Archiwalia - RPGowa Alchemia

Bohaterowie niezależni w różnych smakach #1 – Bun, eta z Legendy Pięciu Kręgów

Jaxa — Fri, 12 Jan 2018 18:13:00 +0000

Bohaterowie niezależni w różnych smakach #1 – Bun, eta z Legendy Pięciu Kręgów

Witaj!

Przed Tobą Archiwalna część RPGowej Alchemii, dawniej znanej jako Dziwaczny Blog Jaxy.
Post, który oglądasz nie został jeszcze dostosowany do nowego bloga i część formatowania i grafik może się sypać.

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Toshiro Mifune w Rashomonie to idealny Bun

Kim jest

Prosze państwa oto Bun. Bun jest eta, członkiem najniższej kasty społecznej, nie-człowiekiem i pochodzi z Rokuganu. W przeciwieństwie do większości nieludzi, Bun jest wysoce wykwalifikowanym (jak na Szmaragdowe Cesarstwo) specjalistą od przeprowadzania sekcji zwłok. Pochodzi z ziem rodziny Kitsuki i tam został też wyszkolony by służyć Namiestnikowi Kitsuki w poszukiwaniu prawdy empirycznie (w Rokuganie zasadniczo ważniejsze jest słowo osoby wyżej postawionej od namacalnego dowodu)

Na skutek różnych perypetii Bun trafił na służbę do Szmaragdowych Namiestników (czyli rokugańskiego FBI). Nawet tam najczęściej współpracuje z Kitsuki albo Namiestnikami wywodzącymi się z klanu Jednorożca… Inni zwyczajnie się go brzydzą. Słowem doskonale opisującym Buna jest patologia i to nie tylko dlatego, że doskonale zna się na analizie śladów na miejscu zbrodni ale również dlatego, że większość jego zachowań jest patologiczna. Bun kłamie (ale nigdy swojemu panu), jest chciwy (ale nie za cenę zdrady) kradnie (ale okrada tylko zwłoki), je czerwone mięso (co jak wiadomo jest szczytem patologii) i rozbiera upolowane na wnyki zwierzęta nie tylko dla mięsa ale również robiąc z nich różne przydatne rzeczy (garbuje skóry, robi struny i cięciwy). Jest po prostu obrzydliwym typem. Przydatnym i inteligentnym ale obrzydliwym. Dlaczego więc nikt go nie zabił? I dlaczego gracze nie pozbawią go życia? Cóż. Należy do Cesarza i Szmaragdowych Namiestników. Zabicie go wywołałoby gniew Namiestników. Bun wie komu nie podskakiwać i wie jak się podlizać, a także kogo przekupić (słudzy na dworach lubią dobre złoto), lub zastraszyć (podobno powiązany jest z rokugańską zorganizowaną przestępczością) więc wyżej postawieni Bohaterowie Niezależni też raczej go nie zabiją i docenią jego przydatność.

O co z nim chodzi

Bun zasadniczo jest comic relifem na sesjach Legendy Pięciu Kręgów. Wprowadza element komiczny do świata “kijowzadnych” samurajów, łamie sterylność konwencji i daje lekkie przymrużenie oka. Mechanicznie gracz może go kupić jako zaletę Servant – Eta Attendant (5 punktów/3 dla Kraba). Mój Bun miał w miare niskie statystyki (była w końcu Eta) ale wyróżniał się posiadaniem zalety Soul of Artistry (Craft) – czyli był traktowany jakby miał wszystkie Rzemiosła na 1. Bun jest bardzo przydatny. Abstrahując już od jego umiejętności podczas oględzin zwłok, Bun nie ma problemów moralnych z robieniem rzeczy samurajom nieprzystojnych. Trzeba tylko znieść jego drobne wady.

W trakcie sesji jest świetnym kolorem, idealnym do spuszczania powietrza z co bardziej nadętych samurajów. Jest świetnym elementem tła – jedzenie czerwonego mięsa i oprawianie zwierząt i produkowanie z nich różności jest daje w moim mniemaniu Rokuganowi nową warstwę koloru. Jest elementem wręcz groteskowym – łączy humor z obrzydliwym sposobem bycia i to zderzenie jest kluczem do niego jako postaci.

Bun nie jest specjalnie młody (choć jeszcze daleko mu do starości). Ma ciemne, wiecznie rozczochrane włosy i nierówny zarost. Ubiera się w silnie używane i nie zawsze czyste ubrania (może zdarł je z trupa i jak się bliżej przyjrzeć to jest to jedwab?) Na głowę często zakłada słomkowy kapelusz. Bun zazwyczaj nie walczy, ale jeżeli potrzeba szybko może sięgnąć po procę lub paskudnie zardzewiałe tanto.

Bun może oczywiście mieć tajemnicę dającą mu dodatkową wartość fabularną, może jest samurajem ukrywającym się jako eta przed Piewcami Krwi albo Kolatem, może być naprawdę powiązany z półświatkiem i wykorzystywać podróże z graczami jako element pracy. Ale może też być (i to moim zdaniem jest najciekawsze) zwyczajny – pełen komicznych wad i przywar, brzydzić graczy i bawić. Kluczem jest oscylowanie na granicy, tak by nie przegiął i by postacie graczy go nie zabiły.

Porada dla MG.

W Rokuganie jedzenie czerwonego mięsa i grzebanie w zwłokach jest bardzo silnym tabu i niesłychanie brzydzi rokugańczyków a zwłaszcza samurajów. Najłatwiej wpłynąć na graczy opisami silnie turpistycznymi (wywołującymi obrzydzenie i szok estetyczny). Najlepsze są powolne opisy, z dokładnym skupieniem się na szczegółach – chrzęście miażdżonych kości i chrzęstek, silnym zapachu krwi, leżących, bądź węglących się w ognisku wnętrznościach. Kilka słów kluczy i gracze poczują efekt podobny do ich postaci. Nie należy oczywiście przesadzić, niektórzy gracze mogą okazać są słabszego żołądka i wyjątkowo dosadny opis może przekraczać ich granice komfortu – a sesja to wszak frajda dla wszystkich.

Artykuł Bohaterowie niezależni w różnych smakach #1 – Bun, eta z Legendy Pięciu Kręgów pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

Bohaterowie z Kronik Mutantów #1 – Sean Patrick Drougan

Jaxa — Sun, 01 Oct 2017 10:58:00 +0000

Tworzenie postaci do Kronik Mutantów może stwarzać pewne problemy. Jest rozrośnięte i miejscami trudno się zorientować o co w nim chodzi. Jeszcze więcej problemów pojawia się gdy chcemy wyszukać profesje i opcje tworzenia postaci z dodatków.
Postanowiłem więc w miarę czasu i możliwości wrzucać gotowe postaci, z kartami i historiami. Gotowe do wydrukowania i grania.
Wszystkie postacie będę losował i dopasowywał historie do wylosowanych wydarzeń.
Korzystam z polskich edytowalnych kart postaci zoptymalizowanych pod wydruk. Przerobiłem karty angielskie na polskie, dla ułatwienia dla tych którzy kuleją z językami.

Na pierwszy ogień idzie Sean Patrick Drougan – komandos z Dzikich Róż, elitarnej formacji klanu Drougan. Dość tradycyjna postać, jeżeli chodzi o kroniki, z w miarę prostą historią i garścią zahaczek dla MG.
Zapraszam do lektury i gry.

Artykuł Bohaterowie z Kronik Mutantów #1 – Sean Patrick Drougan pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

Pyrkon 2016, ale głównie o RPGach

Jaxa — Mon, 11 Apr 2016 10:37:00 +0000

Pyrkon 2016, ale głównie o RPGach

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Wróciłem, przetrwałem PociąKon, przespałem 11 godzin i postanowiłem na gorąco spisać swoje uwagi dotyczące działania bloku sesyjnego a także napisać kilka słów o swoich sesjach.

Moje RPGowanie

Tradycyjnie już na Pyrkonie prowadziłem sesje z ramienia BTA Kompas i naszych fantastycznych obozów RPG. Tym razem zrobiłem to pod hasłem „Nie tylko Tol Calen”.

Na sesje przyszła mi jedna osoba… Z ośmiu zapisanych… Tylko dzięki heroicznej postawie i pomocy ze strony Jędrka „JJ” Maciejowskiego i reszty ekipy PIKa RPG udało się ściagnąć w graczy z listy rezerwowej i z raptem godzinnym opóźnieniem zacząć prowadzić.

