Wstęp

Kagen to miasteczko na Zarzeczu leżące na południowym brzegu Jarugi. Po pokoju cintryjskim stało się ono częścią Temerii i głównym ośrodkiem miejskim dla wszystkich temerskich ziem na południe od Jarugi. Na jego władcę Foltest wybrał jednego ze swoich najbardziej zaufanych ludzi – Trygwarda, zaprawionego w bojach żołnierza, weterana obu wojen północnych. Pod jego panowaniem miasteczko i całe Zarzecze szybko odbudowały się po wojnie, a handel z Cintrą i Beauclaire rozkwitł. Zamek w Kagen oraz liczne przygraniczne stanice wypełniły się bitnymi i dobrze opłacanymi wojakami. Okolica stała się przykładem tego, że “pokój jest dobry dla interesów”.

Wprowadzenie

Nasza przygoda dzieje się mniej więcej w tym samym czasie, w którym król Foltest zbiera armię, by zacząć oblężenie zamku La Valettów. Talar, szef temerskiego wywiadu, wysyła hanzę złożoną z zaufanych (mniej lub bardziej) ludzi do Kagen. Nie podoba mi się, że raporty płynące z miasteczka od szefa jego siatki – Jawnuty (właściciela i karczmarza gospody “Trofiejna”) są od kilku miesięcy zbyt pozytywne. Stary wyga podejrzewa, że w mieście dzieje się coś niedobrego, więc wysyła drużynę, by sprawdzili co się dzieje i wysłali raport. W miasteczku ma się odbyć festyn z okazji siódmych urodzin córki Trygwarda – Jasenki. Bohaterowie będą mieli więc okazję, by niepostrzeżenie przeniknąć do miasta i zbadać sytuację.

Miasto

Kagen nie jest bardzo dużym miastem. W trakcie trwania przygody ma około pięciuset mieszkańców. Niegdyś leżało tylko na południowym brzegu Jarugi i do dziś to właśnie tam leży większa część miasta. W południowej części znajduje się rzeczny port przeznaczony głównie dla tratw i płaskodennych łodzi, trzy karczmy (“Trofiejna”, “Portowa” i “Flisacka), oraz dużych rozmiarów targowisko, na którym organizowane są regularnie jarmarki dla wszystkich okolicznych osad. W miasteczku można znaleźć warsztaty wszystkich typowych rzemieślników, nie ma jednak ani jednego medyka, uzdrowiciela czy zielarza.
W północnej części znajduje się wybudowany po wojnie zamek strzegący mostu łączącego obie części miasta. Sam most ma duże znaczenie strategiczne i handlowe. Jest główną arterią łączącą Północ z Południem i w dużej mierze odpowiada za bogactwo miasta obdarzonego przez Foltesta prawem składu.

