu pomiędzy dziećmi dwóch z raubritterskich rodów, ich połączenie będzie stanowić dla lokalnego władcy duży problem, dodatkowo taki ślub to okazja, żeby spotkało się wielu różnych mąciwodów, rebeliantów, zwaśnionych panów szukających wsparcia u wyszkolonych raubritterskich najemników, cel w jakim zostaną wysłani gracze, to już kwestia MG
• w potężnym rodzie szlacheckim jeden z dalszych krewnych zostaje raubritterem, części rodu się to nie podoba, ale jego głowa jest zafascynowana bitnością i zaradnością pociotka, bardziej prawomyślna część rodu werbuje więc poszukiwaczy przygód, by Ci poradzili sobie z problemem bez likwidowania ulubieńca swego suwerena.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay oraz Henry Hustava z Unsplash

W pierwszej części cyklu podzieliłem się z wami pomysłami na wykorzystanie wrogich żołnierzy działających jako luźne kupy i terroryzujących ludność cywilną. Dziś zajmiemy się drugą stroną konfliktu, czyli teoretycznie sojuszniczymi wobec mieszkającej na terenie objętym konfliktem lub okupacją. Oczywiście pewna ilość z tego typu bojowników o wolność będzie zachowywała się szlachetnie (im poświęcę osobny materiał, bo tytuł Bandyci w mundurach nijak do nich nie pasuje), ale pewna część to raczej pewnie wybierze grasantkę, a nie szlachetne zachowanie. Generalnie warto zapamiętać, że warunkach paraśredniowiecza i low fantasy, rabunek słabszych jest rzeczą raczej powszechną niezależnie od strony konfliktu. Moralność (o ile jakowaś występuje w danym settingu, bo w Wiedźminie jest chyba domeną niektórych kapłanów i wiedźminów), znika jak trzeba napełnić żołądku lub utrzymać żołnierzy w gotowości bojowej. Nie będę pisał o po prostu przechodzącej armii, bo jej zachowanie będzie się różnić nieznacznie tylko od od działań wojsk rekwizycyjnych z poprzedniego artykułu

Rozbite oddziały

W trakcie wojny zazwyczaj jest tak, że ktoś ją w końcu przegra. Przegrana armia skończy rozbita wtedy na mniejsze, często chaotycznie skomponowane oddziały. Niektóre będą stanowiły zwartą formację, inne staną się zwyczajnymi zbrojnymi kupami starającymi się przetrwać. Pierwsi mogą postąpić (zwłaszcza w światach fantasy) bardzo różnie, mogą starać się dalej toczyć walkę (zwłaszcza jeżeli atakująca armia prowadzi najazd łupieżczy, a nie wojnę zdobywczą), lub rozformować. Karne oddziały mogą zarekwirować (to znaczy łupić zostawiając nieważne pewnie już niebawem kwity) żeby zdobyć zapasy na dalszą walkę, mogą przeprowadzać rabunkową brankę, żeby załatać dziury we własnym stanie liczbowym i móc kontynuować działania przeciw nieprzyjacielowi. Mogą też w pewnych okolicznościach przejść na stronę wroga (w końcu panowie oficerowie mogą w zamian za obietnicę pozostawienia ich dóbr w spokoju “cmoknąć w pierścień” nowego władcę). Kupy rozbite bez ładu i składu (na przykład grupy żołnierzy bez dowódców) szybko zmienia się w maruderów i bandytów. Nawet jeżeli ich jedynym celem będzie tylko powrót do domu, to i tak złupienie sioła albo trzech nie będzie dla nich żadnym problemem moralnym. Niektórzy będą wracać do domu, inni w wypadku klęski staną się partyzantami, innym zasmakuje bandyterka. Zupełnie jak w przypadku opisywanych wcześniej dezerterów. 
Rozbitymi oddziałami może też być oczywiście wojsko najeźdźcze. (jak Nilfgaard po bitwie pod Starymi Pupami) W tym wypadku mniejsze lub większe kupy będą działać jak maruderzy, z tym że łupić będą bez oporów.