Sesja z tworzeniem postaci trwała raptem… Dwie godziny. Ale wyszła bardzo dobrze. Cały czas się coś działo… Akcja, akcja i jeszcze raz akcja. Świat z „dwulinijkowej” przygody stał się pełniejszy i kompletniejszy. Mieliśmy więc opowieść o dzielnych bohaterach (bard, barbarzyńca i wojownik) poszukujących porwanej krasnoludzkiej księżniczki. Były elfi wyznawcy boga ognia, było składanie ofiar na wulkanie, był nieumarły smok (z wybitymi zębami) i zła kaplanka/nekromantka.

I ja i gracze bawiliśmy się świetnie. Zabrakło trochę gracza-storymakera – czyli takiego który weźmie na siebie rozbudowywanie fabuły a jednocześnie nakręci resztę do tworzenia… Zabrakło mi Wery ‘Mau’ Rędziniak, Agnieszki Filipiak albo Błażeja Kadrysia albo jednego z innych licznych graczy-storymakerów, których znam. Przez to większość światokreacji spadła na mnie i pewnie sesja się skróciła znacząco, ale mimo to wyszło bardzo bardzo fajnie. Taki gracz nie jest więc krytyczny dla sesji, raczej porządnie odciążający.

Tym razem czekało na mnie chyba z dziesięć osób… Smutno mi się zrobilo gdy musiałem wypraszać graczy… Prosili mnie o przyjęcie szóstego… ale miałem tylko 5 postaci, a elementy przygody były pisane pod spotlight dla pięciu postaci. W fabułę nie będę się zagłębiał, bo będę prowadził ją pewnie jeszcze wiele razy (bo wyraźnie się broni i jest fajną, zamkniętą przygodą konwentową na 4-4,5h – pół godziny potrzebne jest na wprowadzenie w świat i mechanikę)

Grupa akolitów znajduje się na planecie Vesta. Na planecie trwa przegrywana przez Imperium wojna z kultystami Chaosu Niepodzielnego. Postacie zostają wezwane przez swego inkwizytora Ikaboda Sozę, który jednocześnie dowodzi siłami pozostałymi na planecie i wysłani z tajną misją za linie wroga. Prosta fabuła z twistem.

Trafiłem na piątkę bardzo fajnych graczy. Trójkę grających wspólnie z Łodzi i dwóch grających razem przez sieć ze Słupska i Szczecina. Wszyscy znali i uniwersum 40k i mechanikę klasycznego młotka wprowadzenie było bezbolesne. Dodatkowo łódzka część drużyny była świeżo po kupnie podręcznika do DeHy i tworzeniu postaci. W całej drużynie miałem najkrótszy staż jako MG (mimo iż powoli zbliża się 21 rocznica pierwszego podniesienia kości) Doświadczenie robi swoje i sesja została zagrana z pełnym profesjonalizmem…

I ja i gracze bawiliśmy się wyśmienicie. Graczka grająca siostrą bitwy doszła do wniosku, że uśmierci swoją świeżo stworzoną postać i będzie grać siostrzyczką.

Strona zapisów na sesje

Organizacja bloku RPG

Co było dobrze?

W porównaniu z zeszłym rokiem blok sesji RPG był wykładniczo lepszy. Aplet do obsługi sesji z technicznego punktu widzenia był świetny, było więcej sal, a gżdacze na PIKu (Punkcie Informacyjnym) doskonale wyszkoleni. Od tej strony wszystko działało świetnie. Widać że organizatorzy wzięli sobie do serca uwagi z zeszłego roku i blok sesji wykonał nie krok a skok w przód.

Świetną sprawą były też monitory wyświetlające sesje/LARPy stojące na PIKu.

Co zawiodło?

Lepszy nie oznacza dobry. Pewne elementy zawiodły lub nie zadziałały. Przede wszystkim Gżdacze na PIKu nie mieli pełnego dostępu do backendu apletu przez co ciężko im było na przykład wydobyć numery telefonów do ludzi zapisanych na sesji jako rezerwa. Nie było tam też chyba drukarki, która też mogłby zwiększyć efektywność pracy punktu. Z tych powodów wszystko działało do momentu kiedy nagle na sesje nie przyszli gracze i MG szedł zapytać co dalej to nagle nie dało się zrobić wiele więcej niż posłać go kilkaset metrów dalej do Biura Festiwalowego bo sprawy nie dało się załatwić na miejscu.

Kolejną rzeczą do poprawy jest idiotoodporność aplikacji. Mistrzowie Gry i Gracze powinni być informowani na każdym kroku gdzie i co mają zrobić a tego nie widziałem (więc albo nie było albo było za mało widoczne)

Jak poprawić?

Żeby bardzo mocno usprawnić działanie wystarczą naprawdę niewielkie zmiany. Zwiększenie idiotoodporności apletu i możliwość wypisania się z sesji. Wtedy jeżeli gracz nie przyjdzie to jest tylko i wyłącznie jego wina. Fajnie by było między innymi jakby pod podawany mail szedł mail z kompletem informacji potrzebnych do zagrania sesji.

Fajnym usprawnieniem byłoby też to żeby MG przed sesją miał dostęp do danych graczy. Wtedy trzeba albo wymusić to przez konieczność stworzenia konta jeżeli chce się grać/prowadzić (a to jak wiem spore zmiany w apce) albo – prościej – dać na 15 minut przed sesją MG do ręki listę graczy z telefonami (ale w PIKu RPG a nie w Biurze Festiwalowym)

I tu druga ważna rzecz. Idealnie by było żeby wszystko dało się załatwić w PIKu RPG.

Co do samej organizacji sesji. Trzeba wprowadzić „kwadrans luzu” między sesjami (i poinformować o tym MG na etapie zgłaszania sesji, żeby mieli świadomość istnienia czegoś takiego)

W tym kwadransie MGowie się zmieniają a gżdacz sprawdza czy są wszyscy zapisani gracze i w razie problemów odpala się procedurę zawiadamiania ludzi z listy oczekujących. (Przydałby się telefon służbowy na PIKu, chociaż z drugiej strony w dzisiejszych realiach dotyczących ilości darmowych minut to może być niepotrzebne)

Słyszałem też uwagę, że około 2.00 PIK był nieczynny i nie było też wyświetlanych sesji na monitorach. Rozumiem że ludzie muszą spać a sprzęt trzeba zabezpieczyć ale fajnie byłoby zostawić kartkę z informacją co, gdzie i jak dla „nocnych marków” I tak, wiem, że można sprawdzić online, ale ludzie to albo nieogary albo nie maja dostępu do netu – czyli raz jeszcze słowo-klucz – idiotoodporność.

Ufff…. Tyle kwestii technicznych…

Podsumowanie

Konwent męczący ale bawiłem się nieźle. Poznałem mnóstwo nowych świetnych ludzi – i fejmusów i „takich ,którzy pierwszy raz”. Gdybym miał wypisać podziękowania dla wszystkich fajnych ludzi zajęło by mi to wiele czasu a i tak pewnie zapomniałbym o część fantastycznych ludzi, których poznałem, albo zostali mi przedstawienie

Dziękuję więc wam wszystkim! Od organizatorów i gżdaczy, przez Kompasekipę, Krakówekipę, wystawcoekipę, rpgekipę, starwarsekipę, oczywiście Patrol i setki fajnych ludzi których poznałem lub zamieniłem kilka słów, aż po „niezmierzone masy konwentowiczów i casuali” Kocham was!