O co chodzi

W Kagen rzeczywiście źle się dzieje. Jakiś rok temu córka Trygwarda – Jasenka, potwornie zachorowała. Żaden okoliczny medyk, czy zielarz nie mógł jej pomóc, a dziewczynka niknęła w oczach. Jasence pomógł dopiero Vessen z Mariboru – czarodziej. wyleczyć dziewczynki, potrafił jedynie ulżyć jej w cierpieniu. Jego zdaniem choroba była tak naprawdę klątwą i trzeba było znaleźć sposób na jej złamanie. Od roku Vessen mieszka więc w Kagen, uśmierza bóle dziewczynki i próbuje znaleźć sposób na klątwę, biorąc za to naprawdę horrendalne pieniądze.
Miasteczko podupada, podniesione podatki i dobrowolne darowizny na rzecz ratowania panienki solidnie nadszarpnęły ekonomię i obronność. Trygward obsesyjnie przejmuje się losem córki tak, że ze sprawiedliwego, ale dość surowego pana stał się tyranem. W utrzymaniu porządku pomaga mu Lekka Chorągiew Wolentarska pod dowództwem kapitan Knuty, czyli naprawdę liczna i dobrze wyposażona rozbójnicza hanza przyjęta na służbę Trygwarda. Jej żołnierze, to “bandyci w mundurach”. Pełnią rolę straży miejskiej w Kagen i bez większego problemu radzą sobie z wymuszeniami i pacyfikacją opornych.
Sytuacja w mieście jest bardzo zła, ale jeszcze gorzej jest z obronnością Zarzecza. Umocnienia są zaniedbane, żołnierze zdemoralizowani i zabiedzeni, napaści na zarzeczańskie wioski nie są niczym dziwnym. Najbardziej lojalni wobec korony żołnierze są na granicy buntu przeciw Trygwardowi.
Cała sprawa ma oczywiście drugie dno. Nilfgaardzki wywiad wiedząc, że wcześniej czy później Cesarstwo znów wybierze się na Północ, postanowił zadbać o słabą obronność Zarzecza i Kagen. Wykorzystano chorobę Jasenki, by umieścić na miejscu siatkę wywiadowczą: agentkę Olgę Verst oraz czarodzieja Ezrę z Geso. Czarodziej ten, jako Vessen z Mariboru, wkradł się w łaski Trygwarda i za pomocą swojej magii utrzymuje dziewczynkę w stanie choroby, a jednocześnie wpływa na samego wojewodę, by pogłębiać jego rozpacz i kierować tego dobrego i rozsądnego w normalnych warunkach człowieka w stronę załamania nerwowego. Olga Verst natomiast, przyjęła imię Adali i zajęła się kierowaniem domem maga. Wykorzystując niską pozycję służącej, a jednocześnie status kogoś, kto ma dostęp i do bogatego maga i do wojewody rozpuściła swoje macki po mieście, by skutecznie rozpuszczać plotki i zbierać informacje. Przy okazji sprowadziła do miasta hanzę Knuty, której lojalność sowicie opłaca.
Lekka Chorągiew Wolentarska jest zbrojnym ramieniem nilfgaardczyków (będąc jednocześniena żołdzie wojewody). Kontrolują lub likwidują ludzi, którzy mogliby zagrozić planom Olgi i Knuty – w tym Jawnutę, który jest głową temerskiej siatki wywiadowczej. Na rozkaz Olgi pozbyli się oni wszystkich, którzy mogliby podważyć diagnozę “Vessena”. Dodatkowo w karczmach przy traktach w okolicy miasta rozstawione są czujki mające pozbywać się medyków i czarodziejów zmierzających do Kagen (Olga wyposażyła Knutę w kilka par kajdan z dwimerytu, żeby łatwiej pozbywać się czarodziejów).
Początkowo Olga miała tylko destabilizować sytuację na Zarzeczu. Teraz jednak ze stolicy przyszła wiadomość, że Temeria pogrąży się w chaosie wojny domowej (bo został już wysłany zabójca, by zabić Foltesta) i można rozpocząć operację oderwania prowincji od Temerii. Dzięki połączonym siłom Knuty i “Vessena” udało się namówić Trygwarda na rozwiązanie kontraktu z ostatnimi lojalnymi żołnierzami. Olga ma zamiar doprowadzić do ich buntu w trakcie jarmarku i krwawo go stłumić rękami Knuty. Przy okazji ma zginąć Trygward, jego córka, a lojalna wobec Nilfgaardu hanza ma zająć strzegący mostu zamek.

Możliwe rozbudowania przygody

• Klątwa – Jasenka jest rzeczywiście obłożona klątwą rzuconą na nią przez Rojsta, starożytnego leszego żyjącego na Rojstowym Uroczysku, czyli w pobliskich lasach. To zemsta, jaką duch wywarł na Trygwardzie, który zabił trzy druidki służące Rojstowi i kazał wycinać jego lasy, by pozyskać drewno na budowę umocnień. Klątwę można usunąć na trzy sposoby: 1. zabić Rojsta, 2. Trygward może złamać swój miecz i przysiąc, że już nigdy nie będzie walczył, 3. Trygward może poświęcić córkę i oddać ją Rojstowi na wychowanie.
  W tej opcji “Vessen” jest świadomy klątwy. Nie musi też wpływać na Trygwarda. Sama świadomość, że wojewoda osobiście jest odpowiedzialny za chorobę córki, wystarczy, by doprowadzać go do szaleństwa.
• Zakonnicy Płonącej Róży – jeżeli w drużynie jest czarodziej można dorzucić do przygody dwóch niechętnych czarodziejom rycerzy Zakonu Płonącej Róży podróżujących do Trygwarda. Jeden z nich Humbert z Niemierzy jest przyjacielem wojewody i ojcem chrzestnym Jasenki, drugi – Fritz z Vadeny to świeżo pasowany weteran rebelii w Wyzimie i nienawidzący magów neofita. Zakonnicy to zarówno potencjalni wrogowie (zwłaszcza gdy w drużynie jest postać zajmująca się magią) jak i sojusznicy (są lojalni wobec Temerii i Trygwarda)
• Knuta z Novigradu – jeżeli w drużynie są postacie o przestępczych korzeniach, można wprowadzić wątek wiążący ich z Knutą, która w tej wersji może być byłą przywódczynią gangu z Novigradu wyrzuconą z miasta podczas kolejnej wojenki między frakcjami. Postacie mogą ją znać, mogły być powiązane zarówno z wrogą jej, jak i sojuszniczą frakcją. Jedno i drugie może być przyczynkiem do różnych ładnych rozwinięć fabuły.