Rebelianci

Większość RPGów ma zacięcie postmodernistyczne. W tym wypadku oznacza to, że systemy próbują łączyć pseudośredniowiecze, istoty z baśni z elementami współczesnymi. Dlatego na przykład w Wiedźminie czy Warhammerze bez większego trudu będzie można mówić o działających w partyzantce lub nawet w ośrodkach miejskich rebeliantach i bojownikach o wolność (nie żeby w historii takie grupy się nie pojawiały, po prostu ich zachowanie i motywację będą raczej współczesne niż parahistoryczne)

Do tej grupy zaliczać się będą to zarówno pozostałości po rozbitej armii kontynuujące walkę z najeźdźcą, dywersanci wysłani celem zbudowania ruchu oporu, grupy walczące o wolność swej rasy/nacji z wnętrza większego organizmu (jak powstania wewnątrz Nilfgaardu) czy nawet rebelianci starający się rozsadzić wrogie imperium od środka. Zazwyczaj sami przed sobą tłumaczą się szlachetnymi pobudkami, ale ich realizacja często prowadzi do wymuszeń i rabunków (bo nawet najbardziej światła idea przegra z pustym żołądkiem) lub zwyczajnego łupienia wrogów. Pamiętacie Wiewiórki? Szlachetne ideały i wymordowane ludzkie wioski? I ludzi odpowiadających tym samym? Albo Saw Gerrera czy Garm Bel-Iblis z Gwiezdnych Wojen? Spirala przemocy będzie nakręcać się bardzo mocno, gdyż oprócz bojowników o wolność bierze w niej udział druga grupa bandytów w mundurach, czyli siły okupacyjne. Wet za wet, krew za krew, a pośrodku cywile, którzy będą cierpieć dwójnasób. A co jeżeli mamy w okolicy dwie różne grupy bojowników o wolność? Bez większego trudu jestem sobie w stanie w Wiedźminie wyobrazić różne grupy temerskich gerylasów, popierające różne frakcje działające w tej samej okolicy. Tnące się ze sobą tak samo jak z nilfgaardczykami. Miszmasz i kapusta z grochem.

Sposoby wykorzystania na sesji

Tak jak pisałem poprzednio, bandyci w mundurach są świetnym materiałem, na kampanie, przygodę, tło drużyny i postaci. Nie inaczej jest w przypadku rozbitych oddziałów i bojowników o wolność. Każdy z tych pomysłów świetnie nada się jako przygoda do Witcher RPG, Warhammera, a nawet Gwiezdnych Wojen, jeżeli zdecydujemy się na pokazanie brudniejszej części świata.

Pomysły na przygody

• Rozbity oddział próbuje się przebić do resztek armii – gracze wcielają się w oficerów i muszą doprowadzić swoich ludzi do domu
• Po rozbiciu armii bandy niedobitków grasują po okolicy, a gracze wynajęci jako ochrona karawany muszą dotrzeć do obozu wojskowego.
  Niedobitki wrogiej armii sieją zamieszanie i zniszczenie nie gorsze niż karna armia, jeden z takich oddziałów okopał się w zdobytym uprzednio forcie i zagraża okolicy. Bohaterowie mają za zadanie go wykurzyć
• W okolicy działają dwie zwalczające się grupy rebeliantów, a dodatkowo rośnie nacisk ze strony okupantów. I w takiej nieciekawej okolicy jeden z bohaterów wygrywa w karty dworek i wieś. Potencjalnie może być z tego niezły pieniądz o ile w okolicy się uspokoi
• Kopalnie żelaza dostarczałyby niezbędnych materiałów okupantowi, ale lokalni rebelianci z powodzeniem niszczą dostawy. Jednocześnie są okrutnymi bandytami terroryzującymi lokalną ludzność pod płaszczykiem walki o wolność. Centrala rebeliantów wysyła grupę, by posprzątała sytuacje, jednocześnie nie pozwalając wrogi odzyskać dostępu do dostaw.
• Gracze zostają wysłani przez władcę na uchodźstwie (na przykład przez Addę Białą) by zorganizować ruch oporu za liniami wroga. Czeka ich zarówno starcie z okupantem jak i z istniejącymi już strukturami.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay

Wojna jest nieodzownym elementem wielu gier fabularnych. Dlatego powyższy tekst, mimo że pojawia się w tradycyjnie wiedźmiński czwartek, może być wykorzystany nie tylko grze Witcher RPG, ale w większości gier fantasy. Ciekawe są zarówno same kampanie wojenne jak i te umiejscowione na ziemiach, po których niedawno przetoczył się konflikt. Jeżeli graliście w trzeciego Wiedźmina, na pewno wiecie, jak wyglądały Velen i Biały Sad. Krainy pod świeżą okupacją, albo rządzone przez samozwańczych panów. Wszędzie tam roiło się nie tylko od okupacyjnego wojska, ale również od dezerterów, maruderów i okupacyjnych oddziałów rekwizycyjnych. Dodatkowo po każdym większym konflikcie, trakty wypełniają się żądnymi bitki i wypitki byłymi żołnierzami, większość zwolnionych do cywila chce po prostu wrócić do domu, jednak zawsze znajdą się tacy, którym zasmakowało wojskowe życie prawem wilka i chcą je kontynuować mimo demoblilizacji. Ten bardzo specyficzny, bo zazwyczaj dobrze uzbrojony i lepiej wyszkolony typ bandytów, mam wrażenie, będzie pojawiać się dość regularnie na waszych sesjach Wiedźmina. W kilku więc słowach opowiem o różnych rodzajach bandytów w mundurach, z jakimi spotkać się moga bohaterowie.

Dezerterzy

Czasem gdy, żołnierzowi sprzykrzy się wojaczka, albo dojdzie do wniosku, że lepiej “zabawi się” bez śmierdzącego cebulą oddechu podoficerów na karku, zawija się i daje drapaka. Albo ma już dość wojaczki i chciałby uciec do domu. Czasem zwieje większą grupą zazwyczaj pod opieką bardziej charyzmatycznego żołnierza, który doszedł do wniosku, że bandyterka opłaca się bardziej niż regularna służba.

Tacy zbiegli żołnierze to właśnie dezerterzy. Niektórzy stają się groźnym utrapieniem dla okolicy, inni starają się jak najszybciej uciec z dala od wojska. Jedni i drudzy są jednak ścigani przez odpowiednie żandarmerie i lokalne siły porządkowe. Wiedząc, że czeka ich stryk, szybko mogą się stać bardzo niebezpieczni. Wybierający bandyckie życie najchętniej żerują na niewielkich siołach, pojedynczych farmach i małych grupach uchodźców – czyli na ludziach wyraźnie od nich słabszych. Uciekinierzy starają się albo unikać skupisk ludzi, lub udawać kogoś innego. Jedni i drudzy (przy czym uciekinierzy dopiero po zdemaskowaniu) zazwyczaj nie zostawiają przy życiu nikogo, kto mógłby o nich donieść władzy.

Zazwyczaj są lepiej uzbrojeni niż zwykli bandyci i początkowo przynajmniej jeszcze jako tako trzymają wojskowego drylu, potem stając się zwykłymi bandytami, albo częściej trupami powiewającymi na wietrze.

Maruderzy

Maruderami to żołnierze odłączeni od głównego trzonu armii. Są to jednakowo tacy, których oddział zgubił się w trakcie marszu (celowo lub przypadkiem), albo zostający na tyłach, by zająć się rabunkami, rekwizycjami, mordy na ludności cywilnej i szabrownictwo. W przeciwieństwie do dezerterów często działają oni zgodnie z wojennym prawem i nikt ich nie ściga (może poza niedobitkami armii). Czasem maruderzy, poganiani przez oficera i podoficerów, będą śpieszyć za główną kolumną. RPGowo ciekawsi (ale ze wszechmiar bardziej przerażający) są Ci, pozostawieni są za liniami, by rabować, mordować lub po prostu rekwirować na potrzebny wojska. Dość typowym rozwiązaniem jest wysłanie wojsk najemnych za linie, by sami zdobyli pieniądze lub premie, które pracodawca jest im winien.
Czasem granica między maruderami a dezerterami jest dość płynna, niektórzy nigdy nie wracają do swojej armii, wybierając bandyterkę – wtedy też zaczyna ścigać ich prawo.

Wojska rekwizycyjne

Zazwyczaj rekwizycje za liniami są normalną częścią wojskowego życia. Specjalnie wybrane oddziały (zazwyczaj lekkiej kawalerii lub piechoty) wysyłane są za linie, by dostarczać wojskom frontowym wszystkiego, co potrzebne. Oddziały takie w pełnym majestacie prawa zabierają to co potrzeba głównym siłom. Czasem (w bardziej cywilizowanych settingach) będą zostawiać kwity rekwizycyjne, częściej będą zwyczajnie rabować, karząc opornych batem, mieczem lub strykiem.

