To zawsze ostatecznie jest kwestia zaufania w grupie – mg ufa, że gracz opisem sukcesu nie rozbije świata, a gracz, że MG nie rozbije postaci.
Trochę zależy to też od tego jak dana gra definiuje sukces/porażkę, czy gra jest oparta o filozofię task czy conflict resolution.
Dobrze działają też gry z niedualną interpretacją rzutu (FU, Genesys)
No i dobrzy MG nie jest wrogiem swoich graczy tylko podążą w myśl zasady „bądź fanem swoich graczy”

To prawda ja jestem jednym z graczy, którzy niezbyt lubią kiedy MG opisuje porażkę ale to głównie dlatego, że nie czują mojej postaci tak jak ja. Porażkę można opisać na różne sposoby co mechanicznie da identyczny rezultat ale fabularnie niesie inne konsekwencje. Np. postaci się nie udało bo jest zbyt słaba a można też tak, że przeciwność po prostu okazała się zbyt silna i to już brzmi zupełnie inaczej. Spora cześć MG ma tendencje do tworzenia opisów na zasadzie poślizgnąłeś się na skórce od banana. Takie opisy mogą fabularnie krzywdzić postać. Tak w ramach dygresji.

Ogółem, chcę poszerzyć definicję powergameringu o granie „na maksa możliwości” w ogólności, w oparciu o wszystko w środowisku gry. Czyli też – fikcja.

Jak na sesji zero ustalimy jakąś zasadę – to hujal dusza, piekła nie ma. Ale to nie jest zasada domyślna, a hausrule.
Osobiście wolę schemat Zamiar -> rzut -> efekt i wtedy piękny opis z piruetami jest związany z efektem, a nie sprytnym badaniem mechaniki.
Bardzo lubie też schemat proponowany przez niektóre gry – MG opisuje porażkę, a gracz sukces, ale niektórzy gracze go nie lubią, a dodatkowo dobrze jeżeli gracz zna dobrze mechanikę i jest w stanie oszacować, jak dobrze mu wyszło.
Niestety jak zauważyłem gracze z naprawdę dobrymi opisami, często sprawiają też inne problemy. Na przykład lubią dominować innych. Nie zawsze ale spory odsetek.

Nie potrafię sobie wyobrazić sytuacji kiedy byłby to problem. Chyba tylko jak wszyscy współgracze to zignorują ale to też oznacza, że im to nie przeszkadza. Normalnie jak gracz fajnie opisuje to zawsze jest na plus. Jeżeli jego postać nie umie w szermierkę a on opisuje jakieś piruety to przecież też fajnie brzmi. To wcale nie musi znaczyć że postać jest bogiem szermierki, po prostu z jej perspektywy to jest szczyt możliwości i tak to widzi. Prowadzący każe wtedy rzucać i tu nie ma nic do rozkminiania. Po rzucie modyfikuje lub dodaje coś do opisu gracza tak żeby pasowało do wyniku. Jeżeli jest inaczej to nie do końca wina tego gracza tylko pozostałych, że na to pozwalają. Ciężko też tak uogólniać bo w różnych systemach różnie to wygląda. Czasami mechanika jest taka że gracz deklaruje tylko zamiar a czasami opisuje skutki i to już będzie zupełnie inaczej wyglądało. Zależy też jak bardzo chcemy siedzieć w postaciach. Ja akurat nie lubię takiego podejścia, że jak postać ma niską inteligencje to gracz nagle przestaje poprawnie mówić po polsku. Może stąd wynika mój inny punkt widzenia.

We fragmencie, który przytaczasz, chodzi o nadpisywanie swoimi umiejętnościami umiejętności postaci. Gracz – świetny orator, a postać noga w umiejkach społecznych. Gracz wyszkolony szermierz (miałem takich) a postać ma niskie statsy bo ładnym opisem tego co robi ominie rzut. To jest oszukiwanie.
Budowanie fabuły rzadko poddawane jest mechanice – chyba że w RPGach narracyjnych, ale to specyficzny podtyp – najczęściej mechanika wchodzi w grę gdy mamy do czynienia z konfliktem, albo wydarzeniem, które musi zostać poddane warunkom losowym.
Niech gracz, który prowadzi gadacza weźmie też umiejki/talenty pod gadanie. Wtedy jego odegranie sceny będzie wartością dodaną przygody, a nie maskowaniem własnego oszukiwania podczas tworzenia postaci.

BTW. Zawsze można się z graczami na sesji zero umówić że ignorujemy statsy społeczne, albo jest przyzwolenie na dumpstatowanie bo zasady stołu > zasady gry. Ale to świadoma decyzja grupy.

Jeszcze o MG z przykłądu drugiego – nie musiałby być złym MG jeżeli znalazłby system który wspiera taki styl gry…

Temat dumpstatowania to materiał na osobny wpis, który mam nawet wpisany na listę materiałów do przygotowania. Bo tu czasem leży wina po stronie gracza, czasem po stronie MG, czasem po stronie gry i każdy z tych trzech przypadków należy osobno zanalizować.
Co to MG z drugiego przykład jest po prostu w mojej opinii słabym mistrzem gry ignorującym część mechaniki. I jest też zwyczajnym oszustem. Tym bardziej jeżeli nie powiedział tego podczas sesji zero albo podczas określania mówienia o swoim stylu prowadzenia. Przychodząc zagrać w X, chce zagrać w X, a nie w „X by randomMG”.
(inna sprawa, że mechanizacja konfliktów społecznych to kolejny temat rzeka i kolejna ognisko RPGowych konfliktów)