Grę Witcher RPG wydało po polsku wydawnictwo Copernicus Corporation.

Przed wami trzecia część tekstu o bandytach w mundurach. Tym razem na tapet biorę raubritterów. Kim oni są? Nazwa (w naszej historii) pochodzi z języka niemieckiego i oznacza rycerza rozbójnika. Raubritterzy to bardzo specyficzny rodzaj złoczyńców w naszym cyklu. Definicyjnie szlachetnie urodzeni panowie (w historii rzadko też panie, ale w rpgach nic nie stoi na przeszkodzie, by istniały raubritterki) trudniący się napadami na kupców lub podróżnych w pobliżu swoich zamków. Po prostu lokalny rycerz wyprowadza pachołów z dworu i wymusza dodatkowe myta albo łupi tego, kto ma pecha wejść mu w drogę. Kompania raubrittera często składa się z zabijaków, bandytów i dezerterów, zazwyczaj bardzo wobec niego lojalnych (bo tylko jego szlachecki tytuł dzieli ich od stryczka) i bitnych acz prostych, bo hulajpartia dobierana jest raczej ze względu na umiejętności bojowe, a nie pochodzenie. Doświadczony raubritter otoczony pracującą dla niego od lat kompanią będzie wyjątkowo niebezpiecznym przeciwnikiem. Wzrost ilości raubritterów wynika nie tyle z degrengolady moralnej szlachty, ile raczej z jej zubożenia. Szlachcic, który nie może wyżywić swoich domowników (bo była wojna, susza, suweren zebrał zbyt duży podatek) idzie na zbójecki szlak z konieczności. Są oczywiście tacy, którzy robią to dla zabawy (choć to będzie raczej związane z bardziej nowożytnymi czasami i klimatami 7th Sea, Dzikich Pól i Monastyru) i dla poczucia silniejszych emocji. Archetyp zblazowanej szlachty bawiącej się w bandyterkę. Raubritrerami nie będą natomiast szlachetnie urodzeni bandyci działający zgodnie z prawem (tekst Wszyscy ludzie szeryfa będzie następny w kolejce w cyklu) ani ci szerzący zamęt z powodów religijnych (o nich również napiszę w dalszej kolejności)

Archetypiczni raubritterzy działają w pojedynkę (nie licząc oczywiście zbrojnego pocztu) lub co najwyżej w towarzystwie swoich lenników i pieczeniarzy. Często bazą wypadową jest ich własny dwór albo zamek. Najczęściej pojawiają się w krainach, w których system prawny nie działa, jest opieszały  (czyli nie ma kto im dać po głowie), albo lokalny władca nie interesuje się działaniami własnych lenników, jak długo odprowadzają podatki i są gotowi do wystawienia pocztu na wojnę.

Ekonomiczni raubritterzy (czyli większość) bardzo chętnie biorą udział w wojnach, a dodatkowo prowadzą ze sobą znacznie lepiej wyszkolone poczty niż większość rycerzy (może też dlatego władcy czasem przymykają oko na ich działalność, jak długo nie jest ona zbyt ostentacyjna) Wojny są dla nich kolejną okazją do wzbogacenia się. Są więc bardzo gorliwi jeżeli chodzi o łupienie wrogów, chętnie biorą jeńców (okup to znaczny przypływ do kies) i łupią pokonanych wrogów. Chętnie też wykonują podjazdy na terenach wroga, a po rozbiciu armii łatwiej utrzymują spójność jako oddział. Po przegranej wojnie zdarza im się też zmienić barwy również dość szybko, o ile nowy władca zapewni im podobną wolność do starego, w przeciwnym wypadku (wiedząc, że czeka ich stryczek jeżeli wrócą do poprzedniego stylu życia) często stają się ważnymi rebeliantami. Po wojnie raubritter z kompanią często jeszcze rozrabia, wracając do domu (zwłaszcza jak wojna była małozyskowna), łupiąc wioski i karawany. Czasem też, zwłaszcza po zwycięskiej wojnie, rycerz zbójnik zajmie sobie lepszy zamek w podbitej krainie, by tam łupić nowych podróżnych i poddanych. Czasem już w majestacie prawa.
Ostatnim typem raubritterów, który zawrę w tym tekście to raubritterzy-najemnicy, czyli raubritterzy okazjonalnie zatrudniający się jako zbrojna pięść jakiegoś innego szlachcica lub w sąsiednim kraju. Przed swoim pracodawcą zazwyczaj odpowiadają, tylko tak długo jak trwa ich kontrakt, w którym zazwyczaj zawarte podpunkty dotyczące łupienia i łupów. Raubritterzy-najemnicy to ludzie z reputacją “prawych”, z tej prostej przyczyny, że niepewnych najemników nikt nie zatrudni

Znaczna większość raubritterów jest bardzo często honorowymi ludźmi. W takim bardzo… klasycznym poczuciu honoru. To znaczy, uznają tylko równych i wyższych sobie statusem za godnych (stąd wziętego jeńca, czy “uratowaną” dla okupu damę, będą traktować z należytym szacunkiem), całą resztę (w tym mieszczan czy kupców) traktują jak podludzi.

Sposoby wykorzystania na sesji

Zasadniczo raubritter z kompanią to mechanicznie bardziej napakowana grupa bandytów, których przywódca ma ciężką zbroję i umie w robienie bronią. Dodatkowym elementem jest jego szlacheckie pochodzenie i koneksje (co jest jego zarówno wadą jak i zaletą) co wiąże się kolejną płaszczyzną wątków, które można z tą postacią powiązać..

Archtypy

• zubożały rycerz – zajmuje się rabunkiem, by ocalić swoje ziemie
• jeniec raubrittera, który stał się jego wychowankiem
• porwana dla okupu panna
• raubritterka – stepowa wilczyca
• banda szlachciców-rabusiów napadająca dla przyjemności
• raubritter stojący na czele całkiem duże bandy (jak Książę Psów z Wiedźmina: Wojen Krwi)
• były raubritter – teraz gubernator podbitych ziem
• raubritter – dowódca najemników

Pomysły na przygody

• gracze wynajęci do przeprowadzenia karawany przez ziemie na które roją się od raubritterów, walka z nimi na dłuższą metę skończy się porażką, trzeba więc wymyślić inny sposówb
• raubritter uprowadził narzeczonego jednej z zaprzyjaźnionych (lub spokrewnionych) z graczami NPCek, ta prosi ich o odbicie go z rąk bandyty. Na miejscu okazuje się jednak, że kawalerowi spodobało się u rycerza-rabusia i sam z nim współpracuje
• w górach działa wyjątkowo niebezpieczny raubritter a lokalna władza się tym nie przejmuje, gildia kupiecka szuka ochotników (klasyk)
• jeden ze znajomych NPCów został formalnie oskarżony o napaści na kupców, jest niewinny i prosi graczy o pomoc i znalezienie, tego kto robi mu problemy (opcja 1), jest winny i prosi graczy o znalezienie kozła ofiarnego (opcja 2)
• ma dojść do ślubu pomiędzy dziećmi dwóch z raubritterskich rodów, ich połączenie będzie stanowić dla lokalnego władcy duży problem, dodatkowo taki ślub to okazja, żeby spotkało się wielu różnych mąciwodów, rebeliantów, zwaśnionych panów szukających wsparcia u wyszkolonych raubritterskich najemników, cel w jakim zostaną wysłani gracze, to już kwestia MG
• w potężnym rodzie szlacheckim jeden z dalszych krewnych zostaje raubritterem, części rodu się to nie podoba, ale jego głowa jest zafascynowana bitnością i zaradnością pociotka, bardziej prawomyślna część rodu werbuje więc poszukiwaczy przygód, by Ci poradzili sobie z problemem bez likwidowania ulubieńca swego suwerena.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay oraz Henry Hustava z Unsplash

W pierwszej części cyklu podzieliłem się z wami pomysłami na wykorzystanie wrogich żołnierzy działających jako luźne kupy i terroryzujących ludność cywilną. Dziś zajmiemy się drugą stroną konfliktu, czyli teoretycznie sojuszniczymi wobec mieszkającej na terenie objętym konfliktem lub okupacją. Oczywiście pewna ilość z tego typu bojowników o wolność będzie zachowywała się szlachetnie (im poświęcę osobny materiał, bo tytuł Bandyci w mundurach nijak do nich nie pasuje), ale pewna część to raczej pewnie wybierze grasantkę, a nie szlachetne zachowanie. Generalnie warto zapamiętać, że warunkach paraśredniowiecza i low fantasy, rabunek słabszych jest rzeczą raczej powszechną niezależnie od strony konfliktu. Moralność (o ile jakowaś występuje w danym settingu, bo w Wiedźminie jest chyba domeną niektórych kapłanów i wiedźminów), znika jak trzeba napełnić żołądku lub utrzymać żołnierzy w gotowości bojowej. Nie będę pisał o po prostu przechodzącej armii, bo jej zachowanie będzie się różnić nieznacznie tylko od od działań wojsk rekwizycyjnych z poprzedniego artykułu

Rozbite oddziały

W trakcie wojny zazwyczaj jest tak, że ktoś ją w końcu przegra. Przegrana armia skończy rozbita wtedy na mniejsze, często chaotycznie skomponowane oddziały. Niektóre będą stanowiły zwartą formację, inne staną się zwyczajnymi zbrojnymi kupami starającymi się przetrwać. Pierwsi mogą postąpić (zwłaszcza w światach fantasy) bardzo różnie, mogą starać się dalej toczyć walkę (zwłaszcza jeżeli atakująca armia prowadzi najazd łupieżczy, a nie wojnę zdobywczą), lub rozformować. Karne oddziały mogą zarekwirować (to znaczy łupić zostawiając nieważne pewnie już niebawem kwity) żeby zdobyć zapasy na dalszą walkę, mogą przeprowadzać rabunkową brankę, żeby załatać dziury we własnym stanie liczbowym i móc kontynuować działania przeciw nieprzyjacielowi. Mogą też w pewnych okolicznościach przejść na stronę wroga (w końcu panowie oficerowie mogą w zamian za obietnicę pozostawienia ich dóbr w spokoju “cmoknąć w pierścień” nowego władcę). Kupy rozbite bez ładu i składu (na przykład grupy żołnierzy bez dowódców) szybko zmienia się w maruderów i bandytów. Nawet jeżeli ich jedynym celem będzie tylko powrót do domu, to i tak złupienie sioła albo trzech nie będzie dla nich żadnym problemem moralnym. Niektórzy będą wracać do domu, inni w wypadku klęski staną się partyzantami, innym zasmakuje bandyterka. Zupełnie jak w przypadku opisywanych wcześniej dezerterów. 
Rozbitymi oddziałami może też być oczywiście wojsko najeźdźcze. (jak Nilfgaard po bitwie pod Starymi Pupami) W tym wypadku mniejsze lub większe kupy będą działać jak maruderzy, z tym że łupić będą bez oporów.

Rebelianci

Większość RPGów ma zacięcie postmodernistyczne. W tym wypadku oznacza to, że systemy próbują łączyć pseudośredniowiecze, istoty z baśni z elementami współczesnymi. Dlatego na przykład w Wiedźminie czy Warhammerze bez większego trudu będzie można mówić o działających w partyzantce lub nawet w ośrodkach miejskich rebeliantach i bojownikach o wolność (nie żeby w historii takie grupy się nie pojawiały, po prostu ich zachowanie i motywację będą raczej współczesne niż parahistoryczne)

Do tej grupy zaliczać się będą to zarówno pozostałości po rozbitej armii kontynuujące walkę z najeźdźcą, dywersanci wysłani celem zbudowania ruchu oporu, grupy walczące o wolność swej rasy/nacji z wnętrza większego organizmu (jak powstania wewnątrz Nilfgaardu) czy nawet rebelianci starający się rozsadzić wrogie imperium od środka. Zazwyczaj sami przed sobą tłumaczą się szlachetnymi pobudkami, ale ich realizacja często prowadzi do wymuszeń i rabunków (bo nawet najbardziej światła idea przegra z pustym żołądkiem) lub zwyczajnego łupienia wrogów. Pamiętacie Wiewiórki? Szlachetne ideały i wymordowane ludzkie wioski? I ludzi odpowiadających tym samym? Albo Saw Gerrera czy Garm Bel-Iblis z Gwiezdnych Wojen? Spirala przemocy będzie nakręcać się bardzo mocno, gdyż oprócz bojowników o wolność bierze w niej udział druga grupa bandytów w mundurach, czyli siły okupacyjne. Wet za wet, krew za krew, a pośrodku cywile, którzy będą cierpieć dwójnasób. A co jeżeli mamy w okolicy dwie różne grupy bojowników o wolność? Bez większego trudu jestem sobie w stanie w Wiedźminie wyobrazić różne grupy temerskich gerylasów, popierające różne frakcje działające w tej samej okolicy. Tnące się ze sobą tak samo jak z nilfgaardczykami. Miszmasz i kapusta z grochem.

Sposoby wykorzystania na sesji

Tak jak pisałem poprzednio, bandyci w mundurach są świetnym materiałem, na kampanie, przygodę, tło drużyny i postaci. Nie inaczej jest w przypadku rozbitych oddziałów i bojowników o wolność. Każdy z tych pomysłów świetnie nada się jako przygoda do Witcher RPG, Warhammera, a nawet Gwiezdnych Wojen, jeżeli zdecydujemy się na pokazanie brudniejszej części świata.

Pomysły na przygody

• Rozbity oddział próbuje się przebić do resztek armii – gracze wcielają się w oficerów i muszą doprowadzić swoich ludzi do domu
• Po rozbiciu armii bandy niedobitków grasują po okolicy, a gracze wynajęci jako ochrona karawany muszą dotrzeć do obozu wojskowego.
  Niedobitki wrogiej armii sieją zamieszanie i zniszczenie nie gorsze niż karna armia, jeden z takich oddziałów okopał się w zdobytym uprzednio forcie i zagraża okolicy. Bohaterowie mają za zadanie go wykurzyć
• W okolicy działają dwie zwalczające się grupy rebeliantów, a dodatkowo rośnie nacisk ze strony okupantów. I w takiej nieciekawej okolicy jeden z bohaterów wygrywa w karty dworek i wieś. Potencjalnie może być z tego niezły pieniądz o ile w okolicy się uspokoi
• Kopalnie żelaza dostarczałyby niezbędnych materiałów okupantowi, ale lokalni rebelianci z powodzeniem niszczą dostawy. Jednocześnie są okrutnymi bandytami terroryzującymi lokalną ludzność pod płaszczykiem walki o wolność. Centrala rebeliantów wysyła grupę, by posprzątała sytuacje, jednocześnie nie pozwalając wrogi odzyskać dostępu do dostaw.
• Gracze zostają wysłani przez władcę na uchodźstwie (na przykład przez Addę Białą) by zorganizować ruch oporu za liniami wroga. Czeka ich zarówno starcie z okupantem jak i z istniejącymi już strukturami.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay

Wojna jest nieodzownym elementem wielu gier fabularnych. Dlatego powyższy tekst, mimo że pojawia się w tradycyjnie wiedźmiński czwartek, może być wykorzystany nie tylko grze Witcher RPG, ale w większości gier fantasy. Ciekawe są zarówno same kampanie wojenne jak i te umiejscowione na ziemiach, po których niedawno przetoczył się konflikt. Jeżeli graliście w trzeciego Wiedźmina, na pewno wiecie, jak wyglądały Velen i Biały Sad. Krainy pod świeżą okupacją, albo rządzone przez samozwańczych panów. Wszędzie tam roiło się nie tylko od okupacyjnego wojska, ale również od dezerterów, maruderów i okupacyjnych oddziałów rekwizycyjnych. Dodatkowo po każdym większym konflikcie, trakty wypełniają się żądnymi bitki i wypitki byłymi żołnierzami, większość zwolnionych do cywila chce po prostu wrócić do domu, jednak zawsze znajdą się tacy, którym zasmakowało wojskowe życie prawem wilka i chcą je kontynuować mimo demoblilizacji. Ten bardzo specyficzny, bo zazwyczaj dobrze uzbrojony i lepiej wyszkolony typ bandytów, mam wrażenie, będzie pojawiać się dość regularnie na waszych sesjach Wiedźmina. W kilku więc słowach opowiem o różnych rodzajach bandytów w mundurach, z jakimi spotkać się moga bohaterowie.

Dezerterzy

Czasem gdy, żołnierzowi sprzykrzy się wojaczka, albo dojdzie do wniosku, że lepiej “zabawi się” bez śmierdzącego cebulą oddechu podoficerów na karku, zawija się i daje drapaka. Albo ma już dość wojaczki i chciałby uciec do domu. Czasem zwieje większą grupą zazwyczaj pod opieką bardziej charyzmatycznego żołnierza, który doszedł do wniosku, że bandyterka opłaca się bardziej niż regularna służba.