Artykuł Pyrkon 2016, ale głównie o RPGach pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

2015 po Jaxowemu

Jaxa — Tue, 22 Dec 2015 14:29:00 +0000

2015 po Jaxowemu

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Koniec roku to oczywiście czas podsumowań. Do końca zostało raptem kilka dni i szczerze wątpie by cokolwiek zmieniło tegoroczną edycję Złotych Jaxów. Jako, że w zeszłym roku tekst nie klikał się najgorzej to postanowiłem ponowić moje małe podsumowanie długiego i jakże owocnego roku…

Do kogo w tym roku trafią Złote Jaxy? Zapraszam do lektury Przypominam, że Złote Jaxy przyznawane są subiektywne i to czasem skrajnie subiektywnie…

Złoty Jaxa dla najlepszej książki przeczytanej (bądź przesłuchaną) w 2015 – “Niebiańskie Pastwiska” Paweł Majka

W tej kategorii walka była w tym roku szczególnie zażarta. Udało mi się przeczytać kilka naprawdę dobrych książek (jak choćby Fortę Miśka Cholewy, trylogię o Szackim Miłoszewskiego czy “Pokój Światów” Pawła Majki. Paweł w swej książce uwiódł mnie światem, hamiltonowską wizją space opery i bohaterami, których lubię bez wyjątku. Już niebawem, bo w 4 numerze Smokopolitan powinna ukazać się moja recenzja Niebiańskich Pastwisk, gdzie będę się książką zachwycał…

Złoty Jaxa dla najlepszego filmu 2015 – What Do We Do In The Shadows”

Nowozelandzka, niskobudżetowa produkcja o wampirach i wilkołakach wyprzedziła w moim osobistym rankingu Gwiezdne Wojny i Mad Maxa. Zabawne, pomysłowe i świetnie zagrane nowe spojrzenie na wątki wampirów i wilkołaków. Ortodoksyjni fani pijawek i burków się zapowietrzą. Całej reszcie powinno się podobać

Złoty Jaxa dla najlepszego serialu 2015 – Last Kingdom

Jedyny w tym roku serial, który obejrzałem ciągiem. Świetna adaptacja pierwszych dwóch tomów Saxon Stories Cornwella. IX wiek, Anglia rozdarta wojną między Duńczykami a Sasami. Świetne aktorstwo i wartka dobrze przemyślana akcja. Tacy fajniejsi Wikingowie.

Srebrny Jaxa dla najlepszego serialu 2015 – seriale musicalowe

Oczywiscie chodzi mi o Galavanta i Crazy Ex-Girlfriend. Dużo świetnych piosenek i lekka, zabawna konwencja. Zawsze miło spędzałem czas oglądając te seriale. Polecam! Nie mogę się już doczekać kontynuacji.

Złoty Jaxa dla najlepszej gry 2015 – Wiedźmin III: Dziki Gon

Najlepsza gra roku… Zdecydowanie wyprzedzająca wszystkie inne. Jedynie Life is Strange i HOTS zatrzymały mnie przy sobie tak mocno. Grubo ponad sto godzin na budziku. O Wiedźmaku napisano już chyba wszystko. Zachwycająca fabuła, świetny polski dubbing, piękny i otwarty świat. Gra wyznaczyła nowe standardy i mam nadzieje, że oba dodatki (nie grałem jeszcze w żaden) będą równie dobre.

Złoty Jaxa dla najlepszego pisma 2015 – Smokopolitan

Krakowskie Smoki stanęły na wysokości zadania i dały nam fantastycznego zina na najwyższym poziomie. Jestem dumny, że mogę dla nich pisać i mam nadzieję, że w nadchodzącym roku dalej uda mi się napisać jeszcze więcej i jeszcze lepszych tekstów.

Złoty Jaxa dla najlepszego konwentu 2015. – Copernicon 2015

Bez dwóch zdań najlepszy konwent na jakim w tym roku bylem. Świetnie przygotowany przez toruńską ekipę. Czułem się na nim jak w domu. Pełna profeska. Świetni ludzie z całej Polski, (zwłaszcza z północnej jej części) z którymi rzadko mam okazję spotkać się i pogadać. Po zniknięciu Grojkonów Koperek jest zdecydowanie najfajniejszym polskim konwentem

Dodatkowym atutem było oczywiście spanie w pobliskim Ciechocinku w luksusowych jak na konwenty warunkach.

Złoty Jaxa dla najlepszego RPGowania 2015 – Yavionkon 2015

Domówkon z początku zeszłego roku. Świetna, jak zwykle, ekipa. Dużo gadania o RPGach i trolowania w zacnej grupie. LARP związany z marsochodem. Sesja poprowadzona ekipie rzeszowskiej. Dało mi to energie na kilka miesięcy.

Złoty Jaxa dla najlepszego systemu jaki poznałem w 2015 – Dresden Files

System zacząłem poznawać już dawno, ale dopiero w 2015 miałem okazje poprowadzić go w całej okazałości. Doskonała konwencja lekkiego urban fantasy wsparta skrojonym na miarę FATE. Dzięki DF miałem okazje poprowadzić kilka spośród najlepszych sesji tego roku…

Złoty Jaxa dla najlepszej sesji w moim wykonaniu 2015 – Gasnące Słońca – Zjazd rodzinny

Bardzo świeża przygoda. Opowieść o czwórce rodzeństwa spotykających się w rodzinnym dworku na dwa dni przed pogrzebem ich ojca. Gwynneth roku 5001, tajemnice z przeszłości, giartianie, Inkwizycja i przede wszystkim świetna ekipa graczy.

Złoty Jaxa dla najlepszej zagranej sesji 2015 – Star Wars FATE by Krzyś

Bycie MG powoduje, że bardzo rzadko mam okazje zagrać coś fajnego. Dlatego bardzo się cieszę, że namówiłem Krzysia na poprowadzenie sesji. Star Wars na konwencji FATE w jego rękach staje się fantastyczną przygodową opowieścią, w której bierze się udział z zapartym tchem. Całości dopełniła doskonała drużyna.

Złoty Jaxa dla najlepszej sesji jaką obserwowałem – Finał PMM 2015 by Fedor

Eclipse Phase. Na pełnej mechanice. Poprowadzone z barwną swadą i fantastycznym słownictwem Fedora. Siedziałem jak urzeczony tą klasycznie poprowadzoną sesją. Czapki z głów!

Złoty Jaxa dla najbardziej oczekiwanego wydarzenia 2016 – Mass Effect: Andromeda

Czekam. Z ciężkim sercem. Z gulą w przełyku. Po Inkwizycji, która z perspektywy czasu jest tylko cieniem Wiedźmina 3… Po zakończeniu RGB ME3… Boje się, ale czekam…

To by było na tyle. Dziękuje Wam drodzy czytelnicy za ten rok. Mam nadzieje, że następny będzie równie dobry. A póki co życzę wam Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku.

Artykuł 2015 po Jaxowemu pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

RPG a Day #1 (Dni od 1 do 10)

Jaxa — Mon, 10 Aug 2015 07:12:00 +0000

RPG a Day #1 (Dni od 1 do 10)

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Zbierałem się do napisania tej notki od kiedy wystartowała akcja RPGaDay. Jako, że zeszły tydzień miałem z różnych powodów zagoniony to dopiero dziś, dziesiątego dnia akcji znalazłem nieco czasu, żeby nadrobić.

Od dziś mam zamiar wrzucać wpisy regularnie na fanpage, a co 10 dni przerzucać to jako zbiorczy wpis na bloga (aby się nigdzie nie zapodziało.)

Dzień 1 – Jakiej gry RPG oczekujesz najbardziej?

Pierwszy dzień i pierwszy poważny dylemat. W ciągu roku ukażą się dwie gry, które na pewno zasilą moją półkę z RPGami. Są to Dark Heresy 2.0 (które mam nadzieje już niebawem zostanie oddane do druku) i Wiedźmin 2.0 (zapowiedziany niedawno jako tworzony przy współpracy REDów i Mike Pondsmitha, twórcy Cyberpunka). Co do DH 2.0 jestem raczej pewny (bo znam wersję angielską), że system przypadnie mi do gustu. Do Wiedźmaka podchodzę z pewną taka nieśmiałością. Mike Pondsmith ma na koncie kilka niezłych gier, ale były one tworzone ponad 20 lat temu. Trudno ocenić czy jego nowe dzieło wpasuje się w koncepcje obecnych RPGów, ale jak to mówią, pożyjemy zobaczymy.

Jest jeszcze jeden system, na który czekam i to nie tylko dlatego, że współpracuje przy jego tworzeniu. To oczywiście Tol Calen. Podręcznik, który robimy jest co roku coraz lepszy i pełniejszy, wiec może za czas jakiś stanie się pełnoprawnym systemem, w który będzie mógł grać poza obozami każdy RPGowiec. Ale to nie stanie się prędko…

Dzień 2 – Jaka gra, którą wsparłeś na portalach crowdfundingowych sprawiła Ci najwięcej przyjemności?

Żadna. Ale to pewnie dlatego, że żadnej nie wsparłem. Kupiłem co prawda od Andre ostatni egzemplarz Diademu w dzień premiery, ale żadnej gry nie wsparłem przez portal crowdfundingowy. Dlaczego? Żadna z tych gier nie przekonała mnie do siebie, nie zaoferowała mi niczego o co chciałbym się RPGowo rozwinąć. Najbliżej wsparcia były Bestie i Barbarzyńcy, ale i tu wstrzymałem się. Myśle, że ze wszystkich tych systemów byłby to jedyny, który chciałbym poprowadzić ale kolejka wymyślonych projektów jest chwilowo za długa. Ani Szare Szeregi, ani Psy w Winnicy, ani żaden inny system wydawany crowdfundingowo nie zainteresował mnie… Ale to pewnie dlatego, że nie cierpię indiasów…

Dzień 3 – Ulubiona gra, którą poznałeś w ciągu ostatnich 12 miesięcy

Dungeons and Dragons 5 edycja. Grałem w D&D od czasu gdy w Polsce ukazała się nakładem wydawnictwa TM-Semic edycja druga. Nigdy nie byłem wielkim fanem konwencji, ale zdarzało mi się prowadzić kamapanie w na edycjach 2, 3 i 3.5. Czwórka zniechęciła mnie po pierwszej sesji. Trochę więc nieśmiało podszedłem do piąteczki, ale tym razem nie zawiodłem się na Czarodziejach z Wybrzeża.

Piąta edycja jest odchudzona, nowoczesna i ma bardzo niski próg wejścia. Podręcznik jest ładny (choć znam ładniejsze) i napisany z pomysłem. Postacie tworzy się bardzo szybko, a system Backgroundów pozwalający łatwo wymyślić fajna postać nawet komuś kompletnie początkującemu. W tym momencie poprowadziłem już na tej mechanice kilkanaście sesji i zachwyt mój nie maleje. Polecam wszystkim.

Dzień 4 – Najbardziej zaskakująca gra

Ponownie D&D 5. Tak jak pisałem, po fatalnej, dla mnie, edycji czwartej, bałem się, że piątka powtórzy jej błędy i znów będziemy mieć do czynienia z marną symulacją MMO na gruncie stolikowym. Autorzy poszli jednak w inna stronę, wórócili do korzeni – do 2 i 3 edycji, wymieszali je i unowocześnili. I jestem zachwycony.

Dzień 5 – Ostatnia kupiona przez Ciebie gra RPG

Exalted. Druga edycja. Kupiona na Pyrkonie 2015 za 15 złotych. Świetny system, o którym zapomniałem, że wyszedł po Polsku. Gdy zobaczyłem go na stoisku za tak promocyjną cenę kupiłem go bez wachania. A potem kupiłem koledze, którego na Pyrkonie nie było… A potem kupili go ludzie ze stoiska na którym pracowałem.

Przyznam się szczerze, że jeszcze nie prowadziłem Exalted. Cały czas planuje, ale póki co moje plany RPGowe obejmują kilka innych rzeczy więc opowieść o wyniesionych sługach słońca czeka sobie cierpliwie w kolejce. Boję się tylko mechaniki, jest skomplikowana i bardzo powergamerska (mam z nią złe wspomnienia) ale setting jest na tyle miodny, że nie zawaham się i będę prowadził. Kiedyś, jak znajdę czas…

Dzień 6 – Ostatnia gra, w którą grałeś.

To dobre pytanie. Ja generalnie bardzo rzadko grywam, a w zdecydowanej większości prowadzę sesje. Jeżeli rozpatrujemy tylko granie – było to całkiem udane bezsystemowe urban fantasy, które rozegrałem na trzecim turnusie obozowym na jakim byłem. Mistrzyni była dość niedoświadczona, ale poradziła sobie z drużyną i z fabułą naprawdę fajnie. Sesja opowiadała o grupie łowców różnego typu nadnaturalnych istot wracających do rodzinnego miasta i mierzących się z koszmarami z dzieciństwa. Z racji tego, że sami wymyślaliśmy te koszmary to mistrzyni musiała płynnie improwizować ich wpływ na przedstawiony świat i wyszło jej to bardzo naturalnie. Wyszedłem z sesji zadowolony i szkoda, że jej nie skończyliśmy bo brakło czasu, może uda się innym razem.

Jeżeli chodzi o prowadzenie to ostatnie co prowadziłem to Tol Calen, w klimacie morsko-przygodowo-pirackim na tamtejszych Koloniach. Sesje rozgrywałem w ramach akcji RPG w Hexie, którą organizuje Repek. Sesje uważam za całkiem udaną (graczom też się podobało jak usłyszałem od nich po sesji) ale totalnie się już odzwyczaiłem od prowadzenia w knajpach. Było trochę za głośno (nie mówiąc już o wściekłym upale towarzyszącym nam od tygodnia) i ciężko było pracować muzyką z tabletu i operować głosem tak by wrażenie było odpowiednie. Mimo to, zakończenie wyszło mi dramatyczne, a kości zrobiły swoje, czyli podniosły napięcie.

Dzień 7 – Ulubione darmowe RPG

Znów dylemat. Między dwoma tytułami.

Po pierwsze Eclipse Phase. Autorzy wydali EP na licencji CC i jego wersje cyfrową można ściągnąć za darmo, tylko wersja papierowa jest płatna. Świetny system transhuman, następca cyberpunka, z dobrze przemyślanym światem i cudownymi grafikami. Podstawowa mechanika bywa miejscami przekombinowana, ale jest już prawie kompletna, oficjalna konwersja na FATE. Palce lizać. System poznałem oczywiście na darmowej cyfrówce, ale teraz mam podręcznik główny na papierze i przyszłości planuje pozbierać resztę.

Po drugie Mass Effect FATE. Darmowy podręcznik do gry Mass Effect na mechanice FATE. Profesjonalnie przygotowany, ze świetnymi grafikami (z gry więc średnio legalnie) i najbardziej przejrzystą wersja FATE CORE jaką widziałem. Ani świata Mass Effecta ani FATE nie trzeba nikomu przedstawiać. Ode mnie – polecajka!

Dzień 8 – Ulubione przedstawienie gier RPG w mediach

Na szeroką skalę? Oczywiście serial Dexter’s Laboratory i odcinek D & DD. Serdecznie polecam obejrzenie go, tym bardziej, że bez problemu można go znaleźć na You Tubie.

W wesji geekowskiej – Journey Quest. Serial robiony przez ekipę , która odpowiadała wcześniej za Gamersów. Lekki, zabawny, podkreślający wszystkie zalety RPGów i złośliwie wytykający ich słabości. Odnośnik do pierwszego odcinka poniżej.

Dzień 9 – Ulubione dzieła, które widziałbyś jako RPG

Trudno powiedzieć szczerze mówiąc. Średnio lubie rpgi dziejące się w światach literacko-filmowych, bo dla mnie w znakomitej większości są to światy, których historia została już opowiedziana Wyjątkiem są Gwiezdne Wojny, które są uniwersum na tyle rozległym, że można w nim zmieścić wiele opowieści nie zbliżając się nawet do głównej części opowieści oraz Dresden Files, które można skutecznie prowadzić z dala od Chicago i miażdżącego wpływu Huraganu Harry.

Z rzeczy, które nie dostały swojego RPGa to bardzo chętnie zagrałbym w RPGa opartego na Księdze Całości Feliksa W. Kresa. Świat ten jest bardzo rozległy i mimo, że fabuła książek mocno go zmienia, to nadal można opowiedzieć tam wiele fantastycznych historii. Kilkanaście (już) lat temu szykowano się do RPGowej adaptacji Księgi, ale niestety pozostało to tylko w sferze planów.

Dzień 10 – Ulubiony wydawca RPG.

Copernicus Corporation. Dali nam Warhammera 2.0, dali nam Klanarchię, a teraz postanowili nam dać polskie wydanie Dark Heresy 2.0. Uwielbiam Warhammera 40k i uważam go za świat o niesamowitym potencjale jeżeli chodzi o prowadzenie rpgów w tym świecie i bardzo cieszę się, że wyjdzie po polsku, a dzięki temu więcej graczy będzie miało okazję poznać to uniwersum i przeżyć w nim przygody.

Dodatkowo ekipa z Copernicusa podjęła się wydania DH 2.0 bez akcji crowfundingowych i bez sięgania do kieszeni ludzi przed wydaniem podręcznika po polsku. Angielska wersja jest wydana przepięknie, a jeżeli polska będzie podobna to będziemy mieli najładniejszy podręcznik po polsku w historii. Trzymam za was kciuki compadres!

Artykuł RPG a Day #1 (Dni od 1 do 10) pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

2014 po Jaxowemu

Jaxa — Wed, 31 Dec 2014 16:08:00 +0000

2014 po Jaxowemu

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Wszyscy robią podsumowania to i ja coś skrobnę. To był dobry rok, pewnie głownie dlatego, że cały rok freelancowałem i nic nie goniło mnie do codziennego kieratu. Bogato nie było, ale było za to poznałem w tym roku masę genialnych ludzi i zaliczyłem więcej konwentów niż przez poprzednie dwa lata w sumie. Nauczyłem się wiele – o sobie, o swoim RPG i o ludziach… Poprowadziłem ponad 100 sesji i 10 LARPów To był dobry rok!