Specyficznym typem rekwizytorów są trofiejszczycy, czyli żołnierze w zwartej grupie pozostawieni na tyłach, by zbierać dla armii łupy – często również te wielkogabarytowe (to znaczy, że zajmują się na przykład rozmontowywaniem manufaktur, przesyłaniem na tyły zasobów przemysłowych i specjalistów)

Specyficznym natomiast typem samej rekwizycji jest branka. Zdarza się bowiem, że ze względu na straty wojsko musi uzupełnić stan osobowy, biorąc w swoje szeregi lokalnych mieszkańców. Przymusowa branka nie jest niczym różnym od rabunku. Wzięci w przysłowiowe “kamasze” miejscowi, zmuszani są do walki w często wrogiej armii, nierzadko bez odpowiedniego szkolenia, tylko po to by być mięsem armatnim w kolejnej bitwie. Tacy ludzie, jeżeli przeżyją pierwsze kilka starć, bardzo szybko stają się równiez potencjalnymi dezerterami, albo maruderami.

Sposoby wykorzystania na sesji

Wszelkiego typu wojska działające w bandycki (w każdym razie dla tamtejszej ludności) sposób są materiałem na element historii postaci, przygodę, spotkanie lub element tła. Nawet jeżeli nie trwa wojna to wymuszenia, są rzeczą często dość powszechną i mogą pojawiać się w wielu motywach na przygody. Poniżej znajdziecie kilka pomysłów na motywy do wykorzystania na sesji:

• nieopłaceni najemnicy czują się zwolnieni z umowy i rozpoczynają grabież okolicy
• miasto, które mimo poddania się pada ofiarą maruderów
• maruderzy/dezerterzy uprowadzający ludność cywilną, by sprzedać ich w niewole
• wojska rekwizycyjne zabierające silnych, by zmusić ich do kopania umocnień
• przymusowa branka
• brutalna banda dezerterów/maruderów pustoszy okolice
• wojska trofiejne rozkradające sprzęt i technologie
• dezerterzy wracający do domu

Pomysły na przygody

• W okolicy znajduje się wojskowy fort, do tej pory nie było z nim problemów, ale pod nowym dowództwem, żołnierze są traktowani niewiele lepiej niż niewolnicy. Zaczynają się dezercje, które zagrażają okolicznej ludności. Czy bohaterowie, przysłani ze stolicy jako członkowie żandarmerii zajmą się dowódcą, czy może w brutalny sposób rozwiążą problem z uciekinierami.
• W górach ukrywa się grupa dezerterów, starają się nie krzywdzić okolicznych cywili, ale samo ich istnienie jest blamażem dla lokalnego dowódcy. Wynajmuje więc bohaterów, by zajęli się problemem, wmawiając im, że dezerterzy są bandą niosącą po okolicy ogień i miecz…
• Dezerter z przymusowej branki ucieka, zabijając przy okazji oficera, pościg za nim to świetne zlecenie dla grupy poszukiwaczy przygód, jak zareagują, jednak gdy okaże się, że ten człowiek uciekł do domu, bo jego żona rodzi, a zabity oficer katował wszystkich zmuszonych do służby?
• Przez okolicę niedawno przeszedł wrogi zagon, cudem mijając, w której znajdują się gracze. Teraz gruchnęła wiadomość, że w stronę wsi idzie oddział maruderów. Czy spieszą, żeby dogonić swoich towarzyszy? A może mają inne niecne zamiary?
• W mieście jest ważny uniwersytet. Armia zdobywców właśnie dostała rozkaz, by spakować i wywieźć wszystkie badania i bibliotekę. Czy drużyna, pracująca dla jednego z wykładowców zdoła wykraść cenne dokumenty, nim wojska trofiejne wywiozą je do swej ojczyzny?
• trofiejszczycy rozbierają na części lokalny przemysł, jeden z oficerów postanowił się wzbogacić, upłynniając część towaru lokalnym mieszkańcom, dzięki czemu terroryści otrzymali dostęp to nowego uzbrojenia. Z jednej strony to przestępstwo karane stryczkiem, z drugiej szansa na przeniknięcie do struktur lokalnej komórki.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay