Co jest o tyle ciekawe, że jest o wiele dynamiczniej niż na przykład w drugiej edycji lub na przykład w D&D (zwłaszcza na wyższych poziomach) – w końcu prawie nie ma pustych trafień…
W gruncie rzeczy gdzieś tam jest granica między dynamizmem, „realizmem” i daniem graczom do rąk narzędzi. Warhammer nie jest lekką mechaniką, ale nie jest też szczególnie przeładowany (poza stanami które potrafią nieźle zaciemnić sytuacje) i jeżeli cały stół zna mechanikę to idzie całkiem sympatycznie. Brakuje mi trochę stopniowania przeciwników i bardziej rozbudowanych zasad zarządzania przewagami (przewagi jako metawaluta byłby bardzo ciekawą sprawą), ale daleki jak na crunchową grę to walczy się całkiem spoko po ograniu z grą.
Jak chce szybkiego rozwiązywania konfliktów sięgam po gry „conflict resolution” a nie „task resolution”

Ja nostalgią spaczony być nie mogę, bo.. nigdy nie grałem w poprzednie edycje. Podręcznik przerobiłem jako świeżak. Jest piękny, naprawdę kawał ładnego rzemiosła, ale to dużo, dużo za mało.

Początkowo pomyślałem, jak to miło, że gracze dostają zasady opcjonalne, ale.. z którąś stroną okazało się, że gra jest nimi przeładowana. Im widzialem więcej modyfikacji, tym szybciej utwierdzałem się w powodach dla których się pojawiły. Wiedziałem też, że szansa na dynamiczne akcje maleje. Autorzy być może chcieli uchwycić zbyt wiele elementów, co w mojej ocenie, zgubiło 4e. I czas pokazuje, że liczba wątków z wątpliwościami w sprawie zasad rośnie.

Opis świata – wyjątkowo skąpy, nie pozwolił mi zanurzyc się w tej krainie ani trochę. Najwięcej klimatu mają – stety, niestety – ilustracje.

Od biedy można też skorzystać z mechaniki walki z grupa ktora jest przy zasadach Roju, ale to chyba nie gra o tym.
W sumie to przydałyby się zasady walki z grupa jak w 2d20/Genesys