A teraz (werble, werble) kilka Złotych Jaxów. Oczywiście Złote Jaxy przyznawane są subiektywne i na podstawie moich własnych obserwacji. Ot co.

Złoty Jaxa dla najlepszej książki przeczytanej (bądź przesłuchaną) w 2014 – Trylogia „N” Vincent Severski

Kawał doskonałego thrillera szpiegowsko-sensacyjnego. Fenomenalni „Nielegalni”, nieco słabsi „Niewierni” i doskonali i cudowanie zamykający cały cykl „Nieśmiertelni. Autor, były oficer polskiego wywiadu, w fenomenalny sposób pokazuje kulisy pracy służb specjalnych z całego świata, wielką politykę oraz gry i gierki, które powodują, że świat się kręci. No i świetna fabuła. Polecam!

Złoty Jaxa dla najlepszego filmu 2014 – White Christmas – świąteczny odcinek Black Mirror

Film telewizyjny najlepszym filem roku? Powaga? Ano tak. Jedyny w tym roku film, który pozostawił mnie w tak głębokim stanie zawieszenia. Fenomenalne podejście do transhumanizmu, fantastyczna fabuła i świetna gra aktorska. Ciężar gatunkowy i przesłanie. Holywood już dawno przestała pokazywać mi takie rzeczy… Obejrzałem drugi raz… I obejrzę trzeci…

Złoty Jaxa dla najlepszej gry 2014 – Dragon Age: Inquisition

Jak dla mnie nie był to szczególnie dobry rok dla gier. Większość tytułów była średnia najwyżej. Na tym tle jak dla mnie Inkwizycja wyróżnia się mocno. Dawno nie poświęciłem ponad 70 godzin dla singlowej gry. Dostałem kawał mocnego RPGa z fenomenalną muzyką i kapitalnymi wątkami pobocznymi i smaczkami (ostrzał kozą!) Od czasu Walking Dead nie uroniłem łzy na grze, a tu podczas Pieśni Inkwizycji, niewiele brakowało…

Złoty Jaxa dla najlepszego pisma 2014 – Spotkania Losowe

Inicjatywa Sejiego i Szpon jest świetna. Tworzą tworzą wspólnie megaświetny nieregularnik RPGowy w którym zawsze znajdę coś ciekawego do poczytania. Jestem też szczęśliwym posiadaczem jednego z 50 sztuk pierwszego numeru wydanego drukiem. Brawo ludzie!

Złoty Jaxa dla najlepszego konwentu 2014. – Polcon 2014

Serce mówi Imladris, rozum Polcon. Mimo pewnych wpadek technicznych był to w tym roku ten konwent, który wspominam najmilej. Bielsko to świetne miejsce na konwenty, a ekipa pod wodzą Leszka Cibora odwaliła kawał dobrej roboty.
Wszystkie konwenty na których byłem były super. Zarówno dzięki ludziom, jak i organizatorom (Gendo na propsie) no i oczywiście atmosferze! Mam nadzieję, że następny rok też będzie pod tym względem udany!

Złoty Jaxa dla najlepszego RPGowania 2014 – PMM 2014

Trzy dni ostrej jazdy bez trzymanki, trzy dni świetnych sesji, dyskusji o RPG, prawdziwe święto gier fabularnych. Jak zwykle poznałem fenomenalnych ludzi i fenomenalnie się bawiłem! Finaliści – Włodi i Nowak (wymyśl se stary xywe) byli naprawdę fantastycznymi mistrzami gry. Mózg wybuchał mi na ich sesjach raz za razem!

Srebrny Jaxa dla najlepszego RPGowania 2014 – Trzyturnusowy maraton

To jedyna kategoria w której przyznam Srebrnego Jaxe, gdyż Trzyturnusowy maraton przegrał z PMMem tylko o włos. Morze, ale naprawdę morze fenomenalnych osób, które poznałem i z którymi miałem przyjemność RPGować. Zarówno wśród MGów jak i wśród młodzi RPGowej! Mam nadzieję, że spotkamy się na zimówkach albo i latem. (Zwłaszcza mam nadzieje zagrać u Bundza, chrumk)

Złoty Jaxa dla najlepszego systemu jaki poznałem w 2014 – Klanarchia

Sam system czytałem już wcześniej, ale dopiero w tym roku kupiłem własny egzemplarz. Mam za sobą 8 sesji i wciąż chce więcej. Świetny świat (mimo dziur), który fenomenalnie się prowadzi, całkiem przyjemna mechanika (z naprawdę genialnymi mykami). Brakuje mi tylko bardziej otwartego tworzenia postaci, ale mimo to – jest naprawdę super!

Złoty Jaxa dla najlepszej sesji w moim wykonaniu 2014 – Klanarchia „Tajemnica Czworga”

Pierwsza moja sesja Klanarchii, zagrana ze świetną drużyną doświadczonych wyg. Gotowe postacie i atmosfera miejscami tak ciężka, że dało się ją kroić nożem. Opowieść o zdradzie, poświeceniu i więziach pomiędzy rodzeństwem. Czterech świetnych graczy i cztery doskonale zagrane postacie.

Złoty Jaxa dla najlepszej zagranej sesji – Iron Kingdoms „Desert of Doom” By Yavi

Yavi jest świetnym MG i tą sesją udowodnił mi, że tak jest. Czwórka ludzi, uwięziona na środku pustyni, ruiny pradawnej cywilizacji i zdrada w szeregach… Wieloktotna zdrada w szeregach. Mocna drużyna, mocna sesja i wiele emocji po niej. Mimo, że na niej zginąłem (i to dwa razy) to i tak bawiłem się fenomenalnie

Złoty Jaxa dla najlepszej sesji jaką obserwowałem – Finał Archipelagu by Włodek Rzadek

Wojtek z Włodkiem poprowadzili generalnie ten sam scenariusz. Piątka podstarzałych agentów szukających porwanej córki jednego z nich. Obie sesje były niesamowicie emocjonujące i poprowadzone na arcymistrzowskim poziomie. Chodziłem między nimi z rosnącym opadem szczeny. To właśnie dlatego zapraszam tych panów na mój konkurs.

Złoty Jaxa dla najlepszej druzyny 2014. – Nie przyznano.

Miałem w tym roku wiele naprawdę fenomenalnych druzyn, świetnych pod różnymi względami. Nie będę tu wyróżniał żadnej z nich. Miałem olbrzymie szczęście mieć w druzynach zarówno początkujących jak i doświadczonych i utytułowanych graczy (Daria Osiak, kupiła mnie swoją grą w Nerdzie) Wszystkich was uwielbiam i wielu z was mam nadzieje w ten czy inny RPGowy sposób jeszcze spotkać.

Złoty Jaxa dla najbardziej oczekiwanego wydarzenia 2015 – Polska Edycja Dark Heresy.

W moim osobistym rankingu DH starło się z planowaną premierą Wiedźmina 3. DH wygrało. Melta zawsze wygra z wiedźmińskim mieczem. Bardzo się cieszę, że ekipa z Copernicusa podjęła się wydania tego pięknego choć niszowego systemu i z wielką przyjemnością będę go prowadził w przyszłym roku. Mam też nadzieje, że w końcu uda mi się napisać coś na temat DH u siebie na blogu.

To by było na tyle. Dziękuje wszystkim tym 2k20 osobom czytającym mojego bloga i życzę wam wszystkim dobrego i RPGowego nowego roku. Mam nadzieję w przyszłym roku pisać częściej i będzie to jedno z moich postanowień noworocznych.

Na koniec piosenka (uwaga zawiera spoilery!)

Artykuł 2014 po Jaxowemu pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

Star Wars: Rebels

Jaxa — Wed, 08 Oct 2014 15:24:00 +0000

Star Wars: Rebels

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

W okolicach Imladrisu miało miejsce jeszcze kilka innych ważnych wydarzeń. Wczoraj pisałem o planach polskiej edycji Dark Heresy, a dziś o premierze nowego, pierwszego po morderstwie dokonanym na Expanded Universe sporej starwarsowej produkcji. Wszyscy zainteresowani zapewne już wiedzą, że chodzi o serial Star Wars Rebels.

Podchodziłem do niego z pewną taka nieśmiałością mając w pamięci Wojny Klonów (Ashoka Tano jest dla mnie tak samo żenująca jak Jar Jar), ale okazało się, że niesłusznie. Rebelianci (taki polski tytuł dostał serial) to kawał bardzo fajnej space opery (space fantasy jeżeli chodzi o ścisłość w końcu to uniwersum SW) tak bardzo teraz nieobecnej we współczesnej telewizji i to jeszcze w klimacie starwarsowego RPGa.

Bohaterowie – od góry Zeb, Hera, Kenan, Sabine i Ezra

Autorzy serialu zrezygnowali z opowieści o pierwszoplanowych postaciach sagi, zamiast tego stworzyli całkowicie nową grupę bohaterów i to przez ich działania poznajemy niejako początki zorganizowanej Rebelii. Mamy więc bandę łotrzyków podróżujących niedużym frachtowcem i na własną rękę walczących z Imperium, a przy tym próbujących utrzymać na chodzie swój stateczek i nie umrzeć z głodu. Przewodzi im Kanan Jarrus, rycerz Jedi ze zniszczonego zakonu, częściej sięgający po blaster niż miecz świetlny. Jego zastępcą jest pilot i kapitan “Ghosta” – twilekanka Hera Syndulla. Razem z nimi latają – mistrz bo-rifle Zeb Orrelios, pochodzący z prawie wymarłej rasy Lasan wojownik o wybuchowym charakterze, Sabine Wren – kolorowowłosa mandalorianka (w odpowiedniej zbroi!) oraz astrodroid C1-10P. Całości dopełnia najnowszy nabytek załogi – wrażliwy na moc złodziejaszek o imieniu Ezra Bridger.

Pierwszoplanowe postacie uniwersum pojawiają się oczywiście w serialu, lecz nie jako główni bohaterowie, lecz raczej jako smaczek czy cameo w tle przygód załogi Ghosta. Poza C3PO i R2D2 i Bailem Organą (którzy mają pojawić się już w drugim odcinku w zapowiedziach przewijają się nie tylko takie ikony uniwersum jak Imperator czy Tarkin, ale również te mniej znane, ale ukochane przez wielu fanów postacie na przykład Quinlan Vos.

Pierwszy odcinek w iście hitchcokowskim stylu rozpoczyna się od mocne uderzenia w widza, a potem fabuła już tylko przyspiesza. Mamy więc pościgi i strzelaniny, walki w kosmosie i starcia na pokładzie imperialnych okrętów, wszystko okraszone cwaną gadką (bardzo rzadki gatunek nieowłosionego wookiego wygrywa Internet) i ciekawą kreacją bohaterów. Po prostu RPGowa drużyna przeżywająca RPGowe przygody okraszone świetnym starwarsowym sosem.

Jeżeli przymkniemy oko na pewien infantylizm fabuły i kreacji bohaterów (po pierwsze serial robili amerykanie a po drugie dla stacji Disney XD – dobro więc zawsze wygrywa, a zło zostaje pokonane) otrzymujemy kawał doskonałej starwarsowej zabawy, która ucieszy każdego fana Odleglej Galaktyki.

Artykuł Star Wars: Rebels pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

Puchar Mistrza Mistrzów – Polcon 2014

Jaxa — Mon, 08 Sep 2014 20:49:00 +0000

Puchar Mistrza Mistrzów – Polcon 2014

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Tegoroczny PMM to już moja trzecia tura jako sędzia. Zadanie to z cyklu samobójczych i zabierających cały konwent („Polcon? Nie wiem. Ja na nim tylko śpię”) i niesamowicie męczących, ale za każdym razem z chęcią godzę się by brać w nim udział. Dlaczego? Otóż dla mnie PMM to wielkie święto polskich RPGów, zjeżdżają się najlepsi z najlepszych nie tylko by grać, prowadzić i sędziować, ale również rozmawiać, wymieniać się doświadczeniami i razem tworzyć naprawdę fajne RPG.

W tym roku na PMM nie miałem szczególnie daleko gdyż odbywał się on na Polconie w Bielsku Białej, a dzięki temu, że mój współsędzia Yavi jechał samochodem to podróż tam i z powrotem nie dość, że minęła szybko to jeszcze w niesamowicie fajnej atmosferze (choć w trakcie powrotu wszyscy mieli raczej spowolnione odruchy).

Wszystko zaczynało się we czwartek. Na miejscu byliśmy tuż przed 17 i nim tak naprawdę zdążyliśmy się rozpakować już wpadliśmy w wir powitań, wybuchów radości i śmiechu. Społeczność RPGowa niby jest dość duża, ale konwentująca jej część zna się bardzo dobrze. W tym roku w składzie sędziowskim pojawiło się wiele nowych twarzy, ale wielu sędziów, podobnie jak ja, przyjechało na PMMa po raz kolejny. Wojtek Rzadek, nasz boski organizator, z właściwym sobie profesjonalizmem ogarnął nas, zagnał do naszej sali i wprowadził w tegoroczny turniej.

Zdjęcie z Gali Zajdla… Kto wygra! Ach kto! – by Chochlik’s Photo

O 20 wystartowały sesje. W czwartkowych eliminacjach wzięło udział 9 mistrzów gry. Wiele z tych sesji było na naprawdę wysokim poziomie, tak wysokim, że aż czterech z prowadzących we czwartek Mistrzów dostało się do półfinału. Z mistrzów którzy się nie dostali mnie najbardziej podobała się sesja Mactatora (którą z racji zarządzania jego feedbackiem odwiedziłem wielokrotnie) Generic fantasy poprowadzone ma mechanice Adventurers. Bardzo sprawnie technicznie poprowadzona sesja, z bardzo fajnie poprowadzonymi Bohaterami Niezależnymi. Przez rok rozdzielający PMMy Mactator rozwinął swój warsztat i jeżeli w takim samym stopniu rozwinie się przed następnym PMMem to myślę, że spokojnie może dostać się do półfinału. (Jeżeli przeczytasz tę relacje odezwij się, bo chce Ci jeszcze coś dopowiedzieć do feedbacku)

Piątkowe sesje stały na nieco niższym poziomie. Było ich siedem. Na wspomnienie , poza tą która dostała się do półfinału zasługują dwie. Wolsung Arka Ciesielskiego i Młotek Jacka Kukli. Obie sesje miały naprawdę przyzwoity poziom i obie mocno wciągnęły graczy. Arek świetnie operował mechaniką i dzięki temu budował charakterystyczny, wolsungowy klimat, a Jacek świetną wielopoziomową zagadkę, która mocno wciągnęła jego graczy.

Do półfinałów, jak zwykle, dostała się piątka Mistrzów. Prowadzący Numenarę Fedor, Michał Nowak ze swoim świetnym Innocentem, Włodi z sesją, którą prowadził rok temu na Archipelagu, Wekt i jego scenariusz o poszukiwaczach alkoholu oraz Zed za świetnego, choć krótkiego Mortala. Cała piątka dostała rys scenariusza i 3 godziny by zmienić go w pełnoprawną przygodę. Sędziowie zaś udali się na zasłużonego kebsa i nie mniej zasłużone, choć drogie jak jasna cholera, piwo.

Puchar, taki piękny – by Chochlik’s Photo

O 22 pełni sił i animuszu wróciliśmy na teren konwentu i rozpoczęliśmy rundę półfinałową. Trzeba przyznać, że półfinały były naprawdę mocne. Na pewno mocniejsze niż rok temu. Z pięciu sesji półfinałowych nie było naprawdę słabych i przy wyborze finałowej dwójki natrudziliśmy się niesamowicie.

Michał Nowak poprowadził świetną i żywą przygodę o czterech najemnikach rozbijających się po Bangkoku i eskortujących kolesia. Było szybko i kolorowo, były strzelaniny i ucieczki. No i był taksówkarz. Taksówkarz, o którym słuchając tylko mi mógł rosnąć banan na twarzy. Świetna sesja, z dobrze dobrana muzyką i świenym twistem na koniec. Chętnie bym ją zagrał. Nic dziwnego, że Michał znalazł się w finale

Fedor podobnie jak w eliminacjach poprowadził Numenarę. System w miarę nowy i średnio w Polsce znany. Sesja na wysokim poziomie, z niesamowicie plastycznym światem i bardzo ciekawą interakcją pomiędzy mechaniką a przedstawieniem świata. Zabrakło tu natomiast dobrze odegranych NPCów i w paru miejscach elastyczności. Nie mniej chętnie bym u Fedora w Numenarę zagrał.

Włodi poprowadził Warhammera dla grupy magów. Sesja miała cudny klimat i była pełna niesamowitych opisów. Wchodziło się na tę sesje i przyjemnie było posłuchać tej „idealnie poprowadzonej sesji drogi” (cytat z gracza) Włodi ma niesamowity warsztat i tutaj ponownie można było zobaczyć jak wielkiej klasy jest MG. Jego sesja i sposób jej przeprowadzenia uwiódł nas tak bardzo, że Włodek wylądował w finale

Zed poprowadził Neuroshimę. Sesję bardzo żywą i agresywną. Od początku dało się oglądać jego świetny warsztat, świetne opisy bardzo żywo poprowadzona fabuła. Niestety zabrakło w niej elastyczności i dało się zauważyć szyny po których jechali gracze. Dodatkowo Zed skupił się na jednym tylko graczy, dając pozostałym mniejsze pole do popisu i dziwnie ucinając ich deklaracje.

Wekt bardzo mocno rozwinął się przez te dwa lata w trakcie których obserwuje go jako MG. W półfinale poprowadził science fiction o grupie agentów poszukujących niewidomej obcej by zawieźć jej serce pani prezydent galakyki. Sesja miała bardzo wiele fajnych momentów i Wekt naprawdę solidnie się na niej napracował. Zawiodło trochę zarządzanie graczami, lecz mimo to sesja była bardzo dobra.

Sesja finałowa u Włodiego – by Chochlik’s Photo

Po wieczornych deliberacjach i ustaleniu finałowego duetu udaliśmy się do pobliskiej knajpy by zwilżyć gardła i dać odpocząć mózgom i przygotować się lepiej do finału. Lokal okazał się przytulny, ceny przystępne, a towarzystwo zacne. Zadzierzgnięto nowe znajomości, oblano nowe kontakty, wymieniono się pewnymi informacjami. W końcu wśród sędziów było wielu organizatorów konwentów. Wieczór skończył się wczesnym porankiem gdy poszliśmy spać by odpocząć przed sesjami finałowymi..

Finał odbył się o 13 w konwentową sobotę. Mogę bez kozery powiedzieć, że nie dość, że był to najmocniejszy finał jaki widziałem, to obie sesje należą do najlepszych jakie zdarzyło mi się oglądać na konwentach. Michał Nowak poprowadził świetny crossover WoDowy, świetny i pełen onirycznego, ciężkiego klimatu. Włodi natomiast zmierzył się z niesamowitą sesją w klimatach pirackich. Michał był świetny, poprowadził naprawdę dobrą sesję, ale Włodi wysadził nas swoją z butów. Poprowadzona perfekcyjnie, z doskonale zaplanowanymi relacjami pomiędzy wcześniej postaciami i tajemnicami, których ujawnianie jeszcze bardziej podkręcało atmosferę sesji. Wystarczy powiedzieć, że pod koniec nie tylko gracze, ale i obserwujący sędziowie mieli świeczki w oczach.

Mimo, że sesja Włodiego była niesamowita to narada na koniec była niezwykle burzliwa. W końcu jednak po prawie równym głosowaniu udało nam się wyłonić zwycięzcę. I został nim Włodi, ostatnia sesja przeważyła szale. Michał zasłużył jednak na wielkie wyrazu szacunku od mojej skromnej osoby za trzy świetne sesje. W przyszłym roku, jeżeli będzie prowadził tak jak prowadzi to ma olbrzymią szansę na zwycięstwo.

Podziękowania

Zdjęcie grupowe sędziów i finalistów by Chochlik’s Photos

Ostatnia, ale i najważniejsza część relacji z każdego konwentu czyli podziękowania…

Dziękuje więc:

SĘDZIOM

Wojtkowi Rzadkowi, za zorganizowanie turnieju i wytrzymanie z nami przez te trzy dni
Yaviemu, za współsędziowanie, transport i za bycie Yavikiem
Gendo, za bycie Jaxą Północy (albo to ja jestem Gendo Południa), na propsie
Poli, za to, że rzeczy się działy
Chochlikowi, za zdjęcia i za odpowiednio wredne poczucie humoru
Merry za wspólne Kompasowo-Orionowe dyskusje
Barvenowi, za trzeci wspólny PMM
Maćkowi, za to co obiecał pod wpływem
Duce-da-selfie-master, za fotki i za jak zwykle dogłębne analizy
Kucik, K8, Grabarzowi, Michałowi Mochockiemu, Diabłowi, Kubie Zapale, za wspólne dyskusje o RPGach i za sędziowianie w miłej atmosferze

MGOM i GRACZOM

Włodiemu, za to że się nie zmienia,

Michałowi Nowakowi, za trzy świetne sesje

Zuzu, za to, że przyjechała i grała

Szeri, za dzielne reprezentowanie moich graczy na konkursie

Zedowi za rozmowy o obozach RPG

Fedorowi za pokazanie mi systemu, który chce teraz poznać lepiej

Wektowi, za to że się zmienia

Damaris, za to że obiecała przyjechać na Imladris

Pelnorowi, który się postara i Trójkąt Bermudzki będzie miał szanse na reaktywacje.

Krzysiowi, za to że był Krzysiem i naładował mi telefon

Graczom sesji finałowych za trud jaki włożyli by były one fajne

WSZYSTKIM INNYM

Leszkowi, za świetny Polcon, na którym byłem tylko w teorii
Cimkowi, za ogarnianie szkoły sypialnej i poranki na akredytacji
Gregowi za bycie dobrym duszkiem i załatwianie nam jedzenia
Miśkowi Cholewie, za bycie moim ulubionym polskim pisarzem (i autografy)
Julii Kasickiej, za dzielne wspieranie męża
Jackowi Wodzie, za rozmowy przy trunkach o Pyrkonie
Skale za rozmowy pod wpływem
Miagiemu, za bycie Miagim,
Inkwizytorowi, za odgadnięcie prawie kompletu zwycięzców na gali
Ekipie Grumpy Geeks, za rozmowy o koszulkach
Poziomce, Xerxesowi, Cathii, Werbatowi, Luckowi, Bookatowi, Puszonowi, Xarricowi, MaWro, Jankowi Złemu, Hassanowi, Radkowi, Martvej, Tarquillowi, Nelkowi, Justynie, Sejiemu nowym i starym znajomym i całej reszcie z tego morza ludzi, których spotkałem i nie miałem czasu z nimi porozmawiać tak długo jakbym chciał

Relacja ilustrowana zdjęciami Chochlik’s Photos

Artykuł Puchar Mistrza Mistrzów – Polcon 2014 pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

Moje RPGowe zmagania

Jaxa — Wed, 07 May 2014 08:19:00 +0000

Moje RPGowe zmagania

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Zainspirowany spowiedzią Enca postanowiłem zrobić własną listę systemów w które grałem/które prowadziłem

Oficjalne

1. 7th Sea – MG i gracz
2. Alien RPG – gracz
3. AD&D 2ed – gracz
4. Aphalon – MG i gracz
5. Aphalon 2ed – gracz (tylko betatesty)
6. Battlelords – gracz
7. Blue Planet – gracz
8. CP2020 – MG i gracz
9. Cthulhu Tech – gracz
10. D&D 3ed – MG i gracz
11. D&D 3.5ed – MG i gracz
12. D&D 4.0 – gracz
13. d20 Modern – gracz
14. Dark Heresy – MG i gracz
15. Deadlands 1ed – gracz
16. Delta Green – MG
17. Diadem – gracz
18. Dresden Files – gracz
19. Dzikie Pola 1ed – MG i gracz
20. Dzikie Pola 2ed – gracz (tylko betatesty)
21. Earthdawn 1ed – MG i gracz
22. Earthdawn 3ed – MG I gracz
23. Fate 2ed – gracz
24. FATE Core – MG
25. Gasnące Słońca – MG i gracz
26. GURPS 4ed – gracz
27. In Nomine Magnae Veritas – gracz
28. Kryształy Czasu – gracz
29. Lady Blackbird – gracz
30. Legenda Pięciu Kręgów 1ed – MG i gracz
31. Legenda Pięciu Kręgów 2ed – MG i gracz
32. Legenda Pięciu Kręgów 3ed – MG
33. Legenda Pięciu Kręgów 4ed – MG
34. Łowca Demonów X – gracz
35. Mag: Wstąpienie – MG i gracz
36. MERP – gracz
37. Miasto Itry – gracz
38. Midnight – gracz
39. Monastyr – MG i gracz
40. Mumia – MG
41. Neuroshima – gracz
42. Oko Yrrhedesa – gracz
43. Paranoia – gracz
44. Pathfinder – gracz
45. Rogue Trader – MG i gracz
46. Savage Worlds – MG
47. Shadowrun 3ed – gracz
48. Song of Fire and Ice – gracz
49. Star Wars d6 – MG i gracz
50. Świat Mroku – gracz
51. Toon – MG i gracz
52. Tol Calen – MG
53. Twlight 2000 – gracz
54. Vampir: Dark Ages – gracz
55. Vampir: Victorian Age – MG
56. Wampir: Maskarada – MG i gracz
57. WFRP 1ed – MG i gracz
58. WFRP 2ed – MG i gracz
59. Wolsung d20 – MG (betatesty)
60. Wolsung – MG
61. Władcy Losu – gracz
62. Wiedźmin Gra Wyobraźni – gracz
63. Wilkołak: Apokalipsa – MG i gracz
64. Zew Cthulhu – gracz
65. Zły Cień – gracz

Autorskie

1. Bezimienny RPG – MG
2. Star Gate RPG – MG i gracz
3. Warcraft – MG i gracz
4. Autorski Cyberpunk – gracz
5. Yancowy London – gracz
6. Upir – gracz
7. Cthulhu Adventures – MG
8. Fading Suns 1930 – MG
9. Ravenloft (hack) – MG
10. Chore Story – MG
11. Autorski Alien RPG – gracz
12. Honor Harrington RPG – MG

Co aktualnie prowadzę

1. Gasnące Słońca
2. Legenda 5 Kręgów 4edycja
3. Tol Calen
4. Delta Green

W co chciałbym zagrać

1. Legenda 5 kregów 4 edycja
2. Eclipse Phase
3. Star Wars: Edge of the Empire
4. Only War
5. Mag: Przebudzenie
6. Otchłań Przestrzeni
7. Armie Apokalipsy

Artykuł Moje RPGowe zmagania pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.

Warto przeczytać#1 – Vincent V. Severski – „Nielegalni”

Jaxa — Thu, 03 Apr 2014 10:21:00 +0000

Warto przeczytać#1 – Vincent V. Severski – „Nielegalni”

Witaj!

Zapraszam do wycieczki w przeszłość!

Jeszcze kilka lat temu bardzo trudno było znaleźć dobre polskie political fiction czy thriller polityczny. Na szczęście pojawili się tacy autorzy jak Marcin Ciszewski czy Wladymir Wolff, którzy zapełnili tę niszę pisząc bardzo dobre książki z biało-czerwoną flagą w tle. Seria „Mróz-Upał” czy kolejne książki o kapitanie Wirskim to kawał świetnej lektury – zwłaszcza dla ludzi lubiących klimaty Clancy’ego czy Ludluma.

Jednak Severski spadł na mnie jak grom z jasnego nieba. Utrafiony przypadkiem i to jeszcze w formie audiobooka miał być kolejną książką z gatunku. Czym dalej jednak brnąłem w fabułę tym bardziej zdawałem sobie sprawę, że to jedna z najlepszych książek jakie poznałem w ciągu kilku ostatnich lat.

Nielegalni lub nielegałowie to termin jakim w wywiadzie określa się głęboko zakonspirowanych agentów działających poza legalnymi strukturami placówek wywiadowczych. Są to doskonale wyszkoleni profesjonaliści żyjący czasem całe dziesięciolecia w docelowych krajach i wykonujący na ich terenie działania wywiadowcze samodzielnie lub w kooperacji z „oficjalnymi strukturami”. Książka w pośredni sposób opowiada o ich sposobach działania i jest swego rodzaju hołdem dla ich poświęcenia dla ojczyzny.

Akcja książki toczy się dwutorowo we współczesnej Europie Środkowej i Wschodniej. Karty powieści przeniosą nas do kilku krajów byłego ZSRR, a także do Polski i Szwecji. Fabuła toczy się na wielu płaszczyznach i w wielu miejscach jednocześnie obejmując kilkanaście mniej lub bardziej powiązanych ze sobą wątków. Książkę otwiera powrót jednego z głównych bohaterów (będącego swego rodzaju alter ego autora) Konrada Wolskiego, doświadczonego agenta i szefa jednego z elitarnych wydziałów AW, z misji w krajach arabskich. Jak to zwykle bywa, wbrew własnej woli zostaje on wkrótce wplątany w zadania odzyskania pewnego przedmiotu z terenu jednego z polskich sąsiadów. Równolegle w Szwecji ponad osiemdziesięcioletni emeryt Hans Jorgenssen otrzymuje tajemniczą informację za pośrednictwem ogłoszenia w gazecie.

Samo nazwisko Vincent Severski to pseudonim. Autor jest emerytowanym agentem polskiego wywiadu i woli nie ujawniać prawdziwego, gdyż wiele spraw o których pisze sprawia pozory realności. Praca wywiadu u Severskiego to nie aroganckie ryzykanctwo jakie znamy z amerykańskiego kina, to żmudna praca, zbieranie faktów i planowanie operacji z dokładnością ostatniej minuty.

Kolejne rozdziały powieści opisywane są z punktu widzenia różnych bohaterów (zarówno pierwszoplanowych jak i tych epizodycznych). Dzięki temu – jakże prostemu – zabiegowi uzyskujemy dostęp nie tylko do różnych punktów widzenia, ale również do tych elementów świata przedstawionego, do których nie moglibyśmy inaczej dotrzeć. Obraz świata (i fabuły) jest dzięki temu pełniejszy, daje nam może nie wszechwiedzę, ale wiedzę o wiele większą niż pierwszoplanowi bohaterowie. To i umiejętne sterowanie zakończeniami rozdziałów powodują, że napięcie rośnie wykładniczo i początkowo pozornie leniwa akcja zaczyna gnać z prędkością samochodu wyścigowego. Pozwala też na ocenę moralną bohaterów. Dzięki poznaniu motywacji bohaterów trudno jednoznacznie wskazać tych złych i tych dobrych (wyjątkiem są Konrad i jego bezpośredni współpracownicy. Oni są ci dobrzy. Kropka.)

Drugą rzeczą, dzięki której chętnie kontynuuje się jej czytanie jest niezwykły pietyzm wobec przedstawionego świata. Znać sposób pisania agenta, przyzwyczajonego do pisania raportów. Niesamowita ilość szczegółów niesamowicie urealnia przedstawiony świat. Wielu bohaterów, nawet trzeciego i czwartego planu, posiada rozbudowane historie i rysy psychologiczne, miejsca, nawet te nieistotne dla fabuły, istnieją naprawdę (sprawdzałem!) i są identyczne z opisanymi w książce. Do tego dochodzą podobne jak na przykład u Larssona dywagacje na temat historii i polityki. Niektórzy mogą poczuć się przytłoczeni ilością faktów, mnie tego typu dbałość o spójność świata pozwala na czerpanie dodatkowej przyjemności z opowieści.

Jako że Severskiego poznałem poprzez audiobooka nie mogę nie wspomnieć o cudownej interpretacji książki jakiej dokonał pan Krzysztof Gosztyła. Moim zdaniem jest to jeden z najlepszych (o ile nie najlepszy) lektorów czytających w Polsce audiobooki. Interpretacja książki w wykonaniu pana Gosztyły daje jej dodatkową głębię i jeszcze bardziej nakręca i tak już świetnie budowane napięcie.

Czy warto przeczytać? No, ja książkę mogę polecić z czystym sumieniem. To bardzo udany debiut. Powinna spodobać się zarówno fantastom jak i czytelnikom powieści głównonurtowych, a najbardziej wszystkim wielbicielom powieści sensacyjnych i thrillerów. To kawał dobrej lektury i to nie tylko na powoli zbliżające się wakacje. To po prostu książka, od której się nie oderwiecie.

Autor: Vincent V. Severski

Rok wydania: 2011

Wydawca: Czarna Owca

ISBN: 978-83-7554-293-6

Strony: 812

Na koniec warto dodać, że cały cykl powieści o przygodach polskich asów wywiadu jest zaplanowany na trylogię. Drugi tom „Niewierni” ukazał się na rynku w 2012 (i prawdopodobnie doczeka się recenzji u mnie na blogu), a trzeci „Nieśmiertelni” zaplanowany jest na wiosnę 2014 (choć, póki co, premiera nieco się przesunęła i w tym momencie najbardziej prawdopodobnym terminem jest jesień 2014).

Artykuł Warto przeczytać#1 – Vincent V. Severski – „Nielegalni” pochodzi z serwisu RPGowa Alchemia.