Tacy zbiegli żołnierze to właśnie dezerterzy. Niektórzy stają się groźnym utrapieniem dla okolicy, inni starają się jak najszybciej uciec z dala od wojska. Jedni i drudzy są jednak ścigani przez odpowiednie żandarmerie i lokalne siły porządkowe. Wiedząc, że czeka ich stryk, szybko mogą się stać bardzo niebezpieczni. Wybierający bandyckie życie najchętniej żerują na niewielkich siołach, pojedynczych farmach i małych grupach uchodźców – czyli na ludziach wyraźnie od nich słabszych. Uciekinierzy starają się albo unikać skupisk ludzi, lub udawać kogoś innego. Jedni i drudzy (przy czym uciekinierzy dopiero po zdemaskowaniu) zazwyczaj nie zostawiają przy życiu nikogo, kto mógłby o nich donieść władzy.

Zazwyczaj są lepiej uzbrojeni niż zwykli bandyci i początkowo przynajmniej jeszcze jako tako trzymają wojskowego drylu, potem stając się zwykłymi bandytami, albo częściej trupami powiewającymi na wietrze.

Maruderzy

Maruderami to żołnierze odłączeni od głównego trzonu armii. Są to jednakowo tacy, których oddział zgubił się w trakcie marszu (celowo lub przypadkiem), albo zostający na tyłach, by zająć się rabunkami, rekwizycjami, mordy na ludności cywilnej i szabrownictwo. W przeciwieństwie do dezerterów często działają oni zgodnie z wojennym prawem i nikt ich nie ściga (może poza niedobitkami armii). Czasem maruderzy, poganiani przez oficera i podoficerów, będą śpieszyć za główną kolumną. RPGowo ciekawsi (ale ze wszechmiar bardziej przerażający) są Ci, pozostawieni są za liniami, by rabować, mordować lub po prostu rekwirować na potrzebny wojska. Dość typowym rozwiązaniem jest wysłanie wojsk najemnych za linie, by sami zdobyli pieniądze lub premie, które pracodawca jest im winien.
Czasem granica między maruderami a dezerterami jest dość płynna, niektórzy nigdy nie wracają do swojej armii, wybierając bandyterkę – wtedy też zaczyna ścigać ich prawo.

Wojska rekwizycyjne

Zazwyczaj rekwizycje za liniami są normalną częścią wojskowego życia. Specjalnie wybrane oddziały (zazwyczaj lekkiej kawalerii lub piechoty) wysyłane są za linie, by dostarczać wojskom frontowym wszystkiego, co potrzebne. Oddziały takie w pełnym majestacie prawa zabierają to co potrzeba głównym siłom. Czasem (w bardziej cywilizowanych settingach) będą zostawiać kwity rekwizycyjne, częściej będą zwyczajnie rabować, karząc opornych batem, mieczem lub strykiem.

Specyficznym typem rekwizytorów są trofiejszczycy, czyli żołnierze w zwartej grupie pozostawieni na tyłach, by zbierać dla armii łupy – często również te wielkogabarytowe (to znaczy, że zajmują się na przykład rozmontowywaniem manufaktur, przesyłaniem na tyły zasobów przemysłowych i specjalistów)

Specyficznym natomiast typem samej rekwizycji jest branka. Zdarza się bowiem, że ze względu na straty wojsko musi uzupełnić stan osobowy, biorąc w swoje szeregi lokalnych mieszkańców. Przymusowa branka nie jest niczym różnym od rabunku. Wzięci w przysłowiowe “kamasze” miejscowi, zmuszani są do walki w często wrogiej armii, nierzadko bez odpowiedniego szkolenia, tylko po to by być mięsem armatnim w kolejnej bitwie. Tacy ludzie, jeżeli przeżyją pierwsze kilka starć, bardzo szybko stają się równiez potencjalnymi dezerterami, albo maruderami.

Sposoby wykorzystania na sesji

Wszelkiego typu wojska działające w bandycki (w każdym razie dla tamtejszej ludności) sposób są materiałem na element historii postaci, przygodę, spotkanie lub element tła. Nawet jeżeli nie trwa wojna to wymuszenia, są rzeczą często dość powszechną i mogą pojawiać się w wielu motywach na przygody. Poniżej znajdziecie kilka pomysłów na motywy do wykorzystania na sesji:

• nieopłaceni najemnicy czują się zwolnieni z umowy i rozpoczynają grabież okolicy
• miasto, które mimo poddania się pada ofiarą maruderów
• maruderzy/dezerterzy uprowadzający ludność cywilną, by sprzedać ich w niewole
• wojska rekwizycyjne zabierające silnych, by zmusić ich do kopania umocnień
• przymusowa branka
• brutalna banda dezerterów/maruderów pustoszy okolice
• wojska trofiejne rozkradające sprzęt i technologie
• dezerterzy wracający do domu

Pomysły na przygody

• W okolicy znajduje się wojskowy fort, do tej pory nie było z nim problemów, ale pod nowym dowództwem, żołnierze są traktowani niewiele lepiej niż niewolnicy. Zaczynają się dezercje, które zagrażają okolicznej ludności. Czy bohaterowie, przysłani ze stolicy jako członkowie żandarmerii zajmą się dowódcą, czy może w brutalny sposób rozwiążą problem z uciekinierami.
• W górach ukrywa się grupa dezerterów, starają się nie krzywdzić okolicznych cywili, ale samo ich istnienie jest blamażem dla lokalnego dowódcy. Wynajmuje więc bohaterów, by zajęli się problemem, wmawiając im, że dezerterzy są bandą niosącą po okolicy ogień i miecz…
• Dezerter z przymusowej branki ucieka, zabijając przy okazji oficera, pościg za nim to świetne zlecenie dla grupy poszukiwaczy przygód, jak zareagują, jednak gdy okaże się, że ten człowiek uciekł do domu, bo jego żona rodzi, a zabity oficer katował wszystkich zmuszonych do służby?
• Przez okolicę niedawno przeszedł wrogi zagon, cudem mijając, w której znajdują się gracze. Teraz gruchnęła wiadomość, że w stronę wsi idzie oddział maruderów. Czy spieszą, żeby dogonić swoich towarzyszy? A może mają inne niecne zamiary?
• W mieście jest ważny uniwersytet. Armia zdobywców właśnie dostała rozkaz, by spakować i wywieźć wszystkie badania i bibliotekę. Czy drużyna, pracująca dla jednego z wykładowców zdoła wykraść cenne dokumenty, nim wojska trofiejne wywiozą je do swej ojczyzny?
• trofiejszczycy rozbierają na części lokalny przemysł, jeden z oficerów postanowił się wzbogacić, upłynniając część towaru lokalnym mieszkańcom, dzięki czemu terroryści otrzymali dostęp to nowego uzbrojenia. Z jednej strony to przestępstwo karane stryczkiem, z drugiej szansa na przeniknięcie do struktur lokalnej komórki.

Zajrzyjcie do innych tekstów z cyklu Bandyci w Mundurach

Wykorzystane grafiki ArtTower z Pixabay

Gdy pisałem o Addzie Białej, córce króla Temerii Foltesta i jego siostry Addy (Temerskiej) i jej prawach do tronu temerskiego w mojej głowie pojawiły się pewne pytania i kiełkująca gdzieś w głowie teoria na temat, który w tym tekście postanowię wam wyłuszczyć. Czy pierwsza przeciwniczka (jeżeli chodzi o opowiadania, a nie chronologię oczywiście) Geralta z Rivii nie jest przypadkiem największym zagrożeniem dla Kontynentu? Większym niż Dziki Gon? Niż Emhyr i Vilgefortz? Potężniejszym niż Ciri?
Oddam więc głos Jaxie z Vicovaro, by on wyłuszczył wam swą teorię:

Rozważania na temat Addy oparłem o kilka faktów z gier i książek. Nie wiadomo do końca kiedy była Rzeź w Blaviken, ani kiedy Geralt odczarował strzygę. Daty są zgrubne, równie dobrze mogę mieć rację i Adda Temerska urodziła się w okolicach zaćmienia. Księgi i rody próbujące zabić Addę Temerską wymyśliłem, żeby Jaxa miał gdzie znaleźć dowody. Ale? Czas sie z grubsza zgadza. Adda Temerska mogła być jedną z sześćdziesięciu niewiast… Więc czy Adda Biała nie może być Lilit?

Samo to co napisałem, jest w sumie materiałem na kampanie, albo przynajmniej na wątek.
Dodatkowo warto zauważyć, że sam Radowid zmienia się bardzo między Wiedźminem 1 a Wiedźminem 3. A co jeżeli to zgubny wpływ żony?
Tak czy inaczej, mam nadzieje, że moja mała zabawa wam się podobała i że przyda wam się w waszych kampaniach.
Udanego dnia!

Gra Wither RPG, która była bazą dla tych rozważań, została wydana przez Copernicus Corporation.